tag:blogger.com,1999:blog-33653674462012925332012-02-16T12:06:57.215-08:00...ΕΠΕΣΑ ΑΠ' ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΙ ΜΕ ΣΗΚΩΣΕ ΜΙΑ ΑΓΑΠΗ, ΕΤΡΕΞΕ ΑΙΜΑ ΑΠ' ΤΗΝ ΠΛΗΓΗ, ΕΖΗΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΣ' ΤΟ ΔΑΚΡΥ. ΜΑ ΗΡΘΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΠΟΥ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΚΙΝΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΦΟΥΝ, ΑΔΥΝΑΜΑ, ΧΩΡΙΣ ΘΕΛΗΣΗ, ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ. ΙΣΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΟΝΕΙΡΑ ΑΛΛΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΧΑΜΕΝΑ Σ' ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟΛΟΓΙΟ...Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.comBlogger571100tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-67812240769098723762011-08-30T18:02:00.000-07:002011-08-30T18:20:44.571-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-G6qhUf185Qk/Tl2MUiv-FCI/AAAAAAAAAt0/YuEY-BiM1vo/s1600/silence.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 298px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-G6qhUf185Qk/Tl2MUiv-FCI/AAAAAAAAAt0/YuEY-BiM1vo/s320/silence.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5646823792345748514" /></a> <br />Ήγγικεν η ώρα μάτια μου. Η ώρα της σιωπής που τόσο καιρό ηχεί μέσ' στο κεφάλι σου. Πέρασαν διάφορα, διάφορες και επέστρεψα. Σε κοιτάζω πίσω από τα αιώνια τζάμια, με μάτια υγρά. Πόσο μεγάλωσα και πόσο χάλασα! Πέρασαν μήνες, φόρεσα και μίσησα τα χακί, αγάπησα την κιθάρα μου πιο πολύ, μπήκε στη ζωή μου η ζωή και σωριάστηκε εκεί, δεν κουνιέται πια... <br />Η ώρα της σιωπής δεν είναι μελαγχολική, είναι φωτεινή, λαμπερή, με μάτια που στάζουν ενδιαφέρον, έρωτα και ψυχή. θα 'μαι πάντα εκεί τελικά, δε φτουράει μια απαισιόδοξη στιγμή για να σε κρατήσει μακριά απ' ό,τι αγαπάς. Και κείνος που πάντοτε θα βρεθεί να σε διορθώσει πρέπει να μάθει ότι δεν ήταν η ώρα σου! Μόνη της θα πλησιάσει εκείνη, θα το καταλάβεις κι εσύ, θα σου λύσει όλα τα δεμένα! Θ' αφεθείς, θα μάθεις τι σου έλειπε και θα πεισθείς... <br />Είναι γεγονός ότι κάθε άνθρωπος χρειάζεται αναγνώριση, άλλος σωματική, άλλος ψυχική, άλλος ερωτική, άλλος έτσι κι άλλος αλλιώς. Το θέμα είναι ποιός θα πληγωθεί για να λυτρωθεί εκείνος και να καλύψει τα κενά του!... <br />Σ' αγαπώ ρε ζωή και παντού θα το πω! Ανακάλυψα το λευκό μιας μαύρης ψυχής και τραγουδώ. Βουλιάζουν βαθιά μου οι σκέψεις και μετά ρέουν κατακόκκινες. Μ' αρέσει να δημιουργώ και ξέρεις?... Μου αρέσει ακόμη πιο πολύ να το μοιράζομαι! Τώρα ακόμη κατάλαβα ότι δε φταίει ο άνθρωπος που έχει κάτι γκρίζο να δώσει, αλλά ο άλλος άνθρωπος που δεν έχει τη διάθεση να χαραμίσει λίγο από το δήθεν λευκό του για να τον βοηθήσει!... <br />Ψιλομπερδεύτηκα με την τελευταία φράση κι έτσι θα μείνω. Όποιος προβληματίζεται λύνει και τα προβλήματά του... <br />Όνειρα τεράστια. Εις το επανιδείν...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-6781224076909872376?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-40123216875940659292011-02-15T11:42:00.000-08:002011-02-15T11:44:58.701-08:00<!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Tahoma; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} @font-face {font-family:"Bookman Old Style"; panose-1:2 5 6 4 5 5 5 2 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:647 0 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <o:shapedefaults ext="edit" spidmax="1026"> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <o:shapelayout ext="edit"> <o:idmap ext="edit" data="1"> </o:shapelayout></xml><![endif]--><p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;"><span style="font-family: &quot;Bookman Old Style&quot;;">Πόσοι άνθρωποι μπορεί να γεννιούνται και να πεθαίνουν κάθε μέρα? Σε μία νέα γη, σε μια χαμένη γη, σε μία γη που μεγάλωσα αλλιώτικος, που ντύθηκα φως και τώρα ψάχνω αφορμή να κυκλοφορήσω ανάμεσά τους. Ανάμεσα σε κόσμο που δεν καταλαβαίνω, που δεν ταιριάζω, που δε με εκφράζει, που βλέπω ότι καταστρέφει και καταστρέφεται. Ανάμεσα σε γη και ουρανό, σε όμορφες παρουσίες που στολίζουν το κρεβάτι σου. Μια ορμή είναι όμως, μια στιγμή και θα περάσει. Και μετά μένει το κενό. Ένα κενό που δε θα κλείσει ποτέ. Γιατί με τί μπορεί πραγματικά να γεμίσει? Ποιος θα μου το προσφέρει? Ποιος το έχει? Ποιος θέλει, ποιος προσπάθησε ποτέ να το αποκτήσει?!<o:p></o:p><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;"><span style="font-family: &quot;Bookman Old Style&quot;;">Άνθρωποι γεννήθηκαν κι έψαχναν μια ελπίδα στον κόσμο να βρουν για να συνεχίσουν να ζουν. Γιατί δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Ο εγωϊσμός μας χωρίζει! Η αντίληψή μας για καθετί ζωντανό και μη γύρω μας, αμβλύνει τις σχέσεις μας. Ντυνόμαστε με χρώματα τάχα για να αλλάξουμε τον κόσμο ετούτο κι όμως τελικά καταστρέφουμε κάθε ζωντανή αλήθεια μέσα μας. Γιατί είμαστε άνθρωποι! Δε φταίνε τα συστήματα, εμείς τα εμπνευστήκαμε. Φταίει που δεν ξέρουμε τι θέλουμε, για ποιο λόγο προσπαθούμε, φταίει που νομίζουμε ότι ο καθένας μας προσφέρει κάτι με την προσπάθειά του, ενώ στην πραγματικότητα δεν προσφέρει τίποτε από τη στιγμή που δε βελτιώνει πρωτίστως τον ευατό του! Για να θεωρείς τον ευατό σου υπεύθυνο για μια προσπάθεια θα πρέπει να έχεις δουλέψει πάνω σ’ αυτή, να έχεις ματώσει από αυτή, να έχεις αλλάξει λογική και αίσθηση των πραγμάτων, να έχεις φτιάξει έναν ευατό άξιο να μπορεί να σταθεί απέναντι στο θεό. Στο θεό με μικρό «θ», σ’ αυτό το θεό που έχουμε όλοι μέσα μας! Γιατί ακόμη και ο θεός είναι σαν το σύστημα, εμείς τον δημιουργήσαμε...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;"><span style="font-family: &quot;Bookman Old Style&quot;;">Μόνος μοιάζω καμιά φορά να παραπατώ. Να προσπαθώ να εκφραστώ αλλά να μη βρίσκεται κανείς να με ακούσει. Φταίνε οι άνθρωποι! Κανείς ποτέ δεν αγάπησε ποτέ κανέναν, κανείς! Φταίνε οι άνθρωποι. Γιατί δεν έχει σημασία τι θα πεις, αλλά αυτό που λες να το εννοείς! Οι άνθρωποι ντύνονται χρώματα. Ξεθωριασμένα χρώματα. Κι είναι καταδικασμένοι να μη μπορούν να προσθέσουν παραπάνω μπογιά στα πιστεύω τους, γιατί κάθε χρώμα έχει τις αποχρώσεις του! Και είναι πολλές, κι οι πρωτομάστορες ζωγράφοι ιδεολογίας δε σου επιτρέπουν να εκφράζεσαι ελεύθερα. Από πότε κατάργηση της ελευθερίας της έκφρασης και του πνεύματος θεωρείται κόμμα, μέλλον και ελπίδα? Από πότε?!...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;"><span style="font-family: &quot;Bookman Old Style&quot;;">Δε μπορείς να ζεις με αποχρώσεις, δε μπορείς έτσι να νιώσεις τη ζωή. Δε μπορείς να καείς από τα λάθη σου και να τα ευχαριστηθείς. Φοράς μια μάσκα που δε σου επιτρέπει παραπάνω να δεις. Πιστεύεις ό,τι δεν αξίζεις να πιστεύεις. Ό,τι διαφέρει και συμφωνείς το πνίγεις στο πηγάδι μιας αμφιλεγόμενης συνείδησης. Έτσι είναι οι άνθρωποι μάτια μου. Μπερδεμένοι. Όχι όλοι όμως, ευτυχώς όχι όλοι!...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;"><span style="font-family: &quot;Bookman Old Style&quot;;">Κάποιος, κάπου, πεθαίνει για το συνάνθρωπό του στην προσπάθεια να τον γιατρέψει, να του χορηγήσει τα βασικά αγαθά, να ζήσει, να μπορεί να λειτουργεί η καρδιά και το μυαλό του για να είναι σε θέση να ονειρευτεί και να δημιουργήσει όπως εμείς. Αυτοί είναι άνθρωποι. Αυτοί είναι οι Άνθρωποι! Που κρεμιούνται σε καράβια, δένουν στην καρδιά τους ένα μαχαίρι και σου προτάσουν το στήθος τους, που εμβολιάζουν παιδιά σε χώρες που ο ήλιος δεν ξεμιτίζει ποτέ στην καρδιά τους, παρά μόνο στον ουρανό! Αλλά ναι... Δεν υπάρχει χρόνος εδώ! Όλα είναι συμφέρον. Έχουμε κι εμείς προβλήματα, δε μπορούμε να ασχοληθούμε με τα προβλήματα των άλλων. Σε τούτη τη σκέψη πάψαμε να είμαστε άνθρωποι. Και μην κλαις καλή μου που ταλαιπωρούμαι με τόσες σκέψεις, αξίζει τον κόπο, ακόμη κι αν πεθάνω απ’ αυτό, τουλάχιστον θα πεθάνω άνθρωπος! Αυτό θέλω, αυτό ζητώ…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;"><span style="font-family: &quot;Bookman Old Style&quot;;">Κλαις. Κι όμως δακρύζουμε όλο και λιγότερο. Κάποιοι πάντοτε θέλουν να χαμογελάμε. Όχι όμως, όχι! Μου είναι τόσο δύσκολο να χαμογελάσω απ’ την καρδιά μου βλέποντας ότι οι άνθρωποι δε γνωρίζουν πώς να είναι άνθρωποι!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;"><span style="font-family: &quot;Bookman Old Style&quot;;">Άνθρωποι που προσπαθούν να λύσουν το γρίφο της ζωής και των ανθρώπων, πριν τρελαθούν. Πώς να αγαπήσουν, πώς να αγαπηθούν! Κάποιοι άνθρωποι σε μισούν κι όμως στέκονται ακόμη δίπλα σου. Κάποιοι άλλοι που αγάπησες δε θυμούνται καν το όνομά σου! Συναντάς ανθρώπους μέχρι να μπορέσεις κάποιον να συγκινήσεις με τις λέξεις σου, να μπορείς να εμπιστευτείς, να τον κάνεις αδελφό σου. Την ίδια μοναξιά βιώνουμε όλοι μας, ψάχνουμε κείνο τον άνθρωπο που θα απαλύνει τον πόνο μας…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;"><span style="font-family: &quot;Bookman Old Style&quot;;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><i style=""><span style="font-family: &quot;Bookman Old Style&quot;;">…Έτσι είναι οι άνθρωποι, μια μάζα άμορφη, γεμάτοι αχίλλειες πτέρνες να νιώθουν πάντα άτρωτοι. Έτσι είν’ ο άνθρωπος, μια ακόμη άβυσσος, μια συννεφιά, μια κόλαση, ένας παράδεισος!…</span></i><span style="font-family: &quot;Bookman Old Style&quot;;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><i style=""><span style="font-family: &quot;Bookman Old Style&quot;;"><o:p> </o:p></span></i></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;"><span style="font-family: &quot;Bookman Old Style&quot;;">Έτσι ξενυχτάμε, πίνουμε για να ξεχάσουμε, πίνουμε για να γράψουμε! Κομμάτι απ’ την αλήθεια βρίσκουμε και το λιώνουμε στο μελάνι μπας και δεν το ξεχάσουμε!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;"><span style="font-family: &quot;Bookman Old Style&quot;;">Απόψε νιώσε με, κράτα με και σώσε με. Ό,τι δε βρήκα τόσο καιρό αλλού, πού να το βρω τώρα? Ποτέ δε θεώρησα, δεν ήλπιζα ότι θα ‘ναι εφικτό!...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;"><span style="font-family: &quot;Bookman Old Style&quot;;">Έτσι είναι οι άνθρωποι αγάπη μου. Από τη μία σ’ αγαπούν, σ’ εκτιμούν κι απ’ την άλλη σε ξεχνούν, σε πετούν, σ’ απατούν, σε χτυπούν με λόγια και πράξεις που δε μπορείς να ξεχάσεις! Από τη μία στο δρόμο σου βάγια, την άλλη στο στήθος σου σκάγια. Ενώ σε θαυμάζουν καταβάθος θέλουν ν’ αλλάξεις, σε χλευάζουν! Και νιώθεις μόνος. Τόσο μόνος όσο δεν ένιωσες ποτέ! Ίσως δε βρήκες τους κατάλληλους ανθρώπους, ίσως!...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;"><span style="font-family: &quot;Bookman Old Style&quot;;">Έτσι είναι οι άνθρωποι, ένας άνθρωπος είμαι κι εγώ! Σου υπόσχομαι σήμερα, όμως αύριο δε θυμάμαι υποσχέσεις. Μόνος βαδίζω, μόνος μιλώ, μόνο εγώ ακούω αυτά που θέλω να πω, μόνος διαβάζω αυτά που γράφω, μόνος στο τέλος παραμιλώ, μόνος τελικά τα παρατώ! Μόνος ζω ανάμεσα σε τόσο κόσμο, μόνος φεύγω, μόνος…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;"><span style="font-family: &quot;Bookman Old Style&quot;;">Έτσι είν’ οι άνθρωποι, πιο εύκολα ξεχνούν παρά εκτιμούν!...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Bookman Old Style&quot;;"><o:p> </o:p></span></p> <p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><i style=""><span style="font-family: &quot;Bookman Old Style&quot;;">.</span></i><span style="font-family: &quot;Bookman Old Style&quot;; font-style: italic;">.Έτσι είναι οι άνθρωποι όμως, μια σιγουριά ζητάνε μόνιμα..</span></p><p style="text-align: center; font-style: italic;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Bookman Old Style&quot;;">..κι όταν τη βρούνε πάλι θα ‘χουν πρόβλημα..</span></p><p style="text-align: center; font-style: italic;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Bookman Old Style&quot;;">..Όσα κι αν έχουν πάντοτε περισσότερα ζητάνε..</span></p><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Bookman Old Style&quot;; font-style: italic;">..γι’ αυτό δε μάθανε ποτέ τους να εκτιμάνε!...</span><i style=""><span style="font-family: &quot;Bookman Old Style&quot;;"><o:p></o:p></span></i></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-4012321687594065929?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-39432166180134290162010-06-05T14:53:00.000-07:002010-06-05T18:23:41.993-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/TAr4grp-fUI/AAAAAAAAAtY/7V67GHdm6L4/s1600/bridge-black-road-path.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 220px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/TAr4grp-fUI/AAAAAAAAAtY/7V67GHdm6L4/s320/bridge-black-road-path.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5479465137007918402" border="0" /></a>Κάθε βράδυ ξυπνάω ιδρωμένος. Κάθε βράδυ το ίδιο όνειρο. Εφιάλτης...<br />Ο δρόμος αδειανός. Ο ουρανός σκοτεινός. Σα να εμφανίζομαι απ' το πουθενά. Θυμάμαι τον ευατό μου να ξαπλώνει πλάι της, να με σκεπάζει με την αγκαλιά της, ν' αποκοιμιέμαι τόσο γλυκά στα στήθη της και μετά... ξυπνώ εκεί! Τρομαγμένος. Στην άκρη του δρόμου. Δεν έχει άσφαλτο. Δεν έχει χρώμα. Έχει μαύρο, ίσως και λίγο γκρίζο. Μα ο ουρανός... Ο ουρανός είναι μωβ! Σαν τα χείλη της όταν τα βάφει. Δυο τρία σύννεφα χαίρονται τοδικό τους ουρανό. Τίποτα παραπάνω. Δεξιά κι αριστερά του μονοπατιού δέντρα. Παράξενο μα δε θυμάμαι το χρώμα τους. Μοιάζουν άψυχα. Σα να αναπνέουν, να φωτοσυνθέτουν δίχως ήλιο, σα να παλεύουν να κρατηθούν όρθια. Τα φύλλα τους αποπνέουν μια αλλόκοτη μυρωδιά. Μου θυμίζει τ' άρωμά σου. Και περπατώ...<br />Περπατώ για λεπτά, για ώρες ολόκληρες, ίσως για μέρες. Ίσως το μόνο θετικό σε όνειρο ή εφιάλτη. Ο χρόνος δεν υφίσταται!<br />Περπατώ. Δεν κουράζομαι. Δε βαριανασαίνω από τα χιλιόμετρα. Ίσως κι άλλο ένα θετικό... δε σκέφτομαι! Οι σκέψεις μοιάζουν στάσιμες. Ή μάλλον ακαθόριστες. Σα να υπάρχουνε και όχι! Σα να προσπαθούν να δηλώσουν την παρουσία τους, αλλά κάτι ή κάποιος τις εμποδίζει. Ίσως ο χρόνος ο ανύπαρκτος? Ίσως η συνείδησή μου? Ίσως...<br />Τριγύρω μια αίσθηση. Πάντοτε η ίδια αίσθηση. Δεν υπάρχουν άνθρωποι. Είμαι μόνος. Θεέ μου... είμαι μόνος!...<br />Τότε κάτι ακούγεται. Φωνές. Αλλόκοτες φωνές. Ανθρώπινες φωνές. Μα... πως είναι δυνατόν? Δηλαδή?... Κάποιος έρχεται προς το μέρος μου. Κάποιοι...<br />Παράδοξο μα δεν τρομοκρατούμαι! Φθάνουν κοντά μου. Σα να μη μου δίνουν σημασία. Τρέχουνε γρήγορα. Ο ένας στραβοπατάει, πέφτει, ξανασηκώνεται. Φωνάζουν, γελούν, σαν τρελοί. Τα μάτια τους αλληθωρίζουν. Δεν καταλαβαίνω τι λένε. Με προσπερνούν. Κουνούν τα χέρια τους αριστερά και δεξιά, τα περιστρέφουν γύρω από το λαιμό τους. Στ' αλήθεια δεν είναι καλά! Τότε είναι που ο ένας λέει τ' όνομά μου. Κάνω να στρέψω το κεφάλι μα δε μπορώ. Δε μπορώ να γυρίσω πίσω! Το κεφάλι μου δε μπορεί να στρίψει πάνω από 45 μοίρες. Δεν είναι φυσιολογικό. Δεν είναι... Ο ένας ξαναλέει τ' όνομά μου. Κι ο άλλος φωνάζει τότε... <span style="font-style: italic;">"Δε σ' αγάπησε ποτέ!"</span><br />Δεν αντιδρώ. Δε μπορώ να αντιδράσω! Νιώθω να μη σκέφτομαι, αλλά μοιάζει να μπορώ να αισθάνομαι! Νιώθω να μην υπάρχουν άνθρωποι τριγύρω, αλλά τους είδα. Πέρασαν δίπλα μου. Μου μίλησαν. Δεν ξέρω. Δε μπορώ...<span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;"><br /></span></span>Τώρα που το σκέφτομαι ο ένας είχε σημάδι στο λαιμό, ενώ ο άλλος κούτσαινε λίγο. Ο δεύτερος μου έμοιαζε με γυναίκα. Μα δεν καταλαβαίνω. Δεν είμαι σίγουρος. Σα να μη μπορώ να διακρίνω το φύλο κάθε ανθρώπου! Λες να έγινε πόλεμος? Λες να έμεινα μόνος? Λες να είναι όνειρο? Εφιάλτης? Γιατί είπε τ' όνομά μου? Δεν πρέπει να είμαι καλά. Σίγουρα...<br />Συνεχίζω να περπατώ. Δεν έχει σημασία αν το θέλω ή όχι, τα πόδια μόνα προχωρούν...<br />Ο ουρανός δεν αλλάζει. Η αναπνοή μου πάντοτε η ίδια, ήρεμη, σταθερή. Ποτέ δεν ανοιγόμουν εύκολα. Τούτη τη στιγμή πόσο θα το ήθελα να είναι κάποιος εδώ! Έστω ένας τρελός ακόμη. Να έλεγε τ' όνομά μου. Γιατί δε μ' αγάπησε? Γιατί?...<br />Δε μπορώ καν να σκύψω το κεφάλι. Μονάχα ίσια μπορώ να κοιτώ. Ίσια και ψηλά, στ' αστέρια. Ω, αστέρια. Δεν υπάρχουν! Άνεμος? Πως δεν το πρόσεξα τόσην ώρα? Δε φυσάει. Έκανα να βγάλω μια κραυγή μα τίποτα. Δε... δε μπορώ να μιλήσω... θεέ μου...<br />Τουλάχιστον δε φοβάμαι. Δεν έχει σημασία αν δε μπορώ να φοβηθώ, σημασία έχει το αποτέλεσμα, δε φοβάμαι! Κι όμως... κάτι... ένας φόβος... υπάρχει... υπάρχει κάτι εκεί... βαθιά στο σκοτάδι... είμ' εγώ... μα δε φοβάμαι... δεν το νιώθω... κι όμως... βλέπω τον ευατό μου απέναντί μου... ω, θεέ μου!... είμ' εκεί!... θέλω στ' αλήθεια να ξυπνήσω... τώρα... τώρα αμέσως... τώρααα... μα... κοιμάμαι στ' αλήθεια?... μου μιλάει... τι μου λέει?... <span style="font-style: italic;">"Σκότωσέ τη, δε σ' αγάπησε ποτέ..."</span> Όχι, όχι, δε μπορεί! <span style="font-style: italic;">"Σκότωσέ τη, δε σε θέλει!" </span>Όχι, εφιάλτης είναι σίγουρα. <span style="font-style: italic;">"Σκότωσέ τη!" </span><span>Όχι... δεν είμαι... όχι... εγώ... δεν είμ' εγώ... δεν...</span><span style="font-style: italic;"><br /><br /></span>Κάπου εκεί σταματάει το όνειρο. Ή ό,τι τέλος πάντων ήτανε όλο αυτό!<br />Πολλές φορές σκέφτηκα ότι μπορεί να υπνοβατώ. Κάθε φορά που ξυπνώ τα σκεπάσματα είναι διπλωμένα στη γωνία του κρεβατιού, ενώ η κοπέλα μου πλάι μου τουρτουρίζει από το κρύο. Τη σκεπάζω και κουκουλώνομαι δίπλα της. Δεν ξέρω τι σημαίνει, αλλά σε αντίθεση με κείνο τον κόσμο που δεν ένιωθα τίποτε, σ' αυτόν εδώ φοβάμαι. Φοβάμαι πολύ! Εδώ έχει άνεμο, αστέρια, έχει και τρελούς ελεύθερους ανθρώπους, ενώ τον αέρα μπορείς να τον ρουφήξεις. Κανείς εδώ δε φωνάζει τ' όνομά μου, αν και πιστεύω καταβάθος ότι ποτέ δε μ' αγάπησε...<br />Φοβάμαι μονάχα μήπως αποτελεί κάποιο μήνυμα! Φοβάμαι μήπως της κάνω κακό άθελά μου! Βλέπω το ίδιο όνειρο εδώ και 2 μήνες, αλλά τίποτε δεν έχει αλλάξει. Εκτός από χθες...<br />Χθες το κορίτσι μου χτύπησε το πόδι της. Τώρα κουτσαίνει. Ενώ το βράδυ παραμιλά. Δε λέει τ' όνομά μου, αλλά κάτι άλλο σχετικό με κάποια αγάπη. Και σκέφτομαι τώρα... αν είμαι σίγουρος ότι θα τρελαθώ τελικά, μπορώ να βάλω τώρα τέλος στην άχαρη ζωή μου. Τουλάχιστον έτσι δε θα μπορέσω να κάνω κακό σ' εκείνη! Ίσως αν κρεμαστώ?! Λες τελικά αυτό να δήλωναν τα σημάδια στο λαιμό του τρελού? Μα δεν ήμουν εγώ! Εγώ ήμουν ο άλλος, απέναντί μου! Στις σκιές, εκεί στα δέντρα, στο σκοτάδι...<br />Φοβάμαι μονάχα μην τη σκοτώσω μέσα σε ένα όνειρό μου. Όχι τίποτ' άλλο, αλλά αν γίνει έτσι, όταν ξυπνήσω μπορεί να μη θυμάμαι τελικά αν το φχαριστήθηκα ή όχι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-3943216618013429016?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-41737522178435307502010-05-14T09:14:00.000-07:002010-05-14T10:02:17.444-07:00<div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;">...Δώσε το χέρι σου μόνο όταν με νιώσεις σύμμαχό σου...</span><br /><span style="font-style: italic;">...ο λόγος μου αδερφός μου και το χέρι μου αδερφός σου...</span><br /></div><br />Όταν ήμουν μικρός θυμάμαι που ήμουν μόνος. Όλα τα παιδιά άλλωστε δεν είναι ευτυχισμένα όταν είναι μόνα τους? Περιστοιχισμένα από τρενάκια, στρατιωτάκια, ξύλινα σπαθιά, ζώντας στον κόσμο τους. Ευτυχισμένα και μόνα!<br />Έτσι είναι και τώρα. Παραμένω σε κείνη την κατάσταση. Ποτέ δεν ξέφυγα από τα δίχτυα της παιδικότητας. Κι ότι και να λένε γι' αυτό, το θεωρώ το μεγαλύτερο λάθος μου. Δε μπορείς να φανταστείς πόσο μεγάλο πρόβλημα είναι! Όταν είσαι παιδί δε νοιάζεσαι. Ούτε για το τι θα φας, ούτε για το ποιος θα σε ταίσει, ούτε για το πότε θα κοιμηθείς, ούτε για το αν σου φθάνουν οι ώρες της ημέρας για να φχαριστηθείς το παιχνίδι σου. Πάντοτε αρκούν κι αν όχι, μια νέα μέρα όμορφη και μεγάλη ξημερώνει. Τώρα όμως πρέπει να νοιαστώ τι θα φάω αύριο, που θα βρω, πως θα ζήσω.<br />Οι σχέσεις σου με τους φίλους σου γίνεται δύσκολη, γιατί εκείνοι μεγαλώνουν υιοθετώντας ιδέες και αντιλήψεις της εκάστοτε ηλικίας. Όχι ότι θα έπρεπε να υπάρχουν ιδέες και αντιλήψεις για κάθε ηλικία, σα μόδα όμως εξαπλώνονται κι αυτές. Μεγαλώνοντας μαθαίνεις το ψέμα και την ευεγερτική του λειτουργία στην κοινωνία. Σου μαθαίνουν πότε το ψέμα είναι καλό και πότε όχι. Αν είναι δυνατόν! Ψέμα και καλό. Ανθρώπινη βλακεία, τι άλλο!<br />Σου διδάσκουν το καθισιό στην καφετέρια, αντί για τον αθλητισμό. Μεγαλώνεις και σοβαρεύεις και δεν πρέπει να καταναλώνεσαι στα γήπεδα και στα παιχνίδια, αλλά στις συζητήσεις γύρω από τα πιο ανούσια ζητήματα που μπορεί ένα ανθρώπινο μυαλό να σκαρώσει, όταν η ανοία της καθημερινότητας έχει αγκαλιάσει σφιχτά κάθε διάθεσή του για ζωή. Και την πνίγει.<br />Λάθος νόημα. Λάθος νοήματα σε όλα. Παλαιότερα αν πείραζες κάποιο συνάνθρωπό σου θα σου έλεγε η μητέρα σου: <span style="font-style: italic;">"Δε ντρέπεσαι παιδί μου?"</span> Σήμερα μπορεί να σου πει: <span style="font-style: italic;">"Καλά του έκανες του μαλάκα", </span>απλώς και μόνο γιατί βρίσκει διέξοδο το νεύρο μιας στιγμής της.<br />Δεν είναι καλά οι άνθρωποι. Στ' αλήθεια δεν είναι καλά...<br />Τι έλεγα?... Α, ναι. Για τη δυσκολία των σχέσεων, αφού θέλω να πιστεύω ότι παραμένω ακόμα παιδί. Οι Γυναίκες. Τι μεγάλο πράγμα. Μα τι δύσκολο πράγμα. Σε θέλουν σοβαρό, αλλά και παιδί ταυτοχρόνως. Υπάρχει σοβαρό παιδί? Μη βιαστείς να απαντήσεις. Ούτε εξαιρέσεις υπάρχουν σ' αυτό το σημείο. Δεν υπάρχει σοβαρό παιδί. Το πιο ελεύθερο πλάσμα του κόσμου είναι ένα παιδί. Κι αν αναρωτιέσαι πως είναι δυνατό ένα παιδί που δεν είναι σοβαρό να μη σκοτώνει, να μην κλέβει, να μην κάνει ζαβολιές γενικά. Γιατί αγάπη μου το παιδί είναι "Άνθρωπος". Δεν έχει την αίσθηση του κακού μέσα του. Κι αν την έχει, η ηθική του ξέρει καλά να της αμύνεται.<br />Προσωπικά, θα πρότεινα να μην αναγράφεται πλέον στα λεξικά η λέξη της. Ηθική, ντροπή, αλήθεια. Δεν υπάρχει λόγος. Αφού ακόμη και να διαβάσουμε την ετοιμολογία αυτών των λέξεων, δεν καταλαβαίνουμε το νόημά τους. Ή καλύτερα, δε θέλουμε να καταλάβουμε.<br />Το διάβασα πρόσφατα. Κι ήταν ότι πιο σοφό μπορούσα να περιμένω από αυτό το πρόσωπο. Αν και ξέρω ότι θα πει και σημαντικότερα πράγματα. Μερικοί άνθρωποι δεν παύουν ποτέ να είναι άνθρωποι. Ακόμη και όταν τους έχεις κάνει το μεγαλύτερο κακό. Το είπε:<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;">...η περιουσία κάθε γυναίκας βρίσκεται ανάμεσα στα πόδια της...</span><br /><div style="text-align: left;"><br />Ο κόσμος φορά πολλά στολίδια. Άραγε μπορεί να κρύψει καλά τα μυστικά του?<br />Φορά αρώματα να καλύψει τη δυσωδία της φυλής του.<br />Χαμόγελα τεχνητά, επιφανειακά, ενώ τα φτυάρια από πίσω να σκάβουν ένα λάκο ως την κόλαση βαθύ.<br />Ώρες ώρες χάνομαι στο κόσμο τους και δυσκολεύομαι πολύ να γυρίσω πίσω στο δικό μου ζωντανός.<br />Μπορεί ο καθένας να σχολιάζει ελεύθερα το καθετί. Μπορεί ο καθένας να δέρνει, να βιάζει, να σκοτώνει, να πληγώνει δίχως ίχνος από ντροπή. Θα μου πεις τώρα ότι πάντοτε έτσι δεν ήταν? Όχι, δε μπορώ να το δεχτώ. Είμαι σίγουρος ότι κάποτε η ζωή ήταν πιο αγνή. Η ψυχή πιο θεία. Ο κόσμος όμορφος πολύ.<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;">...Η πόλη κίτρινη από πυρετό...</span><br /><span style="font-style: italic;">...κάθε φορά που μόνος νιώθω, νιώθω να ψυχορραγώ...</span><br /><br /><div style="text-align: left;">Μάτια που δεν καταλαβαίνεις πια τι δείχνουν. Φως, σκοτάδι, αγάπη, ψέμα? Εκδίκηση? Λατρεία? Φωτιά? Θάνατος? Παλαιότερα μπορούσες να καταλάβεις. Όχι τώρα πια...<br />Ευνουχίζουν ότι ομορφότερο έχουμε. Το ερωτικό πάθος. Το μετατρέπουν σε τρόπο ζωής. Δεν αποτελεί πια μαγεία. Δεν είναι κάτι το μυστήριο, κάτι που χρειάζεται προσπάθεια για να αποκτήσεις. Δεν έχει ενδιαφέρον όπως παλιά. Αρρωσταίνουμε...<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;">...Έχουμε βγάλει δόντια σ' ότι μας προσέγγισε...</span><br /><span style="font-style: italic;">...έχουμε βγάλει νύχια σ' ότι μας αγγίζει...</span><br /><br /><div style="text-align: left;">Φωνάζεις το "σ' αγαπώ" στην αγαπημένη σου κι εκείνη τρέχει τρομαγμένη.<br /> <span style="font-style: italic;">"Μα τι είπα? Τι έκανα?</span>", αναρωτιέσαι. Γιατί την τρόμαξα? Δυο λέξεις της είπα μονάχα. 'Οτι ένιωθα. <span style="font-style: italic;">"Σ' αγαπώ!"</span> Μα πως να το πιστέψει!<br /><br /><br />Υ.Γ. Τώρα που το ξαναδιαβάζω για δεύτερη φορά το κείμενο δε μου λέει και πολλά. Έχει πολλά κενά. Ίσως λέει και μερικές βλακείες. Αλλά δεν έχει νόημα να μπω στη διαδικασία να το διορθώσω. Ποτέ δεν το κάνω. Έτσι χάνεται το συναίσθημα της στιγμής. Δεν ξέρω για τους υπόλοιπους, αλλά εγώ γι' αυτό ζω μονάχα. Για το συναίσθημα της κάθε στιγμής...<br /></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-4173752217843530750?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-6679326194966015772010-04-28T13:20:00.000-07:002010-04-28T14:28:57.146-07:00Όταν ξεκινάω κάτι να γράφω, χαμογελάω. Γιατί ξέρω ότι πάλι θα ταξιδέψω. Πρόσφατα διάβασα ότι η τέχνη κάθε ανθρώπου τον βοηθάει να κρύβει καλά τον ευατό του κι όχι να τον αποκαλύπτει όπως θα 'πρεπε να ισχύει. Έτσι εξηγούνται όλα λοιπόν. Κάπως έτσι...<br />Ήρθε πάλι η ώρα. Πάντοτε αργοπορημένος. Δε συμπαθώ καθόλου το χρόνο. Άλλωστε είμαι σίγουρος ότι τα συναισθήματα είναι αμοιβαία. Όλο κόντρα μου πάει. Μα τον συνήθισα. Ανακάλεσα σ' αυτό το σημείο. Μετά από τη συνήθεια έρχεται η δημιουργία...<br />Έφθασε η ώρα. Φοράω το φαρδύ κοστούμι, τα τεράστια παπούτσια και στέκομαι μπροστά στο μικρό καθρέφτη. Ζωγραφίζω κόκκινο μεγάλο χαμόγελο στα χείλη, λευκούς κύκλους γύρω από τα μάτια, λίγο ροζ στα μάγουλα να δείχνω υπερζώντανος, φοράω τη λαστιχένια κόκκινη μύτη και βγαίνω στη ζωή. Μακάρι να δούλευα στο τσίρκο, σκέφτομαι. Τώρα όμως μ' αυτή την αμφίεση βγαίνω στη ζωή...<br />Με ρωτάς γιατί χρησιμοποιώ τόσα σημεία στίξης! Όχι, δεν είναι από συνήθεια, απλώς με αυτό τον τρόπο εκφράζομαι. Για να μιλήσεις για κάτι πρέπει πρώτα να το σκεφτείς. Χρειάζεται χρόνος και πρέπει να σταματήσεις τα χείλη για λίγο. Μην κοιτάζεις όλους αυτούς που μιλούν και ξαναμιλούν, αργότερα το μετανιώνουν και την επόμενη φορά επαναλαμβάνουν τα λάθη τους. Για να κρίνεις κάτι πρέπει να γνωρίζεις γι' αυτό, όχι να υποθέσεις κάτι! Όχι να φανταστείς τι μπορεί να συμβαίνει! Πρέπει να ρωτήσεις! Κι αν δεν πάρεις απάντηση να σταματήσεις! Έτσι και στο χαρτί, όπως συμβαίνει με την ανάσα μου, σταματάω τακτικά. Όταν μιλώ, δε μπορώ να μιλώ για ώρα πολλή. Σα να κουράζομαι. Ίσως και να βαριέμαι. Έτσι λοιπόν και στο χαρτί. Η έκφραση είναι όπως και στη ζωή. Αργά, σταδιακά, σκεπτικά. Το τελευταίο είναι βέβαια που πονάει. Αλλά χαλάλι. Τελευταία αξίζει τον κόπο...<br />Με παίδεψε αρκετά η ζωή. Μα δε βαριέσαι... Ακόμη κι όταν πετρώνει η καρδιά, δεν παύει από μέσα να χτυπά. Ξέρω ότι μοιάζω με παιδί, και να 'ξερες πραγματικά πόσο με πονά, αλλά μεγάλωσα. Μέσα μου βαθιά θα το δεις αν ψάξεις. Ίσως το ξεχωρίζεις καμιά φορά και στα λόγια μου. Με παίρνει πολλές φορές από κάτω...<br />-Θα 'θελες να 'σαι κάποιος άλλος?<br />-Ίσως και να 'θελα. Ίσως πάλι και όχι. Το μόνο για το οποίο είμαι πραγματικά σίγουρος είναι ότι έμαθα πολλά όλον αυτό τον καιρό από τη ζωή. Κι έχω να μάθω ακόμη περισσότερα. Θέλω είμαι αυτός που είμαι, αλλά με κάποιες μικροαλλαγές. Βλέπεις όμως, άλλος αποφασίστηκε να πλάσει τον άνθρωπο, άλλος να τον μεγαλώσει, άλλος να του χαρίσει και να του στερήσει πράγματα. Τι μπορούμε να κάνουμε περίεργέ μου ευατέ εδώ που φθάσαμε? Υπομονή να υποθέσω! Και να δεχθούμε τη χαζοψυχή μας ως έχει. Το κατάλαβα. Αν και αργά, το κατάλαβα!<br />Τι άλλο έχουμε να πούμε κι απόψε? Α, ναι, να μιλήσουμε λιγάκι για τότε. Όταν ξεκίνησε τούτο το κακό... Το πιο αφηρημένο παιδί. Τότε είπαν ότι δε νοιάζεται για τα μαθήματα. Τώρα λένε ότι σκεφτότανε πολύ. Το πιο αργοπορημένο παιδί. Τότε έλεγαν ότι είναι αγενής. Τώρα λένε ότι έφταιγε το γεγονός ότι σκεφτόταν διαρκώς. Το πιο ήσυχο παιδί. Τότε έλεγαν ότι είναι ντροπαλός. Τώρα λένε ότι είναι τρελός. Ο νεαρός που δεν κοιμόταν ποτέ. Τότε έλεγαν ότι φταίει η εφηβεία. Τώρα λένε ότι σκέφτεται διαρκώς και δε μπορεί να ηρεμήσει τα βράδυα. Πάντοτε κάποιος κάτι λέει, ανεξάρτητα αν γνωρίζει πραγματικά τι φταίει ή όχι. Έτσι ανοίγουν κι οι πληγές. Κανένα απ' τα μεγάλα στόματα δε λογαριάζει τις συνέπειες των λέξεών του. Γιατί τα παιδιά ακούνε και καταλαβαίνουν πολλά περισσότερα απ' ότι οι μεγάλοι "σοφοί" πιστεύουν. Πόσο μάλλον τα "περίεργα" παιδιά!<br />Είχε φαντασία. Μια τρομερή φαντασία. Έβλεπε τις γυναίκες σαν πλάσματα έξω από τούτο τον κόσμο. Τις αγαπούσε παράφορα, αλλά κάτι τις κρατούσε μακριά του. Ίσως ο τρόπος έκφρασής του. Ίσως ο κυκλοθυμικός χαρακτήρας του. Ίσως η διαρκής θλίψη στον τρόπο σκέψης του. Ίσως η μελαγχολική αδιαφορία του...<br />Τα θρανία και τα τετράδιά του ήτανε γεμάτα στίχους. Τα έγραφε τόσο απότομα, τόσο εύκολα, στη στιγμή. Στην αρχή ποιήματα, μετά hip hop στιχάκια, μετά ροκ εκδοχής, μετά ξανά ποιήματα και τώρα έντεχνης σημασίας. Άκουσε... και τι δεν άκουσε... Ότι τα λόγια του επηρεάζουν ψυχές. Ότι θα πεθάνει από κατάθλιψη. Ότι πρέπει να χαμογελά. Μα κανείς δεν ξέρει ότι κάθε βράδυ ντύνεται κλόουν στα όνειρά του. Αφού είπαμε. Όλοι κρίνουν δίχως να γνωρίζουν να κοιτούν βαθύτερα...<br />Μητέρα μου η μουσική. Πάντοτε ήθελα να το πιστεύω. Πολλοί το αμφισβητούν. Κι εγώ ο ίδιος πολλές φορές. Γούστα είναι θα μου πεις και θα ΄χεις και δίκιο. Εγώ ψάχνω μονάχα μια αλήθεια. Κι ας είναι και ψέμα. Όταν εκφράζεσαι με κάποιον τρόπο, τον θεωρείς τόσο σημαντικό, ώστε θέλεις να μάθεις αν πραγματικά πρέπει να ξοδεύεις το χρόνο σου σ' αυτό. Αν εκφράζονται κι οι άλλοι μέσω του τρόπου σου. Μα δε βγάζεις ποτέ άκρη. Απόψεις μπερδεύονται, σπάνε τα σκοινιά και μένεις μετέωρος στο κενό. Δε βαριέσαι... Η ζωή είναι μικρή κι οι τρόποι έκφρασης σπανίζουν. Θα συνεχίσω να το κάνω μέχρι να με πετάξουν από τη σκηνή. Φοράω το χαμόγελο και πάλι. Άλλωστε μονάχα μ' αυτή ταξιδεύω. Με τις νότες και με τις λέξεις. Καμιά φορά ταξιδεύω και με λέξεις που βγαίνουν από γυναικεία χείλη. Αλλά ετούτες οι στιγμές είναι τόσο σπάνιες τελευταία. Σίγουρα κάποιος θα ρωτήσει τι φταίει! Σίγουρα κάποιος θα θεωρήσει ότι υπάρχει πρόβλημα εδώ. Κι αν απαντήσω ότι φταίει που ο κόσμος επιπλέει, θα με κατηγορήσουν ότι κοιτάζω ψηλά και θεωρώ τους κοινούς ανθρώπους φελλούς. Άντε μετά να δικαιολογήσεις τη θέση σου! Σ' αυτό τον κόσμο ήρθαμε για να διασκεδάσουμε. Να γνωρίσουμε τον άνθρωπο. Να συνυπάρξουμε. Τελικά απομακρυνόμαστε, αποξενονόμαστε, λατρεύουμε τον ευατό μας, μιζεριάζουμε. Ματαιότης αγαπημένε μου άνθρωπε, ματαιότης! Όλοι μοιάζουμε όμορφοι, όλοι νομίζουμε ότι είμαστε όμορφοι, αλλά αν τύχει και συναντήσουμε κανέναν άγγελο στο διάβα μας κάποια φορά, θα αναιρέσουμε όλα τα πιστεύω μας. Πόσο μάλλον όταν καταλάβουμε ότι αυτός ο άγγελος είναι άνθρωπος κατά βάθος. Δεν είναι ένα τυχαίο αερικό.<br />Όταν μάθουμε να μιλάμε με λόγια αληθινά, ίσως καταφέρουμε να ζήσουμε την ουσία της ευτυχίας. Πόσα χαμόγελα χωράνε εδώ?<br /><br /><div style="text-align: center;">:)))<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-667932619496601577?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-12163627795590239182010-04-04T18:38:00.000-07:002010-04-04T19:07:47.354-07:00Τα χέρια μου τρέμουν. Μια ανάσα ν' ακούσω μια φορά. Ένα ψέμα να γουστάρω, να ευχαριστηθώ. Με δυσκολεύουν τα λόγια. Πολύ. Και πεθαίνω κάθε που με απαρνείσαι. Έχω νιώσει τόσες φορές τη δειλία στο αίμα μου. Έχω πέσει τόσες βραδιές κατάχαμα, ψηλαφίζοντας τ' άδεια σκεπάσματα. Να βρίζω. Να τρέχω. Να πονάω. Να βογκάω. Να φωνάζω στην αγάπη να γυρίσει πριν καταλάβω πως μονάχα πάθος ήτανε.<br />Τα χέρια μου τρέμουν κρατώντας το μικρόφωνο κι ο κιθαρίστας γελάει. Η φωνή μου ψηλαφίζει το πάθος μου κι ο ντράμερ χάνει το ρυθμό. Ένας χάος στο μυαλό μου. Ένα τίποτα στην αγκαλιά μου. Ένα φευγιό σφηνωμένο συνεχώς στο μυαλό μου.<br />Αναρωτιέμαι τι να κάνει η <span style="font-style: italic;">"Αθήνα"</span>.<br />Μιλάω στο φεγγάρι, τρέχω πιο γρήγορα απ' ότι το συννεφάκι που κοιτούσαμε μαζί. Πέφτω πιο αργά κι από ένα αστέρι. Ευχή κανείς δεν κάνει!<br />Αναρωτιέμαι που να είναι!<br />Άραγε ήρθε προς τα εδώ να σπουδάσει?<br />Άραγε παίζει ακόμη τσέλο? Άραγε χαμογελάει? Άραγε λάμπει όπως τότε?<br />Που και που τη θυμάμαι. Που και που χαζεύω τα τρένα στο σταθμό, δίχως να θέλω ξανά να μπω μονάχος.<br />Έκλεισαν όλες οι πληγές και δε νομίζω ότι θ' ανοίξουν νέες ποτέ. Παραιτήθηκα και μ' αρέσει. Δε φοβάμαι τίποτε πια, γιατί δεν προσπαθώ για τίποτε πια. Κι έτσι γουστάρω. Πηγαίνω στο μαγαζί, τα λέω και φεύγω. Δε με νοιάζει αν πληρωθώ. Δε με νοιάζει αν δε με χειροκροτήσει κανένας. Δε με νοιάζει αν θα φύγω. Δε με νοιάζει που σύντομα θα φύγω.<br />Κουνάω το κεφάλι σα χαζός καθώς γραντζουνάω την κιθάρα. Τραγουδάω φάλτσα επίτηδες κάπου κάπου. Και το γουστάρω! Γκαρίζω μέρα μεσημέρι, τους σπάω τα νεύρα το σπίτι.<br />Ακούω ειδήσεις και σπάω την τηλεόραση. Δε ζω σε κανένα κράτος. Οι άνθρωποι έχουν χάσει κάθε συνείδηση και πρώτα απ' όλους εγώ ο ίδιος. Η αναισθησία μ' αγαπάει απόψε. Ίσως να συνεχίσει και αύριο.<br />Ερωτεύθηκα τη Μποφίλιου χθες βράδυ. Με αηδίασε ο Μικρούτσικος. Βαρέθηκα το επιτηδευμένο χιούμορ κάθε Λάκη. Κουράστηκα από τη βλακεία των ανθρώπων. Και πρώτα απ' όλα απ' τη δική μου. Σιχάθηκα που κανείς δεν τονίζει τα προτερήματα του άλλου.<br />Τα χέρια μου τρέμουν. Μεγάλη Παρασκευή αμάρτησα! Μα δεν ντρέπομαι. Κι αν τον φοβάμαι είναι γιατί έτσι μ' έμαθαν. Ένα πλάσμα ανώτερο πως να σε πληγώσει? Δεν είναι εκδικητικό. Δεν είναι άνθρωπος για να είναι κακός!