Ονειρολoγιο: 2014

Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2014

Συ μου έμαθες…


Μια από τα ίδια. Τα μάτια σου στα μάτια μου και τέρμα. Όχι, δεν απαντώ, τώρα πια δεν απαντώ. Τέρμα σε κείνους, τέρμα στα σχόλια. Ποιος νοιάζεται άλλωστε? Μου είπες να μιλάω, να θέλω να μιλάω, να μπορώ να μιλάω, άλλωστε εσύ μου έμαθες να μιλάω! Δεν κουράστηκες να περιμένεις? Δε βαρέθηκες να με υπερασπίζεσαι σε κάθε μου ανάσα? «Γι’ αυτό μου είπες θεωρώ ότι μπορώ να λέγομαι άνθρωπος», κι εγώ σώπασα. Τί θα μπορούσα άλλωστε να πω? Απλά σώπασα και σε κοιτούσα, στα μάτια, στα χείλη σου, παντού…

Μου είπες να πάψω πια να σκέφτομαι για το ποιός ευθύνεται, για το πώς μπορεί να ομορφύνει πιότερο ο κόσμος αυτός. Νομίζουν ότι παίζουμε, ότι θέλουμε να εντυπωσιάσουμε ή ότι τον εαυτό μας θαυμάζουμε, όχι ότι απλά θέλουμε να εκφράζουμε αυτό που μας σκοτώνει. Το ξέρω μάτια μου ότι μ’ αγαπάς, πώς άλλωστε εξηγείται τόση αλήθεια! Νομίζουν ότι όλα τα ξέρουνε, τους πονάει ο κάθε αντίλογος, θα μιλάω, ναι, κι ας  μη με αφήνουν, συ μου το 'μαθες. Θα μουγκρίζω, θα τσιρίζω, τα δόντια θα τρίζω, θα μιλάω…

Πρέπει να αφήσω ελεύθερο ό,τι δεν αφήνεται μου είπες και έκανα καιρό να καταλάβω τί εννοούσες. «Δεν είναι ανάγκη τα λόγια να είναι δικά σου», μου είπες, «ψάξε μέσα σου και θα τα βρεις, ίσως ο άλλος σου εαυτός». Δεν το ήξερα μα το ‘μαθα, και μου αρέσει, πολύ μου αρέσει! Μ’ αρέσει τούτος ο δρόμος γιατί είναι όμορφος. Όμορφος πολύ κι ίσως να χαθώ στα μονοπάτια του τελικά. Ας είναι…

Μου έμαθες να μην κρατάω όποιο χέρι βρω, να διώχνω την απόγνωση από κάθε ζευγάρι δακρυσμένα μάτια, να ζωγραφίζω χαμόγελα τις γκρίζες μέρες, να λιώνω για σένα…
Κι όταν μου είπες, «μα και συ με βοήθησες», δεν είναι αλήθεια, απλά έτυχε να είμ' εκεί. Τότε που πονούσες, που απόσταση απ’ όλους και όλα κρατούσες. Όταν στα μάτια σε κοιτούσα εσύ δεν κοίταγες, κάτι μέσα σου φύλαγες, βαθιά κρυμμένο καλά. Και όταν έκανα να μπω, με διώχνανε οι φύλακες, μια ματιά ή ένα σου χέρι. Έμοιαζες με άγγελος με δυο ανόμοια φτερά, ένα λευκό και ένα μαύρο, μια το ένα με αγκάλιαζε, μια το άλλο με χτυπούσε. Τώρα κατάλαβα, απλά μια χάρη μου ζητάς, ίσως λιγάκι ευγνωμοσύνη. Ίσως κάτι περισσότερο, ίσως λιγότερο, αλλά γι’ αυτό τέτοια αγάπη…

Μα όχι! Αν ψάχνεις εκλογικεύσεις στα αισθήματά σου είναι σα να ψάχνεις βελόνα στ’ άχυρα. «Και δεν κατάλαβα… γιατί πρέπει να δικαιολογούμαστε γι’ αυτά που γράφουμε?», φώναξες και μου χαμογέλασες, «έτσι να τους λες». Έτσι θα τους λέω λοιπόν, μη σε νοιάζει, έτσι θα τους λέω μάτια μου, μη σε απασχολεί…


Πώς να περιγράψεις ένα συναίσθημα? Δε χρειάζεται! Τί κι αν το ντύσεις όμορφες λέξεις και το γιομίσεις σάλτσες, αφού παραπάνω δε θα ομορφύνει! Δεν υπάρχει παραπάνω, δεν πάει παραπέρα. Συ μου έμαθες να γράφω. «Σε όποιους αρέσουν», έλεγες, «οι άλλοι ας βαθίσουν το δρόμο της σιωπής». Συ μου έμαθες να μιλάω. «Όποιοι δε συμφωνούν», έλεγες, «ας πάρουν άλλο μονοπάτι».

