Ονειρολoγιο: Φεβρουαρίου 2015

Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2015

Φαντάσου...


Φαντάσου να ήμουνα καθρέπτης κι εσύ να κοίταζες μέσα μου, να έβλεπες τα σωθικά μου. Όχι όλα, μόνο την ψυχή και την καρδιά μου. Φαντάσου...

Φαντάσου να έβρεχε κι εγώ να μην κρατούσα ομπρέλα. Κι οι στάλες να ήσουνα εσύ. Φαντάσου...

Φαντάσου κείνα τα βράδια που πνιγόμουν στον πάτο, στο ποτήρι, συ να 'σουνα το αλκοόλ. Θα σ' έπινα, θα ξέχναγα. Φαντάσου...

Φαντάσου να ήμουνα εγώ η αμμουδιά κι εσύ οι στάλες της βροχής, θα σμίγαμε να γίνει λάσπη. Θα χτίζαμε τότε ένα πανέμορφο κάστρο στην ακροθαλασσιά, να μέναμε παρέα. Για πάντα. Φαντάσου...

Φαντάσου να ήμουνα εγώ μικρούλης, νάνος, κι εσύ γίγαντας μεγάλος και τρανός. Να με φύλαγες και να γινόμουν σαν εσένα τεράστιος. Μόνοι τότε, πιο ψηλοί απ' όλους, θα βλέπαμε τον κόσμο από ψηλά. Αγκαλιά. Φαντάσου...

Φαντάσου να ήσουν άγγελος κι εγώ ο ταπεινός ο άνθρωπος. Θα με φύλαγες από καθετί κακό? Θα με οδηγούσες εσύ στη λύτρωσή μου? Φαντάσου στην κόλαση να πήγαινα. Θα ερχόσουν? Θα μπορούσες? Φαντάσου όμως στον παράδεισο να 'ρχόμουνα και να 'μαστε παρέα. Φαντάσου... 

Φαντάσου να ήσουνα το μαχαίρι σε ένα χέρι φονικό.
Φαντάσου να ήσουν το διεστραμμένο μυαλό κείνου που παιδικά κορμιά ποθεί.
Εγώ το παιδί.
Τότε τί θα 'κανες? Τί θα 'κανα? Φαντάσου...

Φαντάσου να είχες φτερά και να πετάξεις να μη μπορούσες. Πώς θα σε 'φτανα τότε? Πώς? Φαντάσου...

Φαντάσου κείνη την αδιόρατη λεπτή γραμμή μεταξύ φιλίας και έρωτα, και να μη μπορούσες να την περάσεις. Τότε τί θα ΄κανα? Απλά φαντάσου...

Αν δεν πονέσεις, δε ματώσεις, δε λυγίσεις,
δεν έχει νόημα η ζωή και δε χωράνε συζητήσεις...
Δεν τα νιώθεις όλ' αυτά και έχεις αντιρρήσεις,
πες μου ένα λόγο που είσ' εδώ και απαιτείς να ζήσεις...


Πηγή φωτογραφίας: http://mattstone.blogs.com/photos/angel_art/angel-with-broken-wings.html