<br />Πήγα προχθές στο καφέ εκείνο. Κάθισα στο ίδιο τραπέζι. Σα να ήταν το λουλούδι εκεί παρατημένο. Από τότε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-1216362779559023918?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-25711910619135090032010-03-20T19:32:00.000-07:002010-03-20T20:12:10.910-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/S6WObtBSi0I/AAAAAAAAAtQ/N3Nyhk70T0Q/s1600-h/deprese.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 205px; height: 210px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/S6WObtBSi0I/AAAAAAAAAtQ/N3Nyhk70T0Q/s320/deprese.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5450919530594470722" border="0" /></a>Ο δείκτης έχει γείρει προς τα δεξιά. Λίγο μετά τις δώδεκα. Μία είναι ή δύο το πρωί? Το μαγαζί δεν έχει πολύ κόσμο. Οι χορδές καίνε γλυκά τα δάχτυλα. Έχω βραχνιάσει λιγάκι. Είχα καιρό να τραγουδήσω τόσες ώρες. Οι κιθάρες ντύνονται με δέρμα. <span style="font-style: italic;">"Αντίο"</span>, <span style="font-style: italic;">"Καληνύχτα"</span> και <span style="font-style: italic;">"Τα λέμε αύριο"</span> οι φράσεις τούτης της ώρας. Σβήνουν τα φώτα. Το πεζοδρόμιο έξω από το μαγαζί στενό. Ακουμπάω την κιθάρα στο πλατύσκαλο και κάθομαι στο υγρό σκαλοπάτι. Ανάβω ένα τσιγάρο. Τόσο βιαστικά! Το σβήνω πριν το βάλω στο στόμα μου. Έχω πάψει να απολαμβάνω τη ζωή, τα μικρά μυστικά της, εδώ και καιρό. Τσιγάρο δεν έχω βάλει ποτέ στο στόμα μου. Σε όλους ακούγεται περίεργο! Ίσως αγαπώ καταβάθος τον ευατό μου και δε θέλω να του κάνω τέτοιο κακό. Δε μπορώ να το εξηγήσω διαφορετικά, αλλά ούτε κι αυτή η εκδοχή με πείθει. Ένα ζευγαράκι περπατά χέρι-χέρι, η κοπελιά καθώς περνάει από μπροστά μου σκοντάφτει στην άκρη ενός καλωδίου που είχε απλωθεί κατά μεσής του πεζοδρομίου. Είχε ξεγλιστρήσει αθόρυβα από την τσάντα μου, δεν το είχα προσέξει. Η κοπελιά μουρμούρμισε κάτι καθώς απομακρυνόταν, ενώ ο δικός της με αγριοκοίταξε. Τους κοίταξα με τη σειρά μου και ίσως να ζήτησα συγγνώμη με τα μάτια. Ίσως να το κατάλαβαν...<br />Έγειρα με τα μάτια κλειστά. Ζήλευα πάντοτε φίλους κι εχθρούς που δεν έχουν περίεργα κολλήματα. Ήθελα να πάψω να σκέφτομαι για μια στιγμή! Να πάψω να ενδιαφέρομαι και να ενδιαφέρονται για μένα! Έστω για λίγο. Το κινητό στη δόνηση, κάτι αισθάνομαι στην κωλότσεπη. Κοιτάζω την οθόνη. <span style="font-style: italic;">"Έρωτας..." </span>Πόσο χαζός μπορεί να είμαι? Πόσο επιφανειακός? Πόσο μπορεί να με συνεπάρει η μάζα ώρες ώρες? Γιατί την έχω αποθηκεύσει σαν "έρωτας"? Γιατί απλά δεν την αποθήκευσα σα "γκόμενα"? Ή απλά σαν "πάθος"? Ή ακόμη καλύτερα σα "σωματικό πάθος"? Γιατί με παιδεύουν τόσο πολύ οι λέξεις τέτοιες ώρες? Γιατί δε μπορώ να απολαύσω τη στιγμή? Γιατί δε μπορώ να χαλαρώσω έτσι απλά? Τελικά το σήκωσα...<br />-<span style="font-style: italic;">"Ναι. Νίκο, τελειώσατε?"</span><br /><span style="font-style: italic;">-"Σχεδόν."</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">-"Τι θα πει σχεδόν?"</span><br /><span style="font-style: italic;">-"Τελειώσαμε."</span><br /><span style="font-style: italic;">-"Έρχεσαι?"</span><br /><span style="font-style: italic;">-"Δεν ξέρω."</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">-"Τι σημαίνει αυτό? Δε θέλεις να έρθεις?"</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">-"Στ' αλήθεια δεν ξέρω."</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">-"Καλά. Όταν μάθεις πάρε με."</span><br />Γιατί είμαι τόσο άχαρος? Και τι φταίει κι αυτή που δεν είμαι καλά σήμερα? Και τι φταίει κι αυτή που ποτέ δεν είμαι καλά?<br />Αναρωτιέμαι συνεχώς! Δε μπορώ να συνάψω μια φυσιολογική σχέση. Κι όταν τελικά καταφέρνω και βρίσκω έναν άνθρωπο να ανέχεται όλα τα αρνητικά μου, αυτά διογκώνονται, τον πνίγουν και μένω πάλι μόνος. Και τώρα που δεν είμαι μόνος, θέλω να μείνω μόνος!<br />Πως να εξηγήσεις ό,τι αισθάνεσαι? Πως να δώσεις στον άλλο να καταλάβει ότι δε φταίει εκείνος που είσαι χάλια? Είναι το μέσα σου. Και πως να δείξεις στον άλλο το μέσα σου?<br />Όταν πάω σπίτι δε θα μου μιλάει. Θα κάνει πως κοιμάται και θα με κλωτσάει δήθεν στον ύπνο της. Δε με πειράζει. Ίσως καταβάθος να γνωρίζω ότι μου αξίζει τέτοια συμπεριφορά!<br />Τώρα τελευταία επέστρεψαν. Είχαν καιρό να εμφανιστούν. Η οικονομική κρίση μ' έχει αγγίξει, αλλά δεν το σκέφτομαι, δε με πειράζει. Η σχέση μου πάει κατά διαόλου, μα δε με νοιάζει. Πέρασε η ώρα και πρέπει να επιστρέψω. Εκείνα το έκαναν. Πάλι δακρυσμένος θα γυρίσω. Κι αν τελικά δεν το παίζει κοιμισμένη και με ρωτήσει τι έγινε, τι να προσπαθήσω να εξηγήσω!<br />Δεν την καταλαβαίνω τη ζωή και σίγουρα ούτε εκείνη με κατανοεί! Ίσως πρώτα περάσω απ' το σταθμό. Άραγες περνάνε τρένα τέτοιαν ώρα? Ίσως απόψε τελικά βρω το κουράγιο να πηδήξω. Μονάχα την κιθάρα μου λυπάμαι. Σίγουρα δε θα την αγαπήσει άλλος περισσότερο. Σιγά μη βρω το θάρρος και σήμερα. Πάλι σπίτι θα γυρίσω. Πάλι μόνος θα είμαι. Μαζί της...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-2571191061913509003?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-24617016667615165872010-03-04T14:26:00.000-08:002010-03-04T15:15:02.354-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/S5A-5BeVW9I/AAAAAAAAAtI/pPpeDHHLYIk/s1600-h/dark-angels-passion-love.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 312px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/S5A-5BeVW9I/AAAAAAAAAtI/pPpeDHHLYIk/s320/dark-angels-passion-love.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5444921098860059602" border="0" /></a>Ξημέρωσε. Ο κόσμος χαμογελά. Αισχρά. Όπως συνηθίζει να κάνει τώρα τελευταία. Πάντοτε λυπόμουν για το μονοπάτι που έχει πάρει τούτη η πλάση. Είναι σκοτεινό. Τόσο σκοτεινό που φοβάμαι ακόμη κι εγώ. Εγώ που έχω γεννηθεί στο σκοτάδι, που ζω στο σκοτάδι, που αναπνέω σκοτάδι, που νιώθω ελεύθερος στο σκοτάδι. Ένας μικρούλης προβολέας φωτίζει το μονοπάτι της ζωής μας και τα κουρασμένα μυαλά μας το κάνουν να φαντάζει ήλιος. Δε χάσαμε ακόμη το νόημα, αλλά η κλωστή από την οποία κρατιόμαστε για να μη συνηθίσουμε στη λέρα τους είναι τόσο μικρή και διάφανη που αγωνιούμε καμιά φορά να σταθούμε όρθιοι προσπαθώντας να την κρατήσουμε γερά.<br />Ξημέρωσε. Πέθανε κάθε αθώα ψυχή απόψε. Μεγαλώσαμε στην επαρχία και κάναμε ν' αγγίξουμε γυναίκα στα 19. Πρόβλημα? Συναίσθημα? Παραμύθι? Και τώρα... όλα στο πιάτο. Η εμπιστοσύνη λάσπη κάτω από τα γυμνά μας πόδια. Μαθαίνεις να πατάς γερά στα άσχημά της. Η αγάπη σαν την προσευχή. Ανύπαρκτες. Μονάχα όταν μάθεις ότι πεθαίνεις θυμάσαι ότι ίσως υπάρχει και κάποιος δημιουργός. Γιατί δεν τρομάζω μόνο εγώ! Ξέρω δυο τρεις ψυχές ακόμα που το παθαίνουν.<br />Ξημέρωσε. Αλλά η μοναξιά δεν τελείωσε. Κι όλες οι απαγορεύσεις και οι συμβουλές να πετάξουμε καθετί που μας πληγώνει μακριά, δεν πιάνουν εύκολα τόπο. Άλλωστε οι ιδεολογίες δε φτιάχτηκαν για να περπατούν σε κόκκινα χαλιά. Έμαθαν να κοιμούνται σε παγκάκια μοναξιάς και να πίνουν σαν κρασί το ρομαντισμό κάθε που νυχτώνει.<br />Όλα είναι αναγκαία, λένε. Όλα είναι της στιγμής!Μα... όταν έχεις άποψη ζωής επηρεάζεσαι? Η στιγμή δεν ανήκει μέσα στη ζωή? Μάθαμε ένα ποιηματάκι για να δικαιολογούμε την πτώση μας κάθε τόσο. Όσοι άγγελοι και να πέσουν ακόμη στη γη, δε θα καταφέρουν να μας φυτέψουν φτερά στην πλάτη. Είμαστε μια άναδρη φυλή της στιγμής. Η απόλαυση πρώτο μας μέλημα. Και τελευταίο. Κάτι με φαγουρίζει εδώ και μέρες στην πλάτη. Δε μπορεί, κανένα σπυρί θα είναι. Δε μπορεί...<br />Όσο πιο πολύ κοιτάζεις τον άλλο μες στα μάτια, τόσο από την ψυχή του θα κλέβεις. Κι ο καθρέφτης το ίδιο κάνει. Γι' αυτό με το πέρασμα του χρόνου σε φοβίζει.<br />Ξημέρωσε κι αρρώστησε κάθε πλάσμα που αναπνέει. Μία μέρα ένα κρεβάτι. Μία κάμερα. Ένα <span style="font-style: italic;">"Επιτέλους! Τόσο καιρό το περιμέναμε!"</span>.<br /><span style="font-style: italic;">"Και να που έχει ταλέντο το κορίτσι!"</span><br />Της αξίζει μία θέση στην καρδιά μας. Και στα όνειρά μας.<br />Τα όμορφα ν' αναγνωρίζονται!<br />Άλλωστε όλη η ζωή μας ένα μονοπάτι δεν είναι? Γιατί να μην την κάνουμε κρεβάτι?<br />Κλείσε τα μάτια και σκέψου τη. Άραξε και κοιμήσου.<br />Εγώ για λίγο έξω θα βγω, μου έλειψε το φεγγάρι.<br />Γελάς μαλάκα, γελάς. Δεν σε παρεξηγώ όμως. Κι εγώ το ίδιο κάνω όταν καμιά φορά πιάνω να με σκέφτομαι.<br />Δε βαριέσαι... Τζούλια είναι, θα περάσει.<br />Καληνύχτα εικόνα μου.<br />Καληνύχτα αρρώστεια μου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-2461701666761516587?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-25417587599384011812010-02-23T16:47:00.000-08:002010-02-23T18:39:27.560-08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/S4SMBpLRfsI/AAAAAAAAAtA/V_F__0NTNuc/s1600-h/angel+cryy.bmp"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/S4SMBpLRfsI/AAAAAAAAAtA/V_F__0NTNuc/s320/angel+cryy.bmp" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5441628209631297218" border="0" /></a><span style="font-style: italic;">..Πρέπει μερικοί άνθρωποι να καταλάβουν κάποτε..</span><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;">..ότι τα παιδιά τους δεν είναι ιδιοκτησία τους..</span><br /><span style="font-style: italic;">..δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψεις μερικούς ανθρώπους..</span><br /><span style="font-style: italic;">..δεν υπάρχει ζωή για κάποια παιδιά..</span><br /></div><br />Ο ήλιος έπεφτε. Και πως γυάλιζαν οι δυο της ουρανοί στα μάτια!<br />Συνήθιζα να ανάβω ένα δυο κεριά για να την περιμένω. Στεκόμουν πίσω από την πόρτα. Κι εκείνη έκανε πάντοτε ότι δεν ήξερε ότι ήμουν εκεί. Πάντοτε ξαφνιαζόταν. Πάντοτε ήταν εκεί πριν σβήσουν τα κεριά. Πάντοτε εκείνη τα έσβηνε. Δεν ήθελε να βλέπει τα κορμιά μας να ενώνονται. Δεν ήθελε να παραδεχτεί ότι είχε ερωτευθεί. Ήθελε να μείνει κρυφή η αγάπη. Κάθε φορά γνωριζόμασταν από την αρχή. Κάθε νύχτα γεννιόμουν διαφορετικός. Κοντά της..<br />Καμιά φορά δάκρυζε.<span style="font-style: italic;">.<br />-"Πόνεσες?"</span>, ψιθύριζα τρομαγμένος.<br /><span style="font-style: italic;">-"Ο κόσμος με πονά"</span>, απαντούσε κάθε φορά. Και κάθε φορά την παρηγορούσα. Κάθε φορά με τον ίδιο τρόπο. Κάθε φορά τη φιλούσα στο μέτωπο. Κάθε φορά άναβα τα κεριά για να τα σβήσει αμέσως εκείνη. Τα άναβα ξανά. Τα έσβηνε βιαστικά. Χαμογελούσε. Κι αυτό μου έφτανε..<br />...<br />Ο ήλιος έπεφτε. Και πως έτρεχαν όλες οι θάλασσες από τα δυο της μάτια!<br />Συνήθιζα να ανάβω ένα δυο κεριά για να την περιμένω. Στεκόμουν πίσω από την πόρτα. Άνοιξε η πόρτα μα εκείνη δεν μπήκε. Ήταν ο άνεμος. Ο άνεμος πάντοτε μου μιλούσε για κείνη. Πάντοτε μιλούσα εγώ στον άνεμο για κείνη. Μου παραπονέθηκε για τον κόσμο που την άφηνε μόνη. Για τα κεριά που έσβηνε λίγο πριν σβήσει εκείνη μέσα μου μ΄ένα ακόμη βογκητό. Για το φόβο της. Για τους φόβους της. Μίλησε για μένα. Για το πάθος μου για κείνη. Για την τρέλα που είχα να εξετάζω λεπτομερώς την ψυχή της. Για το πόσο της άρεσε που ήμουν κοντά της. Για το φόβο της μήπως και τρομάξω από την ασχήμια του εσωτερικού κόσμου της. Έτσι νόμιζε. Που να 'ξερε! Τότε μπήκε 'κει κείνη..<br /><span style="font-style: italic;">-"Δεν είμαι καλά"</span>, ψέλλισε.<br /><span style="font-style: italic;">-"Το ξέρω"</span>, απάντησα.<br /><span style="font-style: italic;">-"Πως το ξέρεις? Πάλι μίλησες με τον αγέρα?"</span><br /><span style="font-style: italic;">-"Με κοροιδεύεις?"</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">-"Αυτό πιστεύεις?"</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">-"Τότε?"</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">-"Δεν αντέχω άλλο. Φεύγω."</span><br /><span style="font-style: italic;">-"Που θα πας?"</span><br /><span style="font-style: italic;">-"Ζωγράφισα σε ένα χαρτί το δρόμο μου. Αν γνωρίζεις το μονοπάτι, έλα!"</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">-"Παίζεις με τον πόνο μου!"</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">-"Όχι. Εσύ δεν κατάλαβες ποτέ το δικό μου!"</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">-"Μα.. μα.. τι θέλεις να πεις?"</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">-"Σ' ευχαριστώ."</span><br /><span style="font-style: italic;">-"Τι θέλεις να πεις? Σε παρακαλώ, πες μου!"</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">-"Σ' ευχαριστώ για την αγάπη σου.."</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">-"Πες μου, σε παρακαλώ!"</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">-"Για το κουράγιο σου.."</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">-"Μην εγκαταλείπεις τώρα!"</span><br /><span style="font-style: italic;">-"Πάντοτε ένιωθα περήφανη που βαδίζαμε παρέα. Σε θαυμάζω."</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">-"Σε παρακαλώ, σκέψου και μένα. Μην απογοητεύεσαι!"</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">-"Κάθε φορά που σε άγγιζα.. Κάθε φορά.."</span><br />Σταμάτησε και με κοίταξε βαθιά στα μάτια. Πάντοτε ένιωθα ανίκανος να βοηθήσω. Δεν εμπιστευόταν ποτέ κανένα. Αλλά πίστευα ότι θ' αλλάξει. Μια φορά. Τόσα της έχω δώσει. Μια φορά για μένα..<br /><span style="font-style: italic;">-"Κουράστηκα με τα λόγια. Τόσα έχω κάνει για σένα. Αν δε σε έπεισα μέχρι σήμερα, πως να το κάνω τώρα, σε μια στιγμή?"</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">-"Δε φταις εσύ!"</span><br /><span style="font-style: italic;">-"Ως συνήθως. Όποιος δεν ευθύνεται, αυτός και την πληρώνει!"</span><br /><span style="font-style: italic;">-"Σε παρακαλώ! Κατάλαβέ με κι ας μη σου έχω πει τίποτε. Ξέρω ότι μπορείς να το κάνεις!"</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">-"Τι έχεις κορίτσι μου? Για το θεό? Πονάω για σένα! Το ξέρεις!"</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">-"Πάντοτε σε θαύμαζα για την ακεραιότητά σου. Για τις πληγές που σε γέμισαν από παιδί μικρό, κι όμως με τόση υπομονή κατάφερες και έκλεισες. Εγώ όμως..? Δεν είμαστε το ίδιο. Ποτέ δεν τα κατάφερα. Και ξέρω ότι δεν θα τα καταφέρω και ποτέ!"</span><br />Πλησίασα για να την αγκαλιάσω. Τραβήχτηκε. Τα μαλλιά της κάλυπταν το πρόσωπό της. Τα παραμέρισα. Τραβήχτηκε και πάλι.<br /><span style="font-style: italic;">-"Είσαι καλά?"</span>, τη ρώτησα γι' άλλη μια φορά.<br /><span style="font-style: italic;">-"Δεν καταλαβαίνεις τι σου λέω τόση ώρα?"</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">-"Θέλεις να καθίσεις εδώ? Κι αν σε θαμπώνει το λιγοστό φως των κεριών, θα τα σβήσω."</span> <span style="font-style: italic;">-"Ναι, σε παρακαλώ."</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">-"Δείξε μου το πρόσωπό σου. Γιατί κρύβεσαι κάθε τόσο? Με φοβάσαι?"</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">-"Εσένα..? Όχι.."</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">-"Τότε?"</span><br /><span style="font-style: italic;">-"Σε παρακαλώ, μη με ρωτάς."</span><br /><span style="font-style: italic;">-"Θέλεις να χαζέψουμε το φεγγάρι για λίγο? Καμιά φορά μου μιλά κι αυτό με λόγια όμορφα. Καμιά φορά, μάλιστα, σε βλέπω μέσα του."</span><br />Χαμογέλασε.<br /><span style="font-style: italic;">-"Επίσης, θαυμάζω τον τρόπο σου. Το ρομαντισμό σου που δε χάνεται ούτε στις μεγαλύτερες δυσκολίες."</span><br />Πλησίασα να την αγγίξω. Τραβήχτηκε ξανά. Το φεγγάρι φώτισε την άκρη του λαιμού της. Ένα σημάδι.<br /><span style="font-style: italic;">-"Τι είναι αυτό?"</span>, έκανα να παραμερίσω τα μαλλιά της. Τραβήχτηκε άξαφνα πέρα, παραπάτησε κι έπεσε χάμω.<br /><span style="font-style: italic;">-"Κορίτσι μου, συγγνώμη.."</span> Τώρα κυλιόταν ολόκληρη στο φως του φεγγαριού που έμπαινε ορμητικά από το ανοιχτό παράθυρο. Το πρόσωπό της! Ω, θεέ μου!<span style="font-style: italic;"> "Ποιος.. ποιος σου το έκανε αυτό?"</span> Έφερε τα χέρια της γύρω από τα πόδια της. Κουλουριάστηκε στο πάτωμα. <span style="font-style: italic;">"Σε παρακαλώ, πες μου. Ποιος σου το έκανε αυτό?"</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">-"Δεν αξίζω να 'μαι δίπλα σου."</span><br />Σηκώθηκε και βγήκε τρέχοντας από το δωμάτιο. Έτρεξα πίσω της. Η κουρτίνα του παραθύρου της κουζίνας ήταν ανοιχτή. Οι αχτίνες του φεγγαριού γυάλιζαν στο μέταλλο που κρατούσε στο χέρι.<br /><span style="font-style: italic;">-"Ω.. κορίτσι μου.. δεν είναι αστεία αυτά. Σε παρακαλώ, άσε κάτω το μαχαίρι!"</span><br /><span style="font-style: italic;">-"Σε πρόδωσα, συγχώρα με."</span><br /><span style="font-style: italic;">-"Όχιιιιιι.."</span>, έφυγε άφωνο από τα χείλη μου.<br />Πότε έφθασα κοντά της! Τα χέρια μου πλημμύρισαν κόκκινα καθώς τη σήκωσα από το πάτωμα. Είχε λιποθυμήσει πριν προλάβει να δοκιμάσει το κρύο μέταλλο στα στήθη της. Καθώς έπεσε μονάχα, σχίστηκε λίγο στα πλάγια της. Άρχισε να συνέρχεται.<br /><span style="font-style: italic;">-"Κορίτσι μου, τι έκανες? Τι ήταν αυτό?"</span><br /><span style="font-style: italic;">-"Το σκότωσα?"</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">-"Ποιο να σκοτώσεις αγάπη μου? Τι συμβαίνει?"</span><br /><span style="font-style: italic;">-"Αυτό που έχω στην κοιλιά μου.."</span><br />Το αίμα μου πάγωσε καθώς έδενε με το δικό της που έτρεχε από την πληγή. Άκουσα καλά?<br /><span style="font-style: italic;">-"Τι.. τι εννοείς? Περιμένεις παιδί? Μα.. π.. πως? Γιατί..?"</span><br />Οι λέξεις μπερδεύονταν. Ο κόσμος γύριζε γύρω μου. Ο χρόνος σταμάτησε για λίγο να κυλά.<br /><span style="font-style: italic;">-"Ξέρεις πως είναι να μη σε σέβονται?"</span><br /><span style="font-style: italic;">-"Ξέρω κορίτσι μου. </span><span style="font-style: italic;">Γνωρίζεις τι έχω περάσει.."</span><br /><span style="font-style: italic;">-"Είσαι σίγουρος ότι είναι το ίδιο? Με γέννησε. Με μεγάλωσε με στοργή. Με πολύ στοργή. Με τόσο πολύ στοργή που καμιά φορά ξεπερνούσε και τη δική σου."</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">-"Τι.. τι λες τώρα?"</span><br /><span style="font-style: italic;">-"Για να μου αγοράσει παιχνίδι ήθελε αντάλλαγμα ένα δικό μου παιχνίδι. Ήθελε να μου μάθει πως είναι το σωστό, έλεγε, μην τυχόν και πληγωθώ αργότερα από κάποιον άλλο."</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">-"Ω, θεέ μου, δε μπορεί να είναι αυτό. Δε μπορεί. Κορίτσι μου.."</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">-"Μ΄έμαθε να σέβομαι τους άνδρες. Και τα κατάφερνα όπως με βεβαίωνε ο ίδιος. Έλεγε ότι τα κατάφερνα πάρα πολύ καλά μάλιστα."</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">-"Δεν το πιστεύω.."</span><br /><span style="font-style: italic;">-"Θυμάσαι την πρώτη φορά που με έκανες δική σου? Τότε που παραξενεύτηκες πως ήξερα όλα αυτά τα κόλπα, από τη στιγμή, που όπως σου είχα πει, είχα πάει μόνο με έναν άνδρα πριν από σένα."</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">-"Αγάπη μου.."</span><br /><span style="font-style: italic;">-"Αυτός μου τα 'μαθε όλα. Μα δεν τον μίσησα ποτέ. Ξέρεις γιατί? Γιατί είχα εσένα. Μέχρι τότε με είχε πείσει ότι μονάχα εκείνος θα μου προσέφερε αληθινή στοργή, κανείς άλλος δε θα μπορούσε. Κι όμως αγόρι μου, όταν σε γνώρισα, όταν σε έζησα, κατάλαβα τι σημαίνει να σε αγαπούν. Να σε ποθούν φυσιολογικά, όχι βρώμικα. Κατάλαβα τι σημαίνει πραγματική στοργή. Πραγματική έγνοια."</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">-"Τα κεριά? Για τις πληγές?"</span><br /><span style="font-style: italic;">-"Καμιά φορά, τώρα τελευταία ειδικά, αρνιόμουν. Και κείνος με χτυπούσε. Μια φορά μάλιστα, που προσπάθησα να του ξεφύγω, ξέρεις, για να με τιμωρήσει, μου έδειξε τι θα πει αληθινός πόνος. Καταλαβαίνεις? Δεν είμαι αγνή πια. Από πουθενά. Δεν είμαι άνθρωπος εγώ.." </span><span>Δεν υπήρχαν δάκρυα. Δεν υπήρχε πόνος. Υπήρχε κόλαση. Στα μάτια της. Στα δικά μου. Με κρατούσε τόσο σφιχτά στα χέρια της! </span><span style="font-style: italic;">"Ποτέ δεν ήθελα να μοιράζεσαι το κορμί μου με κάποιον άλλο. Συ δε μου έλεγες ότι είναι ο ναός της ψυχής μου? Και κάθε φορά που ερχόμουν σε σένα να σκέφτομαι ότι λίγο πριν σε είχα προδώσει!"</span><br /><span style="font-style: italic;">-"Δε φταις εσύ καρδιά μου. Το ξέρεις! Είναι αρρωστημένο. Είναι.. είναι.. σε παρακαλώ.. άσε με να κάνω κάτι γι' αυτό."</span><br /><span style="font-style: italic;">-"Ο κόσμος είναι άσχημος. Πολύ.."</span><br /><span style="font-style: italic;">-"Ο κόσμος είναι όμορφος κορίτσι μου. Πολύ όμορφος. Δεν έχω τη δύναμη να σε κάνω να ξεχάσεις. Δεν είναι εφικτό. Θα φύγεις. Θα φύγουμε."</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">-"Σε παρακαλώ. Σκέψου το. Δε θα έπαιρνες ποτέ μια πουτάνα στο σπίτι σου. Τόσο καιρό το κάνεις εν αγνοία σου!"</span><br /><span style="font-style: italic;">-"Αχ, κορίτσι μου, μη λες τέτοια λόγια.."</span><br />Το βλέμμα θολό. Το μυαλό θολωμένο. Τι μπορώ να της πω! Τι μπορώ να κάνω! Δεν αξίζει καν να γράψω για όλο αυτό..<br />...<br />Τα χρόνια κύλησαν. Εκείνη γέννησε τον αδελφό της. Την επομένη κιόλας το πρωί πήγα και τον άφησα έξω από τα σκαλιά του σπιτιού των γονιών της. Χτύπησα το κουδούνι. Άνοιξε η μητέρα της. Κατάλαβε. Το πήρε μέσα. Έκλεισε την πόρτα βιαστικά.<br />...<br />Τα χρόνια κύλησαν. Εγώ κι εκείνη ζούμε ευτυχισμένοι. Ζούμε έξω από την πόλη, στην ύπαιθρο. Έχει λιγότερους ανθρώπους εδώ και φοβάται λιγότερο η αγαπημένη μου.<br />Τώρα πια γινόμαστε ένα τα βράδυα δίχως να σβήνουμε τα δυο κεριά.<br />Κι η τελευταία κουβέντα της χθες, πριν αποκοιμηθεί στην αγκαλιά μου, ήταν.. <span style="font-style: italic;">"θα γίνεις ένας πολύ στοργικός πατέρας.."</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-2541758759938401181?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-3283020666943368032010-02-16T16:29:00.000-08:002010-02-16T16:55:00.806-08:00Ξυπνάω κάθε πρωί με όρεξη ανέλπιστη.<br />Ακόμη κι αν το βράδυ κύλησε δακρυσμένο.<br />Ξυπνάω μ' έναν κόμπο στο λαιμό.<br />Ίσως να είναι η χαρά μου.<br />Ίσως να έρθεις.<br />...<br />Δεν περιμένω κάποια συγκεκριμένη (μοναξιά).<br />Δεν περιμένω εσένα.<br />Δεν περιμένω τη ζωή.<br />Αν ήταν μέχρι σήμερα θα είχε φανεί.<br />Περιμένω να καταλάβω αν ο κόμπος ετούτος είναι η χαρά ή η γραβάτα που μου φορά με το ζόρι η ζωή.<br />Μεγάλωσα ξαφνικά.<br />...<br />Κι αν φανείς, είμαι σίγουρος ότι δεν θα ξέρω πως να σε χαιρετίσω.<br />Πως να σε πιάσω απ' το χέρι και να σε παρηγορήσω.<br />Πως στης ψυχής μου τα άδυτα να σε ξεναγήσω.<br />Πως μετά να σε αποχαιρετίσω.<br />Μ' έπιασε πάλι και γράφω συλλαβιστά.<br />Ταιριάζουν οι λέξεις, αφού ποτέ δεν ταίριαξαν οι έρωτες.<br />Κοίτα πόσο γελοίος μοιάζω με τη γραβάτα τυλιγμένη γύρω απ' το λαιμό μου.<br />Κι αν ανοιγοκλείσεις τα μάτια βιαστικά, μοιάζει με χαρά.<br />...<br />Γιατί γράφω πάλι κατηφορικά, κανείς δεν ξέρει.<br />Μα τι σημασία έχει!..<br />Απόλαυση δεν είναι να ζητάς όλη μέρα.<br />Απόλαυση είναι να προσφέρεις μια ζωή.<br />Όταν χάσεις αυτό που αγαπάς.<br />Όταν δε σου μιλάει πια.<br />Όταν ξέρεις ότι δε θα είστε όπως παλιά.<br />Όταν σου σταματά η έμπνευση.<br />Όταν δε μπορείς να γράψεις, και παρόλη την κρεμασμένη χαρά σου απ' λαιμό, θέλεις να πάρεις φόρα και να χτυπήσεις το κεφάλι σου στον τοίχο.<br />Κι όταν το κάνεις, το καρούμπαλο μαρτυρά ότι μεγάλωσες.<br />Και παρόλο που μεγάλωσες δε μπορείς να κατευνάσεις ούτε τα συναισθήματά σου.<br />Και παρόλο που μεγάλωσες δεν έμαθες ποτέ να αγαπάς.<br />Κοίτα με και θα καταλάβεις...<br />...<br />Δεν έχει σημασία τι θα πω.<br />Δεν έχει σημασία ποιος θα περάσει από 'δω.<br />Σημασία έχει τι θ' αφήσει πίσω του όταν φύγει.<br />Σημασία έχει τι κράτησε απ' όλο αυτό.<br />Αν τον βοήθησε ή όχι.<br />Μια στιγμή ζητάει η ζωή.<br />Μια στιγμή ν' ανταμειφθεί.<br />Δίχως αντάλλαγμα.<br />Θα σε τυλίξουν οι ουρανοί και θα πιστέψεις σε αερικά και δαίμονες.<br />Αρκεί να τη συναντήσεις, όπως ευλογημένος ήμουνα εγώ.<br />Κι ας την έχασα.<br />Έμαθα να πιστεύω!<br />...<br /><span style="font-style: italic;">Κάνε στην άκρη, περνάω.</span><br /><span style="font-style: italic;">Μη μ' ακολουθείς.</span><br /><span style="font-style: italic;">Με πλήγωσες και φεύγω.</span><br /><span style="font-style: italic;">Σ' αγάπησα μα εσύ τίποτε.</span><br />Λέξεις και φράσεις.<br />Λόγια και λόγια.<br />Γεννήθηκαν και χάθηκαν.<br />Αυθόρμητα ειπώθηκαν και δάκρυσαν όταν κατάλαβαν ότι δεν τα εννοούσαν.<br />Μεγάλωσα μα δε σταμάτησα ποτέ να διαβάζω παραμύθια.<br />...<br />Πάντα έψαχνα τον τρόπο για να νιώσω...<br />...άνθρωπος.<br />..άγγελος.<br />...θεός.<br />...ευτυχισμένος.<br />Σφίγγει η θηλιά καμιά φορά, ακόμη κι απ' τη χαρά.<br />...<br />Συγχώρα με που κρατάω πάντα την πένα.<br />Στα δύσκολα δεν υπάρχει προσευχή.<br />Τα λύνει όλα μία νότα.<br />Μιαν ανάσα.<br />Μια χορδή.<br />(Τι σου λέω τώρα...)<br />Ξέχνα με...<br />...<br />Κι αν τίποτε δεν αποκόμισες απόψε από 'δω, απλά γύρισε σελίδα.<br />Σημασία έχει ότι πέρασες.<br />Μεγάλωσα.<br />Αλλά ακόμη περιμένω.<br />Τη χαρά.<br />Στάλα στάλα θα στην προσφέρω όταν καταλάβω ότι θα έρθει.<br />Μέχρι τότε θα τυραννώ κάποιον τυχαίο περαστικό.<br />Καληνύχτα κι απόψε χαρά μου..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-328302066694336803?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-67910450624238146732010-01-09T18:19:00.000-08:002010-01-09T20:17:07.925-08:00Έρχεται μία μέρα που δικαιώνεσαι. Έρχεται μία μέρα που ο ήλιος λάμπει διαφορετικός. Όλοι τον χαζεύουν μα δε βλέπουν διαφορά. Μονάχα εσύ ξέρεις. Εσύ ξέρεις πάντα πιο καλά.<br />Έσπασε η πόρτα και χύθηκε μέσα σου το φως. Ότι έζησες περνά μπροστά από τα μάτια σου σα χείμαρρος. Αναμνήσεις, σκέψεις χρόνιες και υποθέσεις που βγαίνουν αληθινές ή αντίστοιχα αποδεικνύουν ότι τόσα χρόνια απλώς κουνιόσουν στο ρυθμό τους.<br />Φίλοι που δεν ξέρουν πως να είναι φίλοι! Γονείς που δε μάθανε ποτέ πως να διαπαιδαγωγίσουν το σπέρμα τους! Κι εσύ μια σκιά μέσα στον κόσμο τους. Τους μιλάς και δε σε ακούνε. Γιατί να έχεις δίκιο εσύ? Ποιος είσαι ρε μεγάλε για να είσαι εσύ ο σωστός? Πως να πετάξουν τόσα χρόνια εμπειρίας άσκοπα και να ακούσουν έναν πιτσιρικά με μακριά μαλλιά και σκουλαρίκια στα αυτιά?<br />Μεγάλωσα σ' αυτή την κωλοκοινωνία, με έθρεψε αυτή η μαλακία, με θέριεψε, αλλά ευχαριστώ δεν άκουσε ποτέ από τα χείλη μου. Η κοινωνία είναι οι άνθρωποι. Αυτοί που σε μεγαλώνουν με παραμύθια, αλλά το μόνο παραμύθι στην πραγματικότητα είναι ότι νομίζουν ότι μεγάλωσαν. Δε μεγαλώνεις άνθρωπε αν δεν ξέρεις ν΄αγαπάς, να πονάς, αληθινά να χαμογελάς. Και να θλίβεσαι για τον ευατό σου. Να ζεις αληθινά..<br />Πέθανε μικρή η μεγάλη μου αγάπη. Σταμάτησα αρκετά μεγάλος να μετρώ το κάθε μου δάκρυ. Μα έτσι έμαθα. Έτσι μεγάλωσα. Διάβασα. Κατάλαβα.<br />Δε μιλούσα ποτέ. Ποτέ κανείς δε με άκουγε. Έπλασα έναν ασυνήθιστο ευατό. Έναν περίεργο ευατό. Ένα λάθος ευατό. Κι όταν τελικά, έπειτα από χρόνια πολλά, αποφάσισα να μιλήσω γι' αυτό τον ευατό, βγήκαν και μου είπαν να μη μιλώ γιατί έτσι δεν είμαι μόνο εγώ. Και τι με νοιάζει ρε? Ας βγουν κι οι άλλοι να μιλήσουν για το κακό που τους κάνει το περιβάλλον τους! Γιατί δεν το κάνουν? Γιατί δεν τολμούν? Τι φοβούνται? Ίσως τον ίδιο τους τον ευατό?! Όχι αδερφέ, εγώ μεγάλωσα κι ας μη θέλουν να το παραδεχθούν. Συμβιβάστηκα με το λάθος μου, με το αλλόκοτό μου. Και το αγαπώ τελικά. Κι ας μη μ΄ακούει κανείς. Θάρρος παίρνω από αυτό. Καταλαβαίνεις ή με θεωρείς τρελό?<br />Και τι δεν άκουσα. Ότι ψάχνω τόμους λεξικά, ότι αντιγράφω μνήμες και τις ανατυπώνω με το δικό μου τρόπο. Ότι είμαι ψεύτικος, ότι πονάω στ' αλήθεια καρδιές, ότι είμαι σκούρος για να με διαβάσουν. Χα, μήπως να κοιτάξετε καλύτερα τη ζωή? Είναι πιο όμορφη από τις λέξεις μου? Σίγουρα εκείνη δεν είναι πιο μαύρη από μένα? Στο χαρτί αποτυπώνονται απωθημένα, κόμπλεξ κι αδυναμίες. Όλα εκτεθειμμένα. Πάρτα και κάνε τα ότι θες. Στ' αλήθεια ποιος νοιάζεται! Η αλήθεια πάντοτε λάμπει στα βαθιά. Γι' αυτό πάντοτε θ' ανοίγω τα βάθεια μου και θα πεθαίνω κάθε μέρα απ' τη χολή ορισμένων. Μα θα γεννιέμαι την επομένη δυνατότερος. Το τίμημα του πείσματος και της ελευθερίας..<br />Βλέπεις γεννήθηκα στην επαρχία, γιατί αν ήμουν σε μεγάλη πόλη θα ήμουν σίγουρα πρεζάκι. Έτσι δε μου είπες? Ε, με τόσα ψυχολογικά! Ε, ίσως. Δεν τ' αρνήθηκα. Αυτό είναι το πρόβλημα τελικά . Ότι δεν αρνούμαι ποτέ τίποτε. Ποτέ δε μπορείς να γνωρίζεις κάτι που δεν έχεις ζήσει. Ίσως. Μα κι αν ήμουν τι...? Και που δεν είμαι δηλαδή, τι...? Τώρα είμαι εδώ κι ο ήλιος λάμπει. Σ' έναν πανέμορφο σκοτεινό ουρανό..<br />Με βλέπουν μ' ένα ποτήρι κρασί στα χείλη και με φωνάζουν αλκοόλα.<br />Με βλέπουν να ταξιδεύω σ' έναν υπέροχο ουρανό και με φωνάζουνε μαστούρι.<br />Με πιάνουν να γράφω μαύρα και με φωνάζουν καταθλιπτικό.<br />Με ξυπνούν αργά το μεσημέρι και με φωνάζουνε τεμπέλη.<br />Με ακούν να παίζω στην κιθάρα μια μελωδία και με φωνάζουνε δημιουργικό.<br />Κανείς δεν ψάχνει. Δεν κυνηγά. Δεν περιμένει. Κανείς δεν ΑΚΟΥΕΙ! Μονάχα συμπεραίνει. Κανείς δε ζει πραγματικά..<br />Αναρωτήθηκε κανείς γιατί μερικοί άνθρωποι είναι ξεχωριστοί? Γιατί είναι περίεργοι?<br />Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς γιατί έγιναν έτσι? Γιατί έγιναν, δε γεννήθηκαν έτσι. Κάποιος τους έκανε. Όλοι αυτοί που τώρα τους δείχνουν με το δάχτυλο. Κανείς δε ζει..<br />Κι ήρθες τώρα εσύ..<br /><br />Μαζί θα ζωγραφίσουμε ξανά τον κόσμο. Απ' την αρχή.<br />Δεν έχεις μορφή. Ποτέ δε θα σου δώσω μορφή. Ν' αποδείξω επιτέλους σε όλους ότι ο έρωτας δεν έχει κορμί.<br />Μείνε πλάι μου..<br />Βγες απ' την οθόνη. Πως να σου χαμογελάσω από εκεί? Πως να σου πω το σ' αγαπώ και να το νιώσεις?<br />Χάθηκε η ουσία από τότε που βγήκε η ψηφιακή μηχανή. Χάθηκε η αλήθεια από τότε που ο καθένας μας παύει να ρωτάει το "γιατί"..<br />Χάνεται ο έρωτας όταν η ζήλια γίνεται κεντρί. Χάνεται η αγάπη όταν δεν αγαπάς τον ευατό σου, τη ζωή.<br />Μείνε πλάι μου..<br />Φοβίζουν τα συναισθήματα. Κάποιοι δεν τ' αντέχουν. Μακριά φεύγουν.<br />Ζηλεύουν την επιτυχία μας, τον έρωτά μας, την όμορφή μας την καρδιά.<br />Μια ματιά φτιάχνει τον κόσμο, δυο ματιές φτιάχνουν ουρανό.<br />Ένα χέρι ακουμπά την αλήθεια, δύο χέρια χαιδεύουν όλη την πλάση.<br />Είναι όμορφο να τραγουδάς.<br />Για το δίκιο σου μέχρι τέλους να πολεμάς.<br />Να σε κοροιδεύουν γι' αυτό που αγαπάς.<br />Κι όμως εσύ ν' αντέχεις, να συνηθίσεις να μην πονάς.<br />Αυτή είναι η ζωή.<br />Αυτή είναι η αλήθεια.<br />Η δική μου αλήθεια.<br />Ξέρω, είναι λάθος.<br />Μα το θεώρησα καλό να την ακούσεις.<br />Κράτα τη δική σου γερά.<br />Εις το επανιδείν..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-6791045062423814673?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-16797586834294338412010-01-01T19:06:00.000-08:002010-01-01T20:00:12.830-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/Sz65Qr8CoeI/AAAAAAAAAsw/ihUy-WWZDF4/s1600-h/Angel_of_Music_2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 308px; height: 261px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/Sz65Qr8CoeI/AAAAAAAAAsw/ihUy-WWZDF4/s320/Angel_of_Music_2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421974697724256738" border="0" /></a><span style="font-family:georgia;">Ο αγέρας άγγιζε απαλά το πρόσωπό της. Δεν έβαζε χρώμα στα χείλη της. Καθόλου μαύρο γύρω από το πράσινο των ματιών της. Την κοιτούσα αποκαμωμένος για ώρα, μέχρι που χάθηκε πίσω από τις κουρτίνες της σκηνής. Θα τραγουδούσε. Μαζί μας. Εγώ θα έπαιζα κιθάρα. Και θα τραγουδούσα. Μαζί της. Ήταν η πρώτη φορά. Η πρώτη πρόβα. Το παιδί που παίζει πλήκτρα με σκούντησε: </span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Την είδες ρε?"</span><span style="font-family:georgia;"> Δεν απάντησα. Χάθηκα. Ταξίδεψα. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα έκανα τόσα χιλιόμετρα. Mονάχα με το μυαλό. Πήγα στο φεγγάρι και γύρισα.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Μπήκε η καθηγήτρια στην αίθουσα. </span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Πάρτε θέσεις",</span><span style="font-family:georgia;"> φώναξε. Όλοι σηκώθηκαν. Έμεινα πίσω. Ο πληκτράς με τράβηξε απ’ το μπράτσο: </span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Έ, για μας λέει."</span><span style="font-family:georgia;"> Ανεβήκαμε στη σκηνή.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Τα ντραμς ήτανε τοποθετημένα στο πίσω μέρος της. Λίγο πιο μπροστά και στα πλάγια βρισκόταν το αρμόνιο. Εκεί στεκόταν η Αγγελική και χάιδευε τα πλήκτρα. Την πλησίασα δειλά</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >. "Ξέρεις να παίζεις?"</span><span style="font-family:georgia;">, τη ρώτησα ακόμη πιο δειλά. Σα να κοιτούσε για λίγο στο παρελθόν. </span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Έπαιζα παλαιότερα"</span><span style="font-family:georgia;">, απάντησε κοφτά. Απομακρύνθηκε. Πήγε στο μπροστινό μέρος της σκηνής. Ρύθμισε τη βάση του μικροφώνου ώστε να βρίσκεται στο ύψος της. Άρχισε να σιγοτραγουδά. Όλοι γύρισαν προς το μέρος της. Απλώθηκε σιωπή στην αίθουσα. Ακουγόταν μονάχα η λεπτή φωνή της. Αχ, η φωνή της! Όπως και το όνομά της. Παρέπεμπαν στα σύννεφα!</span><br /><span style="font-family:georgia;">Η καθηγήτρια πρόσεξε τις ξαφνιασμένες αντιδράσεις μας. Χαμογέλασε. Ο πληκτράς με πλησίασε: </span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Σα να τραγουδάει άγγελος. Πως θα σταθείς δίπλα της?"</span><span style="font-family:georgia;"> Δε μιλούσα. Απολάμβανα τις νότες της μα ταυτόχρονα καταριόμουν την ώρα και τη στιγμή που δέχθηκα να πάρω μέρος στη συναυλία του σχολείου.