Συ μου έμαθες να αγαπώ. Πώς αλλιώς να σου το πώ?...


Πηγή φωτογραφίας: http://www.dailypicsupdate.com/angle/black-and-white-angel-wings/

Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

Αν δεν έρθω σπίτι...


Κυκλοφορούμε πάντοτε στους ίδιους δρόμους, στα ίδια στενά, με τα όνειρά μας παραμάσχαλα σαν όπλα έτοιμα για πόλεμο. Χαμηλώνουμε το κεφάλι μας σε κάθε περαστικό, κι ας έχουμε μαντήλια περασμένα στο λαιμό, κι ας φθάνουν να καλύπτουν μέχρι τα μάτια μας σχεδόν. Ίσως για να μη μας αναγνωρίζουν, για να μη φαίνονται τα δάκρυά μας, τα χαμόγελά μας!

Είστε όλοι προϊόντα της ίδιας Μεγαλοεταιρείας, της ίδια Φάρας, του ίδιου διεφθαρμένου Συστήματος. Άλλοι μας φωνάζουν ρεμάλια, άλλοι αναρχικούς, άλλοι επαναστάτες και άλλοι κορόιδα. Έχει σημασία όμως τί είμαστε ή με ποιους είμαστε? Έχει σημασία αν είμαστε κόκκινοι, πράσινοι, μπλε ή μαύροι? Δεν είμαστε με κανέναν και είμαστε όλοι μαζί. Είμαστε το λευκό, απ’ το οποίο γεννιούνται όλα…

Είστε τόσα εκατομμύρια μέσα στη σκατόπολη κι όμως νιώθετε μόνοι σας, κι αν τυχόν θίξουμε το θέμα της μοναξιάς σας αλλάζετε πεζοδρόμιο. Γιατί? Τόσο πολύ φοβάστε να αντιμετωπίσετε τους φόβους σας? Θέλουμε να φροντίσουμε τα παιδιά σας, αυτά για τα οποία εσείς, οι ίδιοι οι γονείς τους, δεκάρα τσακιστή δε δίνετε! Τους πετάτε απλά ένα tablet στην αγκαλιά κι έπειτα φοράτε τα ακουστικά σας προσπαθώντας να πνίξετε τον πόνο σας γουλιά γουλιά στην άθλια μουσική σας. Βάλατε στα σπίτια μας κουτιά με εικόνες για να σας κοιμίζουν όρθιους, να σας πλασάρουν όλων των ειδών τα άχρηστα και τα σκουπίδια, να τα τοποθετούν βαθιά μέσα στις καρδιές σας, να ελέγχουν τα θέλω σας. Και νιώθετε ότι είστε ευτυχισμένοι! Λατρεύετε τον καθρέπτη σας και δεν τον ρωτάμε πια αν είσαστε οι πιο όμορφοι στον κόσμο, γιατί «ξέρετε» ότι εσείς είστε αυτοί, εσείς είστε οι Μοναδικοί Άνθρωποι στο κόσμο! Λατρεύετε την Τσέπη σας, το Κόμμα σας, τη Ράτσα σας, τη δήθεν Τρέλα σας, το Αυτοκίνητο, το Σπίτι, την Οικογένειά σας, αλλά όχι τον Κόσμο στον οποίο όλοι μαζί παρέα ζούμε, αυτόν τον έχετε κανονικά γραμμένο!

…μάνα, αν δεν έρθω σπίτι θα ’μαι φυλακή…
…θα πήγα με τους φίλους μου να σπάσω όλες τις tv

Κάνετε συνεχώς κύκλους μέσα στη σκατόπολη. Όλο τα ίδια, πάντα τα ίδια, για πάντα τα ίδια. Ζείτε ο ένας πάνω στον άλλο κι όμως δεν ανταλλάσετε ούτε κουβέντα. Ο εγκέφαλός σας σε καταστολή, νομίζετε ότι σας ψεκάζουν κι έτσι δεν κάνετε τίποτα, κάθεστε και κλωσάτε τ' αυγά σας, τα καχεκτικά σαπισμένα μικρά αυγά σας. Μα και να σας ψεκάζουν, τότε τί? Από τη στιγμή που το λέτε, άρα το συνειδητοποιείτε. Τότε λοιπόν γιατί δεν αντιδράτε? Γιατί? Γιατί? Γιατί???

