Ονειρολoγιο: Συ μου έμαθες…

Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2014

Συ μου έμαθες…


Μια από τα ίδια. Τα μάτια σου στα μάτια μου και τέρμα. Όχι, δεν απαντώ, τώρα πια δεν απαντώ. Τέρμα σε κείνους, τέρμα στα σχόλια. Ποιος νοιάζεται άλλωστε? Μου είπες να μιλάω, να θέλω να μιλάω, να μπορώ να μιλάω, άλλωστε εσύ μου έμαθες να μιλάω! Δεν κουράστηκες να περιμένεις? Δε βαρέθηκες να με υπερασπίζεσαι σε κάθε μου ανάσα? «Γι’ αυτό μου είπες θεωρώ ότι μπορώ να λέγομαι άνθρωπος», κι εγώ σώπασα. Τί θα μπορούσα άλλωστε να πω? Απλά σώπασα και σε κοιτούσα, στα μάτια, στα χείλη σου, παντού…

Μου είπες να πάψω πια να σκέφτομαι για το ποιός ευθύνεται, για το πώς μπορεί να ομορφύνει πιότερο ο κόσμος αυτός. Νομίζουν ότι παίζουμε, ότι θέλουμε να εντυπωσιάσουμε ή ότι τον εαυτό μας θαυμάζουμε, όχι ότι απλά θέλουμε να εκφράζουμε αυτό που μας σκοτώνει. Το ξέρω μάτια μου ότι μ’ αγαπάς, πώς άλλωστε εξηγείται τόση αλήθεια! Νομίζουν ότι όλα τα ξέρουνε, τους πονάει ο κάθε αντίλογος, θα μιλάω, ναι, κι ας  μη με αφήνουν, συ μου το 'μαθες. Θα μουγκρίζω, θα τσιρίζω, τα δόντια θα τρίζω, θα μιλάω…

Πρέπει να αφήσω ελεύθερο ό,τι δεν αφήνεται μου είπες και έκανα καιρό να καταλάβω τί εννοούσες. «Δεν είναι ανάγκη τα λόγια να είναι δικά σου», μου είπες, «ψάξε μέσα σου και θα τα βρεις, ίσως ο άλλος σου εαυτός». Δεν το ήξερα μα το ‘μαθα, και μου αρέσει, πολύ μου αρέσει! Μ’ αρέσει τούτος ο δρόμος γιατί είναι όμορφος. Όμορφος πολύ κι ίσως να χαθώ στα μονοπάτια του τελικά. Ας είναι…

Μου έμαθες να μην κρατάω όποιο χέρι βρω, να διώχνω την απόγνωση από κάθε ζευγάρι δακρυσμένα μάτια, να ζωγραφίζω χαμόγελα τις γκρίζες μέρες, να λιώνω για σένα…
Κι όταν μου είπες, «μα και συ με βοήθησες», δεν είναι αλήθεια, απλά έτυχε να είμ' εκεί. Τότε που πονούσες, που απόσταση απ’ όλους και όλα κρατούσες. Όταν στα μάτια σε κοιτούσα εσύ δεν κοίταγες, κάτι μέσα σου φύλαγες, βαθιά κρυμμένο καλά. Και όταν έκανα να μπω, με διώχνανε οι φύλακες, μια ματιά ή ένα σου χέρι. Έμοιαζες με άγγελος με δυο ανόμοια φτερά, ένα λευκό και ένα μαύρο, μια το ένα με αγκάλιαζε, μια το άλλο με χτυπούσε. Τώρα κατάλαβα, απλά μια χάρη μου ζητάς, ίσως λιγάκι ευγνωμοσύνη. Ίσως κάτι περισσότερο, ίσως λιγότερο, αλλά γι’ αυτό τέτοια αγάπη…

Μα όχι! Αν ψάχνεις εκλογικεύσεις στα αισθήματά σου είναι σα να ψάχνεις βελόνα στ’ άχυρα. «Και δεν κατάλαβα… γιατί πρέπει να δικαιολογούμαστε γι’ αυτά που γράφουμε?», φώναξες και μου χαμογέλασες, «έτσι να τους λες». Έτσι θα τους λέω λοιπόν, μη σε νοιάζει, έτσι θα τους λέω μάτια μου, μη σε απασχολεί…


Πώς να περιγράψεις ένα συναίσθημα? Δε χρειάζεται! Τί κι αν το ντύσεις όμορφες λέξεις και το γιομίσεις σάλτσες, αφού παραπάνω δε θα ομορφύνει! Δεν υπάρχει παραπάνω, δεν πάει παραπέρα. Συ μου έμαθες να γράφω. «Σε όποιους αρέσουν», έλεγες, «οι άλλοι ας βαθίσουν το δρόμο της σιωπής». Συ μου έμαθες να μιλάω. «Όποιοι δε συμφωνούν», έλεγες, «ας πάρουν άλλο μονοπάτι».

Συ μου έμαθες να αγαπώ. Πώς αλλιώς να σου το πώ?...


Πηγή φωτογραφίας: http://www.dailypicsupdate.com/angle/black-and-white-angel-wings/

4 σχόλια:

Vassiliki Mitropoulou είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Vassiliki Mitropoulou είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Vassiliki Mitropoulou είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Παλιός Πιανίστας είπε...

Μου θύμισε το "Όσα μου μαθες εσύ" από FFC. Πιο πολύ σαν συναίσθημα και όχι σαν περιεχόμενο βέβαια. Καλώς επέστρεψες κι ας ξεκινάει πάλι πόλεμος. :)