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Κατέβηκα από τη σκηνή και πλησίασα την καθηγήτρια. </span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Κυρία, τι ωραία φωνή που έχει αυτή η κοπέλα. Από ποιο σχολείο είναι?"</span><span style="font-family:georgia;"> Η καθηγήτρια χαμήλωσε το βλέμμα: </span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Δεν πηγαίνει σχολείο"</span><span style="font-family:georgia;">, μου απάντησε.</span><br /><span style="font-family:georgia;">-</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Έχει τελειώσει? Φαίνεται να είναι στην ηλικία μας."</span><br /><span style="font-family:georgia;">-</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Στην ηλικία σας είναι"</span><span style="font-family:georgia;">, απάντησε ήρεμα η καθηγήτρια.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Η Αγγελική χάιδευε το μικρόφωνο με τα χείλη της. Δεν ακουγόταν τίποτε άλλο στην αίθουσα. Όλοι ήταν προσηλωμένοι στις νότες της.</span><br /><span style="font-family:georgia;">-</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Η Αγγελική"</span><span style="font-family:georgia;">, συνέχισε η καθηγήτρια, </span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"είναι ένα πολύ έξυπνο κορίτσι. Με ένα χάρισμα, το βλέπεις και μόνος σου. Ή μάλλον... το ακούς!"</span><br /><span style="font-family:georgia;">-</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Σε μαγεύει μονάχα με το τραγούδι της."</span><br /><span style="font-family:georgia;">-</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Δε μπορεί όμως να πάει σχολείο. Δε μπορεί να ζήσει όπως ζείτε εσείς."</span><br /><span style="font-family:georgia;">-</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Γιατί κυρία?"</span><br /><span style="font-family:georgia;">Σα να ράγισε η καρδιά</span><span style="font-family:georgia;"> </span><span style="font-family:georgia;">της. Σα να έτρεξαν τα μάτια της. </span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Υπάρχουν κάποια πράγματα παιδί μου που δε χωρούν σε λέξεις. Η Αγγελική δεν είναι όπως τα υπόλοιπα κορίτσια που γνωρίζεις."</span><br /><span style="font-family:georgia;">-</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Τι εννοείτε κυρία? Είναι ευαίσθητη?"</span><br /><span style="font-family:georgia;">-</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Η Αγγελική είναι ένα παιδί αυθόρμητο. Αλλά όσο αυθόρμητη είναι, κάτι μέσα της την προστάζει να κλείνεται στον ευατό της. Ξέρω πόσο σου αρέσει. Και επίσης ξέρω πόσο της αρέσεις. Αλλά δε διαρκεί πολύ."</span><br /><span style="font-family:georgia;">-</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Της αρέσω? Μου αρέσει? Μα τι λέτε κυρία ?"</span><br /><span style="font-family:georgia;">-</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Ο τρόπος που την κοιτάζεις. Προδίδεσαι. Άλλωστε μου έχει μιλήσει. Κι εκείνη αισθάνεται ανάλογα. Τόσα χρόνια που παρίσταται στις εκδηλώσεις μας, κάθε φορά που παίζεις, κάθε φορά μου λέει πόσο της αρέσεις. Βλέπεις, η Αγγελική είναι ανιψιά μου."</span><br /><span style="font-family:georgia;">Κοκκίνισα. Ντράπηκα. Πισωπάτησα. </span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Δεν.. δεν το ήξερα κυρία."</span><span style="font-family:georgia;"> Χαμήλωσα το βλέμμα. </span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Γι’ αυτό τώρα τελευταία την έβλεπα τόσο συχνά στο γραφείο σας. Αλλά νόμιζα ότι συζητάτε για τη μέρα της συναυλίας και τις πρόβες."</span><br /><span style="font-family:georgia;">-</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Είσαι πολύ καλό παιδί Νίκο μου. Και μακάρι όλοι οι καθηγητές να μπορούσαν να έχουν με τους μαθητές τους τη σχέση που έχουμε εμείς. Αλλά η Αγγελική..."</span><span style="font-family:georgia;"> Δίστασε. </span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Η Αγγελική ξεχνά..."</span><br /><span style="font-family:georgia;">Η Αγγελική είχε σχεδόν αγκαλιάσει το μικρόφωνο. Με κλειστά τα μάτια τραγουδούσε το </span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >Θεός αν είναι</span><span style="font-family:georgia;">. Τα ντραμς τώρα την ακολουθούσαν. Τα πλήκτρα έπαιζαν αχνά κάτι λειψές συγχορδίες.</span><br /><span style="font-family:georgia;">-</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Πάμε για λίγο έξω να συνεχίσουμε. Με τα όργανα δε θα μπορούμε να πούμε και πολλά."</span><br /><span style="font-family:georgia;">Βγήκαμε έξω. Έκλεισα την πόρτα πίσω μας. Καθήσαμε σ’ ένα θρανίο που ήταν τοποθετημένο στο διάδρομο δίπλα στο παράθυρο. Έξω έβρεχε.</span><br /><span style="font-family:georgia;">-</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Αν την προσκαλούσα για μια βόλτα στη βροχή? Θα της έπαιζα ένα τραγούδι μου. Έχω γράψει κάτι στίχους για κείνη ξέρετε. Δε νομίζω ότι αυτό θα μπορέσει να το ξεχάσει."</span><br /><span style="font-family:georgia;">Χαμογέλασα αφελώς.</span><br /><span style="font-family:georgia;">-</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Αχ, Νίκο μου. Είσαι ένα ξεχωριστό παιδί. Φαίνεται από τον τρόπο σου. Φαίνεσαι συνεσταλμένος, μα στην πραγματικότητα δεν είσαι. Κάνω λάθος?"</span><br /><span style="font-family:georgia;">Κοκκίνισα. </span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Πως το ξέρετε κυρία?"</span><br /><span style="font-family:georgia;">-</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Κάθε άνθρωπος έχει τον τρόπο του παιδί μου. Τώρα δε σε καταλαβαίνουν. Μην ανησυχείς όμως. Κάποτε όλοι θα σε καταλάβουν. Η Αγγελική ήδη το κάνει. Ξέρει να εκτιμά το διαφορετικό. Ίσως δεν είναι σωστό που σου το λέω, μα θα καταλάβεις αργότερα γιατί σου το λέω. Κάθε φορά που σε βλέπει μου λέει πόσο διαφέρεις από τα παιδιά της ηλικίας σου και πόσο ποθεί να σου μιλήσει. Αλλά δεν τον έχει κάνει ποτέ, έτσι δεν είναι?"</span><br /><span style="font-family:georgia;">-</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Σήμερα που κάτι τη ρώτησα μου απάντησε μονολεκτικά και απομακρύνθηκε."</span><br /><span style="font-family:georgia;">-</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Δε φταίει αυτή"</span><span style="font-family:georgia;">, αναστέναξε η καθηγήτρια. </span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Φταίει το μέσα της. Με σένα συγκεκριμένα θα είναι πάντοτε πολύ ντροπαλή. Φταίει όμως και το μέσα της."</span><br /><span style="font-family:georgia;">-</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Το μέσα της πρέπει να είναι πολύ όμορφο, αλήθεια!"</span><br /><span style="font-family:georgia;">Χαμογέλασε θλιμμένα. </span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Η Αγγελική δεν είναι όπως τα άλλα κορίτσια Νίκο μου. Ξεχνάει."</span><br /><span style="font-family:georgia;">-</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Τότε είναι ίδια με τις άλλες κυρία. Γιατί όλες ξεχνάνε."</span><br /><span style="font-family:georgia;">-</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Όχι παιδί μου, η Αγγελικούλα δεν ξεχνάει συνειδητά."</span><span style="font-family:georgia;"> Δε μου φάνηκε. Τα μάτια της έτρεξαν.</span><br /><span style="font-family:georgia;">-</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Είστε καλά κυρία?"</span><br /><span style="font-family:georgia;">Με κοίταξε με μάτια δακρυσμένα.</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" > "Ξεχνάει."</span><span style="font-family:georgia;"> Έβγαλε ένα χαρτομάντηλο από την τσέπη της. </span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Δε μπορεί να θυμηθεί. Είναι μια αρρώστεια παιδί μου. Ζει την ίδια ημέρα εδώ και χρόνια. Μπορεί να ζήσει τα πάντα μέσα σε μία μέρα, κι όμως την επόμενη δε θα θυμάται τίποτε. Κάθε βράδυ όλα τα ξεχνά και κάθε πρωί δε θυμάται ούτε τα πρόσωπα των γονιών της. Δεν έχει αναμνήσεις. Μονάχα νιώθει." </span><span style="font-family:georgia;">Σώπασε.</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" ><br /></span><span style="font-family:georgia;">Πάντοτε με κυρίευε η σιωπή. Άλλοτε φοβόμουν να μιλήσω. Τώρα τι να πω? "Μα.. πως.. για.. γιατί?", ψέλλισα.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Ήταν βυθισμένη στις σκέψεις της. </span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Δεν υπάρχουν απαντήσεις. Ξεχνάει. Μα θυμάται τα τραγούδια της. Μονάχα τα τραγούδια της. Αυτά ποτέ δεν τα ξεχνά."</span><br /><span style="font-family:georgia;">Το όνομά της είχε κάτι από παράδεισο. Η φωνή της ήταν ο παράδεισος. Μα πως είναι δυνατόν?</span><br /><span style="font-family:georgia;">-</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Γι’ αυτό σου λέω παιδί μου. Είσαι πολύ τυχερός."</span><br /><span style="font-family:georgia;">-</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Εγώ? Μα τι λέτε?"</span><br /><span style="font-family:georgia;">-</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Κάθε φορά που σε βλέπει παιδί μου! Κάθε φορά που σε βλέπει είναι σα να σε αντικρύζει για πρώτη φορά. Κι όμως κάθε φορά μου λέει τα ίδια λόγια για σένα. Χρησιμοποιεί πάντοτε τις ίδιες λέξεις. Κι εγώ ανήμπορη κάθε φορά της δίνω την ίδια απάντηση. Της μιλώ για σένα με την καρδιά μου ορθάνοιχτη μπροστά στην αλήθεια της. Κάθε φορά πρέπει να πνίγω τα δάκρυά μου. Και τώρα πρέπει να σε πείσω να τραγουδήσεις μαζί της."</span><br /><span style="font-family:georgia;">-</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Να με πείσετε?"</span><br /><span style="font-family:georgia;">-</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Γι’ αυτό δεν κατέβηκες απ’ τη σκηνή? Για να μου πεις ότι ντρέπεσαι να βγεις στο πλάι της. Ότι έχει μια υπέροχη φωνή και δειλιάζεις να βγεις στο πλάι της."</span><br /><span style="font-family:georgia;">Σάστισα. </span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Κυρία.. όχι.. θα τραγουδήσω. Θα τραγουδήσω μαζί της. Θα τραγουδήσω με κείνη. Θα τραγουδήσω για κείνη. Σας ευχαριστώ.."</span><p style="font-family: georgia;" class="MsoNormal">Η πρόβα ολοκληρώθηκε την ημέρα εκείνη. Ο Νίκος και η Αγγελική γνωρίστηκαν. Ακολούθησε άλλη μια πρόβα δύο ημέρες μετά. Η Αγγελική φυσικά δε θυμόταν το Νίκο. Εκείνος της μίλησε. Γνωρίστηκαν για άλλη μια φορά. Στην τρίτη πρόβα ο Νίκος συνέχισε. Η Αγγελική δεν τον θυμόταν.Σα να γνωρίζονταν κάθε μέρα απ' την αρχή. Κάθε μέρα ήταν η αρχή της σχέσης τους. Ο Νίκος καρτερούσε ένα φιλί. Μα δεν τολμούσε να δοκιμάσει. Δε θα μπορούσε ν' αντέξει την επόμενη ημέρα. Εκείνος να ζει με την ανάμνηση ενός παραδείσου στα χείλη του, ενώ εκείνη να μη θυμάται τίποτε.<span style="font-family:georgia;"> Τελικά, με τον καιρό, κάποια στιγμή δεν κρατήθηκε. Τη φίλησε. Κι εκείνη ανταπέδωσε το πάθος. Αυτό ήταν όμως. Όλο το βράδυ ο Νίκος σκεφτόταν πως θα την αντικρύσει την επόμενη ημέρα. Πως να ζει με μια εικόνα που η αγαπημένη του θα ήταν σα να μην είχε ζήσει ποτέ?</span><span style="font-family:georgia;"> Σκεφτόταν τις σχέσεις των φίλων του. Αυτές που αντιπαθούσε. Αν δε νιώθεις κάτι για τον άλλο, πως αποτολμάς να τον φιλήσεις? Είχε κάνει λίγες σχέσεις μέχρι τώρα. Και τώρα που βρήκε την κατάλληλη θα πρέπει κάθε ημέρα να την κερδίζει από την αρχή. Δεν έκλεισε μάτι όλη τη νύχτα. Σκεφτόταν την αυριανή ημέρα. Ήταν η συναυλία. Ήταν και το φιλί..</span><span style="font-family:georgia;"> Ξημέρωσε. Ξεκίνησε πολύ νωρίς για το σχολείο. Ήθελε να μείνει μόνος του να σκεφτεί. Να πάρει την κιθάρα του στα χέρια, να κοιτάξει τις άδειες καρέκλες στην αίθουσα, να βρει δύναμη να πει στο μικρόφωνο: </span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Αγγελική, με θυμάσαι?"</span><span style="font-family:georgia;"> Η ώρα πλησίαζε. Έφθασε όλο το σχήμα. Εκτός από κείνη. Η καθηγήτρια μπήκε στην αίθουσα σχεδόν τρέχοντας: </span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Είδε κανείς την Αγγελική?"</span><span style="font-family:georgia;"> -</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Την είδα λίγο νωρίτερα"</span><span style="font-family:georgia;">, είπε ο ντράμερ. </span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Ήταν στην πίσω αυλή. Τη φώναξα να έρθει, αλλά μου είπε ότι θέλει να μείνει για λίγο μόνη."</span><span style="font-family:georgia;"> -</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Ω, πηγαίνω αμέσως."</span><span style="font-family:georgia;"> -</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Κυρία, κυρία, συγγνώμη. Μπορώ να πάω εγώ?"</span><span style="font-family:georgia;">, φώναξα.</span><br /></p><span style="font-family:georgia;">Χαμογέλασε. </span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Τρέχα παιδί μου"</span><span style="font-family:georgia;">, μου είπε.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Η Αγγελική καθόταν σ' ένα παγκάκι στο πίσω μέρος της αυλής. Με τα χέρια της έκρυβε το πρόσωπό της. Πλησίασα αργά. </span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Είσαι καλά?"</span><span style="font-family:georgia;">, τη ρώτησα.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Σήκωσε το βλέμμα της. Πετάχτηκε όρθια. Δάκρυα έσταζαν μέχρι τα χείλη της. </span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Εσύ?"</span><span style="font-family:georgia;">, ψέλλισε.</span><br /><span style="font-family:georgia;">-</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >"Ε.. Είμαι το παιδί που τραγουδάμε μαζί. </span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >Είσαι καλά?</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >" </span><span style="font-family:georgia;"> Ήξερα ότι δε θα με γνωρίσει.</span><br /><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >-"Εσύ?"</span><span style="font-family:georgia;">, ξαναείπε σα να μην άκουσε τα λόγια μου.</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" ><br /></span><span style="font-family:georgia;">Κάτι σάλεψε στα βάθεια μου. Μα πως είναι δυνατόν? Με θυμάται?</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" > "Με.. Με θυμάσαι?",</span><span style="font-family:georgia;"> ρώτησα.</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" ><br />-"Εσύ!"</span><span style="font-family:georgia;">, γούρλωσε τα μάτια της.</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" ><br />-"Πες μου σε παρακαλώ. Με γνωρίζεις?"</span><span style="font-family:georgia;">, τη ρώτησα.</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" ><br /></span><span style="font-family:georgia;">Έσκυψε το κεφάλι και ψιθύρισε:</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" > "Σε.. βλέπω κάθε βράδυ στ' όνειρό μου. Είσαι εκεί. Δεν ξέρω γιατί. Συγχώρα με."</span><br /><span style="font-family:georgia;">Ένα χαμόγελο άστραψε στα χείλη μου.</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" > </span><span style="font-family:georgia;">Έτρεμα.</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" > </span><span style="font-family:georgia;">Ήθελα να την αγκαλιάσω.</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" > </span><span style="font-family:georgia;">Να τη φιλήσω.</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" > "Και γιατί κλαις? Ένα όνειρο ήταν."<br />-"Δεν ξέρω. Μου μοιάζει τόσο αληθινό. Κάθε που ξυπνώ και χάνεται το όνειρο φεύγεις απ' τον κόσμο μου. Και τώρα είσαι εδώ. Και δεν κοιμάμαι. Κοιμάμαι?"<br />-"Δεν κοιμάσαι αγαπημένη. Ζεις.."<br />-"Πως.. πως με είπες?"<br /></span><span style="font-family:georgia;">Την πλησίασα κι ακούμπησα τα χείλη μου στα δακρυσμένα δικά της.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Τραβήχτηκε.</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" > "Ζω τ' όνειρό μου"</span><span style="font-family:georgia;">, φώναξε.</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" ><br /></span><span style="font-family:georgia;">Χαμογέλασα. Αφέθηκε στη σκέψη της.</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" ><br /></span><span style="font-family:georgia;">Της άπλωσα το χέρι.</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" > "Πάμε? Όπου να 'ναι αρχίζει η γιορτή. Πρέπει να κάνουμε και μια τελευταία πρόβα. Προλαβαίνω να βελτιωθώ λιγάκι ακόμα",</span><span style="font-family:georgia;"> είπα και χαμογέλασα.</span><br /><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >-"Δε χρειάζεται"</span><span style="font-family:georgia;">, μου είπε,</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" > "ερμηνεύεις υπέροχα."<br /></span><span style="font-family:georgia;">Παραξενεύτηκα.</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" > "Πως το ξέρεις?"</span><span style="font-family:georgia;">, ρώτησα.</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" ><br /></span><div style="text-align: left;font-family:georgia;"><span style="font-style: italic;">-"Κάθε βράδυ έρχεσαι στ' όνειρό μου και μου λες τραγούδια."</span><br /></div><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >-"Αγαπημένη.."<br /><br /></span><span style="font-style: italic; font-weight: bold;font-family:georgia;" >Μπορεί το κείμενο να μη λέει πολλά. Μπορεί να λέει και τα πάντα. Μπορεί να υπάρχει αρρώστεια που να ξεχνάς, μπορεί και να μην υπάρχει. Μπορεί απλά να είναι ο καθρέφτης μιας πραγματικότητας που μας έχει γίνει συνήθεια. Μπορεί η Αγγελική να μην υπάρχει, αλλά σίγουρα υπάρχει ο Νίκος. Το κείμενο είναι αποτέλεσμα ένωσης δύο ψυχών. Εμού και του Νίκου. Ήθελε να ντύσει με λέξεις τ' όνειρό του. Καλή χρονιά Νίκο..</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-1679758683429433841?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-28890271432718955142009-12-25T08:30:00.000-08:002009-12-25T09:14:09.846-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SzTyytUiDeI/AAAAAAAAAsg/OiuLxMray_w/s1600-h/bamsangel2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 221px; height: 283px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SzTyytUiDeI/AAAAAAAAAsg/OiuLxMray_w/s320/bamsangel2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419223204606643682" border="0" /></a>Με ρωτάς γιατί γράφω. Εσύ γιατί ανασαίνεις?<br />Αναρωτιέσαι τι να κρύβω μέσα μου. Γιατί κοντά σου χαμογελάω, αλλά όταν μένω μόνος μου και γράφω δε με αναγνωρίζεις. Τότε με μισείς. Δε θέλεις να μου μιλάς. Σε φοβίζω. Σε απομακρύνω.<br />Η θλίψη δε γεννιέται απ' το τίποτα. Το αληθινό χαμόγελο βρίσκει αφορμή τα χείλη σου για να δημιουργηθεί.<br />Από παιδί θυμάμαι προσπαθώ. Από παιδί ζωγραφίζω. Από παιδί παίζω κιθάρα. Από παιδί θλίβομαι. Από παιδί ερωτεύομαι άδικα. Από παιδί τυραννάω τους ανθρώπους γύρω μου. Από παιδί παραπονιέμαι. Από παιδί χαζογελάω. Από παιδί με θυμάμαι. Δε μεγάλωσα στ' αλήθεια.<br />Από παιδί συγχωρώ. Από παιδί δεν καταλαβαίνω τη νοοτροπία του κόσμου. Από παιδί αγαπώ δίχως λόγο και αιτία. Από παιδί δημιουργώ. Από το τίποτα δημιουργώ. Από παιδί μια ομορφότερη ψυχή καρτερώ. Από παιδί ζω.<br />Από παιδί βουβάθηκα. Σώπασα γιατί η θυσία έχει αξία μονάχα όταν κανείς δεν το ξέρει. Ακόμη κι η ψυχή που βοηθάς. Από παιδί νοσταλγώ οικογένεια. Από παιδί δεν ανήκω σε καμιά οικογένεια. Από παιδί ποθώ οικογένεια. Από παιδί πονώ.<br />Αλλάζω τη φωνή μου όταν τραγουδάω μα ποτέ δεν αλλάζω την ψυχή μου όταν αγαπάω.<br />Δεν έχει σημασία αν με διαβάζεις ή όχι. Σημασία έχει που ξέρω ότι δε με διαβάζεις γιατί σε βάζω σε σκέψεις. Δεν αντιδρώ. Χαίρομαι γι' αυτό. Αυτό επιζητώ. Γι' αυτό γράφω. Για να αναρωτηθείς. Για να μπεις στη διαδικασία να σκεφτείς. Η ζωή δεν είναι περίπατος. Δεν είναι μονάχα καφές και παραλία. Η ζωή είναι εξέλιξη. Είναι νότες και μαγεία. Αναζήτηση και τυρρανία. Πως αλλιώς θα ωριμάσεις? Αυτή είναι η ομορφιά της. Ακόμη κι αν πάντοτε μένεις παιδί, να υπάρχει κάποιος που να σου λέει, <span style="font-style: italic;">"Είσαι πολύ ώριμος για την ηλικία σου."</span> Κάποιοι ζουν γι αυτή τη στιγμή. Δεν είναι εγωισμός, είναι δικαίωση. Όσο κι αν προσπαθείς, αν δεν ανταμειφθείς, δε σου μένει κουράγιο να συνεχίσεις.<br />Έχεις σκάψει ποτέ μέσα σου? Να φθάσεις στον πυρήνα σου, να καείς από το πάθος και τη φωτιά σου? Μέχρι να συνηθίσεις το καψάλισμα. Μέχρι να πάθεις ανοσία στη γρίπη των πολλών, στην αρρώστεια της καλοπέρασης.<br />Δεν έχει σημασία αν έχεις κατάθλιψη. Σημασία έχει να ελέγχεις τον ευατό σου. Να νιώθεις καλά με τον ευατό σου. Να εκτιμάς την κάθε σου ανάσα. Να εμπιστεύεσαι το εγώ σου.<br />Στείλε σε εχθρούς φιλιά. Μη μασάς. Στο στόμα φίλα τους άγρια, με γλώσσα, θα το εκτιμήσουν. Και κράτα για την κοπελιά σου το μεγαλύτερο πάθος και το σεβασμό. Το τρυφερό, το αληθινό.<br />Ευχαρίστησε αυτούς που σε πλήγωσαν. Έτσι τους χτυπάς εκεί που πονάνε.<br />Δυναμώνεις κοιτώντας τον ήλιο. Θλίβεσαι νιώθοντας τη μοναξιά του φεγγαριού. Χαμογελάς ξυπνώντας ανήσυχος τη νύχτα και πλάι σου κοιμάται εκείνη.<br />Τι σημαίνουν οι φίλοι σου για σένα? Περνάς απλώς την ώρα σου μαζί τους ή τους βοηθάς στα δύσκολα? Τους ανοίχτηκες ποτέ? Το παρεξήγησαν? Σε έκαναν πέρα? Σ' αγάπησαν? Τους αγκάλιασες ποτέ ή σε συνεπήρε και σένα η παρακμή του φύλου μας: <span style="font-style: italic;">"Οι άντρες δε συζητάμε τα προβλήματά μας."</span> Κάτω απ' τον αφρό της μπύρας κρύβεται ανησυχία. Τα αθλητικά σου θυμίζουν από που ξεκίνησες, την αρχέγονή σου φύση. Η αξία του αυτοκινήτου υπερεκτιμήθηκε. Και οι άγγελοι δε διαχωρίζουν φύλα.<br />Μεγάλωσες. Άλλαξες ή απλά εξελίχθηκες? Τους έμοιασες ή καθόρισες τη δική σου ξεχωριστή πορεία? Συμβιβάστηκες ή παρέλυσες και σωριάστηκες στα πόδια τους καταπονημένος?<br />Έχω να πω πολλά, αλλά κουράζω. Έχω άλλα τόσα να σκεφτώ, γι αυτό και τ' αφήνω εδώ.<br />Ανεβαίνω στο σύννεφό μου. Από κει ψηλά φαίνονται όλα τόσο όμορφα και ήσυχα. Ένα παιδί σ' ένα σύννεφο. Ίσως συναντήσω και κανένα άλλο απόψε. Τα λέμεε..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-2889027143271895514?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-62550750198532807662009-12-10T17:01:00.001-08:002009-12-11T03:54:29.065-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SyIy08Q0mPI/AAAAAAAAAsY/DDV61scPnG4/s1600-h/angel+sad.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 306px; height: 230px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SyIy08Q0mPI/AAAAAAAAAsY/DDV61scPnG4/s320/angel+sad.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5413945587164027122" border="0" /></a>Κάποτε ένιωσα τους αγγέλους να πέφτουν. Τους χάζευα για καιρό. Απελπισμένα τους άπλωσα το χέρι. Δε με κρατούσαν. Προσπαθούσαν στον ίσιο δρόμο να με βάλουν. Με δίδαξαν να μην κρατιέμαι από ξένα σώματα. Όταν με χρειάζονταν δε με ζητούσαν. Και σαν με ενέπνεαν πίστεψαν ότι έχω πονηρό σκοπό. Δε γνωρίζω τον τρόπο μου, αλλά πιστεύω στις σκέψεις μου. Σα χάθηκαν ξαφνικά δίχως αντίο, χάθηκε κι η έμπνευση. Είναι ιερό πράγμα η έμπνευση. Κι όταν έχεις κάποιον πλάι σου, ή έστω τόσο μακριά σου, και σου δίνει νοερά τη δύναμη και το έναυσμα να γράφεις με τα μάτια κλειστά, δε μπορείς να απομακρυνθείς έτσι απλά από κοντά του. Τον κρατάς με νύχια και με δόντια. Όχι πάντα. Όχι εγώ. Όταν σ' ενδιαφέρουν μονάχα τα βαθιά χάνεσαι μέσα τους. Δεν είναι υγιές. Δεν είναι εύκολο. Οι φίλοι σου κουράζονται να διαβάζουν τα μεγάλα σου κείμενα. Δε θέλουν να αναρωτιούνται για ότι τους συμβαίνει. Αμέτοχοι στα γεγονότα της ψυχής τους. Δικαίωμά τους. Μα δε μπορώ να συμμετέχω!<br />Οι άγγελοι δεν υπάρχουν πια. Σκοτείνιασε ο ουρανός. Ένα χάδι ζητούν και τα σύννεφα να ηρεμήσουν, να μην ταράζουν τον ύπνο μας. Το κλάμα όμως ποτέ δε θα σταματήσουν. Πάντοτε θα βρέχει. Πάντοτε θα αγαπάμε. Πάντοτε θα ερωτευόμαστε. Πάντοτε με μισή καρδιά. Ποτέ δε θα βελτιωθούμε. Ποτέ δε θα αλλάξουμε. Κοστούμια αγγέλων φοράμε. Από μια σκέψη γαντζωνόμαστε γερά και σκαρφαλώνουμε ψηλά. Καθόμαστε στα σύννεφα και χαζεύουμε την πτώση των αγγέλων. Αμέτοχοι. Μα δε λυπόμαστε για κείνους. Ποτέ δε λυπόμαστε.<br />Όπως περπατάς στα σοκάκια τις νύχτες, βλέπεις σκιές στις γωνίες. Βιαστικές αποχρώσεις του ήλιου στο σκοτάδι σου. Φτερά κουβαλάνε στις πλάτες. Ζούνε για κάτι βαθύτερο απ' ότι εμείς ζούμε. Δεν πλησιάζουν γυναίκες με βρωμόλογα. Δεν πληρώνουν για να τους φύγει ένας καημός. Μιλούν με λόγια γλυκά, ψεύτικα για μερικούς. Δυσκολεύονται να κάνουν φίλους. Οι σχέσεις τους είναι παράξενες, δεν είναι φτιαγμένοι για περαστικές αγάπες. Τους αγγίζει τόσο εύκολα η θλίψη. Δε ζουν για τη χαρά της στιγμής. Οι άγγελοι δε ζητάνε. Δεν περιμένουν. Είναι εκεί όποτε τους χρειαστείς. Τους κοιτάζεις στα μάτια και μπορείς ουρανό μέσα τους να δεις. Σύννεφα και φεγγάρια. Αστέρια και φωτεινούς ορίζοντες. Δε σου ζητούν βοήθεια κι ας την έχουν πραγματικά ανάγκη. Θα σε στηρίξουν. Δε στηρίζονται αυτοί σε λέξεις. Οι λέξεις τους αγκαλιάζουν και νιώθεις περίεργα. Τις εννοούν. Γιατί εκείνοι πιστεύουν σε κάτι. Πέρα από τον ευατό τους. Κι αυτό είναι το σημαντικό. Ντύνονται άνθρωποι, μπερδεύονται ανάμεσά μας. Βοηθούν αρρώστους νοερά, σηκώνονται στο λεωφορείο για να καθίσει ο γηραιότερος. Όσο άσχημη και να είναι η μέρα τους δεν ξεσπούν τα νεύρα τους στο πρόσωπό σου. Σε ακούνε προσεκτικά, δε σε χλευάζουν. Δεν τους φαίνεσαι περίεργος. Σε κοιτάζουν βαθιά μέσα στα μάτια. Ξεχωρίζουν το καλό απ' το κακό μονάχα με ένα τους υγρό βλέμμα. Ανακατεύονται ανάμεσά μας. Ήρθαν οι άγγελοι. Έπεσαν στη γη και δεν τους πήραμε χαμπάρι.<br />Όταν πέσω με κρατάνε. Όταν αφεθώ στη σκέψη της νύχτας με νανουρίζουν. Ντύθηκαν άνθρωποι. Δεν είναι θνητοί. Μερικές φορές κάποιος από αυτούς παίρνει τη μορφή της αγαπημένης μου. Και τότε μονάχα βλέπω τον κόσμο όμορφο. Αφήνομαι. Πέφτω. Με σηκώνει. Δεν κουράζεται. Δε βαριέται ο άγγελος. Δε σε διώχνει. Ζει για σένα. Ζει μέσα από σένα. Θα σου πει να προσέχεις. Να κοιτάζεις πάντοτε πριν περάσεις το δρόμο θα σου πει, μα θα παραλείψει να σου αναφέρει να αποφεύγεις τους ανθρώπους. Οι άγγελοι κακό δε γνωρίζουν. Δε μπορείς να τους δεις. Τους αισθάνεσαι. Εκείνοι πιστεύουν σε σένα. Σε όλους. Ένας κόσμος αγγελικά πλασμένος μέσα στο κεφάλι μου. Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν. Τους νιώθεις. Όταν υπάρχει έμπνευση, καταλαβαίνεις ότι πλησιάζουν.<br />Όσο και να πέφτω, όσο και να λυγίζω, όσο και να πονάω, εκείνοι πάντοτε θα είναι εδώ. Με φυλάνε. Με συμβουλεύουν. Αν δεν υπήρχαν εκείνοι, τώρα δε θα υπήρχα ούτε εγώ. Αυτοί με δίδαξαν. Αυτοί με πρήζουν κάθε μέρα, μου φωνάζουν: <span style="font-style: italic;">"Δεν είν' όλα χαμένα."</span> Σκύβω το κεφάλι και σκάω ένα χαμόγελο. Σκουπίζουν τα μάτια μου και συνεχίζουν: <span style="font-style: italic;">"Όλα θα πάνε καλά."</span><br />Πόσα χρωστάω στους αγγέλους..!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-6255075019853280766?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-72635885482419034082009-12-06T15:03:00.000-08:002009-12-06T18:55:02.476-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/Sxw-oqHqt-I/AAAAAAAAAsQ/PHC7iALN9uM/s1600-h/Sad_smiley.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 211px; height: 211px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/Sxw-oqHqt-I/AAAAAAAAAsQ/PHC7iALN9uM/s320/Sad_smiley.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5412269720414631906" border="0" /></a>Δεν ξέρει πια τι να γράψει..<br />Τι ν΄αλλάξει μέσα του για να γίνει αρεστός στους γύρω του..<br />Τι να πάψει να φοβάται για να μη φοβάται πια..<br />Τι να πάψει να αγαπά για να μην τον πληγώνει πια η αγάπη..<br />Δεν ξέρει τι να τραγουδάει για να μη θυμίζει εκείνη..<br />Δεν ξέρει τι νότες να διαλέγει να μη δείχνουν τα δάκρυά του..<br />Δεν ξέρει τι να ψάξει. Που να ψάξει για να βρει τον ευατό του..!<br />Δεν ξέρει πόσο ακόμα να διαβάσει και να χάνεται στα μεγαλεία του νου του όταν δεν έχει κανένα να τα συζητήσει..<br />Δεν ξέρει τι πρέπει απ' την αρχή να δοκιμάσει μήπως και του αρέσει και συμβιβαστεί για να βρει ταιριαστή παρέα..<br />Δεν ξέρει τι να κάνει για να του πούνε οι γονείς του ένα <span style="font-style: italic;">"μπράβο"</span> μονάχα. Του αρκεί μονάχα μια φορά..<br />Δεν είναι σε θέση να χρεώσει σε κανέναν τα λάθη του. Σε κανέναν τις πληγές του. Δεν έχει που ν΄ακουμπήσει τα βάρη από τα βάθεια του..<br />Για πόσο ακόμα άραγε θ' αντέχει?<br />Για πόσο θα τον βασανίζει η σκέψη ότι μπορεί και να έχασε οριστικά το μόνο πρόσωπο που στ' αλήθεια τον καταλάβαινε?<br />Για πόσο θα ελπίζει ακόμη ότι θα γυρίσουνε πρόσωπα που έφυγαν χωρίς ποτέ να αφήσουν ένα σημείωμα, να πούνε ένα <span style="font-style: italic;">"γεια"</span>..?<br />Για πόσο ακόμα θα βλέπει πορτοκαλί τον ουρανό και τα σύννεφα πράσινα φουντωτά?<br />Για πόσο ακόμα θα ελπίζει ότι θα βρει κάποια στιγμή το ταίρι του?<br />Για πόσο ακόμα θα αποφεύγει να προσεγγίζει ανθρώπους που τον ελκύουν?<br />Για πόσο ακόμη θα είναι άχαρος στις σχέσεις, στο φλέρτ, στα πάντα?<br />Δεν υπάρχουν πια άμυνες. Έχουν εξαντληθεί όλες. Δεν υπάρχουν επιθέσεις, ο στόχος έχει για πάντα χαθεί..<br />Θα 'θελε να βγει να ζητήσει το αντίδοτο. Όχι για τη νέα γρίπη. Για μια αρρώστεια που μας τυραννά χρόνια. Κι αν απ' τη νέα γρίπη πέθαναν δυο τρεις σ' ένα χρόνο, με την παλιά καλή αρρώστεια της ψυχής ζουν πεθαίνοντας μέρα με τη μέρα άνθρωποι και άνθρωποι. Ας θεωρηθεί επιτέλους αρρώστεια η <span style="font-style: italic;">έλλειψη σεβασμού κι ανθρωπιάς</span>. Επιτέλους..!<br />Ένα παιδί άρχισε ξαφνικά να ξεφωνίζει μέσα στη μέση του δρόμου. <span style="font-style: italic;">"Ο κόσμος είναι παράλογος.."</span> Κι οι περαστικοί αντί να ανησυχήσουν για την αλήθεια του, γελούσαν μαζί του ή σταυροκοπιόνταν..<br />Ένα άλλο παιδί ζητιάνευε κι οι περαστικοί βιαστικοί πατούσαν το πανωφόρι του ριγμένο στην άκρη του πεζοδρομίου. Ένας μάλιστα του έδωσε την τελευταία του μπουκιά από ένα κουλούρι που μασουλούσε. Και του είπε στην υγειά σου! Χρειαζόμαστε επειγόντως αντίδοτο. Ο κόσμος χάνει το μυαλό του. Χάνει την ηθική του. Βυθίζεται δίχως μπρατσάκια. Να κολυμπά δεν ξέρει ο άμοιρος..<br />Πότε θ΄αλλάξει η σκέψη του παιδιού? Η νοοτροπία της ζωής του? Το σχήμα της ψυχής του?<br />Πότε επιτέλους θα προσαρμοστεί στα δεδομένα τους? Πότε θα τους κάνει επιτέλους τη χάρη να σωπάσει?<br />Πότε θα πάψει να αλλάζει συνεχώς συναισθήματα? Όταν νιώθει άχρηστος γιατί κανείς δεν τον κρατά από το χέρι να σηκωθεί? Γιατί όλοι τον πατάνε τότε να χωθεί το πρόσωπό του όλο και πιο βαθιά στο χώμα?<br />Γιατί κανείς δε σέβεται το χαρακτήρα της κοπέλας που έχει στο πλάι του? Γιατί η κοπέλα που είναι στο πλάι του δε σέβεται τα θέλω και τα πιστεύω του?<br />Γιατί 2 στις 3 κουβέντες ενός λαμπρού μυαλού είναι η λέξη <span style="font-style: italic;">μαλάκας</span>?<br />Γιατί η ψυχή έχει αμπαρωθεί και το μυαλό τριγυρνά μονάχα γύρω από πρόστυχα υπονοούμενα? Με κάθε κουβέντα, με κάθε ανάσα?<br />Γιατί το πηγαίο αθώο χιούμορ έχει αυτοεξοριστεί?<br />Γιατί? Γιατί? Γιατί?<br />Είναι η μοίρα ίσως που ορίζει το ποιόν του καθενός. Έτσι για μερικούς η αίσθηση της αποτυχίας είναι η μόνη ζωντανή τους γεύση. Η μόνη τότε επιλογή είναι η παραδοχή της μοίρας ετούτης. Και η ευτυχία της γραφής. Χαμογέλα κι ας είναι αποτυχημένο και το χαμόγελό σου. Ορισμένοι άλλωστε ζούνε από το χαμόγελό σου. Λίγοι αλλά καλοί. Χαμογέλα γαμώ το...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-7263588548241903408?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-88742946068674945642009-12-04T16:16:00.000-08:002009-12-04T19:37:21.971-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SxnVRXp5ZDI/AAAAAAAAAsI/D6e_ysPvYFw/s1600-h/img-set.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 299px; height: 276px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SxnVRXp5ZDI/AAAAAAAAAsI/D6e_ysPvYFw/s320/img-set.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5411590921646597170" border="0" /></a>Συνάντησα ένα παιδί στο δρόμο. Μου άπλωσε το χέρι. Νόμιζα ότι ζητούσε χρήματα. Έκανα να φύγω. Μου φώναξε: <span style="font-style: italic;">"Κάνω προσπάθεια να μην αλλάξω."</span> Κοντοστάθηκα. Έστρεψα τα μάτια μου στα δικά του. Ήταν γαλάζια. Δυο μικρές θάλασσες. Και ταίριαζαν με τα δικά μου τα πράσινα. Θάλασσες και λιβάδια. <span style="font-style: italic;">"Δε ζητιανεύω"</span>, μου είπε, <span style="font-style: italic;">"ζητάω μονάχα ένα χέρι βοηθείας. Το γύρεψα αρχικά στο θεό, μα εκείνος σε βοηθάει με τον τρόπο του τον κρυφό, μακροπρόθεσμα και μυστικά. Μέχρι τότε ίσως να μην αντέξω. Κι έτσι στράφηκα στους ανθρώπους.</span> <span style="font-style: italic;">Συνάντησα μια κυρία, μεγάλη σε ηλικία, και είπε ότι θα μου προσφέρει τροφή και κατάλυμα αρκεί να πήγαινα μαζί της. Συγχώρα με που το λέω, αλλά πήγα. Η ανάγκη βλέπεις..! Και σιγά σιγά βουτούσα από το ένα καζάνι μέσα στο άλλο. Παπάς μ' ευλόγησε παράνομα κάτω από τα ράσα, σε δουλειά δουλεία δεν άντεξα μ' ένα μεροκάματο της πείνας. Και τώρα εσύ. Φαίνεσαι καλό παιδί. Άπλωσέ μου το χέρι σου..."<br /></span>Έστρεψα το βλέμμα μου στην άσφαλτο και έφυγα βιαστικά. Εγώ φταίω..<br />Από παιδί<span style="font-style: italic;"> </span>φαινόταν ότι κάτι δεν πάει καλά σε μένα. Ήταν ο τρόπος μου, τα ενδιαφέροντά μου, οι αρχές μου. Χάραξα ένα μονοπάτι<span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;"> </span></span>που οδηγεί στην ψυχή μου και το περιέφραξα προσεκτικά. Το περιτύλιξα με χορδές μουσικές και άφησα νότες ελεύθερες να διώχνουν μακριά τις συνηθισμένες ψυχές. Προσπαθώ για χρόνια να αποβάλλω τον αλήτη από μέσα μου. Αλήτης είναι κάθε πληγωμένο παιδί. Ένα παιδί που λόγω αυξημένης για την ηλικία του ευαισθησίας δε μπορεί να συννενοηθεί με τη γενιά του. Ένα πέπλο απόστασης ρίχνει γύρω του. Όλοι φοβούνται να τον πλησιάσουν. Ίσως δε βρίσκουν λόγο. Μέχρι που τα δάκρυα έγιναν ποτάμια και το φράγμα έσπασε και το παιδί ξέσπασε. Οι μικρόσωμοι άνθρωποι είναι ευέλικτοι και γρήγοροι, πόσο μάλλον όταν νευριάζουν. Έτσι κι έγινε. Ένας συμμαθητής του κατέληξε στο νοσοκομείο εξαιτίας του ευερέθιστου παιδιού, όπως τον χαρακτήρισαν. Το πέπλο έπεσε βαρύ και έκρυψε ακόμη περισσότερο το μονοπάτι. Τουλάχιστον τώρα δεν τον κορόιδευε κανείς. Γιατί απλά κανείς δεν του μιλούσε. Τα τετράδιά του ήταν γεμάτα ζωγραφιές με καρτούν. Ήταν χαρούμενο παιδί μα κανείς δεν είχε δώσει σημασία. Τη σιωπή τη φοβούνται όλοι. Κι έτσι κανείς δεν ψάχνει πίσω της. Μερικά παιδιά είναι καταδικασμένα στον τρόπο τους.<br />Τώρα το μονοπάτι για την ψυχή του ήταν αδιαπέραστο. Το παιδί τα είχε χαμένα. Δεν ήξερε ποτέ τι έκανε. Και κυρίως γιατί το έκανε. Δεν ήθελε να κάνει τίποτε κοινό με κανένα. Περνούσε τις τάξεις με αρκετά καλούς βαθμούς δίχως ποτέ να διαβάζει. Κι όμως, ήξερε πολλά. Ψυχολογία, θρησκεία, μουσική. Μιλούσε αλλόκοτα. Όχι καθαρά. Μουρμούριζε αντί να τραγουδά. Έτσι πέρασαν τα χρόνια. Έμοιαζε ίδιος πάντοτε εξωτερικά, σα να μη μεγάλωνε, αλλά τουλάχιστον είχαν πάψει να τον πειράζουν τα σχόλια του κόσμου για το μπόι του. Ή τουλάχιστον δεν έδειχνε να τον πειράζουν. Έδωσε εξετάσεις. Απογοητεύθηκε. Κάπου πέρασε. Έφυγε. Και τώρα ζει τη δικιά του ζωή. Μελετά τ' αγαπημένα του βιβλία, για τις σπουδές του δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα, κουτσά στραβά περνάει τα μαθήματα. Δουλεύει ταυτόχρονα.<br />Στα 19 του ήταν όταν έκανε την πρώτη του σχέση. Ξεκίνησε ρομαντικά όπως κι ονειρευόταν πάντοτε. Η κοπελιά ήτανε αγνή, όμορφη, αλλά δεν ταίριαζαν καθόλου. Δεν το ήξερε στην αρχή. Δε μπορούσε να δει. Δεν είχε ξανακάνει ποτέ του σχέση και δεν ήξερε τι να ζητά και τι να περιμένει. Περνούσαν όλη την ημέρα μαζί μιλώντας για θέματα της καθημερινότητας που τόσο τον κούραζαν. Μισούσε την καθημερινότητα. Βαριόταν αφόρητα τα πρακτικά και αγαπούσε τόσο αυθόρμητα κι αληθινά τα ονειρικά. Τις μιλούσε για ώρες για φεγγάρια και αστέρια και τις έπαιζε τραγούδια στην κιθάρα μα εκείνη ποτέ δε μιλούσε γι' αυτά. Απλώς καθόταν πλάι του κι άκουγε. Μέχρι που ήταν έτοιμη και το παιδί ταξίδεψε για πρώτη φορά με το πλοίο του έρωτα. Το άλλο πρωί πέταξε τα σεντόνια που βάφτηκαν κόκκινα και την κοίταξε μέσα στα μάτια. Της είπε σ' αγαπώ και κείνη του το ανταπέδωσε. Εκείνος το εννοούσε και ήξερε ακόμη ότι κι εκείνη το εννοεί, μόνο που εκείνη δεν ήξερε πραγματικά τι σημαίνει αγάπη. Περνούσαν οι μέρες στο κρεβάτι. Μονάχα στο κρεβάτι. Εκείνος ήταν απαρηγόρητος. Δεν ήθελε να πιστέψει ότι έτσι είναι οι σχέσεις. Μονάχα κρεβάτι! Μίλησε για πρώτη φορά ανοικτά στους φίλους του για τη σχέση του κι εκείνοι του είπαν ότι είναι τρελός. Μια τέτοια γυναίκα θέλουν όλοι. Να μη μιλάει και να είναι ποθητή σαν τη δική του. Εκείνος δεν το καταλάβαινε. Ήξερε ότι δεν ήθελε αυτό. Αλλά στ' αλήθεια ήταν ερωτευμένος, αυτό το ήξερε. Κι ας ήταν ερωτευμένος μόνο με το κορμί της. Του έλειπε μια ψυχή που τόσο λαχταρούσε. Μέχρι που δεν άντεξε και τα βρόντηξε μαζί της. Της μίλησε ανοικτά. Εκείνη θύμωσε και τον διαβεβαίωσε ότι καμία άλλη δε θα τον αντέξει. Έκλεισε την πόρτα δυνατά πίσω της. Εκείνος έμεινε μόνος. Δεν έκλαψε όμως. Ούτε καν στενοχωρήθηκε. Τότε κατάλαβε ότι ίσως τελικά δεν ήταν έρωτας αυτό. Ίσως ήταν απλά ένας μεγάλος πόθος..<br />Έτσι κι έγινε. Καμία άλλη δεν τον άντεξε από τότε. Σχέσεις υπήρξαν. Αλλά καμία μακρόχρονη όπως η πρώτη. Καμία υπομονετική όπως η πρώτη. Εγώ φταίω..<br />Εγώ φταίω. Γύρισα πίσω στο παιδί εκείνο που συνάντησα στο δρόμο. Βρισκόταν ακόμη εκεί. Του μίλησα. <span style="font-style: italic;">"Μου μάθαν να πετάω χωρίς φτερά. Με διδάσκει καθημερινά η ζωή αλλά τα μαθήματα είναι τόσο φθηνά. Στραγγίζω κάθε ματιά που φθάνει στα σωθικά μου, ζει πληθωρικά η ψυχή μου. Εκφράζεται απελπισμένα, μελαγχολικά. Τα σωθικά μου είναι γεμάτα φωτιά απ' τη φλόγα που καίει στην καρδιά. Κι αν είναι τόσο δύσκολο να μεγαλώσει κανείς, είναι ακόμη δυσκολότερο να μεγαλώσει κανείς πληγωμένα. Πραγματικά πληγωμένα..</span> <span style="font-style: italic;">Όταν κάποιος παραπονιέται δεν κατηγορεί τους άλλους γι' αυτό. Κανείς δε γεννήθηκε τέλειος για να μπορεί να κατηγορεί κανένα. Αλλά ορισμένοι άνθρωποι έχουν ξεχάσει την έννοια της ανθρωπιάς. Γι΄ αυτούς τραγουδώ, γι' αυτούς γράφω, για μένα μιλώ. Εγώ φταίω..</span> <span style="font-style: italic;">Ξέρεις τι σημαίνει 18 χρονών παιδί να ορκίζεσαι ότι δε θα κάνεις ποτέ παιδιά μονάχα γιατί μπορεί να μοιάσουν σε σένα? Ότι μπορεί να πάρουν, έστω και λίγο, από τη μελαγχολία σου? Πως θα τα αφήσεις να ζήσουν σ' αυτό τον κόσμο τον αλλόκοτο που ούτε εσύ δεν καταφέρνεις να κουμαντάρεις? Εγώ φταίω..</span> <span style="font-style: italic;">Ίσως πείσω τελικά την καρδιά μου να χτυπάει στο ρυθμό τους. Ν' ακούω τη χαζομουσική τους, να διασκεδάζω σε μαγαζιά με κόκκινα φωτάκια, να μη με νοιάζει όταν ο άλλος πεθαίνει δίπλα μου, ν΄αλλάζω πλευρό στην αλήθεια και να κοιμάμαι με το χαμόγελο στα χείλη.</span> <span style="font-style: italic;">Πρέπει να με σώσεις απ' τις τύψεις μην πνιγώ..</span> <span style="font-style: italic;">Εγώ φταίω. Τους ξοδεύω τσάμπα τον αέρα. Αναπνέω πιο αχνά μόνο και μόνο για να μη με κατηγορήσουν και γι' αυτό.</span> <span style="font-style: italic;">Εγώ φταίω. Τουλάχιστον αν ρίχνεις το φταίξιμο πάνω σου γλιτώνεις από τη γκρίνια τους. Κι ας κουράζεσαι έτσι, ας αργοπεθαίνεις. Τουλάχιστον χάνεσαι αθόρυβα. Δεν τους κοστίζεις τίποτε. Δε θα βρουν πια λόγο να σε κατηγορήσουν. Θα φύγεις ήρεμος. Εγώ φταίω.."</span><br />Του άπλωσα το χέρι μου. Κατέβασε το βλέμμα και γύρισε να φύγει<span style="font-style: italic;">. "Εσύ φταις"</span>, μου φώναξε. Κι απομακρύνθηκε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-8874294606867494564?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-51362845217173262192009-11-28T15:18:00.000-08:002009-11-28T15:56:18.133-08:00Ήρθε. Σαν άνεμος. Και την περίμενα καιρό. Μου χάιδεψε τ' αυτιά με τη μελωδία της. Το φως της μου έκρυψε τα μάτια. Χάθηκα από τον κόσμο. Θα φύγω σαν αγέρας. Χάνομαι...<br />Όλα αλλάζουν. Όλα είναι στο μυαλό. Δε χρειάζεται να κλάψεις όταν θα φύγω. Ξέρεις, θα είμαι πιο καλά εκεί ψηλά. Θα παίζω κιθάρα όποτε το θελήσω. Δε θα ενοχλώ κανένα κει ψηλά. Που ξέρεις, μπορεί να μου μάθουν και άρπα οι αγγέλοι. Οι άγγελοι δεν έχουν φύλο. Έτσι δε θα με γδέρνει και το πάθος. Θα πάψουν να παρεξηγούνται διαρκώς οι άνθρωποι. Κακά θα είναι μόνο τα φίδια. Επιτέλους ηρεμία. Θ' αποφεύγω τα φίδια. Έχω βαρεθεί τους ανθρώπους που τους μοιάζουν..<br />Όλα αλλάζουν. Όλα παρεξηγούνται. Δύο άνθρωποι ταιριάζουν απόλυτα αν ταυτίζονται οι πορείες και οι στόχοι της ζωής τους. Ο σκοπός της ζωής τους. Έτσι αποφεύγονται οι διαφωνίες, οι απιστίες, οι εγωισμοί, τα διαζύγια. Εκεί πάνω δε θα χρειάζεται να ανησυχώ πια γι' αυτά. Θα είναι όμορφα εκεί. Θέλω να πάψουν να κλαίνε στις κηδείες. Να γελάνε χρειάζεται. Να χαμογελάνε από ευτυχία για την απελευθέρωση του αγαπημένου τους προσώπου. Οι ιερείς να πάψουν να τα παίρνουν. Να μην τους φιλάμε την παλάμη. Δεν είναι Θεοί... Να μας πούνε ποια είναι η αλήθεια τελικά! Τι τελικά οι ίδιοι πιστεύουν για το "δημόσιο" θεό τους!<br />Εκεί ψηλά θα έχει άφθονο πράσινο. Όλο αυτό που στερήθηκα εδώ χάμω στη γη τους. Όλο αυτό που μου στέρησαν. Κι αν δεν δεν έχει πράσινο θα έχει κόκκινο. Ή γαλάζιο. Ένα απέραντο γαλάζιο. Ο μεγαλύτερος ζωγράφος είναι ο Δημιουργός. Κι οι άνθρωποι πινελιές του βιαστικές, αποτυχημένες. Τόσο λεπτές που δεν μπορούσε να τις σβήσει μετά. Θα είναι όμορφα εκεί σου λέω. Το πιστεύω ακόμα..<br />Θα βγάλουμε φτερά. Σαν πουλιά θα μας αρκούν οι σπόροι. Δε θα ποθούμε συνθετικά μπιφτέκια και πατάτες από λάστιχο. Δε θα πηγαίνουμε στα Goody's για να φάμε, θα πετάμε στα πάρκα της Εδέμ, θα μας ταίζουν οι άγγελοι, θα μας ποτίζουν νέκταρ, θα ζούμε σαν τα πουλιά ελεύθεροι, ευτυχισμένοι. Θα φύγει κι ο καρκίνος έτσι. Άγχος δε θα 'χουμε πια για χρήματα. Θα ζούμε τη ζωή, ή την κατάσταση που θα βρισκόμαστε τέλος πάντων, ως την τελευταία ρανίδα αγέρα. Σαν αγέρας ήρθε και με πήρε. Χαμογέλασα μόλις την είδα...<br />Θα φύγουμε. Τα γήπεδα θα μείνουν άδεια. Οι καφετέριες θα ερημώσουν. Οι άνθρωποι θα μορφωθούν. Θα γίνουν επιτέλους πολιτισμένοι. Τώρα απλώς μοιάζουν, ή το παίζουν, πολιτισμένοι..<br />Δε θα υπάρχει πορνεία, μοιχεία, κακοποίηση, εκμετάλλευση, ρατσισμός. Οι γονείς θα μάθουν να σέβονται την προσωπικότητα των παιδιών τους. Θα μάθουν <span style="font-style: italic;">πως </span>να είναι γονείς.<span style="font-style: italic;"> </span>Θα αφήσουν στην άκρη εγωισμούς και δικούς τους τρόπους διαπαιδαγώγισης των παιδιών τους που θεωρούν ότι είναι οι σωστοί, θα πάρουν το σωστό μονοπάτι. Πόσο θέλω ν' αλλάξει ο κόσμος αυτός. Κάποτε είδα ένα κομμένο δέντρο πάνω στην Αριστοτέλους και βούρκωσα άθελά μου. Ο φίλος που καθόταν πλάι μου γέλασε και μου είπε: <span style="font-style: italic;">"Πας καλά?"</span> Τότε χαμογέλασα και κατάλαβα για πρώτη φορά πως δεν ανήκω εδώ. Πάτησα το κουδούνι για τη στάση και κατέβηκα. <span style="font-style: italic;">"Αντίο"</span>, του είπα.<span style="font-style: italic;"></span> Τότε δάκρυσε κι εκείνος..<br />Δεν αξίζει να πνίξεις έναν πόνο στο ποτήρι. Αρκεί να έχεις πλάι σου μια ψυχή για να κλαφτείς. Ή ένα χαρτί για να εκφραστείς. Έμαθα να κοιτάζω πέρα από το κοινό τοπίο. Ή καλύτερα, έτσι με δίδαξαν. Και τώρα το πληρώνω. Είναι μεγάλο το βάρος. Δεν ξεχωρίζει πια άνοιξη και φθινόπωρο. Και οι δυο εποχές σε γεμίζουν ενοχές. Ακούς μουσική. Την απολαμβάνεις. Μόνος. Αφήνεις να καταστρέφουν τον κόσμο σου. Μόνοι τους. Μόνος του ο καθένας..<br />Απομακρύνθηκα. Περιμένω. Να με πάρει ο αγέρας. Αργεί όμως..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-5136284521717326219?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-12539147703638484642009-11-16T05:25:00.000-08:002009-11-16T06:38:25.021-08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SwFiB2NkQUI/AAAAAAAAArw/Ny89hKvGhOg/s1600/lonely-1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 210px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SwFiB2NkQUI/AAAAAAAAArw/Ny89hKvGhOg/s320/lonely-1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404708811693113666" border="0" /></a><span style="font-style: italic;">..Κάποιος μου 'πε να προσέχω..</span><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;"></span><span style="font-style: italic;">..μα κάποιος άλλος μου ΄πε να βγάζω όση τρέλα έχω..</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">..κάποιος μου ΄πε να μην τρέχω..</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">..μα κάποιος άλλος μου ΄πε </span><span style="font-style: italic;">να βιαστώ γιατί πολύ χρόνο δεν έχω..</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">..εγώ προτίμησα ν' απέχω..</span><br /></div><br />Όταν κάποιος ξεκινάει, κάποιος άλλος έχει ήδη φτάσει και τον κοιτάζει με συμπόνοια. Μακάρι η συμπόνοια να μην κουβαλούσε μέσα της τόση ντροπή. Τόση δειλία. Τόση λύπηση.<br />Όταν κάποιος σου λέει να προσέχεις πάρτον στα σοβαρά. Δε θα βρεις πολλούς. Δεν έχει σημασία αν προσέχεις ή όχι. Σημασία έχει να βρίσκεται πάντοτε κάποιος κοντά σου να σου το λέει. Γιατί πίσω από ένα <span style="font-style: italic;">"να προσέχεις"</span> κρύβεται μια έγνοια. Κανένα ψέμα.<br />Όταν κάποιος δακρύζει πάντοτε κάποιος γελάει. Μεγαλώνουμε στα παραμύθια και ζούμε στα παραμύθια. Δεν υπάρχει πραγματικότητα. Αν το ψάξεις, θα το δεις. Ένα παραμύθι είναι η μόνη αλήθεια. Φτιάχτηκε με βάση την αλήθεια. Γιατί αλήθεια είναι μονάχα το μυαλό. Και η ψυχή. Και τα δύο. Έτσι, όσοι δε δέχονται το ένα, ταυτίζονται με το άλλο. Η μόνη αλήθεια ζει στα στήθια.<br />Όταν κάποιος φροντίζει για τον ευατό του, τον χαρακτηρίζουν εγωιστή. Όταν κάποιος πασχίζει και καταπιέζει έναν έρωτα όμως, τον φωνάζουν εραστή. Δεν είναι όλα όνειρο, είναι εφιάλτης. Είναι η ζωή μια παρεξήγηση, μια λανθασμένη εικόνα της θείας χάριτος, μια φωνή με χροιά φάλτση εκ γενετής, μια νότα δίχως πεντάγραμμο για να αράξει. Είναι η ζωή ένα ταξίδι δίχως πλοηγό, δίχως Υιό του θεού να σου δαμάσει τα κύματα, να σου ανοίξει χώρο να περάσεις δίχως να βραχείς, δίχως φεγγάρι όταν είσαι ερωτευμένος, δίχως τον άνθρωπό όταν η αγάπη νικά, δίχως φωτιά όταν τριγυρίζεις στην κρύα Ναυαρίνου, δίχως φωτιά στα στήθια.<br />Όταν κάποιος κοιτάζει μπάλα την Κυριακή, κάποιος προτιμά να γραντζουνά μία κιθάρα. Όταν κάποιος φυλάει κατουρημένες μπλε και πράσινες ποδιές για να βολευτεί, κάποιος άλλος προσπαθεί να μάθει βιολί.<br />Όταν κάποιος ζει στην ουτοπία του και προτάσσει σα δικαιολογία ότι δεν έχει χρόνο να σε δει, κάποιος άλλος κοιμάται 5 ώρες την ημέρα, κάνει 3 δουλειές κι όμως έχει κουράγιο <span style="font-style: italic;">"πάμε μια βόλτα"</span> να σου πει. Χάθηκε η θέληση. Αυτοκτονεί καθημερινώς η αλήθεια. Γεννήθηκε κωφός ο σεβασμός. Μεγάλωσε και θέριεψε η κακία. Κι η αυτοεκτίμηση σκληρός, αδούλευτος, απαίδευτος κακός εγωισμός..<br />Όταν κάποιος βλέπει μια γυναίκα, τη φαντάζεται στα τέσσερα. Ενώ κάποιος άλλος της προσφέρει απλά ένα λουλούδι..<br />Όταν κάποιου τα μαλλιά ασπρίζουν απ' το άγχος να βγάλει χρήματα, κάποιου άλλου ασπρίζουν από το άγχος να προλάβει να μελετήσει τη ζωή σε βάθος. Είν' διαφορετικό να είσαι γκριζομάλλης επιχειρηματίας και διαφορετικό να 'σαι γκριζομάλλης άνθρωπος σοφός..<br />Όταν κάποιος ωρύεται στους δρόμους και τα φανάρια, κάποιος άλλος πιάνει τη δεξιά αργή γραμμή κι ευχαριστιέται την ηρεμία που σου προσφέρει μια σίγουρη πορεία στη ζωή..<br />Όταν κάποιος μιλάει και λέει φαμφάρες, μιλά, δε σταματά, δε σκέφτεται πριν μιλήσει, τότε κάποιος άλλος σιωπά και κερδίζει όλης της ζωής το φορτίο και τη ρήξη. Παθαίνει, μαθαίνει, πεθαίνει στιγμή με τη στιγμή κι αναγεννιέται από τη στάχτη της συμπόνοιας. Αχ, αυτή η λύπηση..<br />Όλα έχουν πάρει λάθος τροπή. Χάθηκε πια, εξαφανίστηκε η φυσική ομορφιά. Η ουσιαστική ομορφιά. Η πραγματική ομορφιά. Τα κραγιόν δεν καλύπτουν τις ατέλειες της ψυχής, όπως και το ρουζ δεν καλύπτει τα κόμπλεξ της ζωής. Ένας περίπατος στο πράσινο χάθηκε. Περίπατο θα ΄χεις πάντοτε, πράσινο δε θα ΄χεις κάποτε. Δεν ερωτεύονται πια οι άνθρωποι. Όχι με το πραγματικό νόημα του έρωτα. Η βία ταυτόσημη με το παιδικό παιχνίδι. Κόμπλεξ και παιδικές πληγές πέρα από κάθε λογική και εποχή. Αντί γι' αυτά θα έχουμε κεραίες. Η πράξη του έρωτα θα πραγματοποιείται on-line. Αντί για πέος θα κουβαλάω καλώδιο και η γυναίκα υποδοχή για να μου δίνει ρεύμα. Το φαγητό να κλείνει τις πληγές, υγεία και άθληση στ' αζήτητα. Ψάχνουμε χρόνια το φάρμακο για τον καρκίνο κι όμως τον κουβαλάμε καθημερινά στην τσέπη μας, στην τσάντα μας, στ' αυτιά μας. Τα αυτιά μας χαλάνε, τα πνευμόνια μας βαριανασαίνουν, τα νεύρα μας με χάπια για να μείνουν σταθερά. Που είναι η παιδικότητα? Ποια πρότυπα? Η φυσική πράξη αναπαραγωγής έγινε μόνιμη ιδέα και κόμπλεξ μιας γενιάς για κλάματα. Δεν είναι φυσιολογικό όλο αυτό. Δεν είναι ο σκοπός της ζωής, δεν είναι οι άνθρωποι δύσκολοι, είναι κενοί. Άλλαξε νόημα η ζωή. Άλλαξε ο κόσμος, υποφέρω..<br /><span style="font-style: italic;">Όταν δένεται το χαμόγελο</span>, λέει, <span style="font-style: italic;">με τη θλίψη, η αγάπη κερδίζει τον αγώνα.</span> Όλοι σιωπούν. Όλοι έχουν τις στιγμές τους, έτσι κι εγώ. Βαρέθηκα. Κάποιος να μας σώσει από την πτώση. Κάποιος να μας κρατήσει το χέρι στο χαμό. Κάποιος..<br />Μέσα μονάχα σε λίγες καρδιές ζούνε όλα ετούτα, ξέρω... Κανείς δε θέλει να τα σκέφτεται. Κανείς δεν έχει<span style="font-style: italic;"> ΧΡΟΝΟ</span> να τα σκέφτεται. Καληνύχτα ευατέ μου. Καληνύχτα μαλάκα..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-1253914770363848464?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-28488385884390766892009-10-28T15:13:00.000-07:002009-10-28T15:59:54.722-07:00Ένας κόσμος που βυθίζεται σε σκέψεις. Δε διαφέρεις. Δε διαφέρω. Διαφέρει ο τρόπος καλλιέργειάς τους. Ο δρόμος διαφυγής τους. Η πηγή έμπνευσής τους. Ο τρόπος έκφρασής τους. Ο τρόπος έκφρασής σου..<br />Ένας κόσμος που αρνείται να μάθει. Αρνείται να παραδεχθεί την αλήθεια. Αρνείται να κοιτάξει το θάνατο της σκέψης κατάματα κι αγκαλιάζει με περίσσιο πάθος μια περαστική χαρά. Μα η αδράνεια εκδικείται. Να το θυμάσαι..<br />Αν δε μπορείς να βιώσεις την ενέργεια στις λέξεις μου, την αγάπη μου στον τρόπο έκφρασής μου, δε θα καταλάβεις ποτέ πως μεταφράζω το μελαγχολικό μονίμως αποτέλεσμα της γραφής μου σε δρόμο διαφυγής, σε χαμόγελο ανακούφισης. Δε χρειάζεται να ζήσεις τον παράδεισο για να πιστέψεις σ' αυτόν..<br /><br /><span style="font-style: italic;">Δεν έχει σημασία το τι γράφεις κι αν έχεις κάτι να πεις. Σημασία έχει ότι με αυτό τον τρόπο εκφράζεσαι . Ξέρεις ότι κάποιος σ' ακούει ακόμη κι αν εσύ λείπεις διαρκώς. Εκείνος είναι πάντοτε εδώ. Δεν του το έχεις ζητήσει ποτέ, είναι πάντοτε εδώ. Δε χρειάζεται να του λες πια ότι τον αγαπάς, το ξέρει. Είμαι σίγουρος ότι εκείνη το ξέρει. Γιατί αγάπη είναι το τραγούδι μου για κείνη. Κι ας έκανε πίσω. Αγάπη δεν είναι ο έρωτας. Κι ας μη μπορώ πια να την αντικρύσω. Αγάπη είναι ότι πάντοτε θα νοιάζομαι για κείνη κι ας μην το δείχνω. Δε θα φύγω ποτέ ψυχικά. Δε θα φύγω ποτέ στ' αλήθεια. Απ' τα όνειρα με έμαθε και κει θα με 'χει..</span><br /><span style="font-style: italic;">Άλλωστε κανείς ποτέ δε μου είπε ότι ωρίμασα. Κι η αγάπη μου άγουρη θα 'ναι..</span><br /><br />Τις νύχτες δεν ακροβατώ στ' αζήτητα. Σταμάτησα να ονειροπολώ και να περιγράφω φαντασικές καταστάσεις στο χαρτί. Τώρα το ζω. Με νότες και με στίχους. Με μικρόφωνα και χορδές. Είσαι εκεί. Και ξέρεις ότι είσαι εκεί. Ζεις μέσα από εκεί. Δε σε πιστεύει κανείς. Αλλά εσύ ξέρεις ότι δε ζεις δίχως τη μουσική. Τη δική σου μουσική. Τη μουσική στην οποία δεν ανήκεις. Τους στίχους που όλοι νομίζουν ότι δεν τους εννοείς. Η αλήθεια είναι η ψυχή. Η ψυχή εκφράζεται με στίχους. Καταλαβέ το. Πίστεψέ το!!<br />Έχω δει δάκρυα και δάκρυα. Άλλα πότιζαν το χώμα και φύτρωνε τριαντάφυλλο κι άλλα πότιζαν το στήθος μου κι έκαιγαν τη σάρκα μου. Είμαι τόσο ήρεμος και τόσο νευρικός συνάμα. Τούτο προσφέρει μια ισορροπία. Τούτο καταλήγει στο χάος. Τούτο με βαφτίζει <span style="font-style: italic;">τύραννο</span>. Τούτο με καλεί <span style="font-style: italic;">άνανδρο</span>. Όλα ένα κι όλα τίποτα. Γλυκιά η ζωή. Όμορφη η ζωή. Αλλιώτικη απ' ότι την έχουν συνηθίσει..<br />Το όνειρο κάποια στιγμή θα γίνει πραγματικότητα. Δεν είναι ψώνιο, όπως το φωνάζουν κάποιοι. Είναι αλήθεια. Είναι αυτό που αγαπώ. Κι ότι αγαπάς το κάνεις καλά. Κι ότι λέω πάλι ακούγεται αστείο. Ίσως φταίει ο τρόπος μου, ίσως το ανάστημά μου, ίσως η υπερβολική μου έκφραση. Ίσως όμως δεν την έχουν συνηθίσει. Η αλήθεια εύκολα κρύβεται, εύκολα κατακρίνεται, μα ποτέ δε γονατίζει. Κι η ελπίδα το ίδιο. Αμπελοφιλοσοφίες? Χαζοσκέψεις? Συ μου το ζήτησες κι απόψε. Συ θα τ' ακούσεις..<br />Ένα άγγιγμα στη σκέψη σου, ένα άγγιγμα στο τίποτα. Μα ίσως αύριο να 'ναι ένα άγγιγμα στα πάντα. Από σένα εξαρτάται. Ίσως λίγο κι από μένα. Ίσως..<br />Τα πιο όμορφα μυαλά είναι θαμμένα στη στάχτη που αφήνει η φωτιά της μάζας. Πόσο το μισώ! Αυτό σε καταστρέφει. Μόλις σου απλώσω το χέρι κοκκινίζεις, δειλιάζεις, πισωπατάς. Κι εγώ στραβώνω, νευριάζω με τον κόσμο, σου γράφω..<br /><br />Αυτά και γι' απόψε. Μεσ' στο χαμόγελο βρίσκω ταξίδια. Σε όλα τα χαμόγελα. Μα πάνω απ' όλα στο δικό σου. Έχω γυρίσει όλο τον κόσμο έτσι. Τόσο χαρούμενα. Τόσο απλά. Με ένα πάθος όχι για κάποιον άνθρωπο συγκεκριμένο, αλλά για την ίδια τη ζωή. Χαμογέλα μου και καληνύχτα..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-2848838588439076689?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-29138798657465680062009-10-17T17:12:00.000-07:002009-10-17T17:13:50.847-07:00<div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;">..Δεν είναι ντροπή να παραδέχεσαι τα λάθη σου..</span><br /><span style="font-style: italic;">..να ζητάς συγγνώμη, να μαθαίνεις απ' αυτά..</span><br /><span style="font-style: italic;">..πες ότι λυπάσαι, αναγνώρισέ τα πια..</span><br /><span style="font-style: italic;">..αν τα καταλάβεις δε θα τα επαναλάβεις..</span><br /><span style="font-style: italic;">..απ' τα λάθη σου μαθαίνεις, δεν τα θάβεις..</span><br /></div><br />Το φως του δωματίου δεν ανάβει πια. Έχει καεί από καιρό η λάμπα αλλά δε λέω να αγοράσω καινούρια. Όπως οι ιδέες των ανθρώπων. Έχουν απο καιρό αχρηστευθεί, αλλά δε σκέφτονται να τις αλλάξουν. Ο άνθρωπος μεγαλώνει. Ωριμάζει. Αγριεύει. Δεν τον γοητεύει ότι τον άγγιζε κατάβαθα παλαιότερα. Κι όταν το κάνει τον φωνάζουν <span style="font-style: italic;">"ανώριμο</span>". Η ελληνική γλώσσα είναι πλούσια. Οι άνθρωποι όμως είναι φτωχοί. Έχουν όλα χάσει το νόημά τους. Κάθε λέξη, κάθε σημασία. Μου το έχουν καταλογίσει και μένα. Το δέχομαι αν και δεν το παραδέχομαι. Όταν οι λέξεις ρέουν ασταμάτητα από μέσα σου δεν έχεις το δικαίωμα να τις εμποδίσεις. Μετράς την αξία τους, την αλήθεια τους, τη φυσικότητά τους, και τις αποτυπώνεις αναλλοίωτες στο χαρτί. Η έμπνευση είναι ιερό πράγμα. Πολλοί εκφράζονται ελεύθερα δίχως να προβλέπουν τις συνέπειες. Αυτά τα πλάσματα κάνουν κακό προτίστως στον ευατό τους. Σε μπέρδεψα? Δεν το ήθελα. Είναι ο τρόπος μου. Σε χαλάει? Άλλαξε σελίδα. Τόσο εύκολο. Δίχως τύψεις. Άλλαξε..<br />Άνθρωποι τόσο σοφοί τριγύρω. Γεμάτες οι τσέπες μα φουσκωμένα μυαλά. Φουσκωμένοι καβάλοι αλλά ουσία καμιά. Σου θυμίζει τίποτε?<br />Ότι τρομάζει απομακρύνει. Ότι τους φοβίζει, το μισούνε. Το ζηλεύουν, το χλευάζουν, το παραπετούν. Μα εκείνο μεγαλώνει. Θεριεύει. Τους κατατρώει κι ας μην το νιώθουν. Στέκονται τώρα ανήμποροι μπροστά του και μιλούν δήθεν αγέρωχα, το προσβάλλουν. Εκείνο από τη μεριά του επιχειρηματολογεί δίχως ν' αγγίζει τον κρυφό πόνο τους, με έμφυτο στόμφο έκφρασης και τους φράζει κάθε δρόμο διαφυγής της σκέψης. Έτσι τελειώνουν οι άνθρωποι. Έτσι πεθαίνουνε για πάντα στη ζωή. Έτσι ζούνε πεθαμένοι. Αγριάνθρωποι. Για πάντα. Μεγάλη μας τιμή..<br />Έχω χάσει το δρόμο. Είναι σκληροί οι άνθρωποι. Μα είναι και κείνοι άνθρωποι και συνεχώς το ξεχνούν. Ζητώ συγγνώμη απ' όλους. Άθελά μου τους πλήγωσα. Μεγαλώνω. Μαθαίνω. Κι όσο μαθαίνω καταλαβαίνω. Αντιδρώ και προσέχω. Γι' αυτό και συγχωρώ. Κείνοι δεν το κάνουν. Κι όμως, τους συγχωρώ. Το να γυμνάζεις την ψυχή σου δεν είναι εύκολο πράγμα. Για να το κάνεις σωστά πρέπει να θυσιάσεις πολλά. Θα μάθεις. Θα ζήσεις. Θα πάθεις. Θα καταλάβεις..<br />Πληρώνω καθημερινά το κόστος. Από τότε που δεν έφταιγα. Πλήρωνα για λάθη που δεν είχα διαπράξει. Πλήρωνα για στιγμές που δεν είχα ζήσει. Πληρώνω για φορές που δεν είχα αμαρτήσει. Δεν τρέχω πια όταν μου ζητούν βοήθεια. Δεν ερωτεύομαι πια γιατί ξέχασα τον τρόπο. Νεκρώθηκε ότι ομορφότερο είχα. Οι εχθροί μου μπορούν να νιώσουν επιτέλους υπερηφάνεια. Τα κατάφεραν. Πέτρωσαν την ομορφιά μου, την περιουσία μου, το βιος μου. Έτσι δε φαίνεται? Με νίκη τους δε μοιάζει? Είναι όμως? Αναρωτήσου! Είναι? Νομίζεις ότι θα το μάθεις ποτέ..?<br />Άφησα φίλους επειδή ένα φουστάνι μου το ζήτησε..<br />Πάτησα όρκους γιατί εκείνη το πρόσταξε..<br />Έχυσα δάκρυα για νύχτες που δεν άξιζαν..<br />Έσβησα όλες τις μνήμες του σχολείου γιατί πραγματικά δεν άξιζαν..<br />Μα είμαι 'δω. Και λέω ασυναρτησίες. Μια φίλη μου πάλι θα μου φωνάξει ότι κλείνομαι συνεχώς στον ευατό μου. Ότι θα χαθώ στον κόσμο μου. Ότι δεν καταλαβαίνει αυτά που γράφω και νευριάζει. Ότι πάντα το λουλούδι που προσφέρω στον κόσμο θα ΄χει αγκάθια από κάτω. Αλλά στο τέλος πάλι θα πει ότι εκείνη θα μ' αγαπάει για πάντα. Κι αυτό σβήνει όλα τα προηγούμενα. Μένω εκεί. Μονάχα εκεί. Γιατί ξέρω ότι το εννοεί. Έτσι είναι οι φίλοι. Ευχαριστώ. Που μπορώ και το ευχαριστιέμαι. Που μπορώ και το ζω..!<br />Μου έδωσαν στέμμα κάποτε. Για μια ηθική, λέει, χαμένη στις μέρες μας. Για μια μελαγχολία κρυμμένη στο γαλάζιο μου. Για ένα χαμόγελο που τελευταίο πάντοτε γλυκαίνει τα νερά. Γι' αυτή την παραξενιά που τους κλέβει την καρδιά. Μα το στέμμα ήτανε χάρτινο. Σάπισε στην πρώτη ψιχάλα..<br />Δε μπορεί να είναι τόσο δύσκολο να ζεις. Όλοι να ζητάνε κι εσύ να μη μπορείς να δώσεις. Γιατί δεν ξέρεις πως είναι να δίνεις. Ποτέ κανείς δε σου έδωσε. Κανείς δε σου έμαθε. Λυπάμαι..<br />Έμαθα συγγνώμη να λέω δίχως λόγο πια. Μόνο και μόνο για να αρκούνται στη λέξη ετούτη και να μ' αφήνουν ήσυχο. Έτσι εύκολα καταλαγιάζει ο εγωισμός τους κι αρκούνται σε μια λέξη που καταβάθος δεν ξέρουν αν την εννοώ ή όχι. Λυπάμαι. Σιχαίνομαι αυτούς τους ανθρώπους. Το βάθος στην ψυχή υπάρχει για να κατέβουμε μέχρι εκεί. Τι άλλο να πω. Μονάχος τα πιστεύω..<br />Τους είδα να φεύγουν. Τους έδιωχνα, ναι. Το παραδέχομαι. Μα δεν το ήθελα. Ο χαρακτήρας μου βλέπεις. Κι όσο κι αν πονάει το αποδέχομαι. Η φλέβα γίνεται εύκολα πέτρα. Αρκεί λίγος χρόνος και πολύς πόνος..<br />Καταλάθος..<br />Ουδείς αλάνθαστος..<br />Δεν είναι κακό να φοράς μάσκα. Κακό είναι να την φοράς κι όταν κοιμάσαι. Γιατί μονάχα τότε ονειρεύεσαι αληθινά, μην το χαλάς..<br />Δεν είναι κακό να αμύνεσαι. Κακό είναι να το κάνεις εις βάρος του άλλου..<br />Μάθε να υπερασπίζεσαι το λόγο σου. Με αλήθεια. Με ευαισθησία. Δεν είναι κήρυγμα, είναι κάτι βαθύτερο. Αν το καταλαβαίνεις, έφθασες στα μισά..<br />Μην παίρνεις τίποτε στα σοβαρά απ' αυτά που λέω. Σήμερα η πόρτα του δωματίου μου δε φέρει κανένα νούμερο. Μα δεν ξέρεις ποτέ. Ίσως αύριο με ντύσουν στα λευκά και δε μπορώ να κουνήσω τα χέρια. Τότε το δωμάτιο θα 'χει νούμερο απ' έξω και θα τους ζητήσω να με βάλουν στην πτέρυγα με κείνους τους τρελούς που νομίζουν ότι είναι <span style="font-style: italic;">θεοί</span>. Να μου λύσουν επιτέλους την απορία: <span style="font-style: italic;">"Γιατί έπλασαν αχάριστο τον άνθρωπο? Γιατί..?" </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-2913879865746568006?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-8185216576265943252009-09-11T15:37:00.000-07:002009-09-11T16:07:55.569-07:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SqrXJnaw87I/AAAAAAAAAro/nM59iQnSGds/s1600-h/7440519-md.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 213px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SqrXJnaw87I/AAAAAAAAAro/nM59iQnSGds/s320/7440519-md.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5380349265047516082" border="0" /></a><span style="font-style: italic;"></span>..Με σκότωσαν κάπου στα 6 μου χρόνια..<br /></div><div style="text-align: center; font-style: italic;">..άθελά τους..<br />..τότε που το χαρτί μου τ' άγραφο το γέμισαν μουτζούρες..<br />..και κανείς έκτοτε δε βρέθηκε να τις σβήσει..<br />..έτσι έμεινα μόνος μου να παλεύω με τ' απολλείματα της κακίας τους..<br />..μόνος να προσπαθώ να τα υπερνικήσω..<br />..μα αν τα καταφέρω θα βγάλω φτερά σα δώρο..<br />..κι έτσι θα φθάσω τον άγγελό μου..<br />..και δε θα μας φθάνει κανείς τότε κει ψηλά..<br />..ακούς?..<br />..κανείς!..<br /></div><br />Άραγε θα μάθω ποτέ πως είναι να μην κάνει λάθη η ψυχή μου?<br />Θα μάθω ποτέ να εκτιμάω ότι μου προσφέρουν?<br />Θα μάθω να εκτιμώ τον ευατό μου?<br />Δεν υπάρχει σχέση που να μη σκότωσα.<br />Δεν υπάρχει σχέση που να μη μου αράδιασε ολάκερου τ' ουρανού τις δικαιολογίες.<br />Δεν υπάρχει δάκρυ που να μην εξάντλησα.<br />Δεν υπάρχει νύχτα που να κοιμήθηκα ήρεμος.<br />Ξέρεις πόσο πονάει να βλέπεις τον άλλο να φεύγει φορώντας ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη? Εξαιτίας σου. Εναντίον σου..<br />Άραγε θα καταφέρω ποτέ να τιθασεύσω τις άσκοπες ορμές μου?<br />Θα καταφέρω ποτέ να ζήσω σ' ένα περιβάλλον που να μην κρίνουν εξ' εμφάνισης για να μπορέσω να ζήσω ευτυχισμένος με τον άγγελό μου αγκαλιά? Να ξορκίσω για πάντα τα μάγια του παρελθόντος? Για πάντα..<br />Άραγε θα νιώσω ποτέ πως είναι να είσαι άτρωτος? Να μη σ' ενοχλεί τίποτα? Να μη σ' αγγίζει εχθρικά τίποτε?<br />Άραγε θα βιώσω ποτέ την ψυχική ολοκλήρωση?<br />Είναι πολύ αργά για να φτιάξεις μια ζωή εδώ που έφθασες. Δυστυχώς είναι πολύ αργά. Είναι το μόνο πράγμα για το οποίο είναι πράγματι αργά..<br />Άραγε θα καταφέρω ποτέ να μιλήσω σα φυσιολογικός άνθρωπος? Θα σταματήσω να μιλώ με έννοιες μπερδεμένες και μαγεμένες, καθώς μπερδεύουν τους Ανθρώπους μου?<br />Άραγε θα πάψω ποτέ να πληγώνω ψυχές μονάχα με μια ανάσα μου?<br />Θα καταφέρω ποτέ άραγε να ζήσω συμβιβασμένος μέσα σε τούτη την πλάση?<br />Πόσο άραγε θ' αντέξω ακόμη!<br />Οι τάσεις αυτοκαταστροφής έχουν μεγαλώσει.<br />Η βροχή δεν ξεπλένει πια κανένα συναίσθημα.<br />Μακάρι να μπορούσα να ξεκινήσω από την αρχή.<br />Η μοναδική στιγμή που νιώθω άνθρωπος είναι μέσα στο στούντιο. Παρέα με την κιθάρα μου. Μονάχα μ' αυτή!<br />Η μοναδική στιγμή που νιώθω φυσιολογικός είναι στο στούντιο μέσα. Κανείς δε με παρεξηγεί κει μέσα. Τότε όλα τους φαίνονται όμορφα μέσα μου. Πως θα περάσω ξανά τούτο το κατώφλι? Να μπορούσα να ζήσω πλάι σ' ένα ηχείο για πάντα. Ν' ακούω τη φωνή μου. Να ζήσω τη σιωπή μου. Και το πιο τρομακτικό απ' όλα είναι όταν ο άνθρωπος στον οποίο πιστεύεις σε παροτρύνει να σκίσεις τη σελίδα. Τη σελίδα, το τραγούδι που του έγραψες. Τότε το ηχείο, ο καλύτερός σου φίλος, σε καταπίνει με το βόμβο του. Χάνεσαι στα βάθια της απόγνωσής σου, τυλίγεσαι με τις χορδές της κιθάρας σου και περιμένεις το νέο χάραμα να ξεπεζέψει. Όλο και κάποια καινούρια συμφορά θα σου προσφέρει.<br />Άραγε θα μάθω ποτέ πως είναι να είσαι Άνθρωπος?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-818521657626594325?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-81843898170198635772009-09-09T14:43:00.000-07:002009-09-09T16:52:59.922-07:00Θυμάμαι καλοκαίρι να τριγυρνούν στα τέσσερα, να ζητιανεύουν έρωτα και αλητεία. Δεν είν' όλες οι νεράιδες ίδιες.<br />Θυμάμαι χείμωνα βροχερό, πόσο μου άρεσε να τις χαζεύω στη βροχή τους, να τινάζουν από πάνω τους τα μάγια και να γίνονται πάλι καλοκαίρι. Ο ήλιος στα μαλλιά τους, η φύση στ' αχαμνά τους. Οι νεράιδες διαφέρουν μεταξύ τους.<br />Θυμάμαι άνοιξη μεγάλη, που κράτησε όσο δύο λύπες μου μαζί. Θυμάμαι φθινόπωρο κανένα, που στάθηκα για ώρα στο κατώφλι της πόρτας για να μπορέσω ν' αφουγκραστώ και να καταλάβω τι μου θυμίζει! <span style="font-style: italic;">"Οι νεράιδες άργησαν εφέτος</span>", φώναξα και ξάπλωσα χάμω από μια αγάπη να δροσιστώ. Όλες οι νεράιδες δε φυσούν το ίδιο στο μέτωπό σου.<br />Θυμάμαι θάλασσες, καταιγίδες, φυγές και λυτρωμούς. Τύψεις και λάθια. Προβλήματα δίχως ελπίδα λύτρωσης καμιά. Και μια βαριά αναισθησία. Θυμάμαι νεράιδες αλλιώτικες απόψε. Για όλους. Μα ποτέ για μένα..<br /><br /><span style="font-style: italic;">(Όταν επιτέλους κάποιος καταλάβει τι του λέω, ίσως απελευθερωθώ απ' τα δεσμά μου. Δεν επισκέπτομαι συχνά τους γείτονές μου, αλλά ξέρουν ότι τους σκέφτομαι. Κι αν δεν το ξέρουν καιρός να το μάθουν. Κι αν δε με πιστεύουν, ας αλλάξουν γειτονιά. Λίγο θέλω για να γιάνω. Τόσο λίγο αγαπημένη μου νεράιδα. Τόσο λίγο..)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-8184389817019863577?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-27817764910056487392009-09-07T13:57:00.000-07:002009-09-08T13:47:48.344-07:00<div align="center"><em>..Σαν με ρωτήσεις τι γράφω, θα σου στείλω αφιέρωση με τ' άστρα..</em></div><div align="center"><em>..περιστέρια μαθημένα στο σκληρό βοριά να σου φιλούν τη μάσκα..</em></div><div align="center"><em>..κατάλαβες τίποτε ή μήπως να στο τραγουδήσω..</em></div><div align="center"><em>..αμάρτησα καρδιά μου, τ' όνειρο όμως από πείσμα δε θ' αφήσω..</em></div><div align="center"><em>..άκουσέ με..</em></div><br /><em></em><br /><em>Στάσου,</em> σου φώναξα δειλά κι έκλεψα κρυφά μια καληνύχτα.<br /><em>Στάσου,</em> ικέτεψα και ταξίδεψα με μια ανάσα στο κορμί σου, μια αλήθεια.<br /><em>Στάσου</em> και δίψασα, γύρε από το δάκρυ σου να πιω, να με μαγέψει. Δε λέω ψέματα, αλήθεια το βλέμμα μου μπορεί να σε γιατρέψει. Να σε φροντίσω, να σε παινέψω προσπαθώ, να σε φιλήσω. Να μου ζήσεις αγαπημένη μου, ξεροστάλιασα μεσ' στο κρύο να καρτερώ ένα φιλί σου.<br />Μην κοιτάζεις που εύκολα μιλώ, δε με γνωρίζεις. Μην κοιτάζεις που στ' αστέρια τραγουδώ, είναι γιατί μου λείπεις. Μην πιστεύεις ότι νύχτα θα σου πω γιατί τρομάζω από την όψη μου το χάραμα κι αλλάζω.<br />Μην περιμένεις να σε παντρευτώ, ήμουν εκείνος που σε παράτησε γι' αστείο. Είμαι κείνος που τα βράδια ονειρεύεσαι να κατακτήσεις. Είμ' εκείνος π' αγαπάς, εκείνος που σε λίγο θα μισήσεις. Μη ρωτάς πως είμαι τόσο σίγουρος για μας. Είμαι μάντης και θηρίο. Μελετάω τ' άστρα την ημέρα και τα τυραννώ με μελωδίες το βράδυ. Μη με περιμένεις..<br />Σταμάτα να μου μιλάς στον ενικό, λίγο σεβασμό ζητώ κι άλλες πολλές εκπλήξεις. Μπροστά στης τρέλας το χαμό, στα σκοτεινά θα με συναντήσεις. Φλογέρα θα κρατώ, θα κελαηδώ σαν πουλάκι το καλοκαίρι. Διψασμένο, μοναχό, ιδρωμένο από την αφόρητη την ανθρωπιά τους.<br />Στάσου λιγάκι, καρτερώ, να σε ιδώ, στην αγκαλιά μου να σε σφίξω. Οι λέξεις τρέχουνε ποτάμι αλαργινό, σα στάχυ στ' ανοιχτά που με φυσά ο αέρας. Στην τύχη γράφω και θωρώ της παναγιάς τα μάτια. Την είδα εμπρός μια φορά, ξαφνικά, κόπηκε η καρδιά μου σε κομμάτια. Μα κείνη μητέρα του θεού, με τύλιξε στα σπάργανά της. Φοβήθηκα πολύ, αμαρτωλό με φώναξε, με τύναξε απ' την ποδιά της. Τρομερό!<br />Έτσι αφέθηκα να κολυμπώ στα δυο σου γαλάζια μάτια. Μην περιμένεις να σωθώ, βουλιάζω σαν τα πιο γενναία καράβια. Κι αν ανταπόκριση δε βρω, δε θα χαθώ, δε θα λυγίσω. Θα πεθάνω μονάχος να σωθώ, σα φάντασμα θα επιστρέψω, θα σε κυνηγήσω. Θα μ' αγαπάς για πάντα μισητή μου ύπαρξη..<br />Θα σ' αγαπώ κι εγώ για πάντα..<br />Καληνύχτα..