Απ’ το σχολείο σαν τα πρόβατα, ακόμα κι οι θεοί απόκτησαν ονόματα. Τα βιβλία γραμμένα από ψεύτες γράφουν ψέματα. Οι ειδήσεις καθοδηγούμενες από κυβερνήσεις λένε ψέματα. Η Εκκλησία αποτελούμενη από υποκριτές λέει ψέματα. Όλη η ζωή σας όμως είναι μια αλήθεια, σωστά?…

…είναι φορές που βουτάω ένα πιστόλι και το βάζω στο κεφάλι…
…οπλίζω τη σκανδάλη και το σκέφτομαι πάλι…
…θα ζήσω να διαλύσω όλο αυτό απ’ τα θεμέλια…
…καθίστε μέχρι τότε και χορέψτε τσιφτετέλια…

Οι γυναίκες συμπεριφέρονται σαν άνδρες και λικνίζονται στα τραπέζια δίχως βρακί και τσίπα. Οι άνδρες συμπεριφέρονται σα γυναίκες φορώντας τα ίδια ρούχα, τα ίδια παπούτσια, έχοντας τα ίδια μαλλιά και τα ίδια κινητά! Όλα μια μόδα, όλα μια ρόδα που γυρίζει δίχως αναπαμό, δίχως έλεος κρεμασμένοι από πάνω της ακολουθείτε. Όλα όμοια για όλους σας, για όλες τις ζωές, πατάτε πάνω στα χνάρια των παλιών με βήματα πιο συρτά, με κεφάλια πιο κατεβασμένα, με μυαλά από καιρό πολτοποιημένα. Τα γήπεδα γεμάτα, τα μπουρδέλα πιο γεμάτα, οι καρδιές σας άδειες. Πάει ο πνευματισμός, πάει ο έρωτας, πού να κρυφτήκαν? Όλα ένας καναπές κι ένα μπολ στην αγκαλιά. Όλα η αλήθεια σας, όλα ένα ψέμα!…

…θέλω άφεση αμαρτιών…
…γιατί με βόμβες θα βγω και θα κάνω τον καμικάζι…
…το αίμα μου βράζει…


Και θεωρούν τη ζωή τους φυσιολογική. Μόνο εμάς λοιπόν μας πειράζει?


Πηγή φωτογραφίας: http://www.deviantart.com/morelikethis/artists/309971377?view_mode=2

Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2014

Κρύα γης...


...Γιατί δε βγαίνετε να το πείτε αυτό απ' τα μικρόφωνά σας?...
...γιατί δεν τους φωνάζετε κάποτε αυτό που πιστεύετε πραγματικά?...
...γιατί βγαίνετε στα μπαλκόνια και τους αραδιάζετε του κόσμου τις αηδίες?...

Γύρισα. Γύρισα τώρα που κάποιοι βλέπουν τη ζωή σα λάθος, σα δυστύχημα. Τώρα που κάποιοι βλέπουν τη ζωή σαν ευκαιρία και κάποιοι άλλοι σα λούνα παρκ. Και τί να πεις? Σε ποιον να δώσεις δίκιο? Όλα μοιάζουν γκρεμισμένα γύρω κι όλα είναι γιομάτα χρώματα αν έτσι θέλεις να τα δεις. Αν μπορείς να τα δεις!..
Γύρισα τώρα που ο άνθρωπος τρώει τον άνθρωπο με την πρώτη ευκαιρία. Ό,τι δεν αγγίζει τη σάρκα μας, δε μας αφορά, τί κι αν αγγίζει τη σάρκα του διπλανού μας! Τους ακούμε, τους πιστεύουμε, τους βοηθούμε. Μας κοροϊδεύουνε, μας κλέβουνε, μας φτύνουμε, κι εμείς τους ακολουθούμε. Έτσι είναι όμως ο άνθρωπος! Μια σκιά του εαυτού του, ένα φως δίχως λάμψη, μια καρδιά δίχως κτύπο, μια ημέρα δίχως ήλιο. Έτσι είναι ο άνθρωπος κι όσο πιότερο νιώθει μονάχος, τώρα περισσότερο γίνεται μονάχος...
Είναι κατάλληλος καιρός για να πεις πως γύρισα, τώρα που ο άνθρωπος έχασε τη δύναμή του. Τί κι αν σε χτυπήσουν, κι αν σε φτύσουν, αν σε πατήσουν, εσύ τους ακολουθείς. