Ονειρολoγιο: 2017

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Σιωπή ξανά



...Στον καιρό της σιωπής...
...σ΄αγαπώ, παντού να το πεις...

Απουσία χρόνων βουτηγμένος στην ισορροπία, επιστρέφοντας με τόση σιωπή. Δεν είναι θλιβερό? Αρκεί μια τόση δα στιγμή να ταράξει την ψυχή σου άμοιρε άνθρωπε. Το παράπονο έβγαλε χείλη και ουρλιάζει, πέταξε δόντια και δαγκώνει, ζητά ν' αποκτήσει ό,τι έχασε και ξέχασε ο άνθρωπος όλο τούτο τον καιρό...
Στην καρδιά ξεχασμένοι βυθισμένοι καημοί και φόβοι που επιπλέουν ξανά. Πάλι πιάνω τον ευατό μου να σε ψάχνει σε κάθε σκέψη σα νυκτώσει...
Θυμάσαι το πρώτο μας φιλί, που άρχισαν τα μάτια να τρομάζουν? Τότε που δείλιασε κάθε λέξη κι έμεινα με το στόμα ανοικτό μπρος στην ομορφιά σου? Τα χείλη αρπάξανε με θάρρος τα δικά σου, τις λέξεις σου σφραγίσανε, άλλωστε ήτανε πάντα πιο πολλές απ' τις δικές μου, πιο δυνατές! Αγκάλιασες τις σκέψεις μου, το φόβο μου, τα πάντα, χάθηκε κάθε λογική σε μια νύκτα και κρύφτηκα σαν το παιδί στην αγκαλιά σου, μην ξαναβγώ στον κόσμο αυτό...

...Σ' αγαπώ από εδώ μέχρι τον ήλιο...
...κι άλλο λίγο...

Έτσι μου πες πριν κόψεις τα φτερά μου και πέσω και σωριαστώ στον κόσμο τους, στην καθημερινότητά τους που μισώ. Μόνο τα μάτια σου μου θύμιζαν πως μπορώ ν' αγγίξω με μια σκέψη ουρανό, να μπορώ να δω πιο πέρα κι απ' το γκρίζο. Τώρα μονάχος απομένω και προσπαθώ να χρωματίσω την εικόνα μου μ' ό,τι απόμεινε πέρα από γκρι...
Με το ζόρι τώρα παίρνω αναπνοή, φωνάζω δυνατά για σένα, φωνάζω σ' αγαπώ στην κάνη που έχω στρέψει προς το μέτωπο. Η ελπίδα πίσω δε γυρίζει γι' αυτό θα έρθω να σε βρω. Το παρελθόν και το παρόν θα γίνουν ένα. Με συναισθήματα νεκρά...

...Σ΄αγαπώ...
...παντού να το πεις...