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-2781776491005648739?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-24529931849336330922009-09-04T09:07:00.000-07:002009-09-04T14:41:05.018-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SqGDRcSEESI/AAAAAAAAArg/tzPgp6_TFBI/s1600-h/angel+cry.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 274px; height: 237px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SqGDRcSEESI/AAAAAAAAArg/tzPgp6_TFBI/s320/angel+cry.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5377723765730054434" border="0" /></a>Θυμάμαι κείνο το παιδί. Τα τετράδιά του ήτανε γεμάτα ζωγραφιές. <span style="font-style: italic;">"Πιάνει το χέρι του"</span>, έλεγε η δασκάλα. Δε ζωγράφιζε ποτέ φεγγάρι. Του θύμιζε νύχτες και σκοτάδια. Ψέμα και λάθια. Ούτε ήλιο ζωγράφιζε ποτέ, ούτε αστέρι. Τόσο φωτεινά του έμοιαζαν και τα ζήλευε. Ζωγράφιζε μονάχα κλόουν, αστεία πρόσωπα και καρτούν. Μάσκες γεμάτες λύπη. Κι όμως χαμογελούσε συνέχεια. Ο ψυχολόγος έλεγε ότι του έλειπε αγάπη. <span style="font-style: italic;">"Μα το υπεραγαπάμε"</span>, είπε η μαμά του. Και το παιδί που το άκουσε, ζωγράφισε για πρώτη φορά φεγγάρι. Ένα μεγάλο κατακόκκινο φεγγάρι..<br />Θυμάμαι κείνο το παιδί. Καθόταν πάντοτε στο τελευταίο θρανίο. Ήτανε μέτριος μαθητής, κι ας μη διάβαζε ποτέ. Η δασκάλα έλεγε ότι ήτανε έξυπνος. Αλλά πολύ ήσυχος. Κι η μαμά του δεν την πίστευε. Μέσα στο σπίτι δεν καθότανε στιγμή. Αεικίνητος. Τα βράδυα δεν κοιμόταν από την υπερένταση. Γεμάτος ενέργεια. <span style="font-style: italic;">"Είναι υπερκινητικός"</span>, είπε ο γιατρός. Κι η μαμά του αναστέναξε!<br />Θυμάμαι το παιδί ετούτο. Ήταν μικροκαμωμένο, όμορφο στην όψη, με μια ψυχή σφαλισμένη γερά. Όπως και τα χείλη του. <span style="font-style: italic;">"Είναι αγαθός"</span>, έλεγαν οι συμμαθήτριές του. Αλλά το παιδί δεν κατάλαβε ποτέ αν το έλεγαν από λύπηση ή συμπόνια. Πάντοτε μπέρδευε τις δύο τούτες έννοιες, το καλό και το κακό. <span style="font-style: italic;">"Τόσο σχετικά είναι όλα στο μυαλό των ανθρώπων"</span>, έλεγε στη μαμά του. Κι εκείνη έκανε το σταυρό της γιατί την παραξένευαν τα λόγια του παιδιού της..<br />Θυμάμαι εκείνο το παιδί. Δεν είχε φίλους. Είχε πάντοτε μεγάλες παρέες. Αλλά ποτέ δεν ένιωθε ότι είχε φίλους. Κι όταν τελικά κάτι ένιωθε, οι φίλοι έφευγαν γιατί εκείνος δεν τους άνοιγε την ψυχή του. <span style="font-style: italic;">"Δεν κάνουν έτσι οι φίλοι"</span>, του έλεγαν. Και το παιδί έτρεχε μακριά τους κι έκλαιγε. Ποτέ κανείς δεν τον είχε δει να κλαίει. Έτσι βγάζουν συμπεράσματα οι άνθρωποι. Αν δεν τους πεις πως αισθάνεσαι δε μπορούν να καταλάβουν. Αν δεν τους πεις ότι κλαις, ή αν δε σε δουν, σε θεωρούν αναίσθητο. Και το παιδί μ' αυτή τη σκέψη έκλαψε κάτω απ το φεγγάρι..<br />Θυμάμαι το έρμο αυτό παιδί. Τα μάτια του στο χρώμα μιας ξεχασμένης θάλασσας. Eνός απάτητου ουρανού. Αυτά κοιτούσε κι η κοπελιά του κείνο το βράδυ. Το πρώτο του βράδυ, γύρω στα 19. Περασμένα 19. Μεγάλος θα μου πεις. Μα μέχρι τότε δεν ήταν παρά ένα παιδί. Με ανάστημα μικρότερο του κανονικού, οι νεράιδες δεν τον κοιτούσαν κι οι άγγελοι δεν είχαν κατέβει ακόμη στη γη. Στα 19 άρχισε να ωριμάζει εξωτερικά. Εσωτερικά όμως τον έτρωγε το σαράκι. Η κιθάρα του ένιωθε μια αλλόκοτη μοναξιά. Ταίρι κανένα. Κι οι λέξεις του ηχούσαν παράξενα στ' αυτιά των μικρών ξωτικών κοριτσιών. Οι ορμόνες του να χτυπούν αλύπητα την καρδιά του. Και λίγο παρακάτω. Αρκετά παρακάτω. Και να μη μπορεί να απελευθερώσει το χείμαρρό του. Πουθενά. Κείνη τον κοιτούσε στα μάτια. Ονειρευόταν οικογένεια, ενώ εκείνο το παιδί ήθελε μονάχα να κοιτάζουν το φεγγάρι παρέα. Μπορεί να μη ζωγράφιζε πια. Μπορεί να μην του άρεσε να απεικονίζει στο χαρτί την τόση ομορφιά του σκοτεινού φεγγαριού, αλλά ποθούσε κάθε βράδυ να το χαζεύει απ' το παράθυρο. <span style="font-style: italic;">"Είσαι χαζορομαντικός"</span>, του είπε εκείνη. Το παιδί σώπασε. Ο χείμαρρος καταλάγιασε. Τα μάτια του δάκρυσαν. Μα δεν το έδειξαν. Σκέφτηκε, <span style="font-style: italic;">"Έτσι είναι οι γυναίκες?"</span> Έτσι σώπασε κι η σκέψη του..<br />Θυμάμαι κείνο το παιδί. Μιλούσε με τα μάτια, μα δεν κοίταζε ποτέ τον άλλο μεσ' στα μάτια. Μιλούσε αλλόκοτα. Δεν έγραφε μόνο για παραμύθια, αλλά ζούσε μεσ' στα παραμύθια. Άλλοτε πίστευε στο θεό, άλλοτε όχι. Πάντοτε σιωπηλός, χαμηλών τόνων, μικρής πρωτοβουλίας σε όλες τις πλευρές της ζωής, πληγωμένος. Τούτη τη λέξη, την τελευταία, τη λέω μοναχά μια φορά. Αλλά η επιρροή της στο μέλλον του παιδιού είναι καθοριστική. Παιδιά με τέτοιο παρελθόν δεν τη βγάζουν συχνά καθαρή. Η σωστή εκτίμηση με μία λέξη. Αυτοκαταστροφή..<br />Θυμάμαι κείνο το παιδί. Πόσο γλυκιά η μελαγχολία που τον τύλιγε. Γύρω στους 8 μήνες και δεν άντεξε. Της είπε <span style="font-style: italic;">"Αντίο"</span>. Εκείνη λύγισε. <span style="font-style: italic;">¨Κι η οικογένεια που ονειρευόμασταν αγκαλιά?¨, </span>τον ρώτησε. <span style="font-style: italic;">"Θυμήσου. Μονάχη σου ονειρευόσουν. Εγώ ποτέ δε μίλησα."</span> Εκείνη τον κυνήγησε. Εκείνος αρνήθηκε. Από τότε τον κυνηγάει ετούτη η κατάρα. Οι απορρίψεις έπεφταν βροχή. Δεν περπατούσε πια, μπουσουλούσε. Κλεινόταν σ' ένα δωμάτιο που πολλές φορές σκέφτηκε να βάψει με μαύρο χρώμα. Μα οι γονείς του του είπαν <span style="font-style: italic;">"Σ' αγαπάμε"</span>, κι ας μην καταλάβαιναν τι είχε. Το παιδί χαμογέλασε για πρώτη φορά. Και ψέλλισε, <span style="font-style: italic;">"Δε μου αρκεί. Είστε γονείς μου. Το 'χετε έμφυτο να μ' αγαπάτε. Αν δε μπορώ να κερδίσω την αγάπη ενός αγνώστου, τι να μου κάνει η δεδομένη η δική σας? Δε μου αρκεί."</span> Ζει μια ζωή που κανείς δεν ξέρει το προσκήνιο. Κανείς δεν ξέρει πως νιώθει τούτο το παιδί. Κανείς ποτέ δε θα μάθει. Η ντροπή καμιά φορά είναι μεγαλύτερη από κάθε αγάπη. Και το παιδί την αισθάνθηκε πάλι. Τη θυμήθηκε πάλι. Κι έκλαψε πάλι.<br />Μα δεν έλειψε το συναίσθημα. Θυμάμαι ακόμη τούτο το παιδί που ταξίδεψε για να τη δει. Χιλιόμετρα για να τη δει. Τον πρώτο έρωτα. Μα ο προηγούμενος? Μα εκείνος ίσως ποτέ να μην ήταν έρωτας. Ίσως.. Ώρες πολλές στο τελευταίο βαγόνι. Μια φορά. Για μια στιγμή. Και μετά πέθανε. Έμεινε με το εισιτήριο στο χέρι να κοιτάζει το μήνυμα<span style="font-style: italic;">..."Καλύτερα να μην έρθεις." </span>Έψαχνε γι' ανθρώπους και βρήκε συντρίμια στο στήθος του. Ας είναι. Εκείνη ξέρει καλύτερα. Ένιωσε πολλά και τα είπε. Αλλά το μετάνιωσε. Κι από τότε δεν ξαναμίλησε. Ούτε θα ξαναμιλήσει. <span style="font-style: italic;">"Είσαι των άκρων"</span>, του είπε μια φίλη του. Κι εκείνος χαμογέλασε αμυδρά και κλείστηκε πιο πολύ στον ευατό του..<br />Που να χάθηκε τούτο το παιδί? Πέρασαν έκτοτε γοργόνες, νεράιδες, καλοί και κακοί προφήτες, αλλά τίποτε δεν τον άγγιξε. Μέχρι να προλάβει να το φχαριστηθεί, όλα ετούτα χάνονταν. Όσο γρήγορα εμφανίζονταν. Μα δεν τον άγγιζαν πια. Δεν τον ευχαριστούσαν, αλλά ούτε και τον πλήγωναν. Χτίστηκαν κείνα που 'χαν διαλυθεί. Συντρίμια δεν είναι πια, αλλά ούτε με καρδιά μοιάζουν. Δεν έχει σημασία καμιά. Τώρα βρίσκει τον ευατό του αλλιώτικο. Δεν ανησυχεί πια για κείνον. Αλλά δεν ανησυχεί και για κανέναν άλλο. Η πληγή έγινε εγωισμός. Όχι αγάπη για τον ευατό του, αλλά μίσος για τους ανθρώπους που τον έφθασαν σε τούτο το σημείο. <span style="font-style: italic;">"Παιδί μου, δε φταίει ο κόσμος για τη φτιάξη μας. Φταίμε εμείς που τα παίρνουμε όλα τις μετρητοίς. Κι ας τα προκαλούν εκείνοι"</span>, του είπε κάποτε ένας παπάς. <span style="font-style: italic;">"Πάτερ, εσείς γιατί απαρνηθήκατε τον κόσμο και καλογερέψατε?"</span>, ρώτησε τότε το παιδί. <span style="font-style: italic;">"Γιατί κουράστηκα απ' αυτούς ακριβώς τους ανθρώπους που περιγράφεις παιδί μου..."</span> Και το παιδί χαμογέλασε.<br /><br />Είναι κουραστικό απόψε να 'σαι μικρός πρίγκιπας. Να είσαι άνθρωπος καλός και δίκαιος. Δεν είναι όμως θέμα επιλογής, είναι καθαρά θέμα φτιάξης και αισθήματος. Ή το 'χεις ή δεν το 'χεις. Είναι κουραστικό να είσαι άγγελος. Είναι καταστροφικό να έχεις ένα παρελθόν όπως ετούτου του παιδιού, αλλά δυστυχώς αναπόφευκτο να το αποφύγεις. Κι έτυχε ο άγγελος να έρθει σε άσχημη στιγμή. Σε πολύ άσχημη στιγμή. Πως να αναστηθεί ετούτη η καρδιά? Είναι καρδιά παιδιού ακόμα κι ας είναι πετρωμένη..<br /><br />Ακόμη το θυμάμαι τούτο το παιδί. Ποτέ δεν το ξεχνάω. Κάθε μέρα το κοιτάζω στον καθρέφτη και δακρύζω..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-2452993184933633092?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-67059300716968691542009-09-01T17:32:00.000-07:002009-09-01T17:52:54.393-07:00Δεν είναι ο καιρός που έχεις να γράψεις. Είναι τα φεγγάρια που δε ζουν πια στον καιρό σου. Είναι που οι λέξεις που δε ζουν πια στο ημίφως. Είναι γιατί σοβάρεψες τελικά κι έχεις παραιτηθεί από κάθε είδους ζωή. Κατηγόριες. Δήθεν ώριμες υποσχέσεις και σκάρτα φιλιά πίσω από μια πόρτα μισάνοιχτη. Το πάθος μιας ζωής έγινε πια πραγματικότητα. Επιτέλους τα χείλη σου βρήκαν ποθητό μικρόφωνο ν' ακουμπήσουν. Ποτέ δε θα πάψουν εκείνες οι συκοφαντικές φωνές. Ποιος νοιάζεται όμως? Δεν πέτρωσες απλώς. Κατατρύλησες κι έσβησες στην αγκαλιά της λήθης. Η αναισθησία προσόν. Κι ότι και να κάνεις, το 'χεις αποδεχθεί. Η ψυχή σου δεν έχει θέση πουθενά. Όνειρα άπιαστα διαρκώς στ' αληθινά. Όνειρα χαμένα.<br />Οι δρόμοι που περπάτησες, οι γυναίκες που γνώρισες κι όλο δηλητήριο έσταζαν. Οι θάνατοι που ένιωσες σε κάθε χωρισμό. Τα ηχηρά χαμόγελα σε κάθε σου παραπάτημα. Η υποτιθέμενη εμπιστοσύνη. Ένα χιούμορ που χτυπά βαθιά στην ευαισθησία σου και χαράζει πληγές που ποτέ δε θα κλείσουν στα βάθεια σου. Μα δεν έχει σημασία πια. Όνειρα γλυκά..<br />Κάπως έτσι πάει ο σκοπός της ζωής. Μονάχα νύχτα. Κείνη μ' έριξε στο κρεβάτι και τώρα υποφέρω. Πουτάνα και πως να της αντισταθώ. Ειν' το φεγγάρι που κάνει σκόντο και σε κολάζει. Η πιο μεγάλη ευαισθησία εκφράζεται με μάτια κλειστά και φώτα χαμηλά. Μονάχα νύχτα. Έτσι και την πληρώνεις. Μια γειτονιά όλες οι ψυχές. Θυμωμένοι γείτονες. Καταραμένη ευαισθησία. Όνειρα όμορφα κι αλλοτινά..<br />Είν΄κατάντια η απελπισία. Μα είναι πάθος η ματαιοδοξία. Είναι έρωτας η θλίψη. Κι η μεγαλύτερη χαρά η γιατρειά της. Κάνω προσπάθεια να σου μιλήσω. Προβάρω τα λόγια μου κάθε βράδυ πριν ξαπλώσω. Αντί για προσευχή έχω το τραγούδι σου στα χείλη μου. Σε 'κρυψε ο κόσμος. Ποτέ δε θα σε βρω. Κι όσο με πολεμάνε θα ξαγρυπνάω. Όσο δε θα 'χω κανένα να με φροντίζει θα πονάω. Κι όσο θα πονάω, θα τραγουδάω. Το τραγούδι σου. Αντί για προσευχή. Καληνύχτα..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-6705930071696869154?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-69447209958327210852009-08-15T16:23:00.000-07:002009-08-15T17:12:02.125-07:00Τελικά οι άνθρωποι δε διαφέρουν. Δεν είναι ίδιοι. Είναι καταδικασμένοι να πληγώνουν αλλήλους αιωνίως. Καταραμένοι να φορούν ψεύτικα χαμόγελα και φθηνές συνήθειες για μια ζωή. Να σκοτώνουν νοερά τα τέκνα τους και να πίνουν το αίμα τους. Το ίδιο το σπέρμα τους. Δεν είναι αστείο, ούτε καν αηδιαστικό. Είναι πραγματικό. Εφιαλτικά πραγματικό. Ονειρεμένο!<br />Οι άνθρωποι γίνονται θηρία όταν δεν πραγματοποιούνται τα θέλω τους. Εκείνη προσκυνά εκείνον. Εκείνος δε σέβεται εκείνη. Εκείνη του κάνει όλα τα χατίρια. Εκείνος δε δίνει δεκάρα για κείνη. Εκείνη θα πεθάνει μαζί του, κυριολεκτικά. Κι εκείνος το ίδιο θα κάνει, φαινομενικά.<br />Τελικά οι άνθρωποι είναι φίδια, αφού τυλίγονται γύρω σου δίχως να τους θέλεις. Σκορπιοί, αφού χύνοντάς δηλητήριο σου θυμίζουν την πραγματική σου ζωή. Γεράκια, αφού σου ξεσκίζουνε τα όνειρα με νύχια γαμψά, με τόσο πάθος στο ράμφος.<br />Τελικά οι άνθρωποι είναι χωρίς καρδιά. Μη με ρωτήσεις τι φορώ. Μαύρα και το ξέρεις. Μη με ρωτάς τι καρτερώ. Τίποτε και είμαι σίγουρος πως είσαι σίγουρος. Μη με ρωτάς τι ποθώ. Είμαι μικρός και δεν το φθάνω και να θέλω. Ζω σε μια πραγματικότητα πλασμένη αγνά, παιδικά. Χρόνια την οργάνωνα και τώρα πια ήρθε η ώρα να ζήσω μέσα της βαθιά. Πασχίζω μονάχος, μα ολομόναχος, να ξεφύγω από τη δίνη ενός παράξενου μυαλού. Γεννημένος στ' άχυρα, μεγαλωμένος με γάλα μεταλλαγμένο, μονάχα έτσι κατάφερα κι έγινα άνθρωπος. Φριχτός. Καλύτερος απ' τον καθένα. Πιο μικρός απ' τον μικρότερο. Δεν είναι θέμα σύγκρισης. Είναι θέμα κυκλοθυμίας..<br />Τελικά οι άνθρωποι δεν είναι συναισθήματα όπως πίστευα παλαιότερα. Δε διαφέρουν καθόλου οι ψυχές. Είναι ίδιες κάτω απ' το φως μιας απογοήτευσης άδικης ή δικαιολογημένης. Θα πεθάνω απ' το παράπονο. Όχι απ' το δικό μου, αλλά των άλλων προς εμένα. Δε ζήτησα από κανένα να μου κάνει παρέα στη μοναξιά μου. Ούτε πήρα ποτέ το θάρρος να μπω στη ζωή κανενός με τη βία. Κι αν το έκανα καμιά φορά από πείσμα, υποχώρησα στην πρώτη ψιχάλα. Φοβάμαι τη βροχή!<br />Τελικά ο άνθρωπος δε χωρά στα μάτια κανενός ανθρώπου. Δεν υπάρχουν αρσενικά, θηλυκά κι ενδιάμεσα. Υπάρχουνε βροντές, αστραπές, καταιγίδες και χαλάζια. Τα πιο όμορφα χαλάζια. Οι πιο βαριές σταγόνες που συγκρίνονται μονάχα με τα δάκρυα του φετινού καλοκαιριού. Αι, σιχτίρ πια κόσμε, αγάπα με..<br />Κι ήρθε η ώρα να μιλήσω για σένα. Για σένα, για μένα, για κάθε άνθρωπο κανένα. Όταν σκοτεινιάζω πάντα φέγγεις, όχι όμως για να με φωτίσεις, αλλά για να μου κρύψεις την όμορφή μου μοναξιά. Όταν ξαπλώνω φεύγεις. Όταν δακρύζω γελάς. Όταν φωνάζω σωπαίνεις. Όταν παραπονιέμαι ειρωνεύεσαι, σαν το σύννεφο σκορπάς. Ουρανέ μου..<br />Κι ήρθε η ώρα για να τελειώσω, να φύγω, να χαθώ. Ποτέ δε θα βελτιωθώ. Κάθε που βάζω φωτιά, απλώνεις το χέρι σου και την αγκαλιάζεις. Και μετά ζητάς παρηγοριά. Πότε θα καταλάβεις ότι δε ζητώ παρηγοριά? Ότι γράφω, το γράφω για να ανακουφιστεί τούτη η δόλια ψυχή, όχι για να τη συμβουλέψει μια άλλη που δε μπορεί να ζυγίσει ούτε τ' άρωμά της! Πότε θα καταλάβεις ότι δεν ακούω κανένα και τίποτα? Ότι θα πετάω στα όνειρά μου μέχρι ο αγέρας, και μόνο αυτός, να μου κόψει τα φτερά! Πότε θα συνειδητοποιήσεις ότι γεννιέμαι κάθε μέρα αλλιώτικος? Κάθε μέρα γνωρίζω τον κόσμο απ' την αρχή. Κάθε μέρα το ίδιο απόκοσμο μένος για τον κόσμο, την ίδια αθώα χαρά για το κάθε φορά πρώτο φιλί, το ίδιο πάθος για μιας αγκαλιάς ηδονή. Ότι ξέρεις για μένα ξέχασέ το. Θ' αναγεννηθώ από τη στάχτη μου, αφού διαισθάνομαι τον ψυχικό θάνατό μου. Περίμενέ με. Ο ίδιος θα 'μαι. Για μια βραδιά μονάχα. Ο ίδιος για πάντα..<br />Κάθε μέρα.. νέα μέρα..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-6944720995832721085?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-90471804341807642812009-08-05T06:55:00.000-07:002009-08-05T07:40:30.631-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SnmZ0P9rE8I/AAAAAAAAArY/hMdc7cR8QE4/s1600-h/love+hurts.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 284px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SnmZ0P9rE8I/AAAAAAAAArY/hMdc7cR8QE4/s320/love+hurts.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366489553906111426" border="0" /></a>Δεν ήταν ταξίδι. Πληγή. Καμία. Δάκρυ. Ένα. Που κρατά για ώρες. Για μέρες. Για χρόνια. Φεγγάρι. Ένα. Μα ποτέ ολόκληρο.<br />Πριν έρθω έφυγες. Πριν προλάβω να χαμογελάσω μου πέρασες τη φταίξη στο λαιμό.<br />Δεν είμαι άνθρωπος. Δε ζω ανάμεσά τους. Δεν είναι πρόβλημα το χαμόγελο. Είναι πρόβλημα ο τρόπος που το χρησιμοποιώ.<br />Δε ζωγραφίζονται πια εκφράσεις στο πρόσωπό μου. Το ίδιο πάντοτε βλέμμα καρφωμένο στα βάθεια του ουρανού και κάτι αλλοτινές λέξεις, παρμένες από παραμύθια που μόνος έπλασα.<br />Πρώτη φορά ένιωσα άνθρωπος. Πρώτη φορά αγάπησα. Με κείνη την έννοια τη βαθιά που πρωτοέμαθα και πόθησα. Πρώτη φορά που είμαι περήφανος για τον ευατό μου. Για ένα κομμάτι από τον ευατό μου. Για ένα μικρό κομμάτι από τον ευατό μου.<br />Τα χείλη σφαλισμένα γερά σε σχήμα δίχως σχήμα. Οι ίδιες πάντοτε λέξεις. Τίποτε δεν άλλαξε.<br />Κοιτάζεις τη φωτιά με μάτια που δεν καίνε. Μόνος κάθε βράδυ, ξεμακραίνεις σε αμμουδιές, με χορδές αγκαλιά που κλαίνε. Ακόμη και τα δάκρυα δε βγαίνουν απ' τα μάτια. Ξέρουν ότι καλοδεχούμενα δεν είναι. Μη σαστίζεις. Μην αντιδράς. Μη μου πεις αντίο. Μη..<br />Δεν έχει σημασία πια που βάζεις τα κενά, πως ενώνεις τις προτάσεις, πως χρησιμοποιείς τις τελείες. Σημασία έχει να ρέει η σκέψη αυθόρμητη και ν' αγκαλιάζει το χαρτί που τόσο σου έλειψε.<br />Αγάπησες δίχως ν' αγαπήσεις. Ετούτη είν' η αμαρτία σου. Αυτή σε οδηγεί στην κόλαση του μυαλού σου.<br />Αγάπησες δίχως ν' αγαπήσεις. Φοβάσαι. Κι είμ΄εγώ ο φόβος σου. Είμ΄εγώ ο δικός μου φόβος.<br />Κατηγόρησέ με. Για το παρελθόν που 'γινε σκιά μου. Τα λάθη που φαντάζουν συνήθειά μου. Ακίνητος. Αμίλητος. Άγαλμα το συναίσθημα. Το τέλος πάντοτε αρχή μου.<br />Και πάλι απ' την αρχή. Πάλι θα πονάς. Εξαιτίας της αγάπης μου. Πάντοτε θα πονάς. Κι εγώ αναίσθητος θα σε κοιτάζω, σιωπηλός να λέω τόσα. Πέταξα. Μα όχι μακριά..<br />Αφού αγάπησα. Δίχως ν΄αγαπήσω..<br />Σ' άλλον μοιάζω με 14, σ' άλλον με 45. Με κλείδωσες. Μια ζωή γύρω από ανθρώπους-φαντάσματα. Ξέρεις, είμαι 23. Κι αν σου μοιάζω ανώριμος, κοίταξε τ' αστέρια και προσευχήσου για μένα. Αν σου μοιάζω παράξενος, κούνα το κεφάλι σου να κυλήσει το μυαλό χαμηλά στην καρδιά μήπως και με νιώσεις. Αν σου μοιάζω πάλι ψεύτικος, πέσε στο πρώτο κύμα και μην κουνάς χέρια και πόδια. Ο βυθός θα γίνει ένα με τη γνώμη σου.<br />Αγάπησα γιατί έτσι έπρεπε. Μου το 'πε η ψυχή μου ψιθυριστά, δεν το σκέφτηκα, την άκουσα. Υπάκουσα. Αγάπησα. Τώρα τα σχόλια πάνε κι έρχονται. Μιλούν και μιλούν. Κρίνουν κι αφήνουν στην άκρη συμπεράσματα μισά. Πότε θ' αλλάξει ο κόσμος ετούτος? Πότε θα κουνήσεις τα φτερά σου να ελευθερωθείς από τα δεσμά μου? Κείνοι που μιλούν δε γνωρίζουν τίποτε για μένα. Ούτε τη μυρωδιά μου. Τι αστείο! Δεν ξέρουν καν τι χρώμα έχει η ανάσα μου. Μα μιλούν. Πότε θ' αλλάξει ο κόσμος ετούτος? Ίσως τελικά πρέπει ν΄αλλάξω εγώ. Ίσως..<br />Μα δεν τελειώνει εδώ. Σα να χαραμίζω το χρόνο μου στην τρέλα τους, στον κόσμο τους το μισητό. Το περιβάλλον που τους ανέθρεψε μυρίζει άσχημα. Καλομαθημένοι εγωισμοί, απόψεις ανήθικες, τόσο απόμακρες από τη δική μου φτιάξη. Πόσο αστείο μοιάζει το ότι νιώθω περήφανος που έμαθα ν' αγαπώ με λάθος τρόπο?<br />Σχολιάζουν και γελούν γιατί δεν καταλαβαίνουν. Τίποτα. Φουσκώνουν. Ξεφουσκώνουν. Μα βαθιά μέσα τους τρέμουν. Και τη σκιά τους ακόμη..<br />Όλοι τους με κοιτούν αλλά νιώθω ότι δε φαίνομαι. Με κρύβει το παράπονο. Δεν άλλαξα. Δεν αφήνω τον ευατό μου ελεύθερο πιο πέρα από τις γραμμές ετούτες. Δε ζητάω βοήθεια. Αύριο θα 'μαι πάλι εδώ. Πέρνα μια βόλτα να με δεις. Θα σου χαμογελώ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-9047180434180764281?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-4795291540543338452009-07-17T04:41:00.000-07:002009-07-17T05:47:06.472-07:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SmBytRYINrI/AAAAAAAAArI/IceeobbjA-0/s1600-h/pregnant+angel.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 274px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SmBytRYINrI/AAAAAAAAArI/IceeobbjA-0/s320/pregnant+angel.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5359409678655174322" border="0" /></a><span style="font-style: italic;"></span>..Δεν είναι τα λόγια απαισιόδοξα. Είναι οι άνθρωποι. Οι ψυχές που τα φτύνουν..<br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;">..Δε μπορείς να κατηγορείς το δημιούργημά σου όταν εσύ το έχεις πλάσει ανάλογα..<br />..Δε μπορείς να ξεσπάς στο γέννημά σου μονάχα γιατί έχεις ανεκπλήρωτες τάσεις δημιουργικής στοργής..<br />..Δε γράφω για να σου δώσω να καταλάβεις..<br />..Γράφω μονάχα για να καταλάβεις ότι δε βοηθάς με το να κρίνεις ετούτο που εσύ του έδωσες σχήμα και χαρακτήρα..<br /></span></div><br /><br /><span style="font-style: italic;">Μεγάλωσε η κοιλιά σου ξαφνικά..</span><br /><br />Γεννήθηκα από μια χορδή. Συρμάτινη. Μ' αυτή θα φύγω, αγκαλιά. Γύρω απ' το λαιμό σημάδι.<br />Ζω στο σκοτάδι. Ποτέ δε θα τ' απαρνηθώ. Μονάχα εκεί θα ζω. Θυμήσου πότε σε γνώρισα. Που σε γνώρισα! Θυμήσου.<br />Έφυγες. Γύριζες δωμάτια μισοσκότεινα. Όσα είναι μισά, τα μισώ. Ότι έχει το χρώμα σου ποθώ. Σ' έδιωξα. Έφυγες. Γύρισες. Και κουβαλούσες κάτι δικό μου μέσα σου. Έτσι λες. Δε σε πιστεύω. Κι αν είναι όντως έτσι? Δέσμιος μιας στιγμής? Δέσμιος μιας ψυχής..<br />Μεγάλωσα ξαφνικά. Σε ένα βράδυ. Κάθε νυχτιά φρέσκο γάλα. Η βροχή σου με καλύπτει. Μι' αστραπή στα μάτια σου. Δε γράφω για να κάνω εντύπωση σε κανένα. Δε γράφω κανείς για να με ερωτευθεί. Γράφω γιατί δεν ξέρω να μιλώ. Γράφω γιατί ο νους δέθηκε κόμπο με την ψυχή και δεν ξεχωρίζει συναισθήματα, λάθος και σωστό.<br />Με απογοήτευσες ευατέ μου. Πόσο απρόσμενο είν' ετούτο? Ήρθες. Κουβαλάς μέσα σου το φως μου, το βιος μου, την ύπαρξή μου τη μοναδική. Που να πάω να το πω? Ποιος θα με πιστέψει?<br />Γιατί δεν ερχόσουν όταν σε ήθελα? Στο σκοτάδι τώρα εμφανίστηκες σα σκιά με λάθος σπέρμα στην κοιλιά σου. Τι μεγαλώνει μέσα σου? Εγώ ή κάτι δικό μου?<br />Έδιωξα νεράιδες. Δεν έδιωξα. Φύγανε. Δε φύγανε, τις πλήγωσα. Άθελά μου. Δε φταίει κανείς ευατέ μου. Εσύ μονάχα. Πισωπατάς για να δείξεις τι? Δειλία? Φόβο? Μια ζωή ένα παράπονο. Αμέτοχος είσαι. Ο τρόπος σου δείχνει φωτεινός μα μισείς και τον ευατό σου. Γι' αυτό κάνεις πίσω. Μέχρι ο κόσμος να σου πει: <span style="font-style: italic;">"Γύρισε. Έγινες άνθρωπος πια"</span>. Θα ζω γι' αυτή τη στιγμή. Μονάχα γι' αυτή.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Αλλού πετούν οι νεράιδες.. αλλού οι άγγελοι..</span><br /><br />Ένας άγγελος στην πόρτα μου, μια νεράιδα που περιμένει. Η μεγαλύτερη αγάπη ο άγγελος, η νεράιδα θα μου πει για τα δικά της θέλω.<br />Οι άγγελοι ποτέ δε θα ζήσουν το ψέμα μου. Δε θα το επιτρέψω. Είναι τόσο αληθινοί. Τόσο αγνοί. Πρέπει να 'ναι τόσο ευτυχισμένοι. Ποτέ δε θα μπουν στο κελί μου, κει που οι ψυχές βγαίνουν τρικλίζοντας από φόβο και μίσος. Ο αληθινός μου ευατός ταλαιπωρεί. Όλους. Και πρωτίστως εμένα..<br />Μια σιωπή που γεννήθηκε πριν από μένα. Πήρε τα χείλη μου και τα 'κανε δικά της. Γιατί δεν ερχόσουν ποτέ όταν σε ήθελα? Κι έρχεσαι τώρα με μια νέα ζωή να με τυρρανήσεις? Έφταιξα. Θα πληρώσω..<br /><br /><span style="font-style: italic;">Σπάσαν τα νερά..</span><br /><br />Γεννήθηκα από μια χορδή. Συρμάτινη. Μ' αυτή θα φύγω, γύρω απ' το λαιμό. Αλλά ποιος θα φροντίζει μετά το διάβολο που κουβαλάς μέσα σου? Στ' αλήθεια είμ' εγώ εκεί μέσα? Στ' αλήθεια άφησα το σημάδι μου? Συγχώρα με αλλά θα το αντιμετωπίσω. Μπορεί να κάνω λάθη αλλά τα πληρώνω. Δε θα ζήσω για σένα, ούτε για το διάβολό σου. Θα ζήσω για να κάνω το διάβολο αγγελούδι. Σαν εκείνο που γνώρισα στ' αλήθεια. Κι ας μην άξιζε καν να το αντικρίσω. Θα το αγκαλιάζω για πάντα σαν εκείνο που αγάπησα. Θα το αγαπήσω όπως εκείνο που αγάπησα.<br />Συγχώρα με. Γεννήθηκα..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-479529154054333845?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-76401554630449308712009-06-16T11:44:00.000-07:002009-06-16T13:43:32.417-07:00<div style="text-align: left;"><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/Sjf5_pHw3XI/AAAAAAAAArA/DyWZj8_rX-0/s1600-h/sad.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 286px; height: 253px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/Sjf5_pHw3XI/AAAAAAAAArA/DyWZj8_rX-0/s320/sad.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5348017954291244402" border="0" /></a><span style="font-style: italic;">..με τον πόνο κάποιου άλλου..</span><br /></div><br />Πέρασαν μέρες. Από τότε που έψαχνα στα βάθη μου να ξεριζώσω μνήμες. Από τότε που οργιζόμουν με τη βλακεία των ανθρώπων. Από τότε που σιωπούσα γιατί δεν ήθελα να στραβώσει το χαμόγελό μου απ' την κακία τους. Ο καθένας με το δίκιο του, ο καθείς με το πρόβλημά του. Αν δε μπορείς να μεταφράσεις τις λέξεις μην μπαίνεις στον κόπο να διαβάσεις ένα κείμενο. Αν δε μπορείς να κοιτάξεις πίσω από τη λέξη "σ' αγαπώ" μην τολμήσεις να με κοιτάξεις στα μάτια. Αν δε μπορείς να σεβαστείς τον πόνο μιας ψυχής, πλησίασε να σου δείξω τι αξίζεις.<br /></div>Πάντοτε είχα μια ικανότητα. Έφτιαχνα ασυνείδητα τα πολλά μου λίγα. Αλλά τα λίγα του άλλου πολλά. Μεγάλωσα με διαφορετικές αρχές κι έτσι ξεχώρισα απ΄το πλήθος. Μικρό δε με μπόλιαζαν μονάχα για τις ασθένειες της σάρκας, αλλά κυρίως για τη γρίπη της ψυχής. Έμαθα να μεταφράζω καθετί που έβλεπα σύμφωνα με τη δική μου οπτική, σύμφωνα με τη δική μου ηθική. Κι είμαι περήφανος όχι για τον εγωισμό μου, ούτε για την υπερβολή μου να εμένω στα εσώτερα κάθε ανθρώπου, αλλά για την ικανότητά μου αυτή, να φτιάχνω τον κόσμο μου όπως θέλω εγώ. Να μην πειράζω κανένα. Να μην πλησιάζω κανένα, για να μη του μεταδώσω τα μεονεκτήματά μου. Να μη μιλώ με κανένα για να μη δημιουργήσω διαφωνίες. Κι όμως όλ' αυτά να παίρνουν νόημα και ύπαρξη όταν γνωρίσεις τον άνθρωπό σου. Και ποιος νοιάστηκε για τη γνώμη των άλλων τελικά, όταν έχεις τον μοναδικό Άνθρωπο πλάι σου? Όταν κάποιοι θέλουν να γίνουν θεοί στη θέση του θεού?<br />Ποιος μπορεί να με κατηγορήσει για τα πιστεύω μου? Για τη θρησκεία μου? Την πολιτική μου πεποίθηση? Για τον κόσμο μου, που δεν έχει καμία σχέση μ' αυτόν που στην πραγματικότητα κατοικώ, αλλά αυτόν που νοερά ζω κάθε μέρα. Για τους αγγέλους που λίγοι αναγνωρίζουν, αλλά τους πιστεύουν για πάντα. Για τους ανθρώπους, που ακόμη παιδιά, σε χτυπούν αλύπητα ψυχικά και μετά απολαμβάνουν την κακία τους παρέα με άλλους διαβόλους.<br />Τα πράγματα δεν είναι ποτέ όπως φαίνονται. Οι άνθρωποι κάνουν συνεχώς λάθη μα ποτέ δε μαθαίνουν απ' αυτά. <span style="font-style: italic;">Ου κρίνεις ίνα μην κριθείς. Αγαπάτε αλλήλους.</span> Δεν είναι απλά φράσεις που θα βρεις σε ένα βιβλίο δήθεν θεόπνευστο. Ούτε είναι απλώς ιδέες ηθικολογικού και ηθικού περιεχομένου. Είναι η πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που χάθηκε κάθε νόημα. Αν η γλώσσα σου έβγαλε διχάλα δε φταίει ο αέρας που καταπίνεις ή το νερό που πίνεις. Φταίει το δηλητήριο που σε πότισαν κάποτε οι συνάνθρωποί σου, αλλά δεν ήξερες, δεν έψαξες, δε χειρίστηκες σωστά τις πληγές σου για να το φτιάξεις φάρμακο. Και τώρα γυρίζει εναντίον σου. Όταν σε τσιμπήσει φίδι, δε γίνεσαι κι εσύ φίδι. Το αποφεύγεις. Μαθαίνεις τον τρόπο. Η εκδίκηση είναι χειρότερη από τη μαλακία. Γιατί σκοτώνει. Η μαλακία μονάχα ανακουφίζει.<br />Ότι πεις είναι ανώφελο. Όταν χτίζεται ένα μυαλό με ηθική, δε γκρεμίζεται ποτέ. Ούτε στους πιο προσβλητικούς "σεισμούς". Μείνε στην κούνια σου μωρό μου, όλο και κάποιος θα βρεθεί να σε νταντέψει.<br />Δεν υπάρχει μίσος σε μια ταπεινά καμωμένη καρδιά.<br />Το πρώτο ενικό δε δηλώνει πάντοτε εγωισμό, ούτε προσωπική εμπειρία. Τα όμορφα λόγια δεν είναι πάντα ψεύτικα.<br />Δε γράφεις εδώ για να κάνεις εντύπωση. Γράφεις για να μοιραστείς μια καταπονεμένη ψυχή.<br />Όσα κι αν έζησες εσύ, έχω ζήσει περισσότερα, κι όσα έζησα εγώ έχεις ζήσει κάτι παραπάνω. Έτσι είναι η ζωή. Όλο και κάποιος θα σου την πει. Δε χρειάζεται να τον αγγίξεις. Ούτε να τον γνωρίζεις. Τα κόμπλεξ και η ευκολία της στιγμής στην εκδήλωση μιας κατεστραμένης από την κακία ψυχής ανακουφίζονται με την κριτική. Γι' αυτό όλοι οι καθρέφτες έχουν σπάσει. Γρουσουζιά όμως δεν υπάρχει. Μονάχα κακία. Κανείς τον ευατό του δεν κοιτά, όσο όμορφος και να 'ναι. Κι η οργή προσωπική κατάληξη κι επιλογή. Δικαίωμά μου! Άκου εκεί ότι βαρέθηκαν να την ακούνε. Όποιος βαρέθηκε να πέσει στο καζάνι να πνιγεί. Κρύωσε τώρα. Έχει καιρό η κόλαση να κατοικηθεί. Κι εγώ βαρέθηκα τον κόσμο που κοιμάται. Τον κόσμο που μισεί. Τον κόσμο που δε σκέφτεται και μεροληπτεί. Τον κόσμο που βγάζει συμπεράσματα από τα λόγια κάποιου δίχως να γνωρίζει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του άλλου. Δε βγήκα όμως να το φωνάζω. Είναι προσωπική μου επιλογή και την κρατώ για τον ευατό μου. Δε χρειάζεται να αλλάξει ο κόσμος. Χρειάζεται απλώς να κατεβούν περισσότεροι άγγελοι στη γη.<br />Λόγια, λόγια, λόγια.<br />Ιδέες, ιδέες, ιδέες.<br />Όταν οι νεκροί περπατήσουν στη γη δε θα χρειαστεί να πεθάνουμε για να μπορούμε να συνεννοηθούμε μαζί τους. Είμαστε ήδη νεκροί ψυχικά. Αλλά καλοντυμένοι εξωτερικά κι αυτό ίσως τους μπερδέψει.<br />Δεν έχουμε πια κεφάλια αλλά κεφάλες. Μεγάλωσαν με το χρόνο δήθεν για να χωράνε πιο πολλά κι όμως κει μέσα ασφυκτιά το κακό. Δεν υπάρχουν πιστεύω, ιδέες κι ιδανικά. Κι όταν κάποιος μιλά γι' αυτά σημαίνει ότι δεν ωρίμασε και δε μεγάλωσε γιατί απλά δε συμβαδίζει με τα ιδανικά της ηλικίας του. Μάτια μας χάρισε Κάποιος αλλά η εθελημένη τύφλα μας δε μας αφήνει να τα χαρούμε.<br />Θα μετανιώσεις. Η οργή δεν ψιθυρίζεται. Κραυγάζει. Κι όσο κάποιοι τη σνομπάρουν, τόσο αυτή θα φωνάζει δυνατότερα. Αλλά όχι στ' αυτιά τους. Βλέπεις, η δική μας φωνή σέβεται τ' αυτιά κάποιων, και δεν τα πλησιάζει. Η ελευθερία δικαίωμα του καθενός. Η οργή επίσης. Αναμφισβήτητα!<br />Δεν πασπατεύουν μόνο οι άνδρες τις γυναίκες. Κι η ξεφτίλα πασπατεύει αδιαλείπτως τις ψυχές. Ξεδιάντροπα. Κανείς δε σκέφτεται πριν μιλήσει. Κανείς. Κανείς. Κανείς. Μονάχα οι άγγελοι. Κανείς άλλος. Κανείς. Άλλωστε το 'πε κι ο "ποιητής"..<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;">..Σ' αυτά τα μέρη οι μαλάκες δεν παλεύονται..</span><br /><br /><div style="text-align: left;">Θα ζω για τα όμορφα. Γιατί κάποιους δεν τους ενοχλεί η μελαγχολία σου. Δεν τους ενδιαφέρει η μαλακία σου. Δεν τους πειράζει η αγρύπνια κι η ανησυχία σου, τα λάθη σου, η θλίψη σου. Και δεν είναι κορόιδα τελικά. Είναι Άνθρωποι. Έχεις δει τα μάτια τους? Πεντακάθαρα. Και δεν καθρεφτίζεσαι μέσα τους καθώς τα κοιτάζεις, αλλά βλέπεις τη δική τους ψυχή. Γαλήνια μέσα στην θλίψη τους. Λευκή μέσα στο μαύρο τους.<br />Αυλοκόλακες, ανίδεοι υποστηρικτές πεθαμένων συνειδήσεων, φοβισμένοι συντηρητικοί, όλοι στο ίδιο τσουβάλι. Κι εγώ μέσα σ' αυτούς. Κι εσύ. Και όλοι.<br /><span style="font-style: italic;">Δεν έχει σημασία</span>, έτσι μιλούν οι άγγελοι, <span style="font-style: italic;">αν έχεις εγωισμό. Σημασία έχει να μπορείς να τον υπερνικάς</span>. Μα δυστυχώς δεν είμαστε όλοι άγγελοι για να μπορούμε να το καταλάβουμε και να το πιστέψουμε.<br />Σε κάθε μου βήμα αφήνω στίγμα. Δίνω σήμα κι ο καθένας μπορεί να δει τι πράττω και τι όχι. Αλλά όχι να κρίνει. Ποτέ. Ο μοναδικός που θα το κάνει είναι αυτός που θα είναι για πάντα δίπλα μου. Κι Ένας που θα είναι πάντα ψηλά από πάνω μου.<br /></div></div>Με γλυκομεθά το ψέμα τους. Εκστασιάζομαι. Τρελαίνομαι. Το προσωπείο τους. Δε φιλιώνω εύκολα. Δεν υπάρχει λόγος γιατί δεν υπάρχουν άνθρωποι. Κι αν υπάρχουν μερικοί ας έρθουν επιτέλους να τους βγάλω το καπέλο. Όσο θα κρύβονται δε μπορώ να πιστεύω σ' εκείνους. Δεν πιστεύω σε ουτοπίες. Και μη μου πεις ότι το όνειρο είναι ουτοπία, δεν έχεις μάθει να ονειρεύεσαι τότε..<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;">..Μα όσο κι αν ντρέπομαι δεν κρύβω τα χνάρια μου..<br />..τόσο καιρό τώρα έχω τα φεγγάρια μου..<br /></span></div><br />Θα γράφουμε με υπότιτλους από 'δω και πέρα για να καταλαβαίνουν μερικοί τι θέλουμε να πούμε. Κάθε μαγεία και νόημα θα χαθεί. Έτσι, γιατί ο άνθρωπος όλα έτοιμα τα θέλει. Όλα έτοιμα κι εύκολα να τα βρει.<br />Κι έτσι θα πιστεύω σε μια χαμένη ηθική μέχρι να πεθάνω. Εκτός κι αν με σκοτώσει η υπερβολική ηθική. Άλλωστε και τότε κάποιος θα χαρεί..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-7640155463044930871?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-23853306580819185582009-06-14T07:41:00.000-07:002009-06-14T08:33:11.716-07:00Δε μπορώ να προσφέρω τίποτε άλλο. Μονάχα οργή. Πάντοτε οργή. Στην ψυχή οργή, στη ζωή οργή, στο αγαπημένο μου χαρτί οργή. Οργή για έναν κόσμο που μεγάλωσε επίτηδες γρήγορα και δε μπορώ, ή δε θέλω, να τον φθάσω. Οργή για έναν άνθρωπο που μεγαλώνει δίχως να χάνει τη μυρωδιά της νιότης του. Ξοδεύω με τις ώρες τα φθαρμένα μου τζην. Η τσουλήθρα φταίει. Με την κούνια νιώθω στα ψηλά να πετώ δίχως να κρατώ τα φτερά της. Στην τραμπάλα όμως δε μπορείς ποτέ να κάτσεις μοναχός..<br />Οργή για δύο ανθρώπους που κανείς δεν αρκείται στην αγάπη του άλλου ώστε να τους νοιάζει μονάχα η ευτυχία τους. Οργή για την ανειδίκευτη εργασία. Τι διαφορά έχει από τη σκλαβιά? Την πληρωμή θα μου πεις. Ωωω, μεγάλη ανταμοιβή! Τεραστία! Δάχτυλα βουτηγμένα σε σημάδια από ξένα χείλια. Οσμή από το λερωμένο κόσμο τους. Φαίνομαι τόσο πεινασμένος που τρομάζουν κι οι δυνατότεροι κείνες τις ώρες. Γιατί βλέπεις το νου πολλοί εμίσησαν, τα μούσμουλα κανείς..<br />Δε μπορώ να προσφέρω τίποτε άλλο. Μονάχα οργή. Δεν κλείνουν πια τα μάτια. Κοκκινίζουν απ' τα ποτάμια που προκαλούν οι σκέψεις της. Μα όταν έρθει για λίγοο άγγελός μου, γαλήνια νερά τα δάκρυά μου. Πως αντέχεις ψυχή μου? Πως δε λυγίζεις κορμί μου? Αντέχεις γιατί σ' αρέσει. Σ' αρέσει γιατί συνηθίζεις. Λυσσασμένο στόμα σε λάθος λαιμό. Ποθητό αίμα σε ξενό ποτήρι..<br />Δε μπορώ να προσφέρω τίποτε άλλο. Μονάχα οργή. Στον έρωτα, στη φιλία, στην οικογένεια οργή. Ακόμη και στην αγάπη οργή. Μια νύχτα περιμένω. Με σκοτώνει όταν αναρωτιέται. <span style="font-style: italic;">"Ποιος μ' αγαπάει?"</span> Και τι ν΄απαντήσω? <span>Προσπαθώ..</span><span style="font-style: italic;"> "Κανείς. Εγώ είμαι για πλάκα εδώ. Δε με νοιάζει διόλου. Απλώς την ώρα μου περνώ. Δε μάζεψα ποτέ τα δάκρυά σου, ψέματα το έλεγα. Τ' άφηνα και χύνονταν κάθε που πονούσες, γι' αυτό βρέχει συχνότερα τελευταία. Δεν ήμουν ποτέ πλάι σου όταν με χρειάστηκες. Κι όταν το πίστευες και μου 'λεγες σ' αγαπώ, δεν ήμουν εγώ αυτός που σου το ανταπέδιδε. Η σκιά μου ήταν. Μην την πιστεύεις."<br /></span>(Κι εγώ που αγάπησα πάλι την ιδέα σου μόνο<span style="font-style: italic;">..)<br /><span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;"></span></span></span><span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;"></span></span>Ζω στον κίνδυνο μέρα τη μέρα. Οργή ντύθηκε η καρδιά μου και τρομάζει καθετί ζωντανό. Γι' αυτό έμεινα μόνος, δε νομίζεις?<br />Θα πάψω να 'μαι ερωτευμένος κι όμως η άνοιξη θα 'ρχεται κάθε χρόνο, ξανά και ξανά, ασταμάτητα, και θα μου το θυμίζει.<br />Δεν είναι τα όνειρα που αποφεύγω, είναι η απελπισία που δε χωρά σ' ένα τόσο δυνατό συναίσθημα. Αγάπη σου λέει, πφφ, τι μαλακίες είν' αυτές..<br />Ο αγέρας ποτέ δε<span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;"> </span></span>σου έφερε τα μαντάτα μου. Ποτέ τα λόγια μου τα σωστά δεν έφθασαν σώα στην καρδιά σου.<span style="font-style: italic;"> </span>Κάπου παρέπεφταν πάντοτε, ενώ πάντοτε με προσοχή και λεπτομέρεια του τα ψιθύριζα και τον παρακαλούσα σφιχτά να τα κρατάει μέχρι στ' αυτιά σου να τα εναποθέσει, άθικτα.<span style="font-style: italic;"> </span>Εσύ ακόμη ρωτάς όμως. <span style="font-style: italic;">"Ποιος τα στέλνει?"<br /></span>Εκείνο<span style="font-style: italic;"> </span>το <span style="font-style: italic;">"να με θυμάσαι"</span><span style="font-style: italic;"> </span><span>ποτέ<span style="font-style: italic;"></span></span><span> δεν το άκουσα από κανένα, κι έτσι δε μου λείπει. Εκείνο το <span style="font-style: italic;">"θα σε σκέφτομαι"</span> όμως, το άκουσα πρόσφατα και υποσχέθηκα στον ευατό μου να μην τον ξεγελάσω και να σε κρατήσω κοντά μου. Αν θυμηθείς ποιος είμαι..<br /><br />(Α, και κάτι</span> άλλο που, ξέρω, ακούγεται αστείο, αλλά για μένα δεν είναι. Κάθε που μία ψυχή έρχεται κοντά μου, ανάβω ένα κερί για κείνη. Και παρακαλώ Κάποιον, αν αυτή είναι η μοναδική ψυχή, ή έστω μια ψυχή που να αξίζει, να μείνει. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που εσύ έμεινες τόσο πολύ, ενώ άλλες έφευγαν λίγο πριν "ξημερώσει". Δεν είν' τυχαίο.)<br />Τίποτε δεν είν' τυχαίο. Τίποτε δεν είν΄αληθινό. Κι αφού δε μπορώ εγώ να σε κρατήσω, ας το κάνει κάποιος άλλος. Ας είναι. Τουλάχιστον αυτός να μπορεί να σε προσέχει. Και να μη σε πληγώνει ποτέ..<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;">..Η οργή δεν ψιθυρίζεται. Κραυγάζει..</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-2385330658081918558?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-2452047146105606882009-06-11T18:43:00.000-07:002009-06-11T19:48:30.567-07:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SjHBGddp-oI/AAAAAAAAAqw/bSTHzoxXV4U/s1600-h/sad_angel.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SjHBGddp-oI/AAAAAAAAAqw/bSTHzoxXV4U/s320/sad_angel.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346266549397879426" border="0" /></a><span style="font-style: italic;">-Τη χρώμα έχει η καρδιά μαμά..?<br />-Θα σου έλεγα κόκκινο παιδί μου, αλλά με τις εκλογές τώρα θα το παρεξηγήσουν. Λευκό παιδί μου. Λευκό σαν την ψυχή σου..<br /></span></div><br />Σα σκιά. Ο ουρανός δακρύζει πιο σπάνια το καλοκαίρι. Μα φέτος τόσο συχνά ραγίζει. Ο ουρανός είναι φίλος των ανθρώπων. Νοιάζεται γι' αυτούς. Έχεις σταθεί ποτέ στο παράθυρό σου νύχτα? Πόσα σου έχει πει στα κρυφά? Ο αγέρας λόγια μεταφέρει μπερδεμένα. Η θάλασσα γεμίζει με κύματα μυριάδες το μυαλό σου. Όπου κύμα και σκέψη. Σα σκιά απλώνεται. Σα σκιά ο εφιάλτης των ανθρώπων.<br /><span style="font-style: italic;">-Το χρώμα σου?</span> <span style="font-style: italic;">-Το χρώμα μου?</span><span style="font-style: italic;"> Μαύρο.</span> <span style="font-style: italic;">-Που ανήκεις?</span> <span style="font-style: italic;">-Πουθενά.</span><br />Σα σκιά. Ο ουρανός δε μετρά λάθη ανθρώπων. Μόνοι τους καταφέρνουν και το κάνουν. Ο πιο μεγάλος κριτής. Ο Άνθρωπος. Φυλακή η μοναξιά. Και κείνη. Ω, εκείνη. Ο ουρανός καμιά φορά σου κάνει δώρο. Μάλλον ήμουν καλό παιδί εφέτος. Κι η αυλή μου γέμισε φως. Ξάστερος κάθε βράδυ ο ουρανός. Ένα ευχαριστώ δεν είναι αρκετό.<br />Σα σκιά. Τυλίγεται γύρω σου. Αυτή η συνήθεια. Ξαγρυπνάς γιατί τα 'χεις βάλει με τον άνθρωπο. Πόσο πονάει να νοιάζεσαι. Πόσο δε νοιάζονται κείνοι που πρέπει να πονούν. Όλα πήραν την κατιούσα. Τα καφενεία γέμισαν. Σημαίες υψώθηκαν στον ουρανό. Και μυαλά ολόγυρα. Μυαλά παντού. Στα άδεια φλιτζάνια. Στις καντίνες με τα λουκάνικα. Στα ποπκόρν. Στο αηδιαστικό μαλλί της γριάς. Μυαλά. Μυαλά που γεννήθηκαν βαμμένα. Μυαλά που δε γνωρίζουν για ποιο λόγο είναι βαμμένα. Μυαλά που ουσιαστικά δεν είναι μυαλά. Ψυχές. Σκιές. Σα γιορτή. Γέμισε η πλατεία. Λαοθάλασσα. Μυαλοθάλσσσα. Σάπια. (Αυτό το τελευταίο κανείς δεν το είπε. Οι λεπτομέρειες αποφεύγονται.)<br />Σα σκιά. Το μεγαλύτερο γεγονός. Κι όταν απογεύγεις το βλέμμα τους είναι γιατί δεν έχεις λόγο να τους κοιτάξεις στα μάτια. Τι να τους πεις? Τι να σου πουν? Βιβλία. Βιβλία. Βιβλία που κανείς δεν πιάνει το νόημα. Απόψεις με κλειστά βιβλία. Δε διαβάσανε. Δε μάθανε. Ακούσανε. Ακούσανε από κάποιους που ποτέ δε διαβάσανε. Που κι αυτοί από κάποιους άλλους ακούσανε. Κι έτσι μεταδίδεται η σκέψη κι η ιστορία τους. Ανώδυνα. Φτιαχτά. Αυτοσχεδιαστικά. Συμφεροντολογικά. Πέτρινα πια, όχι ξύλινα.<br />Σα σκιά. Σα σκιά δε μιλάω. Ή μάλλον μιλάω. Πολύ τελευταία. Μα ίσως κανείς δεν καταλαβαίνει. (Μονάχα ένας που πάντα καταλαβαίνει.) Η τέχνη δε γεννήθηκε ποτέ. Γεννιέται μέρα με τη μέρα. Ξανά και ξανά. Όπως και η αγάπη. Ποτέ δεν πεθαίνει. Όλο και κάποιο μυαλό θα βρεθεί να την αναστήσει.<br />Σα σκιά. Ήμουν κι εγώ εκεί. Αλλά δεν κουνούσα τα χέρια μου. Δεν κρατούσα σημαία. Δεν κουνούσα τα μυαλά μου δεξιά κι αριστερά. Ούτε ακροδεξιά, ούτε ακροαριστερά. Ούτε μπλα και μπλα. Κάποιος κρατούσε ομπρέλα. Κι όταν τον ρώτησα για ποιο λόγο το κάνει αυτό, αφού ο ουρανός ήταν ηλιόλουστος, ήθελε λέει να προστατευθεί από τα σάλια τους. Είχε μια πελώρια κοιλιά. Και μου είπε ότι δεν τρώει πολύ φαγητό. Αλλά παραφούσκωσε από τα ψέματα που τον ταίζουνε. Και ρώτησα να μάθω για ποιους μιλά. Δε μου απάντησε. Μονάχα χαμογέλασε. Κατάλαβα όμως. Η ομπρέλα του ήταν πολύχρωμη<br />Σα σκιά. Δεν καταλαβαίνεις τι λέω. Ποτέ δεν καταλάβαινες. (Κι ας έχω την πεποίθηση ότι κάποιος ακόμη με νιώθει.) Άλλα λέω κι άλλα διαπιστώνεις. Για ποια ποιήση και λογοτεχνία μου μιλάς όταν δεν καταλαβαίνεις ένα μη-ποιητή και μη-λογοτέχνη. Άκου τη σιωπή τι ωραία που ηχεί. Κι ο ουρανός θα εκδικηθεί μια μέρα. Όλα τα <span style="font-style: italic;">"λαμπρά"</span> μυαλά.<br />Σα σκιά. Δε γερνάω. Εσωτερικά. Όπως και κανείς άλλος. Ποιος αναρωτήθηκε όμως το <span style="font-style: italic;">"γιατί"</span>? Ποιος προτιμά να μη συμβιβαστεί? Δεν είναι προσόν η αριστερή σου κλίση. Ούτε η δεξιά σου. Ούτε η στητή σου στάση με κολακεύει. Και συ που πηγαίνεις μια από 'δω και μια από κει μη νομίζεις ότι είσαι καλύτερος. Δεν είναι καμάρι σου το χρώμα στην πολιτική σου, αλλά το χρώμα στην ψυχή σου. Δεν είμαι παιδί που τα λέω. Είμαι παιδί που τα νιώθω.<br />Σα σκιά. Ο πιο ψεύτικος τίτλος, ο πιο ψεύτικος διαμαρτυρόμενος, ο πιο ψεύτικος άνθρωπος. Ο πιο αληθινός σύντροφος, ο πιο αληθινός φίλος, ο πιο αληθινός ουρανός. Ποτέ δε σιωπά πραγματικά. Ποτέ δε σε ρωτά για να δράσει. Ποτέ δε σε κυνηγά για να δακρύσει απάνω σου. Ακαταλαβίστικα τα λέω πάλι? Πως να ψάξεις τις λέξεις όταν έχει σκληρύνει η γλώσσα σου και δε μπορείς πια να τις προφέρεις?<br /><br /><div style="text-align: left;"><span style="font-style: italic;">Σα σκιά το φως τους. Η κύρια είσοδος είναι μία. Κι είναι άχρωμη. Άβαφτη. Και φέρει την επιγραφή: </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">"Εκμετάλλευση"</span><span style="font-style: italic;">. Και το κλειδί είναι ένα. Πάντοτε ένα. Που το κρατά μία αυτός στο χρώμα τ' ουρανού και μία ο άλλος με το χρώμα του λιβαδιού. Αλλά υπάρχουν κι άλλα κλειδιά. Πολλά. Που όμως όλα ταιριάζουν μόνο στην πίσω πόρτα, η οποία και αναγράφει: </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">"Κοροιδία."</span><span style="font-style: italic;"> Και οι δύο πόρτες καταλήγουν στο ίδιο δωμάτιο. Και κάθονται όλοι μαζί. Το δωμάτιο γεμίζει χρώματα. Κι όλοι συμφωνούν. Όλοι χαμογελούν. Ξέχασαν κάθε διαμάχη και έριδα. Κάθε διαφορά ιδεολογίας και υποστήριξης του αθώου ανυποψίαστου ανθρωπάκου. Όλα όμορφα. Μόνο οι θέσεις διαφέρουν. Κάτι μπλε από 'δω δίπλα, κάτι πράσινο στο κεφάλι του τραπεζιού. Κι ο κόκκινος να κλαίει στη γωνία. Δεν κρατάει όμως πολύ. Τον παρηγορούν τα υπόλοιπα χρώματα και τρώνε και πίνουν και γλεντάνε. Κι εγώ κάθομαι και γράφω αυτές τις μαλακίες για να καταλάβουν μερικοί ότι δε λέγονται όλα ξεκάθαρα. Πρέπει να στίψεις το μυαλό σου και να αναλύεις την ανθρώπινη σκέψη και κάθε λέξη. Να μάθεις να σέβεσαι το συνομιλητή σου.</span>.<br /><br /><div style="font-style: italic;">Από τότε που ο εγωισμός μεγάλωσε στον άνθρωπο, μίκρυνε υπερβολικά η καρδιά του..<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-245204714610560688?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-49601823485087016702009-05-30T16:32:00.000-07:002009-05-30T16:44:22.040-07:00Όλα σε μια στιγμή. Έτσι απλά. Χάνεις ότι αγαπάς. Ότι έχεις ονειρευτεί, ερωτευθεί, ότι περιμένεις να έρθει.<br />Όλα σε μια στιγμή. Μια φωνή που πια δε με καλεί. Ο αγέρας την πήρε κι έφυγε. Τουλάχιστον πρόλαβε και είπε αντίο. Έλαμπαν τα μάτια της στο σκοτάδι. Τα φτερά της πιο δυνατά από ποτέ. Κι όμως, η φυγή δεν είναι πάντα η καλύτερη λύση. Το αποφασίζεις κι αυτό σε μια στιγμή.<br />Όλα σε μια στιγμή. Φοβάμαι ακόμη και τον ίσκιο μου. Κάθε στιγμή. Μα δε με 'νοιαζε. Γιατί εκείνη δεν την πείραζε. Εκείνη δεν τη φοβόταν. Ένιωθε. Και φανταζόταν. Όχι πια. Τούτη η καταραμένη στιγμή.<br />Όλα σε μια στιγμή. Ένα δάκρυ που δεν προλάβαινε να στάξει. Το μάζευε στη χούφτα της, το κρατούσε για λίγο εκεί, και μετά, τόσο ξαφνικά, άνοιγε τη χούφτα της και το πετούσε στα χείλη μου. Χαμόγελο γινόταν.<br />Όλα σε μια στιγμή. Ένα βράδυ που περίμενα. Ένα φεγγάρι Αύγουστο μήνα. Μια παραλία άδεια. Μια κιθάρα φάλτσα. Να μην ακούγεται. Ξεκούρδιστη. Μόνο για κείνη. Τούτη η καταραμένη η θύμηση. Τούτο το όνειρο που εσκεμμένα ποτέ όνομα δεν πήρε.<br />Όλα σε μια στιγμή. Μια καρδιά που πέτρωσε. Δε νιώθω πια. Κι ίσως είναι καλύτερα έτσι. Για λίγο. Γι' απόψε. Για πάντα..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-4960182348508701670?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-77219672008365769602009-05-28T17:39:00.000-07:002009-05-28T17:56:38.328-07:00Θα έγραφα για μία αγάπη, για έναν έρωτα, για ένα κάτι.<br />Για κάτι που πιστεύω, για κάτι που θέλω να πιστέψω, για σένα.<br />Για τις νότες μου που όλο σε σένα βγάζουν, για τα αισθήματά μου που προδίδουν κάθε ανάσα μου ήρεμη, για ένα ψέμα.<br />Γιατί ποτέ δε θα σου το έλεγα, ποτέ δε θα έκλαιγα, ποτέ δε θα απαρνιόμουν το αιώνιο κυνηγητό μου με τον ευατό μου, το φόβο μου για τα πάντα.<br />Και το αστείο ξέρεις ποιο είναι? Ότι δε με νοιάζει πια. Ούτε για σένα, ούτε για κανένα. Έχω επιτέλους κάποιον να νοιάζεται για μένα. Έχω κάποιον να με παιδεύει και να τον παιδεύω. Κι όμως, πόσο θα ήθελα να τον είχα και να με είχε.<br />Δε με νοιάζει πια. Δε με ενδιαφέρει αν τρομάξεις. Πως θα σου φανεί! Αν θα με πιστέψεις. Τι χρώμα θα το βάψεις! Ακόμη κι αν το πασαλλείψεις στη μάπα μου, εγώ θα 'χω κάτι να θυμάμαι.<br /><span style="font-style: italic;">(Δεν ξαναγράφω για τον άγγελό μου γιατί δε χωράει στο χαρτί. Είναι στα βάθεια μου και θα 'ναι για πάντα εκεί. Θα 'ναι. Τον ξεχώρισα. Θα 'ναι?)</span><br />Δεν ξαναγράφω για τα όμορφα, κάποτε ήμουνα χαρούμενος, μην το ξεχνάμε...<br />Για τα λόγια που 'χω πει και δεν αισθάνθηκε κανείς.<br />Για τις αγάπες που δε νιώθω, για τους έρωτες που με ταλαιπωρούν, για ένα βράδυ τόσο φωτεινό και μαύρο.<br />Για τίποτε απ' όλ' αυτά, επειδή δεν έχω καρδιά για να τα νιώσω.<br />Για όλ' αυτά που κάποιος υποστηρίζει ότι υποκρίνομαι.<br />Για όλα ετούτα, γιατί βαρέθηκα ν' ακούω ότι άλλαξα.<br />Δεν έχω αλλάξει. Δε με νοιάζει πια να μάθω τη γεύση από τα χείλη σου!<br />(Και τα θαυμαστικά δεν ξέρω που ταιριάζουν και που όχι. Δε θαυμάζω τις σκέψεις μου!)<br />Τίποτε απ' ότι λέω δεν αγγίζει την αλήθεια.<br />Όταν ακούμπησα στο στήθος σου δεν ήθελα την καρδιά σου ν' ακούσω, ήθελα απλώς να ξαποστάσω τις ορμόνες μου.<br />Όταν ένωσα τα χείλη μου με τα δικά σου σκεφτόμουν ταξίδια μακρινά. Χωρίς εσένα!<br />Κι αν τρελάθηκα είναι γιατί δε σε έζησα ποτέ.<br />Φαντάσου να υπήρχες κιόλας..!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-7721967200836576960?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-51145333875565136762009-05-26T12:53:00.000-07:002009-05-26T15:39:37.212-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/ShxRtuDCykI/AAAAAAAAAqg/h-f1fBD24SI/s1600-h/Furtive.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/ShxRtuDCykI/AAAAAAAAAqg/h-f1fBD24SI/s320/Furtive.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5340233104051325506" border="0" /></a>Δεν υπάρχουν λέξεις να περιγράψεις καμία ζωή. Κανείς δε θα καταλάβει. Πάντοτε κάποιος θα προσπεράσει. Υποκύπτω συνεχώς. Κρατώ γερά τα πάθη μου, αλλά υποκύπτω στα "θέλω" των άλλων. Μονάχα των άλλων. Μάτια δεν έχω πια. Τους έγνεψε ο χρόνος κι έφυγαν μαζί του.Η αφή μου εξασθένισε. Κι αν σ' αγγίζω τίποτε δε νιώθω πια. Κι ότι και να σκυρτάει στα κλεφτά είν' καθαρά και μόνο θέμα φυσιολογίας..<br />Φοβάμαι τα πάντα. Τα πάντα εκτός από ένα. Το σκοτάδι. Το σκοτάδι δε μπορεί να σου κάνει κακό. Στο σκοτάδι κρύβεσαι. Τριγυρνάς γυμνός δίχως κόμπλεξ κι ειρωνίες. Κάποιος μου χάρισε σώμα δίχως καρδιά και δεν το δέχτηκα. Με χλεύασαν γι' αυτό. Μου μίλησαν για καταστάσεις που δεν ανήκω. Για κόσμους που θα έπρεπε να περπατώ. Ταχύ το βήμα πάντοτε μπροστά τους, μα σερνάμενο πίσω τους, ήρεμο, νωχελικό, ευτυχισμένο. Μια βόλτα στο μυαλό αρκεί. Στη φαντασία. Μου αρέσουν οι μικρές προτάσεις. Δε μιλώ για μένα. Κρυψίνους η αγαπημένη τους ατάκα όταν με κοιτούν στα μάτια. Εκείνοι με κοιτούν, εγώ ποτέ..<br />Τα λάθη τους ποτέ δε μέτρησα. Δεν κρίνω γιατί μ' ενδιαφέρει να μην κριθώ. Δε μιλώ για μένα, μη με κοιτάς απειλητικά. Ο αγέρας παίρνει κάθε φορά το άρωμα που θέλω. Δε με κυριεύει ποτέ η ανοία γιατί ξέρω τα σημεία μου. Ξέρω που να με χτυπήσω για να συνέλθω. Πως να μάθω τα δικά σου σημεία αν μου κρύβεσαι? Αν και το πιστεύω. Δυο κρυμμένες ψυχές καταλαβαίνονται. Ζουν για να υπάρξουνε παρέα. Μιλούν από μέσα. Νιώθουν το μέσα..<br />Χάνω τη σκέψη πάνω που την κρατώ γερά με την καρδιά. Δε γυρίζω πίσω. Θα ήθελα ίσως. Αλλά δεν αξίζει πια..<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;">..Πολλά τα κύματα..</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">..λίγα λιμάνια..</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">..πολλές φουρτούνες..</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">..ποτέ λιακάδα..</span><br /><br /><div style="text-align: left;">Και ναι.. Ξέρω τι ψάχνω. Ξέρω ακόμη ότι ψάχνω στο σωστό μέρος. Τρέμω στο γεγονός ότι σε μια στιγμή μπορεί να έχουν όλα χαθεί. Να με πάρει ο ύπνος πλάι της κι από τη μεγάλη σιγουριά να ξεσφίξω τα χέρια μου. Και να φύγει. Ν΄ανοίξω τα βλέφαρά μου και να μην είναι πια εκεί. Να έχει φύγει. Να φωνάζω σ' αγαπώ στο παπαγαλάκι μου, στην κιθάρα μου, στους περαστικούς, σε φίλους, σε γνωστούς. Μα κανένα να μην αξίζει. Κανένα να μην παίρνει εκείνο το χρώμα. Κανένα να μην έχει την αίσθηση τη δική της. Δε μιλώ για μένα. Μην τρομάζεις ψυχή μου..<br />Κι όταν ερωτεύεσαι.. Θα σου πω κι ένα μυστικό τώρα που ανταμώσαμε συνείδησή μου. Οι σφαλισμένες ψυχές ερωτεύονται δυσκολότερα. Μιλούν δυσκολότερα. Γιατί αισθάνονται περισσότερο. Αισθάνονται συνεχώς. Μιλούν όλοι για χρήματα, για επαγγελματικές επιτυχίες, για σπίτια, αυτοκίνητα, γυμναστήρια και κορμιά στην παραλία. Σε κάποιους άλλους όμως αρκεί μονάχα η αγάπη. Αυτή κι εγώ. Εγώ κι αυτή. Κι απ' ότι έμαθα να το λέω απ' τον πρώτο μου έρωτα. <span style="font-style: italic;">"Εμείς"</span>. Χρήματα δε χρειάζονται πολλά για μας. Ποτέ δεν έμαθα σ' αυτά κι ούτε και θέλω. Αντίδραση θα 'ναι. Ποτέ δε μ' αγάπησαν ετούτα κι εγώ τα μίσησα από τότε. Ένα σπίτι η αγκαλιά μας. Ένα μικρό τιμόνι αρκεί. Να πηγαίνουμε κει που ανθίζουν τα λουλούδια χειμώνα κι εκεί που πέφτουν νιφάδες καλοκαίρι. Γυμναστήριο ο έρωτάς μας και μία βόλτα στην πιο μεγάλη εξοχή, την αγκαλιά σου. Και την μικρή εξοχή. Πλάι στο εκκλησάκι όπου κάποτε θα ανάψεις κι εσύ το κερί σου. Πλάι στο δικό μου. Κι αφού κανείς άλλος δεν πηγαίνει εκεί, δε θα σβήσουνε ποτέ. Κι όσο για την παραλία.. ένα πεύκο αρκεί.. στη δική σου ακρογιαλιά. Δεν είμαι εγώ. Δεν είναι αυτή. Δεν είναι κανένας. Σκέψεις κάνω. Μα ίσως θα 'θελα έτσι να ζήσω..<br />Μιλούν.. μιλούν.. μιλούν.. άσκοπα λόγια. Μου είπαν ότι είμαι δύσκολος στα λόγια. Ότι είμαι ανυπόφορος στην καρδιά. Ότι φοβάμαι κάθε ματιά τολμηρή. Ότι ζω μονάχα για τη στιγμή. Για μια τόση δα στιγμή..<br />Όλα σε μια στιγμή. Όλα σε μια ευθεία γραμμή. Επαρχία sucks. Όλοι το γνωρίζουν. Μα ζω εδώ. Κι ίσως εδώ για πάντα να ζω. Τα φτερά που μου χάρισαν προχειροπλεγμένα, αλλά ξέρεις, μετράει το κουράγιο κι η αντοχή κι υπομονή. Ε, λοιπόν, θα πάω μακριά μ' αυτά. Έστω νοερά. Έστω..<br />Άλλωστε τα δάκρυά μου στάζουν από το στήθος πια, όχι από τα μάτια. Μην παρηγορείς την καρδιά. Να εκτονωθεί θέλει κι αυτή..<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-5114533387556513676?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-72224785272448889262009-05-22T06:05:00.000-07:002009-05-22T06:59:41.207-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/ShatDWnX3PI/AAAAAAAAAqY/6nfuXefETz8/s1600-h/butterfly+5.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 341px; height: 228px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/ShatDWnX3PI/AAAAAAAAAqY/6nfuXefETz8/s320/butterfly+5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5338644681416236274" border="0" /></a>Το σκοτάδι προδίδει την όψη σου. Λευκή σα το μπαμπάκι. Δυο σπίθες τα μάτια. Δυο φτερά τα χέρια. Κι ας μη θέλησες ποτέ πουλί να γίνεις. Το σκοτάδι τονίζει τη σιλουέτα σου. Κυρτή. Κι όμως τόσο νέα. Ίσως από το φόβο βάρυνε η πλάτη. Ίσως από την ανασφάλεια. Ίσως από τη σκληράδα του κόσμου βάφτηκαν τα χείλη με κόκκινο χρώμα. Με ριγμένο στους ώμους τους μισούς ένα πέπλο από μετάξι. Γυάλιζες στο σκοτάδι. Κι αφού έφυγαν οι νεράιδες, δε μπορώ να σε παρομοιάσω πια με κείνες. Σα πεταλούδα έμοιαζες..<br />Οι λέξεις σου ήταν αχνές. Αγέρας μεσ' στο δωμάτιο δεν υπήρχε να τις μεταφέρει μέχρι τα χείλη μου να τις γευθώ. Ούτε ν' ακούσω μπορούσα γιατί ήθελες να σωπάσεις. Σου είπα <span style="font-style: italic;">γράψε</span> και πήρες το χαρτί στα χέρια σου. Κίτρινο. Όπως το όνειρό σου που χρόνια προσμένει την αληθινή προσδοκία. Και τώρα που τη βρήκε δεν την κυνηγάει? Κάθε άνθρωπος περιμένει έναν άνθρωπο. Κάθε ψυχή καρτερεί μονάχα μια ψυχή. Δεν είναι λογική, είναι αγάπη. Δεν είναι πληγή, είναι έρωτας. Κάθε άνθρωπος καρτερεί μονάχα έναν. Μια πεταλούδα καρτερεί..<br />Το χέρι σταθερό δεν ήταν. Σα μουτζούρα ζωγράφισες κι έκανα να γελάσω μέχρι που με κοίταξες. Ήτανε δάκρυ ετούτο που κάλυπτε τα σκυμμένα βλέφαρά σου? <span style="font-style: italic;">"Δεν ξέρω να γράφω"</span>, είπε, <span style="font-style: italic;">"λόγια του έρωτα. Δε μ' έμαθαν ποτέ".</span> Δεν είχα θάρρος ούτε το χέρι σου ν' αγγίξω. Κι ήξερα καλά το μονοπάτι στο χαρτί. Μ' εγκατέλειψε η μιλιά μου. Μια φωτιά άρχισε να καίει στα σωθικά μου. Λες να ΄ναι από κείνες τις πεταλούδες που ζουν μονάχα ημέρα μία? Αναρωτήθηκα και χάθηκα. Περιμένω να φέξει απ' έξω και να βγω να κόψω ένα λουλούδι να σου χαρίσω. Παρέα μ' ένα χαμόγελο. Και μια μεγάλη αγκαλιά. Τι ωραία χρώματα που έχουν οι πεταλούδες..<br />Δεν πατάω πια στη γη. Αιωρούμαι πάνω από τις πιο γλυκές αναμνήσεις σου. <span style="font-style: italic;">"Στάσου"</span>, φώναξα καθώς ξεμάκραινες, <span style="font-style: italic;">"Που πας χωρίς εμένα?"</span><br /><span style="font-style: italic;">"Με δυο λόγια του αέρα δεν κερδίζεις μια καρδιά που δεν έχει μάθει ν' αγαπά", </span>είπε από μέσα της. Το άκουσα όμως. Το άκουσα. Ψίθυρος ψυχής. Και σου απάντησα στο ίδιο. <span style="font-style: italic;">"Αν είναι να ζήσεις μια μέρα στο χρόνο μονάχα, ζήσε τη μ' αυτόν που αγαπάς. Κι ας μην ξέρεις τον τρόπο να το κάνεις."</span><br />Κοντοστάθηκε. Το βλέμμα της ψυχρό. Κι όμως η φωτιά στα στήθια φτάνει για να ζεστάνει όλο τον κόσμο της. "<span style="font-style: italic;">Κάνε δρόμο το κορμί σου να διαβώ. Για μία μέρα μόνο. Και θα το θυμάμαι για πάντα. Κι αν τύχει και σε λυπηθεί ο αγέρας κι αύριο δε σε πάρει μακριά μου, δυο κορμιά θα ενωθούν για πάντα. Καμία απόσταση. Καμία. Κανένας δρόμος πια.</span>"<br />Δώρα δεν έχω υλικά. Ακόμη και το λουλούδι σπαρταράει στα χέρια μου, να φύγει θέλει. Όπως εσύ, να μην πληγώσω τα φτερά σου θα προσέχω. Δώρα πολλά αισθήματα. Πόσο πονάει να βλέπεις μια πεταλούδα να πονά..<br />Με μια ανάσα ν' αφεθούμε σε μια νυχτιά. Να τριγυρνάμε από λουλούδι σε λουλούδι. Να προλάβεις να μου δείξεις τι έζησες σε μία μέρα. Σ' αρέσει να τραγουδάς? Να κουνάς τα φτερά σου κι ο άνεμος να με πετάει μακριά..<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;">..Ότι κι αν γράψω στο χαρτί μικρή θα κάνει τη γιορτή..</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">..κι από τους πόνους σου θα βγάλω τα γιατί..</span><br /><br /><div style="text-align: left;">Το ξέρω πως δεν κοιμάσαι. Δεν προλαβαίνεις. Και σ' αυτό μοιάζουμε. Κάθε που πέφτουν τα βλέφαρα χάνω μια εικόνα από το χρόνο. Ο κόσμος είναι υπέροχος όταν ξέρεις που βαδίζεις. Κι η ζωή πανέμορφη από κει ψηλά που τη χαζεύεις. Και παρακάλεσα τα σύννεφα να μη δακρύσουν απόψε. Να μη σκιαχτείς από τις στάλες της βροχής και κρυφτείς και τι θα προλάβεις μετά να ζήσεις! Γερνάς σε μία μέρα πεταλούδα μου..<br />Κάθε που με παράπονα γεμίζεις παίρνω ανάσα βαθιά και ξεφυσάω στα χείλη σου. Δε σωπαίνω πια όταν πρέπει εκεί να 'μαι. Δεν ανασταίνω τα παλιά, έσταξα γύρη στις πληγές μου από τα χείλη σου, να κλείσουν. Καλοκαιριάζει και ταράζομαι. Θα χαθούν όλες οι άνοιξες και τα πιο υπέροχα φθινόπωρα και πως θα μπορώ πια να κλειστώ στον ευατό μου? Μι' ανάσα μόνο πριν το τέλος. Άλλωστε κι ο άγγελος φτερά σαν της πεταλούδας έχει..<br /></div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-7222478527244888926?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-27636097982049782652009-05-06T18:58:00.000-07:002009-05-06T19:35:32.327-07:00Έι, θέλεις να μου χαρίσεις ένα χαμόγελο? Εσύ. Εσύ που διαβάζεις αυτή την πρόταση. Και την άλλη. Εσύ που καταλαβαίνεις τι θέλω να πω δίχως να προλάβω να κουνήσω τα χείλη μου. Διχώς να σε μπερδευεί ο τονίσμος. Για κάποιο λόγο πέρασες από 'δω, σωστά? Μπορώ να μάθω το λόγο? Κι αν δεν το μάθω δε θα σκάσω κιόλας. Έτσι, γιατί ομόρφυνε ο κόσμος ξαφνικά κι ας μην έχει ούτε σταγόνα απ' το χαμόγελό της. Ποιος χέστηκε αν είναι δίπλα μου στη ζωή, αφού δε με διαβάζει. Ποιος νοιάστηκε αν ξυπνάει πλάι μου τα πρωινά, αφού την προηγούμενη άλλον αγκάλιαζε κι αλλού ήταν ο νους σου. Για κάτι τέτοια αξίζει να χαμογελάς, για κάτι να χορεύεις γυμνός απάνω στην ταράτσα. Και τα κοριτσάκια να χαζεύουν ην πτώση σου. Και θα ΄ναι υπέροχη αυτή τη φορά. Θα τη θυμούνται όλοι. Απ' την πιο ψηλή ταράτσα θα πέσεις. Απ' τον πιο ψηλό όροφο του μυαλού.<br />Ξενυχτάς τα βράδυα και γουστάρεις γιατί είσαι πάλι μόνος. Βρίζεις δαίμονες και άμα λάχει και θεούς γιατί τέλειωσε το ρημαδιασμένο το κρασί, πάνω που άρχισε να σε ζαλίζει. Να ξενυχτάς πάνω στην κοπελιά σου και να πληρώνεις ενοίκιο για ένα σπίτι δίχως παράθυρα. Να τραγουδάς δίχως κιθάρα. Να χοροπηδάς στο κρεβάτι μέχρι ν' ακούσεις το "μπλινκ" από την πρώτη σούστα που δε θ' αντισταθεί στην ανέλπιστη χαρά σου για ζωή. Να κλαις γιατί απλούστατα έχεις πολύ καιρό να λυπηθείς για κάτι και μαζεύτηκε πολύ δάκρυ και τις χούφτες του κανείς για να στο μαζέψει. Το μαξιλάρι να μουσκεύει κάθε βράδυ και να γουστάρεις περισσότερο γιατί το φεγγάρι που σε κοιτάζει μ' απορία δεν καταλαβαίνει ούτ' αυτό τον κρυμμένο πόνο σου. Να γουστάρεις που τα κόμπλεξ δέσανε γερά με την ψυχή σου και δε μπορείς τώρα να κάνεις βήμα χωρίς εκείνα. Να ερωτεύεσαι όποια κοπελιά σταθεί στο διάβα σου, ενώ η έμπνευση να ΄χει χαλάσει όλα τ' ακριβοπληρωμένα τετράδιά σου. Να σ' ερωτεύονται εκείνες γιατί όμορφα λόγια με φεγγάρια και παραμύθια εν ζωή τις αραδιάζεις, αλλά εσύ τ' άλλο πρωί να μη θυμάσαι ούτε τ' όνομά τους. Δεν είναι ότι δεν τα εννοείς, είναι που η στιγμές σου οι όμορφες δεν κρατάνε ποτέ παραπάνω. Παραπάνω απ' αυτό που έχεις ονειρευθεί.<br />Είν' τα μπαλκόνια που γουστάρεις να κάθεσαι. Και να κάθεσαι. Και να κάθεσαι. Δίχως τίποτε να κάνεις. Μονάχα να την κοιτάζεις. Και που και που να τη φυλάς στα χείλη. Έτσι, για να σπάσει η μονοτονία της σιωπής. Είν' τα βαράκια που σφίγγουν τα χέρια σου γιατί ξαφνικά την είδες αθλητικός τύπος επειδή βρήκες γκόμενα. (Καλώς μαλάκας είσαι κι εσύ!) Κι εκείνη ποτέ τίποτε για σένα. (Την αλήθεια λέω μονάχα!)<br />Να σπας την ευαισθησία σου σε κομμάτια. Να σ' έχει παρατήσει από καιρό ο εγωισμός. Να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο μα να μη πονάς. Να τα παρατάς όλα. Νευρικά να γελάς. Να θες να φύγεις. Μα που να πας! Να θες να της πεις πως την αγαπάς! Άσκοπα στους δρόμους να γυρνάς. Να προσπαθείς να φτιάχνεις ρίμες με τις σκέψεις σου. Να δένεις κουβάρι τα συναισθήματά σου. Να μην έχεις κανένα να σε προσέχει. Να μη θέλεις κανένα να σε φροντίζει. Να τα 'χεις όλα παρατήσει. Να μην κάνεις επισκέψεις σε σκέψεις άλλων. (Ο μπάσταρδος ο χρόνος φταίει γι' αυτό!) Να κοιμάσαι με το φως του ήλιου και να ξυπνάς κάτω απ' την ομορφιά του νυχτερινού ουρανού. Κι όλο και κάποιος να βρίσκεται να πει ότι όλα αυτά που σκέφτεσαι, που νιώθεις, που πιστεύεις και που βγάζεις στο χαρτί είναι ψεύτικα. Κι εσύ κάθε φορά να προσπαθείς να το διαψεύσεις. Ε, όχι. Πάρε μια καληνύχτα απλά γι' απόψε κι αύριο ίσως λάμψει η αλήθεια και για σένα. Πλάι στον ήλιο σου. Μάθε να ξεχωρίζεις. Και βάλε την <em>κρίση</em> εκεί που ξέρεις! Γιατί είναι βαριά λέξη και δε μπορείς να την κουβαλήσεις μονάχος. Αλλά εκεί που πρέπει μπορείς να τη χωρέσεις! Καληνύχτα..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-2763609798204978265?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-26100968355672626672009-04-23T17:49:00.000-07:002009-04-23T18:39:37.819-07:00Είχες θάρρος. Έσπασες το κέλυφος. 2 μήνες νωρίτερα να βγεις, να ζήσεις λίγο παραπάνω. Να προσπαθείς να νιώσεις ίσος με τους συντρόφους σου και να μη μπορείς. Να θέλεις ίδιος με κείνους να νιώσεις, μα να μην τα καταφέρνεις. Ο ουρανός που σε σκέπαζε είχε αλλιώτικα σύννεφα. Άχρωμα όνειρα. Μεγάλωσες ανάμεσα σε 4 τοίχους που αγάπησες σαν το μοναδικό σου σπιτικό. Ο δρόμος έξω απ' το κατώφλι σου ήρεμος, σχεδόν απάτητος. Έβγαινες μονάχα για να ταίσεις το τομάρι σου κι έπειτα γύριζες τρέχοντας κι έκλεινες με κρότο την πόρτα πίσω σου. Σαν κάποιος να σε κυνηγούσε. Πάντοτε.<br />Δεν είναι η σκιά σου που κάνει θόρυβο στο διάβα σου. Είναι οι αλυσίδες που νιώθεις ότι κουβαλάς στο ένα πόδι. Και στα δύο πόδια. Στο λαιμό. Στην ψυχή. Παντού. Μίσος που πηγάζει από τα λάθη των ανθρώπων. Από την καταραμένη ωριμότητα που δε βρήκανε ποτέ. Κει που κουρνιάζει η καρδιά θα 'ναι πάντοτε άδειο το σημείο. Πως να κοιμηθείς όταν οι κόρες μένουν ορθάνοιχτες? Ρίχνεις τη φταίξη σου στο φόβο! Σ' έναν αόριστο φόβο. Στο φόβο για τα όλα.<br />Βάζεις ενέχυρο ένα χαμόγελο για να χαρείς μι' ανάσα λεύτερη. Βάφεις τα νύχια σου κόκκινα μήπως και ζηλέψει ο έρωτας και σε γευθεί λιγάκι. Μα είσαι δύσκολη κι απαιτητική. Βάφεις τα νύχια σου μαύρα να φανεί η μελαγχολία σου, μα το μόνο που καταφέρνεις είναι να ξεβάψει μαζί τους κι η ψυχή σου.<br />Παράδοξα, παράλογα, λόγια γλυκά, γραμμένα μια νύχτα με φεγγάρι. Γιατί στον κόσμο μου πάντοτε έχει φεγγάρι. Κι ας μην είναι ποτέ ολάκερο. Μπορούμε να το γεμίσουμε παρέα.<br />Βαρύς κυφήνας. Όλο νάζι αντρίκιο κι όλο ιστορίες σκάρτες περί οργάνων θηλυκών κι υποταγής. Μ' ακόμη γύρη δεν έφτασε στα χείλη του. Δεν είναι ο κόσμος μου αυτός. Είναι απλά ο κόσμος που μ' ανάγκασαν να ζω.<br />Τον αγέρα να διαβάσω προσπαθώ κι απόψε αποφάσισα να σταματήσω να γράφω για τ' αγαπημένα. Ας έρθουν μόνα τους όταν θελήσουν να επιστρέψουν. Ακάλεστα είναι πιο όμορφα πάντα.<br />Το φως μπροστά σου μεγαλώνει. Ένα <span style="font-style: italic;">"δεν πρέπει"</span> κι ένα <span style="font-style: italic;">"δεν είναι σωστό"</span> έχει φωλιάσει στο μυαλό σου. Και ζεις για τα προσχήματα. Ζεις γιατί κανείς δε βρέθηκε να σε σπρώξει δυνατά στο γκρεμό των σκέψεών σου.<br />Σε προκάλεσα ένα στοιχείο της φύσης να διαλέξεις. Κάτι που σου αρέσει, μέσα σου να χαθεί. Η βροχή. Θέλησες με τη βροχή τη μελαγχολία σου να πνίξεις. Δε χρειάζεται για τον πόνο σου να μιλάς, ούτε να ικετεύεις τη ζωή να σε πάρει αγκαλιά. Κοίταξες ψηλά, έφτιαξες μπόλι. Τότε που η ματιά ξενυχτά και γιατρεύει όλα τα όμορφα η αυπνία.<br />Στο τραγούδι μου ρυθμό δίνει η ψυχή σου. Νότες έφτιαξα τις στάλες από την πιο πυκνή βροχή σου. Και μ' αρέσει να γράφω. Να σκάβω μνήμες, να ξεσκάω στο χαρτί. Με την πιο όμορφη αλήθεια παραμάσκαλα. Με την πιο όμορφη πλάση στο μυαλό μου τούτης της αλήθειας.<br />Δεν πρόκειται να γλιτώσεις από το άσκοπο. Από τ' αλόγιστο. Από το απάνθρωπο. Δεν πρόκειται αυτός ο κόσμος να αλλάξει όταν στέκεσαι απλά όμως και με κοιτάζεις. Ένα νεύμα για το τίποτα. Ένα νεύμα για τα όλα.<br />Κι έτσι βολεύεσαι.<br />Να χλευάζεις όσους σκέφτονται.<br />Να σου φαίνονται περίεργοι όσοι αντιστέκονται.<br />Όταν τραγουδάω περίεργα να με κοιτάζεις αλλόκοτα.<br />Όταν γράφω στίχους, απ' τα σύννεφα που ανέβηκα να προσπαθείς να με ρίξεις.<br />Να φτύνω αίμα κάθε τόσο, γιατί κάποιες ψυχές αποφάσισαν ότι έπρεπε για κάτι που αγνοώ σωματικά να το πληρώσω.<br />Απ' το άδικο μια ζωή να πνίγομαι.<br />Να προσπαθώ ν' αγκαλιάσω κάτι που τυχαία μα ουσιαστικά αγάπησα και να μην το φτάνω με τις ώρες.<br />Και το μόνο που κάνω καλά είναι να ονειρεύομαι.<br />Να πνίγομαι στο ποτήρι μου, στα χρώματα που αφήνει το σημάδι απ' το κραγιόν σου.<br />Να υποκλίνομαι στο μυαλό σου.<br />Να ψάχνω συνεχώς νέες λέξεις να σε περιγράψω και πάντα μόνος να μένω.<br />Να περνάει δίχως ουσία ο καιρός, όλοι να το φχαριστιούνται κι εγώ να νιώθω πως απλά είμαι ζωντανός.<br />Να κρίνεις δίχως να 'χεις το δικαίωμα.<br />Να κοιμάσαι λίγο πριν το ξημέρωμα.<br />Να σιωπάς.<br />Να μη μιλάς.<br />(Δεν είναι το ίδιο, μη φωνάζεις. Ψάξε το.)<br /><br />Τσάμπα πήγανε όλα.<br />Οι μέρες μου. Οι μέρες σου.<br />Οι αγάπες μου. Τα θέλω σου.<br />Γιατί σε νοιάστηκα. Σε πόνεσα. Σε λάτρεψα. Σ' αγκάλιασα. Σ' έκλεισα στο κελί μου.<br />Κι εσύ τώρα όπου κι αν πας ντύνεσαι ντροπή για να μ' εκδικηθείς.<br />Κι όμως εγώ ακόμα σου απλώνω το χέρι.<br />Πιάσε το. Τσάμπα είναι..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-2610096835567262667?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-7468975762743202902009-04-22T16:20:00.000-07:002009-04-22T18:36:38.040-07:00Από που ν' αρχίσω.. Ψάχνεις μια οποιαδήποτε αρχή για να στηρίξεις τ' όνειρό σου. Ή μήπως ένα όμορφο τέλος για να στηρίξεις τις ελπίδες μιας αγγελικής ζωής? Όλα πήραν την κατιούσα. Μα από κει δεν ξεκίνησαν? Κι εκεί σταμάτησαν. Φρέναραν απότομα. Κουράστηκαν. Αγκαλιάστηκαν. Αυτή όμως δεν είναι η ουσία? Δεν έχει σημασία πόσα λάθη έχεις κάνει, πόσα ελαττώματα έχεις, πόσα ακόμη σφάλματα θα κάνεις, πόσους ψεύτικους ανθρώπους θα πιστέψεις. Σημασία έχει αυτό που πιστεύεις, αυτό να κρατάς ζωντανό. Να το λούζεις με αισιοδοξία τόσο σπάνια, ας είναι όμως, ας είναι. Να φυτεύεις στη ράχη του στάχυα (ή στάχτη? το ίδιο δεν είναι τελικά?) αγάπης και να φυτρώνει ζωή. Να σπέρνεις αμφιβολία στις σκέψεις σου και μι' αγκαλιά να επιστρέφει δυνατότερη στη φαντασία σου.<br />Σε ποιον να χρεώσεις την ομορφιά σου? Σε ποιον να ρίξεις ευθύνες που σε γέννησε άγγελο? Που είναι αυτός που σου έκοψε τη γλώσσα απ' την ψυχή? Που είναι τώρα κείνος που σε γέννησε σε τούτο τον σκάρτο κόσμο να ομολογήσει το λάθος του? Που 'ναι κείνος που σε λάτρεψε και σου πρόσθεσε περίσσια ευαισθησία για να σε τυραννά σ' όλη σου τη ζωή? (Αυτή η ξέστρατη αρετή, να την κρατάς ζωντανή!) Από ποιον να ζητήσεις εκδίκηση όταν μονάχα να ηρεμήσεις θέλεις και δε σ' αφήνει κανείς? Και 'γω τώρα μαθαίνω τα βήματα να έρχομαι πλάι σου να κουρνιάζω δίχως θόρυβο να κάνω.<br />Θα γεράσεις σ' ένα κορμί που θα πάρει μορφές πολλές, πανομοιότυπες αγγελικές. Θα γεράσεις με μια ψυχή που πρέπει να ρουφήξει ότι στερήθηκε με θράσος παλαιότερα. Πρέπει να την κρατήσεις ζωντανή, από ένστικτο και μόνο θ' ανοίξουν τα φτερά σου αν πέσεις από το όνειρο. Και θα σε κρατήσει. Αυτός που περιμένεις. Σφιχτά. Δίχως να πονάς. Σφιχτά. Κι ότι στερήθηκες θα γεννηθεί. Μέσα σου βαθιά. Γι' αυτό την ψυχή δυνατή να κρατήσεις. Για να μπορέσεις να το νιώσεις.<br />Θα 'θελα το έργο μαζί να το δούμε. Οποιοδήποτε έργο. Να διαπιστώσουμε επιτέλους αν κοιτάζουμε με το ίδιο εσώτερο βλέμμα. Κι όσο τ' ακούω, τόσο με πληγώνει..<br /><br /><div style="text-align: center; font-style: italic;">"..Η χαρά είναι ατομική..<br />..να το θυμάσαι όταν ονειρεύεσαι.."<br /><div style="text-align: left;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;"></span></span></span><br /></div></div>Ένας χρόνος πέρασε. Ένας χρόνος δίχως κανείς να γνωρίζει τι συμβαίνει. Ούτε 'γω. Ούτε συ. Πόσο μάλλον οι άλλοι. Ποιος νοιάζεται όμως για τους άλλους? Εδώ κάποιος δυσκολεύεται να νοιαστεί για μας τους δύο. Όπως κυλάει ο χρόνος κυλούν τα αισθήματα. Δε σταματούν. Δε μένουνε στάσιμα. Μα που μπορούν να φτάσουν? Θα γράφω, ορκίστηκα, μέχρι να με πιάσει το βράδυ. Μα βράδυ ξεκίνησα. Και χάραξε. Το ξέρω. Το καταλαβαίνω. Δίχως να κοιτάξω έξω απ' το παράθυρο. Μονάχα με τη στιγμή. Μονάχα με το ένστικτο. Χάραξε μονάχα με το ένστικτο. Όπως γίνεται με την αγάπη.<br />Δώσε στον ευατό σου μια ευκαιρία. Κι ας πέσει χάμω. Κι ας τη σηκώσει ο αγέρας ξανά. Κι ας μη φτάσει ποτέ στα χέρια μου. Δώσε στον ευατό σου την ευκαιρία να ζήσει τον κόσμο των θνητών. Έστω για λίγο. Κοινά ενδιαφέροντα. Κοινές προσδοκίες, ιδέες, φαντασίες, λάθη, πάθη. Κοινά όνειρα. Κι αν όλα αυτά δεν επαρκούν, πέσε από την οροφή των συναισθημάτων σου. Έτσι κι αλλιώς το ξέρω ότι θα σωθείς..<br /><br /><div style="text-align: center; font-style: italic;">..Αφού ξέρεις τι σε πληγώνει, παραμέρισέ το..<br />..κι αν δε μπορείς, αντιμετώπισέ το..<br />..κι αν πάλι δε μπορέσεις, ξέχασέ το..<br /></div><br />Φέτος σπάει η αλυσίδα σου. Η ζώνη αγνότητας των ονείρων σου μπορεί ν' ανοίξει πια. Πρόσεχε μονάχα σε ποιους θα μοιράσεις τα κλειδιά. Αντικλείδια εύκολα βγαίνουν σήμερα..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-746897576274320290?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-52500689093173280512009-04-11T17:23:00.000-07:002009-04-11T18:16:00.451-07:00Μαζεμένοι όλοι γύρω μου. Γελάνε. Οι μισοί. Κι οι άλλοι μισοί ανησυχούν. Με πιάνει από το χέρι και με σηκώνει.Τρικλίζω. Στάζει. Κόκκινο παντού. Δε μπορώ να μιλήσω. Γέμισε αίμα το στόμα μου. Στο χείλη ρε γαμώτο? Και τώρα πως θα τη φιλάω? Σαρκαστικός. Μεγαλύτερος από μένα. Σωματικά. Μόλις που καθίσαμε.<span style="font-style: italic;"><br />"Τι θα πιεις?"</span><br /><span style="font-style: italic;">"Εσπρέσσο. Εσύ?"<br />"Τσάι. Όπως πάντα."</span><br /><span style="font-style: italic;">"Είσαι καλά?"</span><br /><span style="font-style: italic;">"Καλούτσικα. Ξέρεις τι μου συνέβη την προηγούμενη εβδομάδα? Βγήκα για καφέ με τη Ν.. και μου επιτέθηκε ο πρώην της."</span><br /><span style="font-style: italic;">"Έλα ρε. Έτσι ξαφνικά?"</span><br /><span style="font-style: italic;">"Ναι. Δεν κατάλαβα τίποτα. Ίσα που πρόλαβα ν' αντιδράσω. Μου έσκισε τα χείλη. Εσύ πως είσαι με τον δικό σου?"<br />"Δε σου είπα? Τον έδιωξα."<br />"Καλό παιδί φαινόταν. Τι συνέβη?"<br /></span>Τα χείλη μου έσπασαν για δεύτερη φορά. Στο ίδιο σημείο. Ποιος είναι αυτός? Στημένη μου την έχετε? Δεύτερη φορά? Στο ίδιο σημείο?<br /><span style="font-style: italic;">"Μαρία. Τι συνέβη?"</span><br /><span style="font-style: italic;">"Που έμαθες να χτυπάς έτσι? Του έσπασες τη μύτη."</span><br /><span style="font-style: italic;">"Ο ίδιος ήταν?"</span><br /><span style="font-style: italic;">"Δεν ξέρω. Δεν πρόλαβα να δω.."</span><br /><br />Το σκαρί μου είναι αδύνατο. Εκ φύσεως. Όχι αδύναμο. Αδύνατο. Όσοι μύες μου λείπουν, τόσο νεύρο έχω. Καμιά φορά δεν το ελέγχω.<br />Έκανα εχθρούς. Από τότε που με θυμάμαι έκανα εχθρούς. Δίχως να προκαλώ. Κανέναν. Ίσως γιατί διέφερα. Ίσως γιατί ξεχώριζα. Εκείνοι έλεγαν ότι διέφερα. Οι άλλοι με ξεχώριζαν. Κλεινόμουν στο δωμάτιό μου μονάχος και χτυπούσα τους τοίχους με τις γροθιές μου. Μέχρι που μάτωναν τα δάχτυλά μου. Τάχα θα τα σκληραγωγούσα.<br />Τώρα έμαθα πια να χτυπάω. Δίχως να σέβομαι. Δίχως να λυπάμαι. Χρειάζομαι μονάχα αφορμή. Και χτυπάω κατ' ευθείαν εκεί που πονάει. Εκεί που σπάει.<br />Έμαθα να αμύνομαι. Συνεχώς. Ψύχραιμος φαίνομαι. Ασυνήθιστα ήρεμος συνήθως. Αναίσθητος άλλοτε. Μέσα μου όμως βράζω. Τα μάτια μου εξετάζουν και την παραμικρή αλλόκοτη κίνηση γύρω μου. Τα αντανακλαστικά μου τρελαίνονται στο σκοτάδι. Τρέμουν τα χέρια όταν αγκαλιάζω το κορίτσι μου το βράδυ. Να το προστατέψω θέλω, αλλά δεν ξέρω αν το κάνω καλά. Δεν κοιμάμαι. Ξαγρυπνώ πλάι της. Να διαφυλάξω τα όνειρά της προσπαθώ.<br /><br />Από τότε που γεννήθηκα ακούω φωνές. Πρέπει. ΠΡΕΠΕΙ. ΠΡΕΠΕΙΙΙ..<br />Κανείς δε νοιάστηκε για το πως αισθάνομαι. Τι θέλω. Κανείς να με μάθει να προστατεύω τον ευατό μου μόνος μου.<br />Τώρα ψάχνω μονάχος και πάλι να βρω τι πρέπει ν' αλλάξω για να γίνω αρεστός και να κρύψω τα ψυχολογικά μου! Τι να γράψω για να μην το πάρεις στραβά και σε χάσω!<br />Σε ποιον να χρεώσω τ' απωθημένα μου?<br />Σε ποιον να θυμώσω για το σκαρί μου?<br />Ποιον να παρακαλέσω να μου χαρίσει μια πιο φυσιολογική ψυχή?<br />Ποιον προσπαθώ να σώσω?<br />Ποιον ν' αγαπήσω?<br />Σε ποιον να μιλήσω? Για ποιο πράγμα? Για μένα? Και για πόσο καιρό?<br />Ακόμα ψηλαφίζω το κορμί σου μπας και βρω φτερά και δικαιολογήσω την ελπίδα μου.<br />Στηρίζομαι πάντοτε στις δυνάμεις μου μα χθες μ' εγκατέλειψες. Δε με πίστεψες!<br />Όπως και οι άλλοι. Τους είπα την ίδια ιστορία δυο φορές. Άρα είναι ψέμα. Δε συνέβη. Τάχα θέλω να τους συγκινήσω με ψεύτικες ερμηνείες. Μονάχα να ΄ξερες. Μακάρι να ΄ξερες..<br />Εκδίκηση. Χρόνων. Τώρα. Στο ίδιο σημείο συνάντηση. Στο ίδιο σημείο η πληγή. Απόψε δε μπορώ να περπατήσω. Κι αύριο ίσως το ίδιο να συμβεί. Ελπίζω τότε να με πιστέψουν.<br />Ελπίζω μονάχα να μην είναι αργά.<br />Δεν είναι εύκολο να πολεμάς τον ευατό σου.<br />Δεν είναι εύκολο να πολεμάς τον ευατό σου μέσα από τους άλλους.<br />Δεν είναι εύκολο να πολεμάς τον ευατό σου γιατί τον μισείς και ταυτόχρονα ν' αγαπάς κάποιον άλλο σαν ευατό σου.<br />Δεν είναι εύκολο να τα πεις όλ' αυτά.<br />Δεν είναι εύκολο κανείς να τα διαβάσει όλ' αυτά.<br />Δεν είναι εύκολο κανείς να τα καταλάβει όλ' αυτά.<br /><br />Κι αφού όλοι οι στίχοι του Κώστα εσένα μου θυμίζουν..<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;">..έστω κι ένας να με νιώθει, εμένα αυτό μου φτάνει..<br />..</span><span style="font-style: italic;">αυτό</span><span style="font-style: italic;"> είναι σημάδι ότι η ψυχή λάθη δεν κάνει..<br /></span></div><span style="font-style: italic;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-5250068909317328051?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-79068778358830294172009-04-01T19:24:00.000-07:002009-04-01T20:29:10.834-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SdQtLG26JNI/AAAAAAAAAqQ/mqgKHFPKJrE/s1600-h/bad+gesture.jpeg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SdQtLG26JNI/AAAAAAAAAqQ/mqgKHFPKJrE/s320/bad+gesture.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5319926728674125010" border="0" /></a>Είναι σπάνιες οι φορές που τον έλεγχο χάνω. Έχω μάθει στα πόδια μου να πατώ δίχως να κρατώ κανενός το χέρι για βοήθεια. Κι όταν γευθώ το φρέσκο χώμα από κάποιο αδίστακτο χέρι, δε μένω για ώρα σκυμμένος, ανταποδίδω τις στάχτες μ' ένα φύσημα. Άλλωστε θυμήσου... και ο πιο βαρύς χειμώνας μυρίζει πάντα καλοκαίρι!<br />Φίλους δεν κάνω εύκολα. Τώρα θα μου πεις τι σε νοιάζει εσένα..! Άσε με μένα να παίζω παιγχίδια με το διάολο. Κι ας μην καταλαβαίνεις τι θέλω να σου πω. Εκεί είναι η μαγεία. Πιο μετά από το τέλος το δραματικό. Πιο βαθιά από το πιο σκοτεινό λαρύγγι..<br />Μια φορά μονάχα. Μια φορά να ερχόσουν και να μου έλεγες <span style="font-style: italic;">"σε πάω ρε γι' αυτό που κρύβεις κι όχι γι' αυτό που δείχνεις."</span> Όχι για τη φρέσκια φάτσα μου. Όχι για το χαιρέκακο χαμόγελο μου. Όχι για την αστείρευτη μαλακία μου. Αλλά για το τίποτά μου, τ' απόκρυφο μεγαλείο μου του σκοταδιού μου, το fansy τέλος μου, το πιο όμορφο απογοητευμένο αντίο μου.<br />Είμαι σίγουρος πως κάπου κει έξω είναι τα χαμένα μου. Αδέλφια μου ή όχι είν' όλα εκείνα που μου μοιάζουν. Η έμπνευση δε γεννιέται, χαρίζεται. Μη ρωτάς από ποιον. Κι αν σου πω δε θα με πιστέψεις! Ο Θεός δεν είναι πάντοτε πνεύμα..<br />Δεν υπάρχουν σταυροί, βουνά, λαγκάδια και αγάπες. Είν' όλα στιγμές κάποιων τρανών ψυχών που ήθελαν να παρατείνουν λιγάκι τις άχαρες ζωές τους. Τόσο μεγάλα λόγια από κάτι τόσο μικρές καρδιές! Ποτέ δε μου ανήκαν..<br />Με μάτια μονίμως κόκκινα. Με δυο αυτιά που κάνουν για καμιά δεκαριά. Ακούω. Δε μιλάω. Γράφω. Κι εισπράττω ικανοποίηση. Ικανοποίηση από κάθε προσβολή μου. Από την πιο δειλή αποδοκιμασία μου. Ξέρεις? Ακόμη κι αν στα πατώματα με ρίξεις, εγώ πέτυχα τον σκοπό μου. Ασχολήθηκες μαζί μου! Μεγάλη μαγκιά, δε νομίζεις? Κάλλιο να 'μαι φωτεινός και να με χλευάζουν, παρά να 'μαι σκιά και να μ' έχουν στα ώπα ώπα. Κατάλαβες τι θέλω να σου πω ή πάλι σε μπερδεύω?<br /><br />Σκαρώνω το αύριο με το δικό μου τρόπο. Το τονίζω μη σου διαφύγει! Κι αφού διαφέρει τόσο απ' τα συνηθισμένα, εδώ είναι τα όμορφα, στα στήθια μου βαθιά από καιρό ριζωμένα..<br />Και γουστάρω! Να ταράζω τα νερά! Ν' αφήνω να αιωρούνται σκέψεις και έννοιες δίχως να δίνω εξήγηση καμιά!<br />Και να γουστάρω ακόμα παραπέρα όταν νευριάζεις..<br />Κι όταν με πλήγωνες που έστρεφα προς το λαιμό σου το μαχαίρι δίχως να το καταλαβαίνεις.<br />Ούτε με νοιάζει για τον κόπο μου. Ούτε προσπαθώ πια ν' αλλάξω τον τρόπο μου. Τ' ανώδυνα δεν έχουνε καμία γλύκα. Αν δεν πονέσεις πως θα θυμάσαι τη στιγμή? Πνίγεσαι στον καθημερινό σου πάτο, ενώ εγώ απολαμβάνω την κάθε μου στιγμή βουτηγμένος στην απόλαυση. Η μεγαλύτερη ειρωνεία είναι να γεύεσαι το ίδιο σου το δηλητήριο κι η μεγαλύτερη ηδονή να πίνεις κρασί από το νεκροπότηρό σου. Μακάβριο? Όπως πάντα! Και γουστάρω...<br />Θέλεις να παλέψουμε? Λίγη στάχτη στα μάτια, μια κλωτσιά στ' αχαμνά και σ' έχω..<br />Τι νομίζεις, παίζω τίμια? Πάντοτε. Εμπιστοσύνη όμως δε σου έχω. Οπότε..<br /><br />Μ' ένα αλλόκοτο ήθος, παράτερα απ' το πλήθος..<br />Και γουστάρω να σε κάνω να πονάς, αφού πρώτα δοκιμάσω το μαχαίρι πάνω μου..<br />Άγαλμα η καρδιά που το χέζουν τα πουλιά.<br />Τέρμα οι περιπέτειες σε χίλιους δύο κόσμους.<br />Τέρμα τ' αναφιλητά κι οι προδοσίες έπιασαν τόπο.<br />Καιρός να με κερδίσεις ρε ζωή, σε περιμένω τόσα χρόνια.<br />Συγχώρα με που μισώ ότι αγαπάς.<br />Δε βγήκαμε όλη απ' την ίδια μήτρα. Πρόσεχε μωρό μου που πατάς.<br />Δε θα θάψω το παρελθόν μου. Ποτέ! Θα το 'χω μπροστά μου κάθε αυγή και κάθε που κρύβεται ο ήλιος θα κλαίω για κείνο. Το μαξιλάρι θα τ' απλώνω στο κορμί σου κάθε πρωί και πάλι το δειλινό στεγνό θα 'ναι, έτοιμο για νέα ποτάμια δάκρυα. Γουστάρω..<br />Εξάλλου για να με αντιμετωπίσεις πρέπει να προετοιμαστείς καλά. Να μάθεις τα τρωτά μου σημεία. Όλα. Και να σου πω και κάτι? Δεν έχω κανένα!! Αλήθεια ρε. Μονάχα την αυτοπεποίθηση. Μονάχα εκεί να με χτυπάς και θα πέφτω συνεχώς. Αλλά αυτό το ξέρεις ήδη..<br />Αδιάφορος γεννήθηκα. Και ζω ευτυχισμένος.<br />Ευαίσθητος πλάσθηκα. Και ζω ευτυχισμένος.<br />Ερωτευμένος πάντοτε. Ζω ευτυχισμένος λέμε!<br />Κι όλοι οι εχθροί μου στην άλλη άκρη. Βουβή ομήγυρη. Κι εγώ προσπαθώ. Να μαθαίνω καινούριες λέξεις για να τους αντιμετωπίζω. Να μαθαίνω αλήθεια απ' τη σιωπή τους. Να 'ξερες μονάχα πόσα έχεις ακόμη να μάθεις κι εσύ για να έρθεις να με βρεις. Αντίκρυ ο εγωισμός.. Και μ' αρέσει...<br /><br />Τούτη η ξεφτίλα. Χαζή ξανθιά αντάμα. Κι ο πράσινος φρουρός ξελιγωμένος να την κοιτάζει στα οπίσθια. Τι κρίμα! Η αγάπη εκεί δεν κατοικεί..<br />Κάπου τα όμορφα, λέει, ζητάνε αγκάλιασμα. Περιμένω ρε. Περιμένω..<br /><br />Κι αν τα όμορφα για σένα είναι όλα όσα βρίζω, τραβήξου πιο πέρα γιατί καιρό θα σε πρήζω..<br /><br />Μείνε αν θέλεις με το καλό, ή αν δε γουστάρεις απλά φύγε..<br />Μια ζωή θ' ανατέλλω, πάρ' το χαμπάρι..<br />Μια ζωή στο φως..<br />Κι ας μην το δείχνω πουθενά..<br />Αυτή είναι η μαγκιά..<br />Άντε γεια..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-7906877835883029417?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-80224242318373667392009-03-17T14:58:00.000-07:002009-03-18T15:57:52.819-07:00<div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/ScF7lZ7mGJI/AAAAAAAAAqI/AzklRXNlAPI/s1600-h/stony+heart+2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314664917820119186" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 279px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/ScF7lZ7mGJI/AAAAAAAAAqI/AzklRXNlAPI/s320/stony+heart+2.jpg" border="0" /></a> <em>..είναι πέτρα σαν την καρδιά μου την πληγωμένη..<br />..που κάτι να τη μαλακώσει ανυπόμονα περιμένει..</em><br /><div align="center"><em></em></div><br /><div align="left">Για σένα χαμόγελο θα γίνω..</div><div align="left">Άγγιξε το μέτωπό μου. Καίει. Τυλιγμένος με μάλλινη κουβέρτα μετρώ τους κόμπους της. Τυλιγμένη με το παράπονό μου μετράς χιλιόμετρα. Πόσες φορές έκανα πίσω και πόσες παραπάτησα προσπαθώντας να ισορροπήσω στον πολυπόθητο ιστό σου! Δε μπορώ να συμμαζέψω την αγάπη μου. Που τόσο γρήγορα κέρδισες. Δίχως κόπο κανένα. Σου τη χάρισα απλόχερα. Δίχως ανταλλάγματα. Ή έστω με καμιά νοερή αγκαλιά που και που. Μακάρι ποτέ να μην κοπεί..</div><br /><div align="center"><em>..είναι ψαλίδι σαν τη χαρά που κόπηκε στη μέση..<br />..μα ακόμα ονειρεύομαι και ας μην τους αρέσει..</em></div><br /><br /><div align="left">Και για σένα, που μπορεί η ίδια να μην είσαι, ψίθυρος θα γίνω..</div><div align="left">Ψίθυρος να μοιάζω, να χώνομαι στα παντού σου δίχως να ρωτώ. Στα μαλλιά, στα χείλη, στο στήθος, στους λοβούς των αυτιών σου να ξαποσταίνω. Μόνος μου μιλώ. Στον ευατό μου ψιθυρίζω όσα κάποτε έχασα. Όσα τώρα θ' αποκτήσω. Θέλω να κερδίσω. Θα σε κερδίσω. Σε αγώνα άνισο. Τώρα δυνάμωσα. Τώρα έμαθα πως τίποτα δεν παραμένει αιώνιο. Τα ίδια λάθη ξανά δε θα κάνω. Θα μαθαίνω από μένα. Από σένα. Από όλα.</div><div align="left">Ό,τι σου λέω έχει νόημα. Ή μάλλον κάπου στοχεύει. Η μελαγχολία έχει το στόχο της. Ο έρωτας. Η αγάπη. Ο πόθος. Η ηδονή. Διαφέρουν οι άνθρωποι. Σκέφτομαι πολύ, μου λένε. Δεν έχει σημασία τι..! Σημασία έχει ότι δεν κοιμάμαι δίχως να σε σκεφτώ. Σημασία έχει ότι το παράπονο κατοικεί στην πιο κρυφή κι ανυπόφορη γωνιά της καρδιάς μου. Πως να το ξορκίσω? Δεν ξέρω αν το θέλω. Κι ας μου στερεί πολλά..</div><div align="left">Άλλωστε γράφω για σένα..</div><br /><br /><div align="center"><em>..είναι μολύβι, σ' αυτό που το μυαλό μου βρίσκει διέξοδο..<br />..επάνω στο χαρτί, έτσι ώστε να μην τρελαθεί..</em></div><br /><br /><div align="left">Για σένα..</div><div align="left">Άλλοτε νιώθω πως στην αγκαλιά σου θέλω να χαθώ. Άλλοτε να σ' αγγίξω με τα χείλη μου στο μέτωπο. Στα κατακόκκινά σου μαγουλάκια. Άλλοτε μιλώ για σένα. Άλλοτε όχι. Δε θέλω να σε μπερδεύω. Εσύ δε μπερδεύεσαι? Θέλω και δε θέλω. Ή μάλλον θέλω αλλά δεν ξέρω αν πρέπει να το θέλω. Και ποιος ορίζει αν πρέπει ή δεν πρέπει? Ελπίζω όχι η δειλή μου η σκιά..</div><div align="left">Για σένα..</div><div align="left">Που όλα τα τραγούδια μιλούν για σένα..</div><div align="left">Που όλα τα ποιήματα σε καθρεφτίζουν..</div><div align="left">Που οι κρύες νύχτες σε περιμένουν για να ζεσταθούν..</div><div align="left">Κάποτε έγραφα γι' αυτό που ήθελα..</div><div align="left">Τώρα δεν ξέρω αν πρέπει να γράφω γι' αυτό που βρήκα..</div><div align="left">Για σένα..</div><div align="left">Χίλιες φορές σου είπα ότι έκανα σκληρή την καρδιά μου. Πέτρινη. Μονάχα το δάκρυ να της αλλάζει χρώμα, να την καθαρίζει που και που απ' τα αγριοαισθήματα που φυτρώνουν όταν την αφήνω αχρησιμοποίητη για καιρό..</div><div align="left">Μου έμαθαν μα ποτέ δεν έμαθα σε κανένα..</div><div align="left">Έμπνευσή μου..</div><div align="left">Απόλαυσε το ταξίδι κι ας μη σε φέρει στο λιμάνι μου..</div><div align="left">Ξεχωριστός ο προορισμός..</div><div align="left">Αν αξίζει δε θα χαθεί..</div><div align="left">Θα έρθει..</div><div align="left">Δίχως γιατί..</div><br /><div align="center"><em>..αυτή είναι όλη μου η η ζωή..</em></div><div align="center"><em>..είναι πέτρα, ψαλίδι, μολύβι, χαρτί..</em></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-8022424231837366739?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-75793008042433560822009-03-11T17:20:00.000-07:002009-03-11T18:04:35.599-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SbhdCiHs9FI/AAAAAAAAAqA/PqF_Cwz_RYA/s1600-h/tied+hands.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312098058583733330" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 263px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SbhdCiHs9FI/AAAAAAAAAqA/PqF_Cwz_RYA/s320/tied+hands.jpg" border="0" /></a>Μπορείς να έρθεις κοντά? Να μ' αγγίξεις δίχως να σπάσω? Να ενώσεις τις πλευρές μου? Θα με φτιάξεις όπως θέλεις. Τρίγωνο. Τετράγωνο. Κύκλο αν θέλεις. Δίχως γωνίες για να κουρνιάζεις τα σκοτεινά τα πρωινά. Δίχως το φως της νύχτας να μπορεί να κρυφτεί σε κανένα γάμμα μου. Δίχως αράχνη να μπορεί να κρυφτεί κάτω απ' τη φούστα σου.<br /><div>Θέλει χρόνο. Πείσμα. Αφοσίωση. Αν δε βαριέσαι κι εσύ. Αν δεν έχεις τίποτε καλύτερο να κάνεις σου χαρίζω τη ζωή μου. Κι εγώ απλός θεατής. Ξανά. Όπως τις νύχτες που μου περιέγραφες τη φαντασίωσή σου. Κι εγώ σκεφτόμουν τελικά ότι δεν είμαι πλασμένος για σένα.</div><div>Ψάχνεις Θεό, Δημιουργό ή μήπως κάποιο στητό, περιφρονημένο Οφαλό?</div><div>Θα 'θελα να ξέρω. Που βαδίζω! Πως θα με φτιάξεις!</div><div>Είμαι γρίφος. Με έχεις ζήσει τόσο καιρό. Πόσο με γνωρίζεις?</div><div>Ξέρεις μονάχα τι καφέ πίνω. Εύκολο. Δεν πίνω καφέ!</div><div>Ξέρεις τι χρώμα μ' αρέσει. Πανεύκολο. Πόσο δύσκολο είναι να το θυμάσαι? Μαύρο!</div><div>Ξέρεις γιατί γεννήθηκα? Τι επιζητώ να έχω δίπλα μου? Τι ζητώ από σένα? Τι λαμβάνω από σένα?</div><div>Είμαι αγέρας. Μα εσύ ταξιδεύεις πιο συχνά στα ουράνια.</div><div>Είμαι παγίδα. Ποτέ δεν κλείνει. Γύρω απ' το λαιμό σου μονάχα.</div><div>Πως να με μάθεις όταν ούτε ο ίδιος ο ευατός μου δε με ξέρει?</div><div>Πως να μου έρθει η πουτάνα η έμπνευση όταν την ξελογιάζεις, της γαμάς την ψυχολογία και μετά την πετάς γυμνή μες στο μυαλό μου?</div><div>Άλλωστε όσες φορές και να πληγώνομαι, πάντοτε δυνατότερος επιστρέφω. Με θάρρος στα χέρια και προσβολές στα δόντια. Με περισσότερο δηλητήριο στη γλώσσα, σε φιλάω, το ένιωσες να κυλάει μέσα σου αγαπημένη?</div><div>Παράδειγμα προς αποφυγή. Μη μου μοιάσεις! Σιγά μην το έκανες άλλωστε. Ούτε να το σκεφτείς, ε? Σιγά να μην το σκέφτηκες. Σιγά τ' αυγά..</div><div>Πέφτουνε οι άγγελοι, πέφτουνε.</div><div>Χάθηκε η μούσα, χάθηκε.</div><div>Γκρεμίστηκε το όνειρο.</div><div>Απ' τα συντρίμια του θα ανασύρεις νεκρό τον εγωισμό μου.</div><div>Κι όλα αυτά περί τσαντίλας, έτσι τα λέω, μπας και φοβίσω έστω και κάποιον. Το χαρτί..</div><div>Βαρέθηκα τον ευατό μου, πως να μη βαρεθώ κι εσένα.</div><div>Τόσα χρόνια το ίδιο είδωλο στο ρημαδιασμένο τον καθρέφτη. Και δεν μεγαλώνει. Ο καθρέφτης γερνά πιο γρήγορα. Εξωτερικά. Εσωτερικά άσπρισα, ρυτίδιασα.</div><div>Πάντα ένα τίμημα. Πάντοτε για όσα έχεις ζήσει..</div><br /><div></div><div align="center"><em>..Ελάχιστοι μου έχουν πει πως μ' έχουν αγαπήσει..</em></div><div align="center"><em>..μα είναι ζήτημα αν ένας απ' αυτούς με έχει πείσει..</em></div><br /><div align="center"><em></em></div><div align="left">Δε ζητάω πολλά. Ζητάω τα πάντα.</div><div align="left">Το πιστεύεις?</div><br /><div align="left"></div><div align="center"><em>..Πάντα ερευνούσα καθετί που αμφισβήτησα..</em></div><div align="center"><em>..η άγνοια είναι ευτυχία..</em></div><div align="center"><em>..καμάρι μου που δυστύχισα..</em></div><br /><div align="center"><em></em></div><div align="left">Έχασα.</div><div align="left">Νίκησα.</div><div align="left">Έπεσα.</div><div align="left">Λύγισα.</div><div align="left">Σπαστικές λεξούλες, ε?</div><div align="left">Όλο τα ίδια, ε?</div><div align="left">Κι αφού μου είπες ότι όταν θλίβομαι ομορφαίνω..</div><div align="left">Κι αφού μου είπες ότι όταν καταθλίβομαι θα μ΄αποφεύγεις..</div><div align="left">..τώρα χάθηκα μια για πάντα.</div><div align="left">Φτύσε τη ζωή στα μούτρα κι ίσως κερδίσεις το σεβασμό της.</div><div align="left">Έφτυσα παραπάνω και τώρα κοντεύω να πνιγώ..</div><div align="left">Κυλάει η ζωή. Όπως το αίμα στην πληγή.</div><div align="left">Σπρώχνει η ζωή. Όπως ο χαρμανιασμένος έφηβος μια πουτάνα στο στρώμα.</div><div align="left">Δαγκώνω με τα δόντια τα δεσμά μου. Δε χαλάνε τα δόντια, τα δεσμά φαγώνονται σιγά σιγά. Θες να το πιστέψεις?</div><div align="left">Σαν το γεράκι μου τρως κάθε μέρα το συκώτι.</div><div align="left">Κι αντέχω.</div><div align="left">Μέχρι που να καταρρεύσω. Απάνω σου. Δίπλα σου. Μέσα σου. Ολόκληρος..</div><div align="left">Ο γιατρός είπε να μου λες πάντοτε "ναι".</div><div align="left">Δε μου ανήκει ο κόσμος. Μου ανήκεις εσύ.</div><div align="left">Ψάχνω να βρω το θεό μου μέσα στη δική σου κόλαση.</div><div align="left">Άθεος ερωτευμένος.</div><div align="left">Όχι.</div><div align="left">Μαλάκας αγαπημένος..</div><br /><div align="center"><em>..Πιάσε τη ζωή απ' τα μαλλιά..</em></div><div align="center"><em>..Άκου τη σιωπή να μιλά..</em></div><div align="center"><em>..Μια ζωή γεμάτη σφάλματα..</em></div><div align="center"><em>..Μάθε να διαβάζεις και τα πιο ψηλά τα γράμματα..</em></div><div align="center"><em>..Άσε με, δεν είναι η μέρα μου σήμερα, θέλω να φύγω..</em></div><div align="center"><em>..μα που να πάω, πάλι απελπισμένος στην αγκαλιά σου θα χωθώ..</em></div><div align="center"><em>..κρίμα..</em></div><div align="center"><em>..θα έρθω σε λίγο..</em></div><div align="center"><em>..κρίμα..</em></div><div align="center"><em>..στην αγκαλιά σου για πάντα θα χαθώ..</em></div><br /><div align="center"><em></em></div><div align="left">Έλα. Σου γυρίζω και το άλλο μάγουλο. Χτύπα..</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-7579300804243356082?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-49373357860762559342009-03-08T07:56:00.000-07:002009-03-08T08:43:33.925-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SbPly2VcpVI/AAAAAAAAAp4/Qm7iKsOdp60/s1600-h/down_angel.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5310841047341638994" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 202px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SbPly2VcpVI/AAAAAAAAAp4/Qm7iKsOdp60/s320/down_angel.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><em>..Φοβήθηκα. Έμαθα κάτι. Έμαθα..</em></div><div align="center"><em>..Όπου ανθίζει ο εγωισμός πεθαίνει η αγάπη..</em></div><div align="center"><em>..δίχως λόγια πολλά, δίχως εξηγήσεις, μονάχα με δικαιολογίες..</em><br /></div><div align="center"><em>..μόνο λόγια κι υποσχέσεις που σβήσθηκαν πριν καν την κρατήσω στην αγκαλιά μου..</em></div><div align="center"><em>..πριν ακόμη καταλάβω τι αισθάνομαι..</em></div><div align="center"><em>..δε φταις εσύ..</em></div><div align="center"><em>..φταίω εγώ που ήθελα να το παίξω πρωταγωνιστής..</em></div><div align="center"><em>..γι' αυτό από 'δω και πέρα, δε θέλω αντιρρήσεις..</em></div><div align="center"><em>..πάντοτε μονάχα θεατής..</em></div><br /><div></div><div>Περιμένω. Παρακολουθώ. Αισθάνομαι. Αμίλητος. Μονάχα ακούω. Πάντοτε θεατής. Μονάχα θεατής.</div><div>Χρόνια μαζί. Ευτυχισμένοι μαζί. Χρόνια έρωτας. Για πάντα μαζί. Κι όμως δυο κουβέντες αρκούν για να σβήσουν παρόν, παρελθόν και μέλλον. Άνθρωποι. Μονάχοι. Θεατές.</div><div>Χτυπάς εκεί που θέλεις. Δεν πρέπει. Μα το κάνεις. Ξεκοιλιάζεις αισθήματα, κόμπλεξ και πνίγεις πληγές με ένα δάχτυλο μονάχα αλάτι.</div><div>Άλλωστε γνωρίστηκαν εκεί που δεν έπρεπε. Σε λάθος μέρος. Τη λάθος στιγμή. Τότε που αυτός ήταν απογοητευμένος από τη ζωή κι εκείνη φοβόταν να ερωτευθεί.</div><div>Δεν υπάρχουν αγάπες, ούτε έρωτες, μονάχα αντίο. Κι όταν αγγέλοι εμφανιστούν ξανά να φοβάσαι μην τους πληγώσεις. Δεν υπάρχουν αντίο, ούτε φόβοι, ούτε ψέμα. Κι όταν αγγέλοι πέσουνε στην αγκαλιά σου να προσπαθείς να τους κρατήσεις με νύχια και με δόντια. Μονάχα να προσπαθείς..</div><br /><div></div><div align="center"><em>.. κι όταν ερωτεύομαι, έλα τότε να με πείσεις πως η καρδιά είναι μονάχα ένας μυς..</em></div><br /><div align="center"><em></em></div><div align="left">Ότι γράφεις είναι προϊόν του σκοταδιού. Όχι του σκότους, αλλά της νύχτας. Όχι της σκιάς, μιας οποιασδήποτε σκιάς, αλλά του αγγέλου σου. Κι ας δειλιάζεις συνέχεια να εμφανιστείς στον ύπνο του. Ξέρεις μονάχα πως πάντοτε θα τον προσέχεις. Να 'ναι πάντοτε ευτυχισμένος. Κι εσύ? Εσύ μονάχα θεατής.</div><div align="left">Όταν ανοίγεσαι, όταν ξεκουμπώνεις το μπλουζάκι σου, όχι για να μου δείξεις το στήθος σου, αλλά για να μ' αφήσεις ν' αγγίξω την καρδιά σου, τότε με μάτια ορθάνοιχτα θα μείνω, ότι μου έδωσες πίσω ποτέ να μην το πάρεις. Δε μετριούνται όλα με τα δάχτυλα. Δε χαζεύονται όλα με τα μάτια. Δεν ερωτεύεσαι μονάχα με το σώμα. Δεν αγαπάς μονάχα την ψυχή.</div><div align="left">Θα κρατάω σταθερά. Δεν είναι γυαλί για να ραγίσει η καρδιά, δεν είναι γράμμα σε μπουκάλι οι σκέψεις μου. Δεν υπάρχει θάλασσα εδώ να στο αφήσω να 'ρθει να σε βρει το κύμα.</div><div align="left">Και το παλεύω. Να το ζήσω. Να ευτυχήσω. Μα είναι δύσκολο, δεν είναι απλά μια αγάπη της γωνίας..</div><br /><div align="left"></div><div align="center"><em>..Τα καταφέρνω, μα είναι δύσκολα τα αισθήματα να παίρνουνε ανάσα μετά βίας..</em></div><br /><div align="left"></div><div align="left">Φοβάμαι κάποτε αν σε δω και πια δε σε γνωρίζω.</div><div align="left">Δε σ' έχω ακόμη δει κι όμως δε φοβάμαι να σε ζήσω.</div><div align="left">Γυρίζω τους δείκτες του ρολογιού, πίσω, να σε ζήσω λίγο παραπάνω. Πόσα χαμόγελα μπορώ να κρατήσω να σε θυμάμαι?</div><div align="left">Και φοβάμαι..</div><br /><div align="left"></div><div align="center"><em>..Λένε πως όπου ένας έρωτας πεθαίνει..</em></div><div align="center"><em>..μια ανάμνηση φυτρώνει την αγάπη να ζεσταίνει..</em></div><br /><div align="left"></div><div align="left">Με τρώει, με κατασπαράζει ο χρόνος, οι υποχρεώσεις, η ίδια η ζωή.</div><div align="left">Μα θα έρθω. Θα έρθεις. Και θα ζήσουμε. Κι αν ακόμη για σένα μιλώ, αν μονάχα για σένα μιλώ, είναι γιατί κάποια ψυχή κάποτε μου έμαθε ότι όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι. Τα μάτια μου φταίνε. Που βλέπουνε νεράιδες παντού, αλλά αγγέλους μόνο λίγους. Μόνον ένα. Μια φορά..</div><br /><div align="left"></div><div align="center"><em>..Λένε πως όπου μένει η μυρωδιά ενός αρώματος και το οικείο βλέμμα ενός ξένου πια προσώπου..</em></div><div align="center"><em>..ότι ο χρόνος σου ζητά να επιστρέψεις όσα με τα δάκρυά σου ζητούσες ενώπιόν του..</em></div><div align="center"><em>..Λένε πως όπου κάποιος ζητάει μ' εγωισμό ότι δεν του ανήκει για πάντα να κάνει δικό του..</em></div><div align="center"><em>..ότι όλα αυτά που είχε πει ζητούν πίσω κάθε στιγμή και θα τον βρουν το βράδυ στ' όνειρό του..</em></div><br /><div align="left"></div><div align="left">Απλώς φοβάμαι κείνο το καλημέρα που θα πεις, όταν πια θα πάψεις να το εννοείς..</div><div align="left">Γι αυτό και μένω μονάχα θεατής..</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-4937335786076255934?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-3150721135428088432009-01-14T19:47:00.000-08:002009-01-14T19:52:46.551-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SW6ym7UXW8I/AAAAAAAAAn0/uZRqGDhdChQ/s1600-h/sea+heart.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5291362994034793410" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 250px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SW6ym7UXW8I/AAAAAAAAAn0/uZRqGDhdChQ/s320/sea+heart.jpg" border="0" /></a>Σε περίμενα. Πάντοτε σε περίμενα.<br />Άλλαξαν οι εποχές και με πονά η εξέλιξή τους. Προτιμώ να γράφω με μολύβι αγαπημένη. Πόσο γλυκό κι αληθινό μοιάζει τούτο το γκρίζο ίχνος που βγάζει στο χαρτί. Πόσο.. Και να σου μιλώ. Να σου μιλώ για ώρες. Για πράγματα που μόνο εσύ καταλαβαίνεις. Ζω με ποίηση μεσ' το κεφάλι. Μ' αγάπη παιδική μεσ' στην καρδιά που κανείς δε θέλει να ρουφήξει. Ξύπνα με και πάρε μου την καρδιά. Ξύπνα με αγαπημένη..<br />Τα χρόνια φυλάκισης της ψυχής μου εξαφανίστηκαν αλλά τα σημάδια στο πέρασμά τους αφήνουν το στίγμα τους σε κάθε μου βήμα τωρινό και κάθε προσπάθεια απελευθέρωσης της αλήθειας που κρύβω μέσα μου. Αχ, αγαπημένη, ξέρω, είναι περίεργος ο τρόπος μου αλλά δεν μπορώ αλλιώς να εκφραστώ. Δεν ξέρω να σου μιλώ πρόστυχα για να κρατώ σε ενδιαφέρον τη λίμπιντό σου. Μονάχα ξέρω να στολίζω με λέξεις που πιστεύω τις ατέλειές σου για να σου δείξω πόσο σ' αγαπώ. Μονάχα το χέρι να σου σφίγγω και να βολτάρουμε παρέα ως τα ξέμπαρκα αστέρια. Πόσο κουραστικός μπορεί να γίνει κάποιος όταν μιλά μ΄ευαισθησία, όταν αψηφά την καθημερινότητα κι αποζητά ταξίδια με το νου και θέλει με κάποιον να τα μοιραστεί? Συγχώρα με που σε ποθώ αλλά η νεανική μου φτιάξη δεν αντέχεται. Τούτο το κορμί πως να χαληναγωγήσεις. Η ηλικία θα φταίει. Φωτιά, δίχως κουβέρτα, το βράδυ το κορμί σου δε με σκεπάζει. Με τυραννά κάθε νυχτιά, λερώνει τα σεντόνια μ' υγρά, μάζεψα χρόνια ντροπής μέσα μου, άνθρωπος είμαι, πως αλλιώς να σου το πω? Κι αφήνομαι τώρα στο πρώτο δειλό μου όνειρο. Κι αγκαλιάζομαι με κάθε φάντασμα που μοιάζει να κατοικεί στον ύπνο μου και μοιάζει με όμορφο εφιάλτη. Σε γυναικεία μορφή. Κάθε άνθος που περπατά και μου κουνιέται ηδονικά θέλω να το σφίξω στην αγκαλιά μου. Τ' αγκάθια πλέον δε φοβάμαι. Το πάθος δε σ' αφήνει να σκεφτείς. Δεν αντέχω άλλο έτσι να ζω. Συγχώρα με καρδιά μου, παραστράτησα. Δεν αντέχω ούτε τον ίδιο μου τον ευατό. Κρατιέμαι για τον έναν και μοναδικό έρωτα να χαρώ. Δεν ξέρεις τι επιθυμώ. Μία είναι η αλήθεια. Ποιο κάρμα και ποιος φύλακας άγγελος, ποια αδελφή ψυχή με καρτερεί να συναντήσω? Τη μία περιμένω, τη μοναδική. Τη μοναδική μου αλήθεια. Θα περιμένω ουρλιάζοντας από θυμό. Ποθώ. Σε θέλω. Δε μπορώ..<br />Μου μιλούν οι φίλοι μου μα σημασία δε δίνω. Άφησα να μακραίνουν τα μαλλιά, να τα ρίχνω μπρος στα μάτια μου, να μην τους αντικρύζω. Να μη βλέπουνε το φόβο που κρύβεται κάτω απ' τα βλέφαρα. Μου μιλάει η κοπέλα μου και κοιτάζω αλλού. Αφού ξέρω πως δεν είναι αυτή που περιμένω. Μα γιατί την ταλαιπωρώ? Και μένει.. Ουρανέ στάξε αίμα και για μένα. Σκότωσέ με για να ζήσω. Απελπίζομαι όταν τη θωρώ. Κι έχει πάντοτε κάποιον άλλο στην αγκαλιά της. Μπάσταρδε ουρανέ, ποτέ ξανά δε θα γράψω για σένα. Δε θα ταξιδέψω στην πλάτη σου. Ποτέ πια. Ποτέ..<br />Από μικρός περίμενα τη νεράιδά μου. Και γνώρισα μία. Μα ήταν πρόστυχη στα λόγια και χυδαία. Όχι, δεν ήτανε κακό. Απλώς δε μου ταίριαζε. Όχι. Απλώς δεν ήταν η νεράιδα που ονειρευόμουν..<br />Από μικρός έλιωνα για μια οπτασία. Και γνώρισα μία. Μα ήτανε αλλού ερωτευμένη. Ίσως όχι. Ποτέ δεν το κατάλαβα. Μα ήτανε κλειστή στο δώμα της και μυστική. Μόνη. Και μ' εμένα πλάι της το ίδιο έμοιαζε. Μόνη. Και νόμιζα πως την αγάπησα. Μα δεν έχει σημασία πια. Μόνη. Κι η έγνοια πίεση έμοιαζε. Δεν καταφέρνω εύκολα να της μιλώ. Σωπαίνει και με ταράσει τούτος ο κρότος της. Την εμπιστεύομαι, μα με ποιον να μοιραστώ εγώ τα όνειρά μου? Εκείνη τα δικά της? Κι έφυγε. Σειρά μου. Μόνος..<br />Από μικρός αγγέλους κυνηγούσα. Βρήκα έναν. Είναι ο λόγος για να χαμογελώ. Τα υπόλοιπα τα 'χω στην καρδιά μου, το χαρτί δεν τα χωρά. Θα τα μάθει κάποια μέρα..<br />Από μικρός έψαχνα άνθρωπο για να ταιριάξω. Κι όταν το κατάφερνα άνοιγε το παράθυρο και πετούσε σαν πουλί. Κι ότι ποθούσα το τύλιγα στα λόγια μου. Το μπέρδευα άθελά μου και δεν είχα τρόπο μετά να το ξετυλίξω. Να θυμάσαι ότι ακόμη σε ποθώ ουρανέ..<br />Από μικρός έβλεπα τη μορφή σου στο μυαλό μου ζωγραφιστή. Με χρώματα όλο χάρη. Κείνο το μπάσταρδο το ροζ που τόσο το μισώ..<br /><br /><div align="center"><em>..καθώς πηγαινόφερνα το παιδικό κονδύλι</em></div><div align="center"><em>ήταν για να μάθω να σου γράφω τραγούδια..<br />..όταν ακούμπαγα στο τζάμι της βροχής<br />ήταν που αργούσες ακόμα..<br />..όταν τη νύχτα κοίταζα τ' αστέρια<br />ήταν γιατί μου λείπανε τα μάτια σου..</em><br /></div><p>Ήξερα ότι κάπου υπήρχες κι εσύ. Σίγουρα γεννήθηκες. Ξέρω ότι θα 'ρθεις κάποτε. Μα πότε? Σίγουρα ο ποιητής πέθανε για μένα..</p><p align="center"><em>..Έτσι έζησα..<br />..πάντοτε..</em></p><p><em>Γκόμενά μου</em> ποτέ δε θα γίνεις. Μ' αρέσει να σε λέω <em>αγαπημένη</em>. Όχι <em>κοπέλα μου</em>, <em>κορίτσι μου</em> ή <em>κοριτσάκι μου</em>, παρόλο που φύλαγα το τελευταίο για ξεχωριστό σκοπό. Είσαι ξεχωριστή κι όταν έρθεις απλά χτύπα την καρδιά μου. Σίγουρα κάποιος θα σου απαντήσει. Κι αν σ' αφήσω να φύγεις θα 'ναι επειδή δε θα υπάρχω πια..<br />Σε περιμένω <em>αγαπημένη</em>..</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-315072113542808843?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-56289689597763316042008-11-15T15:19:00.000-08:002008-11-15T15:41:38.186-08:00Σταμάτα να με σταυρώνεις.<br />Ζω πίσω από τις λέξεις μου γιατί δε μπορώ ν' αντιμετωπίσω τις εναλλαγές των σκέψεών μου. Οι διαθέσεις μου αλλάζουν χρώματα όπως ο ουρανός τη χαραυγή. Όσο όμορφο κι αν ακούγεται, όταν το βιώνεις, διαφέρει..<br />Θα γινόμουν ένα πιο υγιές πλάσμα αν με μεγάλωνες με χάδια αληθινά κι όχι καταναγκαστική αγάπη.<br />Κι όσες κερδίζω μονάχος μου απόψε, όλες άχαρες μου μοιάζουν. Δε μπορώ καμία να συνηθίσω. Που να πάρει ο διάολος, πονάνε οι τρύπες στις παλάμες..<br />Κοίτα με που σου 'μοιασα και τώρα θέλω ν' αλλάξω.<br />Δυσκολεύομαι να προσαρμοστώ γιατί συνήθισα εσένα.<br />Μίσησα τους αριθμούς γιατί έπρεπε ν' αγαπώ κείνον που μου τους έμαθε.<br />Κι αδιαφορώ για κείνον που μου τους έμαθε γιατί αγαπά τους αριθμούς.<br />Τα νευρικά μου κύτταρα έμαθαν να μη σαλεύουν στη ματιά των δικών σου αλλοπαρμένων.<br />Κι αν έγινα ήρεμο παιδί, περίεργο, είναι γιατί ψάχνω σιωπηλά τις αιτίες μου και βασανίζομαι στη φυλακή μου ενώ έχω καταπιεί το κλειδί της από πείσμα. Στην όψη μοιάζω όμορφος, όχι στη σκέψη, είμαι τέρας.<br />Κι αν ωρίμασα αργά και το 'χεις κάνει ζωγραφιά στα χείλη σου, ποτέ μην το ξεχάσω, δε με νοιάζει, δε δακρύζω, δεν αντιδρώ στο κάλεσμά σου.<br />Κι αν έχασα πολλά, κι αν γέρασα νωρίτερα καμιά σαρανταριά χρονάκια, πίσω δε θέλω να γυρίσω.<br />Εσύ με σταυρώνεις όπως και να 'χει.<br />Λέξη δε θα πάρεις απ' τα χείλη μου, σταγόνα από τα μάτια μου.<br />Κι αν απογοητεύτηκες για το ένστικτο το μητρικό σου, δε θα 'μαι κει να σου κρατήσω το χέρι. Μίσος δεν κρατώ, κρατώ παράπονο. Παιδικό.<br />Ο καρπός σου άλλαξε χώμα για να γιάνει μάνα.<br />Κι αν τελικά δεν προσπαθήσω τίποτε ν' αλλάξει, είναι γιατί φοβάμαι την αποτυχία.<br />Μη με σταυρώσεις φοβάμαι..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-5628968959776331604?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-1955287623193359822008-10-28T19:03:00.000-07:002008-10-29T07:12:41.385-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SQhshSuKuFI/AAAAAAAAAmc/1IbWdNS3tjo/s1600-h/Embrace_of_the_Angel_of_Lif.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262575483799386194" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 228px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SQhshSuKuFI/AAAAAAAAAmc/1IbWdNS3tjo/s320/Embrace_of_the_Angel_of_Lif.jpg" border="0" /></a> Είχες στ' αυτιά σου κείνο το τραγούδι. Το 'βαλες να παίζει τόσο δυνατά ώστε να μην ακούγεται η φωνή σου. Κι ας μου μιλούσες. Κρατούσες στην παλάμη σου το μαχαίρι. Τόσο σφιχτά που σε μάτωνε. Να μου δείξεις πως σου έμπηξε στα στήθια το χωρισμό. Στεκόμουν και σε κοίταζα αποσβολωμένος. Δεν είχα ξαναζήσει κάτι τέτοιο. Δεν το είχα συνηθίσει..<br /><div><em>"Άσε κάτω το μαχαίρι ρε φίλε, δεν είναι αστεία πράγματα αυτά!" </em></div><div><em>"Όλα αστεία είναι. Τίποτα δε νιώθεις? Με χώρισε ρε, με χώρισε."</em></div><div>Δάκρυ ήταν. Το είδα. Έτρεχε στο μάγουλό του. Δάκρυ ήτανε ρε. Έκλαιγε!</div><div><em>"Φίλε, είσαι καλά? Δεν σε έχω ξαναδεί σε τέτοια κατάσταση."</em></div><div><em>"Μου την πήρε ρε, μου την πήρε αυτός ο μαλάκας. Εκείνος ο φλώρος που την κολλούσε, τον θυμάσαι? Μου την πήρε ρε..."</em></div><div><em>"Κάτσε ρε φίλε. Συ δεν ήσουν που την έφτυνες? Όσο ήσασταν μαζί δεν πήγες με την άλλη στο club? Και τώρα γιατί όλ' αυτά? Ειρωνεία? Εγωισμός? Αν την ήθελες θα την κρατούσες."</em></div><div><em>"Την αγαπώ ρε μαλάκα, την αγαπώ. Μαλακίες έκανα τότε, δεν καταλάβαινα. Τώρα το νιώθω. Την αγαπώ!"</em></div><div>Με δυσκολία σε καταλάβαινα.</div><div><em>"Δώσε μου το μαχαίρι."</em></div><div>Το ακούμπησα στο νεροχύτη. Στ' αλήθεια μ' ανατρίχιαζε το αίμα.</div><div><em>"Ζαλίζομαι."</em></div><div><em>"Έλα, κάθισε εδώ. Είσαι καλά ρε φίλε? Σκούπισε το χέρι σου. Έλα, πάμε στο μπάνιο να πλυθείς."</em></div><div>Χαμήλωσα τη μουσική. Τι περίεργο κομμάτι..</div><br /><div align="center"><em>Δε σε ξέρω μα έμαθα να σε ζηλεύω..</em></div><div align="center"><em>..αυτή που αγαπώ στην αγκαλιά σου τη βλέπω..</em></div><div align="center"><em>..κι εγώ μόνος μου μένω..</em></div><div align="center"><em>..θεέ μου πόσο τη θέλω..</em></div><div align="center"><em>..θα 'θελα να 'ταν δικιά μου..</em></div><div align="center"><em>..χωρίς εκείνη πεθαίνω..</em></div><div align="center"><em>...</em></div><br /><div align="left">Προσπάθησα να την κερδίσω. Της ζήτησα συγγνώμη. Είχε δίκιο, την πλήγωσα, μα ήμουν εδώ τώρα να της γιάνω τις πληγές. Δώσε μου κείνο το μαχαίρι ν' ανοίξω το στήθος μου, να της προσφέρω την καρδιά μου. Στο ρυθμό της χτυπάει, πρέπει να το μάθει. Παρακαλάω να γυρίσει, σα μωρό κλαίω και σπάζω τα πάντα γύρω μου, μέσα μου. Αφήνω ελεύθερο το μυαλό να ταξιδέψει κοντά της. Κάθε μου κίνηση θάνατος, κάθε μου βήμα αγάπη. Έρωτας είναι, τώρα το ένιωσα, δεν το καταλάβαινα παλιά. Ανώριμος είμαι ρε φίλε και πληγώνω κόσμο. Προσπαθώ να την αγγίξω, τώρα έφυγε, πάει. Μου μίλησε στο τηλέφωνο, μου είπε ότι την αγγίζεις εσύ. Δε θα τ' αντέξω. Σε μισώ ρε μαλάκα. Κι ας μη σε ξέρω.</div><div align="left">Μια νεράιδα ακόμη που με αρνείται και φεύγει. Ένας άγγελος, πλάσμα από παραμύθι φερμένη. Άπλωσες τα δίχτυα σου απάνω στα δικά μου, όλα δικά σου τα θέλεις. Αδυναμία εγώ, χαμένος για πάντα. Κέρδισες. Έτσι απλά..</div><br /><div align="center"><em>..έχασα το κορίτσι μου..</em></div><div align="center"><em>..από τότε πολεμάω να ξεφύγω απ' τη θλίψη μου..</em></div><br /><div align="left">Κοίταξέ με στα μάτια, κι αν δεν ταιριάζουμε, ξέρω, μια ευκαιρία μονάχα, κοντά μου ξανά να σε φέρω. Ανοίγω τα χέρια μήπως μέσα χωρέσεις. Κλείνω τα μάτια μήπως εκεί δικιά μου σε έχω. Ειν' όλα μάταια πια, έχεις αλλάξει πορεία. Δεν εκτίμησες τίποτα. Ότι είχα, όλα για σένα. Άλλο ταλέντο δεν έχω. Τίποτ' άλλο δεν έχω..</div><br /><div align="center"><em>..όλη μου η ουσία..</em></div><div align="center"><em>..ένα κομμάτι χαρτί και λίγο φαντασία..</em></div><br /><div align="left">Περίμενα να γυρίσει. Να τη δω, ξανά κοντά μου, να τη σφίξω στην αγκαλιά μου, έστω για μια στιγμή. Απέτυχα. Δυστυχώς, το ξέρω. Για κείνη είσαι σημαντικότερος..</div><br /><div align="center"><em>Δεν σε ξέρω, αλλά..</em></div><div align="center"><em>..να την προσέχεις..</em></div><div align="center"><em>..αυτήν που αγαπώ..</em></div><div align="center"><em>..εσύ την έχεις..</em></div><div align="center"><em>..θα 'θελα να 'μαι συ για μία ώρα..</em></div><div align="center"><em>..να την είχα αγκαλιά για λίγο τώρα..</em></div><br /><div align="left">Είναι δική σου τώρα. Πρόσεχέ την. Φοβάται. Τη μοναξιά. Τον ίδιο το φόβο. Να την κρατάς σφιχτά. Να της ψιθυρίζεις στ' αυτί κείνο που θέλει ν' ακούσει. Να της γρατζουνάς στην κιθάρα μια μελωδία που αγαπά, κι αν δεν τα καταφέρνεις με τις νότες, γράψε της κάτι απ' την καρδιά. Αγκάλιασέ τη και κάνε τη δική σου. Μ' ακούς που σου φωνάζω? Την αγαπώ ρε. Την αγαπώ. Και πονάω. Μα αγαπώ. Πρέπει να 'ναι ευτυχισμένη. Αρκεί να μου λείπει, αρκεί που κοντά σου χαμογελά και νιώθει ασφάλεια. Μου αρκεί.</div><div align="left">Πρόσεχέ την. Στα μάτια να την κοιτάζεις, να της μιλάς με αλήθειες για αλήθειες. Να της μιλάς σιωπηλά. Αγαπάει να κουρνιάζω στα στήθια του άλλου, πόσο το ζηλεύω κι όμως θα σου πω ότι λατρεύει ν' αγαπά. Είσαι τυχερός ρε μαλάκα, τι άλλο μπορώ να σου πω? Να την προσέχεις γιατί ακόμη την αγαπώ. Όχι πάλι το ίδιο ρεφρέν. Όχι, όχι. Χαμήλωσέ το. Όχι...</div><br /><div align="center"><em>Δεν σε ξέρω, αλλά..<br />..να την προσέχεις..<br />..αυτήν που αγαπώ..<br />..εσύ την έχεις..<br />..θα 'θελα να 'μαι συ για μία ώρα..<br />..να την είχα αγκαλιά για λίγο τώρα..</em></div><br /><div align="left">Δική σου είναι τώρα. Να την προσέχεις. Κι όταν στα μάτια σε κοιτάζει ερωτικά, δε θέλω να το σκέφτομαι, κι όμως καρτερώ να το ξαναζήσω. Σαν άγγελος μοιάζει τα βράδυα. Το κορμί της διάφανο, θα χάνεσαι στο βυθό των σκέψεών της. Με μια ανάσα. Τη θέλω ακόμη. Ξανά. Για μία νύχτα μόνο. Για πάντα. Έχεις τον παράδεισο στην αγκαλιά σου, μην τον αφήσεις να φύγει. Σε παρακαλώ, μην την κάνεις να δακρύσει ποτέ. Το έκανα εγώ, από τότε μισώ τον ευατό μου. Δεν εκτιμάς ποτέ κάτι παρά μόνο όταν σου λείπει. Και μου λείπει τώρα ρε, μου λείπει πολύ..</div><div align="left">Να την προσέχεις. Και να θυμάσαι. Αν κάποια στιγμή σου θυμώσει δώσε της μόνο αγάπη. Στη στιγμή θα χαμογελάσει κι όλα θα τα ξεχάσει. Κάποιες νυχτιές φοβάται, ότι θα χαθεί νομίζει. Θα σου κρατά σφιχτά το χέρι, στιγμή μην το αφήσεις. Χάιδεψέ της τα μαλλιά, νιώσε την αναπνοή της. Στα όνειρά της θα κατοικώ να βλέπω αν είναι ευτυχισμένη. Ο πρίγκηπάς της ήμουν κάποτε, τώρα σιχαμερό βατράχι. Κι όταν με φίλησε κάποτε, κάλυψα τη φωτιά του έρωτα με στάχτη. Έκανα λάθη ρε φίλε, λάθη, πολλά λάθη. Τώρα ζεις εσύ κοντά της, να την προσέχεις, τίποτα να μη σου πάθει. Τα βαρέθηκα όλα. Στάχτη θα γίνω τώρα, στάχτη. Σκόνη, σκιά στο πέρασμά της. Όσο κι αν με πονά στην άκρη θα μείνω. Τελειώνει το τραγούδι, τελειώνει η δύναμή μου. Και μην ανησυχείς..</div><div align="center"><em></em></div><div align="center"><em>..εγώ γίνομαι σκόνη..</em></div><div align="center"><em>..δε θα την ενοχλήσω..</em></div><div align="center"><em>..όσο κι αν αυτό με σκοτώνει..</em></div><div align="center"><em>..η καρδιά μου είναι μόνη..</em></div><div align="center"><em>..θα χαρείς επομένως..</em></div><div align="center"><em>..αυτή εσένα αγαπάει..</em></div><div align="center"><em>..εγώ είμαι ερωτευμένος..</em></div><br /><div align="left">Να την προσέχεις..</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-195528762319335982?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-83591840703889360142008-09-02T13:43:00.000-07:002008-09-06T11:54:29.923-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SMLKBqv7TOI/AAAAAAAAAb4/RD1bHKBn3GU/s1600-h/weaver.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5242975046216666338" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SMLKBqv7TOI/AAAAAAAAAb4/RD1bHKBn3GU/s320/weaver.jpg" border="0" /></a> Φθινοπώριασε νωρίς. Το ημερολόγιο στον τοίχο έδειχνε 2 του Σεπτέμβρη. Δε θυμάμαι τη χρονιά. Δε θυμάται. <div align="left">Το βλέμμα της ήτανε καρφωμένο σε κάτι κλωστές. Δε θυμάται αν ήταν τούτες οι κλωστές που της έδεσαν τα όνειρα. Πόσο ευχάριστα μπορεί να χαραχτεί ο χρόνος στο πρόσωπό σου? Το δικό της δεν το άγγιξε ποτές. Δε θυμάται αν ήταν τούτες οι κλωστές η φυλακή της. Δε θυμάμαι.</div><div align="left">Το παντζούρι παλιό, σπασμένο, το τζάμι ραγισμένο. Δε θυμάται αν ήταν κείνο το αγέρι του Σεπτέμβρη που τάραζε το μέσα της. Δε θυμάται αν ήταν κείνο που κρύωνε τη ψυχή της. Δε θυμάμαι.</div><div align="left">Το βλέμμα απ' τη χαραμάδα να χαζεύει τον ουρανό που δεν μπορεί ν' αγγίξει. Τα χείλη παρακαλάνε να εκφράσουν όσα ζουν οι υπόλοιπες αισθήσεις. <em>"Τι θέλω ν' αγγίξω και δε μπορώ? Τι ποθώ αλλά δεν έχω το θάρρος να το ζητήσω?"</em> Να λιώνουν τα μάτια της στα μάτια μου ικετεύοντας να μιλήσω. Να μιλήσω για όσα εκείνη ποτέ δεν κατάφερε να ξεστομίσει. Τα χείλη της είχαν ταίρι τα δικά μου. Στην έκφραση, στην ουσία, στη συμφιλίωση, έλειπε μονάχα κείνο το πάθος το ψεύτικο που έδενε τα σώματα τις κρύες νύχτες. Όλα τα ψεύτικα χωρούσαν εδώ και τίποτε τελικώς δεν ειπώθηκε. Όσο σφαλισμένα ήταν τα χείλη της, άλλο τόσο τα δικά μου έτρεμαν να σπάσουν κάθε ποθητή της σιωπή.</div><div align="left">Συμπαθούσε όσα έγραφα αφού είχα επιλέξει μόνο σημάδια στο χαρτί ν' αφήνω για να εκφράζομαι. Ίσως για ένα ανυπόφορο παρελθόν να εκδικηθώ, ίσως τις ώρες τις ατέλειωτες, τις λειψές να ανταποδώσω. Μπορεί περισπούδαστος γραμματικός να μην ήμουν, το μεροκάματο να μου 'κλεβε ώρες ατέλειωτες μελέτης κι όρεξης για δημιουργία, αλλά εκείνη συμπαθούσε την πένα μου. Αυτό μου αρκούσε, αυτό μου αρκεί.</div><div align="left"><em>"Πόσο αληθινά γράφεις κι ας μη φωτίζεις με τον τρόπο σου."</em> Το 'λεγαν τα μάτια της, το 'γραφε σε μια κόλλα χαρτί δίχως μελάνι, το ψιθύριζε η ψυχή της κι είχα εξασκηθεί να την ακούω. Το 'πλεκε στον αργαλειό χάμω από τ' αστέρια κι απ' απέραντους ουρανούς, 6 γράμματα σχημάτιζε, 6 γράμματα ζητούσα. Σ' αγαπώ.</div><div align="left">Ήτανε τότε που το πρόσωπό μου άλλαζε χρώματα, σαν τα πλεκτά της. Άλλο κόκκινο σαν το αίμα, άλλο πράσινο σαν τα φύλλα την άνοιξη, άλλο κίτρινο σαν τα φύλλα στις 2 του Σεπτέμβρη. Φθινοπώριασε νωρίς μάτια μου.</div><div align="left">Στεκόμουν σε μια γωνιά. Τυχαία ήτανε σκοτεινή? Όλο το δωμάτιο σκοτεινό δεν ήταν? Ένας αργαλειός γέμιζε το δωμάτιο. Μονάχα αυτός. Και κείνη. Η παρουσία της. Η σκιά της. Τόσο λεπτή, τόσο σιωπηλή, τόσο ήσυχη. Την ημέρα σκιά, το βράδυ φάντασμα. Δεν κοιμόταν καθόλου θε μου? Καθόλου? Τα μάτια της νεανικά, βαριά. Ασήκωτες οι μνήμες, καθαρές οι σιωπές. Η βελόνα είχε θρέψει τα δάχτυλά της. Δεν ένιωθε πόνο στις άκρες τους, σκληρά σαν πέτρα. Τον πόνο που έχασε από τα δάχτυλα τον κέρδισε η καρδιά της, λαφριά σαν πούπουλο, ευαίσθητη, λευκή η φορεσιά. Τελικά αν δεν έχεις πονέσει σε τούτο τον κόσμο δε θρέφει η καρδιά σου καλοσύνη και συμπόνια. Κι αν πληγωθείς παραπάνω κάποιες φορές ίσως η καρδιά πετρώσει κι επιστροφή δε θα ΄χεις στα όμορφα. Μη μισείς τους ανθρώπους, μίσησε τον ίδιο σου τον πόνο. Φθινοπώριασε νωρίς κι εφέτος μάτια μου.</div><div align="left">Ύφαινε ασταμάτητα. Με το φως της ημέρας, δίχως να το φχαριστιέται. Με τη μαγεία της νύχτας ένιωθε γεμάτη κι αλλόκοτα συναισθήματα κούρνιαζαν κοντά στο στήθος της. Με το δείλι το ρομαντικό, το κουρασμένο το κορμάκι της έγερνε σ' ένα στρώμα χιλιομπαλωμένο. Ίσως κι αυτό απ' τη κλωστή της να 'ταν πλεγμένο. Απ' τα χεράκια της φτιαγμένος ο καημός. Κι είχε κρύο τα βράδυα του Σεπτέμβρη. Πόσο έχουμε? 2 του μηνός. Φθινοπώριασε νωρίς ρε γαμώτο.</div><div align="left">Ακόμη και να βλασφημήσεις δε σε άφηνε. Σε κοιτούσε. Αχ, αυτό το βλέμμα. Ταξίδευες με κείνο. Με πλοίο το γαλάζιο των ματιών της και σημάδι για να μη χαθείς στο σκοτάδι είχες τον ήχο απ' τον αργαλειό της. Έκοβε που και που λίγο απ' το δέρμα της καθώς έμπηγε τη βελόνα στο μαλακό του καρπού της. Κόκκινο πότιζε το υφαντό. Επίτηδες θα το 'κανε, φαντάστηκα. Ν' αφήσει το σημάδι της στο χρόνο, σ' αυτό που αγαπά. Πως να δείξει κανείς ότι υπήρξε? Ότι υπάρχει ακόμη? Αίμα, αίμα, αίμα. Ζωή..</div><div align="left">Αλήθεια. Ψέμα δε θυμάμαι να 'πλεξε ποτέ. Μα και να το τολμούσε, τρόπο δεν είχε να το εκφράσει, θα 'μενε ραμμένο, ξεχασμένο. Μονάχα λίγοι θα μπορούσαν να το διακρίνουν βαθιά πίσω απ' την ομορφιά του έργου της. Μιλώ μ' έκφραση θαυμασμού ίσως? Πιάνω τον ευατό μου γελοίος να φαντάζω, εκτός της γενιάς που υπηρετώ. Τα πλεκτά της όμως τα αγαπώ. Κι εκείνη αγαπά τον τρόπο μου. Θαυμασμός είναι, δεν το ξεχνώ, για έρωτα ντρέπομαι να της μιλήσω. Πως ν' ακούσω το "ναι" απ' τα χείλη της τ' αμπαρωμένα? Κι αν είναι πιο βαρύ το "όχι" μιας σιωπής? Ξέχνα το, η γωνιά μου η σκοτεινή μου αρκεί, κι η θέα της όταν πλέκει γιομίζει την καρδιά μου ευχαρίστηση. Ας είναι ο δειλός να μένει πάντοτε πίσω χαμογελαστός. Δεν μπορούμε να τα ΄χουμε όλα σε τούτη τη ζωή. Παραμύθια παρηγοριάς. Να της ζητήσω μι' αγκαλιά ή θα τυλίξει τις κλωστές της γύρω απ' το λαιμό μου? Έχει κρύο απόψε κι ίσως να μη μου αρνηθεί. Ένα νεύμα της μου αρκεί διάολε, χάρισέ το μου. Τόσα της στέρησες, μην της πάρεις και τούτο. Κρύωσε απόψε ο καιρός. Άκουσα ότι φθινοπώριασε νωρίς.</div><div align="left">Μυστικά επτασφράγιστα. Κρυμμένα ανάμεσα στις κλωστές της. Χάθηκα μια μέρα κει ανάμεσα ψάχνοντας την αγάπη. Δε ξαναβγήκα στο φως από τότε. Δεν είχα κουράγιο να την αφήσω μονάχη. Και πόσο μ' αρέσει τούτο το σκοτάδι της. Της έλεγα για τον τρόπο μου, για τον αγγελικά πλασμένο κόσμο που ονειρεύομαι, για τους ανθρώπους που παύουν να 'ναι άνθρωποι. Για τον άνδρα που πρέπει βράχος να 'ναι, σκληρός, αλλιώς παράξενος φαντάζει στα μάτια όλων. Απαντούσε: <em>"Ο άνδρας κάνει τη γενιά κι όχι η γενιά τον άνδρα.." </em></div><div align="left">Ξεδιψάει τον αργαλειό με δάκρυα όταν λείπω. Ποτίζω τις παλάμες της με τα δάκρυά μου μπας και μαλακώσουν και νιώσουν ξανά λιγάκι πόνο.</div><div align="left">Τα λόγια της αυθαίρετα ή βγαλμένα από τις μοναχικές τις νύχτες?</div><br /><div align="center"><em>"Δικαιολογίες χτίζουν τα λάθη.."</em></div><div align="center"><em></em></div><div align="center"><em>"Κανείς δε μ' ερωτεύθηκε όσο ο Μορφέας. Ο έρωτας όμως χάνεται τόσο εύκολα. Τώρα δε με κρατά παρά μονάχα λίγα λεπτά στην αγκαλιά του."</em></div><br /><div align="center"><em>"Τα όνειρά μου ζουν σ' ελπίδες ξεγραμμένες</em></div><div align="center"><em>κι ας επιμένει το κορμί να ζει σε ψυχές σακατεμένες."</em></div><br /><div align="left">Κι αν όλα φαντάζουν λέξεις βγαλμένες από βιβλία κι ιστορίες παλιές είναι απλώς σκέψεις ενός κοριτσιού που έπλεκε. Πόσο απέχει όλο αυτό απ' το σήμερα κι όμως πόσο ίδιο είναι?</div><div align="left">Ίσως να ήξερε και μαγικά. Ξόρκια κι άλλα ύπουλα κόλπα για να με φέρει κοντά της. Τι γλυκιά ευφορία τούτη η φυλακή της η πλεκτή. Σαν αράχνη έπλεκε τον ιστό της αργά και βασανιστικά μπρος στα μάτια μου. Φθινόπωρο κι η αράχνη άρχισε να κρυώνει.<br />Φίλιωσε απ' την αρχή με τους πιο σκοτεινούς αιώνες. Μοιάζει πως θα ζήσει χρόνια πολλά ακόμη αγκαλιά με τον καημό της. Το αίμα ξεράθηκε. Κείνο το μέσα της ξεβράζει πόνο και θυμό. Οργή κι έξαψη σαρκική, αγνή. Στόμα δεν έχει να μιλήσει. Κι η σιωπή της δε φαντάζει πια λευκή.</div><div align="left">Στον τοίχο, στους τοίχους τους τέσσερις, το χρώμα είναι γκρίζο. Λες και το 'βαψε μονάχη με χρώμα απ' την ψυχή της. Ίσως πάλι δεν το ΄χε βάψει ποτέ κι απλά το κυρίευε ο χρόνος. Τούτος δε χαράζει απλώς ρυτίδες. Αφήνει τα σημάδια του σ' αυτά που αγαπάς, τα άψυχα, και τα σκοτώνει σιγά σιγά. Στους τέσσερις τοίχους, στις ρωγμές, έβλεπα το πρόσωπό της. Η ανάσα της βαριά.</div><div align="left">Φθινοπώριασε. Δεν την ξαναείδα. Άκουσα μονάχα τη φωνή της. Για πρώτη φορά. Για τελευταία φορά..</div><br /><p align="center"><em>"Κούρνιασα στην αγκαλιά σου. Ξάπλωσα αγάπη μου κοντά σου. Τα λόγια δεν αξίζουν κι ας ήξερα πόσο πολύ τα αγαπάς. Τούτα είναι που κατέστρεψαν την κάποτε χαμογελαστή ζωή μου και δύναμη περίσσια δε βρήκα έκτοτε να περπατήσω. Δε βρήκα λόγους να ξαναμιλήσω. Έπλεκα. Έπλεκα για σένα και τη ψυχή σου. Για μένα και την ταραγμένη θολή ύπαρξή μου. Για εμάς και για μερικές καταραμένες αναμνήσεις του παρελθόντος. Με πλήγωσαν όσοι δεν πίστευαν στην αγάπη. Κράτα τα λόγια μου φυλαχτό αν θέλεις γι' απόψε. Πόσο θα ήθελα να έχω την τέχνη να πλάθω στίχους σαν εσένα. Πόσο θα ήθελα να έχεις την υπομονή να τελειοποιείς εσύ τους στίχους σου. Ξέρω πόσο καημό τρέφεις γι' αυτό το ζήτημα κι είναι που με πονά. </em><em>Φεύγω για πάντα. Να με θυμάσαι που και που. Καντήλια δε θέλω και κεριά, το πολύ φως ξέρεις πως δεν τ' αντέχω. Με τρόμαζε στη ζωή, πόσο μάλλον τώρα εδώ στα όμορφα. Μια σκέψη σου μου αρκεί. Όταν κοιτάς τα υφαντά μου μη κοιτάζεις το σχήμα τους τ' απέριττο και τα σύμβολα τα όμορφα που το στολίζουν. Κοίταζε τον τρόπο με τον οποίο ράφτηκαν, με τι υλικό, με πόση σάρκα, πόσο αίμα, πόση στενοχώρια ή ευτυχία έβαλα μέσα τους. Μου αρκεί που πίστεψες σε τούτα. Μου αρκεί που ξέρω ότι πίστεψες σε μένα. Τη λάγνη σου ματιά την είδα, μη νομίζεις πως δε μπορώ να ξεχωρίσω την αλήθεια γλυκέ μου. Νόμιζες ότι την κρατάς κρυφή μα τα λόγια σου έκρυβαν κάτι βαθύτερο για μένα. Έρωτας είναι και πεθαίνει, καλώς και δεν το καταστρέψαμε. Η αγάπη θα μείνει τελικά κι είμαι περήφανη γι' αυτό. </em><em>Σιγοσφυρίζω τούτα τα λόγια για σένα μόνο αγάπη μου. Αραχνούφαντα τα πλεκτά μου, ιστορούφαντα και σιωπηλά τα λόγια μου. Αγάπα με γι' αυτό που είμαι. Ξέρεις να το κάνεις καλά. Έβαλα φωτιά στις αλήθειες μου και κάηκα από δαύτες. Φεύγω τώρα ευτυχής που σε γνώρισα και περήφανη που πεθαίνω για μι' αλήθεια.</em><em>"</em></p><p align="left">Σιωπή στο δωμάτιο. Μονάχος. Πάντοτε έτσι δεν ήταν..?</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-8359184070388936014?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-28489217391955128152008-08-19T14:05:00.000-07:002008-08-19T14:58:02.124-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SKtBZYEjEcI/AAAAAAAAAbg/dkHLSbyQjEs/s1600-h/angel052mk.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5236350895962395074" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SKtBZYEjEcI/AAAAAAAAAbg/dkHLSbyQjEs/s320/angel052mk.jpg" border="0" /></a><br /><div><div><div>Απέχεις χιλιόμετρα.</div><div>Το φως όμως από τα μάτια σου σκίζει το σκοτάδι μου με βία.</div><div>Με βία ηδονική. Θελκτικός καταναγκασμός.</div><div>Λέξεις στη σειρά. Μια προσπάθεια μονάχα.</div><div>Να καθρεφτίσω συναισθήματα.</div><div>Να ποτίσω αληθοφάνεια τις στιγμές.</div><div>Κοιμάμαι σχεδόν πάντα ταραγμένος και ξυπνώ μ' εφιάλτες.</div><div>Μέχρι που σχίστηκε το γαλάζιο.</div><div>Μέχρι που σχίστηκε το γαλάζιο και ξέβρασε ο ουρανός αγγέλους.</div><div>Αγγέλους αλήτες, φτωχούς ψυχικά, προδότες, πληγωμένους.</div><div>Ο καθένας μας κρατούσε το έταιρον ήμισύ του.</div><div>Δίχως να το βλέπει στην όψη.</div><div>Δίχως να του σκιρτάει ερωτικά.</div><div>Δίχως να επιζητεί τη σάρκα μονάχα.<br />Φωτοστέφανο δεν είχε κανένας.</div><div>Αλήθεια, ήτανε όλοι μαγευτικοί.</div><div>Ο δικός μου δεν είχε κανένα ψεγάδι.</div><div>Θ' αποκτήσει όμως κάποτε. Όσο μένει πλάι μου.</div><div>Σκορπάει ευτυχία στο μέσα μου και χαμόγελο στο έξω.</div><div>Θέλω να ρουφήξω τον πόνο του να μη νιώσει ποτέ ξανά κενός.</div><div>Θέλω να ξεπλύνω το ποτισμένο απ' τα δάκρυα μαξιλάρι του με τα δικά μου μάτια.</div><div>Άκου με που σε θέλω εδώ.</div><div>Άκου πως ουρλιάζει το μέσα μου για σένα.</div><div>Με φωνάζει η νύχτα. Σε καρτερεί κοντά της.</div><div>Μου μιλάει το σύννεφο που είχες ξαποστάσει στον πηγαιμό σου.</div><div>Το φευγιό σου ν' αργήσει λιγάκι, να σε χαρώ.</div><div>Θα πατώ στα χνάρια σου.. τα βήματα μου βήματά σου..</div><div>Θα κρύβομαι στη σκιά σου.. ο φόβος μου προστασία σου..</div><div>Θα ζητώ μι' αγκαλιά και τίποτε παραπάνω.</div><div>Από μι' αγνή αγάπη δε ζητάς τίποτε.. μονάχα της προσφέρεις.</div><div>Σε μι' αγνή αγάπη δεν περιμένεις ανταλλάγματα.. είσαι ευτυχισμένος απλά μ' αυτό που έχεις δίπλα σου.</div><div>Άκου με.</div><div>Για σένα.</div><div>Περνάω βουνά.</div><div>Παλεύω μ' αστέρια.</div><div>Νικάω θεούς.</div><div>Τυραννώ διαόλους.</div><div>Με σιγοντάρει η τρέλα απόψε.</div><div>Μια αύρα αλλιώτικη απ' τις παλιές μελαγχολικές που τόσο αγαπώ.</div><div>Γύρισα.</div><div>Με περίμενες?</div><div>Γύρισα πια.</div><div>Σκόρπιες λέξεις σφηνώνονται στο μυαλό μου.</div><div>Μια μελωδία στ' αυτιά μου.</div><div>Άκου.</div><div>Φωνές.</div><div>Κόσμος.</div><div>Κραυγές.</div><div>Φωτιά.</div><div>Ομίχλη.</div><div>Σκοτάδι.</div><div>Ολόγερμα.</div><div>Νυχτιά.</div><div>Άκου.</div><div>Ψέμα.</div><div>Θυμός.</div><div>Προδοσία.</div><div>Οργή.</div><div>Ήλιος.</div><div>Ουρανός.</div><div>Φεγγάρι.</div><div>Γη.</div><div>Άλλα τα νικάω.</div><div>Άλλα με ποδοπατούν.</div><div>Μα ξέχασα μια λέξη.</div><div>Μονάχα αυτή ήθελα να γράψω στο ποστ.</div><div>Μονάχα αυτή μου ερχόταν στα χείλη, στο μυαλό.</div><div>Άκου.</div><div>Είσαι συ.</div><div>Δεν ξέπεσες στη γη.</div><div>Έπεσες.</div><div>Πλάι μου.</div><div>Άγγελος..</div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-2848921739195512815?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-75538165105623497232008-06-29T09:28:00.000-07:002008-12-09T10:58:12.296-08:00<div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SGe8vXzbjtI/AAAAAAAAAZU/jg67dMNDSo4/s1600-h/465252-4ce4d7c8-5a39-4622-a8da-26efe1263872.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5217346215361613522" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SGe8vXzbjtI/AAAAAAAAAZU/jg67dMNDSo4/s320/465252-4ce4d7c8-5a39-4622-a8da-26efe1263872.jpg" border="0" /></a></div><p align="center"><em> ..Κι όταν σε σηκώσω στα χέρια, θα 'ναι πια αργά..<br />..θα 'χει σβήσει το όνειρό σου..</em></p><p align="left">Πνίγεσαι. Οι φωνητικές σου χορδές ματώνουν. Με φωνάζεις. Μα δε γυρίζω. Ούρλιαζε όσο θέλεις. Το μαχαίρι που κρατώ δεν είναι για σένα. Σκίσε το ρούχο σου να δω το γυμνό κορμί σου. Τα φτερά σου να λυγίσουν απ' τον άνεμο. Δεν είσαι άγγελος απ' αυτούς που αγαπώ. Μαύρο πετούμενο. Παραφυλάς για κάθε μου παραστράτημα. Καρτερείς κάθε μου σκέψη, να τη ρουφήξεις να την κάνεις δική σου. Κοράκι θανάτου. Απελπισία μου γεννάς. Υπάρχεις μα δε ζεις. Πως να νιώσεις τον πόνο των άλλων όταν δεν μπορείς ν' αντικρίσεις τ' αστέρια στο σκοτάδι? Πως μπορείς να πικραθείς με τον καημό των άλλων όταν ο ίδιος ο καημός σου σε κρατά κλεισμένη στη φυλακή της ειρωνείας? Γελάς για χάρη μου. Ένα χαμόγελο ειρωνικό που σου σκίζει τα χείλη. Ασυγκράτητο. Δεν αντέχεις την παρουσία μου. Δίπλα σου. Μα πάντοτε εκεί θα 'μαι. Να σε τρομάζω, να σου πίνω το αίμα. Δε γεννήθηκα βρυκόλακας, έγινα. Συ μ' έκανες έτσι. Ο φόβος σου μεταφράζεται σ' αγάπη ξέστρατη. Κοίτα με πως μοιάζω. Αλήτης δίχως σπίτι. Χάνομαι στις λέξεις ενός ψεύτικου κόσμου. Μ' αρέσει να σε κάνω να πονάς. Κοίτα το χαμόγελό σου. Έχει φτάσει ως στ' αυτιά. Φάλτσο. Δάκρυα χαράς. Η σκιά των ματιών σου ψεύτικη. Φτηνή όπως κι η ψυχή σου. Το μαχαίρι που κρατώ δεν είναι για σένα μα δεν θα δειλιάσω αν γουστάρω να το μπήξω στα στήθια σου. Όχι για να πάρω την καρδιά σου, δεν σ' αγαπώ τόσο. Για να δω την ψυχή σου. Που είναι κρυμμένη τόσο καιρό? Θολή ματιά απ' το μίσος. Για έναν κόσμο που καταρρέει σε κάθε άγγιγμά σου. Μ' αρέσει να σε κάνω να πονάς. Να χαμογελάς από ηδονή. Έρωτας δίχως αισθήματα σ' ένα κρεβάτι βουτηγμένο σ' ένα περαστικό αδικαιολόγητο πάθος. Θες να με δεις να χαμογελώ? Πάρτο λοιπόν. Γελάω για πάρτη σου. Κει που οι λέξεις χάνουν το νόημά τους. Κει που το πραγματικό μπερδεύεται με το μπάσταρδο το όνειρό σου. Το μισείς και τούτο. Το τραβάς απ' τα μαλλιά και το ποδοπατάς αλύπητα. Κείνο το σημάδι άραγε στα χείλη σου μήπως είναι απ' το μαχαίρι μου? Δεν θα στο μπήξω βαθιά. Μην με πεις χασάπη. Έχω την λεπτή αίσθηση του δολοφόνου στο βλέμμα. Την τέχνη, να σε πονώ και να σ' αρέσει. Πονάς κοντά μου και το φχαριστιέμαι. Χαμογελάω. Το βλέπεις. Και γι' αυτό οι στάλες οι χοντρές στα μάτια σου ξανά. Ή στα μάτια μου..?</p><p align="center">..Μ' αρέσει να σε κάνω να πονάς. Ίσως γιατί πονώ κι εγώ καταβάθος..</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-7553816510562349723?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-19801453056678463352008-06-22T10:16:00.000-07:002008-12-09T10:58:12.501-08:00<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5216326993730944258" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_1l9izug_biA/SGQdw3WdPQI/AAAAAAAAAZM/XCoONhg9FdM/s320/51971-012.jpg" border="0" /><br />Το δωμάτιο άδειο. Πάντοτε άδειο το θυμάμαι. Λίγες ήταν οι στιγμές που σε θυμάμαι κουλουριασμένη κει, στη γωνιά σου, να με κοιτάζεις. Μονάχα να με κοιτάζεις. Στεκόσουν ώρες κει, χαμηλά στο πάτωμα, πάνω στα κρύα πλακάκια. Με τα πόδια διπλωμένα, τα χέρια σταυρωμένα, ένα δειλό χαμόγελο στα χείλη και μια ματιά να με τρομάζει. Δεν άντεχα να με κοιτάζεις έτσι. Δεν μπορούσα να ξέρω τι σκέφτεσαι. Ντρεπόμουν. Φοβόμουν μήπως βγάλεις λάθος συμπεράσματα για το μέσα μου. Σου μιλούσα. Δεν αντιδρούσες. Είχες καρφωμένα τα μάτια σου στα δικά μου. Θεέ μου, πόσο άβολα ένιωθα. Λύγισα. Σου φώναξα..<br /><div align="left"><em>"Σταμάτα να το κάνεις αυτό, δεν τ' αντέχω."</em><br /></div><div align="left"><em>"Μα δεν έκανα κάτι. Απλώς σε κοιτάζω."</em></div><div align="left"><em>"Τρομάζω."</em></div><div align="left"><em>"Δε χρειάζεται."</em></div><div align="left">Τα χέρια της άρχισαν να τρέμουν. Το χαμόγελο δυνάμωσε. Έγινε γέλιο ηχηρό.</div><div align="left"><em>"Σε παρακαλώ, σταμάτα. Γελάς μαζί μου?"</em></div><div align="left"><em>"Σ' αγαπώ."</em></div><div align="left"><em>"Και γιατί το λες χαχανίζοντας?"</em></div><div align="left"><em>"Θέλω να βγάλεις το όνομά της από πάνω σου." </em></div><div align="left"><em>"Τι λες τώρα? Ξέρεις ότι αυτό δε γίνεται."</em></div><div align="left"><em>"Μ' αγαπάς?"</em></div><div align="left"><em>"Τι σχέση έχει αυτό τώρα?"</em></div><div align="left"><em>"Έχει. Αν μ' αγαπάς βγάλτο. Σε παρακαλώ."</em></div><div align="left"><em>"Πως να το κάνω αυτό? Όσο και να το θέλω τώρα πια δε γίνεται."</em></div><div align="left"><em>"Μπορώ να το κάνω εγώ."</em></div><div align="left"><em>"Δεν μπορείς. Κανείς δεν μπορεί πλέον. Θα μείνει πάντοτε εκεί να με σημαδεύει. Έπρεπε να το σκεφτώ νωρίτερα. Τώρα πια είναι αργά και το ξέρεις."</em></div><div>Δε σαλεύεις. Χάνεσαι. <em>"Είσαι εδώ?", </em>σου μιλάω. Σου φωνάζω. <em>"Μ' ακούς?"</em> Σηκώθηκες και βημάτισες αργά προς την κουζίνα. Δεν είπες λέξη. <em>"Τι έχεις σήμερα?"</em> Απάντηση δεν πήρα. Φοβόμουν τα πάντα τώρα. Την αχτίδα απ' το φεγγάρι που μου έσκιζε το πρόσωπο. Τη σιωπή σου που τρυπούσε την ψυχή μου. Ο καθρέφτης στο βάθος του δωματίου να με κοιτάζει σχεδόν ειρωνικά. <em>"Άσε με να σε ελευθερώσω απ' τα δεσμά της"</em>, άκουσα τη φωνή σου πίσω μου. Αιφνιδιάστηκα<em>. "Πότε βγήκες απ' την κουζίνα? Δεν σε κατάλαβα"</em>, είπα με τρεμάμενη φωνή. <em>"Ήσουν αφηρημένος. Μην σε νοιάζει. Δεν σου φτάνει που είμαι εδώ?"</em>, ψιθύρισες. Ήσουν ακριβώς πίσω μου. Η φωνή σου είχε αλλάξει. Σχεδόν αισθησιακή μου χάιδευε τους βολβούς των αυτιών μου. Κόλλησες πάνω μου. Ένιωθα τον χτύπο της καρδιάς σου στην πλάτη μου. Πέρασες τα χέρια σου κάτω απ' τα δικά μου και ακούμπησες το στέρνο μου. Με χάιδεψες απαλά πάνω απ' το πουκάμισο. Τα δάχτυλά σου ανέβηκαν στο πρόσωπό μου. Μ' έσπρωχνες αργά αργά προς το μέρος του καθρέφτη. Ανταποκρινόμουν ασυναίσθητα στο βηματισμό σου. Φτάσαμε ακριβώς μπροστά του. Το φως στο δωμάτιο λιγοστό. Η αχτίδα του φεγγαριού είχε χαθεί απ' το πρόσωπό μου. Με δυσκολία διέκρινα τα είδωλά μας στον καθρέφτη. Με είχες ακόμη αγκαλιασμένο και μπορούσα να διακρίνω μόνο το πρόσωπό σου στον καθρέφτη. Δίπλα απ' το δικό μου. Τα μάτια σου καταγάλανα. Έμοιαζαν με θάλασσες βαθιά στο διάφανο του καθρέφτη. Μα ήταν μαύρα τώρα. Κατάμαυρα. Γεμάτα μίσος και οργή. Θυμό. Όχι, όχι ιδέα μου θα ήταν. Το σκοτάδι συχνά παίζει παιγχνίδια. <em>"Είσαι καλά?"</em>, η φωνή σου χαιδεύει τον ερωτισμό μου. <em>"Ε.. ναι.. καλά είμαι.",</em> συλλαβίζω διστακτικά<em>.</em> Με μια απότομη κίνηση μου σκίζεις το πουκάμισο. Δεν το περίμενα. Πολύ απότομο. Ξαφνιάστηκα. Μου χαιδεύεις το γυμνό στέρνο με το ίδιο πάθος. Όπως πριν. Μα τα νύχια σου ήταν βαριά τώρα. Σχεδόν τα έμπηγες στο στήθος μου..</div><div><em>"Μ' αγαπάς?"</em></div><div><em>"Γιατί με ρωτάς συνέχεια? Δεν το νιώθεις?"</em></div><div>"<em>Πες μου, μ' αγαπάς?"</em></div><div><em>"Πολύ."</em></div><div>Έρχεσαι μπροστά μου. Απότομα ξανά.</div><div><em>"Με ξαφνιάζεις απόψε."</em></div><div><em>"Σήμερα είναι η μέρα σου."</em></div><div>Πάλι με φόβισε η φωνή σου. Τι μου συμβαίνει? Φέρνεις τα χείλη σου στα χείλη μου. Το κόκκινο βαμμένο τους μου βάφει τα όνειρα. Μπλέκονται τα δάχτυλά μας. Τα μαλλιά σου μπλέκονται κι αυτά στα χείλη μου. Τυλίχτηκες γύρω μου. Η μέση σου έσπασε και κόλλησε στη λεκάνη μου. Άνοιξα ξαφνικά τα μάτια. Το είδωλο μου στον καθρέφτη ήταν τρομακτικό. Ασφυκτιούσα. Μου άρεσε. Μα ασφυκτιούσα. Την αγαπούσα. Αλλά ασφυκτιούσα. Κατέβασε τα χείλη της στο λαιμό μου. Δεν μπορούσα να την κοιτάζω. Κοιτούσα μοναχά τον καθρέφτη. Με φόβιζε ο κόσμος μέσα του. Έβλεπα την πλάτη της σαν αντανάκλαση στο βάθος του. Δεν είναι δύσκολο να κοιτάζεις την πλάτη κάποιου. Δε νιώθεις άβολα. Πόσο μάλλον στον καθρέφτη. Κατέβηκε πιο χαμηλά. Φιλούσε αργά το στέρνο μου. Στον καθρέφτη δε φαινόταν καθαρά το τατουάζ μου. Φιλούσε το Μ.. το Α.. το Ρ.. το Ι.. σταμάτησε όμως στο τελευταίο γράμμα. Στρέφει το βλέμμα της στο δικό μου. Φωνάζει..</div><div><em>"Την αγαπάς ακόμη?"</em></div><div><em>"Τι είναι αυτά που λες? Την είχα αγαπήσει και το ξέρεις. Εξάλλου η αγάπη δε χάνεται. Με πλήγωσε όμως και το γνωρίζεις κι αυτό. Αν μπορούσα να το βγάλω από πάνω μου θα το έκανα. Αλλά βλέπεις πως είναι αδύνατον. Το μελάνι έχει ποτίσει το δέρμα μου. Το αίμα μου. Και την ψυχή μου ίσως."</em></div><div><em>"Θα γράψεις και το δικό μου όνομα?"</em></div><div><em>"Κι αν συμβεί το ίδιο και με σένα?"</em></div><div><em>"Δεν θα συμβεί."</em></div><div><em>"Πως το ξέρεις?"</em><br /><em>"Εγώ σ' αγαπώ."</em></div><div><em>"Κι αυτή το ίδιο έλεγε."</em></div><div><em>"Δεν είμαστε όλες ίδιες αγόρι μου."</em></div><div><em>"</em><em>Όχι, αλλά οι λέξεις σας ίδιες ακούγονται."</em> </div><div>Σηκώθηκες και με κοίταξες βαθιά στα μάτια. Τόσο κοντά μου. Ένιωθα την ανάσα σου. Ήθελα να σε φιλήσω. Με σταματάς.</div><div><em>"Αυτό πιστεύεις?"</em>, με ρωτάς ψυχρά. Διαλύθηκε η μαγεία. Μια στιγμή αρκεί.</div><div><em>"Πιστεύω την ψυχή σου. Όχι τα λόγια σου."</em></div><div><em>"Αν μ' αγαπάς βγάλτην από πάνω σου. Τώρα."</em></div><div><em>"Βλέπεις πως δε γίνεται. Όπου και να πάω μαζί μου θα 'ρχεται. Θα κουβαλώ τ' όνομά της στο στέρνο μου αιώνια. Μέχρι η ανάσα μου να φύγει. Μονάχα τότε θα την απαρνηθώ. Τότε που θα μείνει μονάχα η ψυχή να μου θυμίζει εσένα. Το χαραγμένο τούτο κορμί θα θαφτεί βαθιά. Θα την ξεχάσω για πάντα."</em></div><div>"<em>Χαίρομαι που τ' ακούω"</em>, μου λες και κάτι φωτίζει το πρόσωπό σου. Χαμογελάς. <em>"Σ' αγαπάω μάτια μου",</em> μου ξαναλές. Όλα σβήνουν. Έκανα να το πω κι εγώ. Σ' αγαπώ. Πήγα να το πω, αλήθεια. Μα δε βγήκε ήχος απ' το στόμα. Οι λέξεις έσβησαν στην τελευταία ανάσα. Ο καθρέφτης σκοτείνιασε. Το φεγγάρι δάκρυσε. Χαμήλωσα το βλέμμα. Η λεπίδα δε γυάλιζε. Κόκκινη έμοιαζε μες τη θολούρα. Το στέρνο μου πονούσε. <em>"Θυμάσαι που μου είχες πει ότι αξίζει να πεθάνεις μονάχα γι' αυτό που αγαπάς? Τώρα είσαι μονάχα δικός μου. Απαλλαγμένος απ' το σώμα που είχες χαραγμένο τ' όνομά της. Θα ζήσουμε ευτυχισμένοι αγόρι μου. Δυο ψυχές αγκαλιασμένες. Μονάχα εμείς οι δύο."</em> Τραβάει με δύναμη το μαχαίρι από μέσα μου. Όλα σκοτείνιασαν. Δεν είχα άλλες ανάσες. Δεν θυμάμαι τίποτε άλλο. Την θυμάμαι μονάχα να μ' έχει αγκαλιά. Στο πάτωμα. Στα κρύα πλακάκια. Πεσμένη από πάνω μου. Το μικρό της σώμα τόσο βαρύ. Δίχως ανάσες. Κρύα κι αυτή.</div><div>Τώρα πια θυμάμαι μόνο το χαμόγελό της. Ήταν ακόμη εκεί. Το χαμόγελό της. Χαραγμένο στο πρόσωπό της. Να μου θυμίζει πως μ' αγάπησε. Πως θα 'μαστε για πάντα μαζί..</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3365367446201292533-1980145305667846335?l=oneirofermenos.blogspot.com' alt='' /></div>Ονειροφερμενοςhttp://www.blogger.com/profile/10355047154028449991noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-3365367446201292533.post-6267258844183044822008-06-16T12:21:00.000-07:002008-06-16T13:37:12.905-07:00<em>..πριν το διαβάσεις.. σκέψου τι πας να κάνεις..</em><br /><em>..πριν το διαβάσεις.. να θυμάσαι πως δεν μιλώ σε σένα..</em><br /><em>..πριν το διαβάσεις.. να θυμάσαι πως μιλώ και σε σένα..</em><br /><em>..πριν το διαβάσεις.. να βάλεις στο μυαλό σου πως πρέπει να με μισήσεις..</em><br /><em>..μόνο έτσι θα καταλάβεις τι λέω..</em><br /><br /><strong>Αλλάζω πορεία</strong>. Αφού δεν αλλάζουν κάποιοι άνθρωποι πρέπει ν' αλλάξω εγώ. Για πόσο ακόμα?<br />Σου λείπει κάτι και δεν το κυνηγάς. Μα είναι δυνατόν? Και θες να το δεχτώ?<br />Μου λείπει κάτι και λες ότι χάνω τον ευατό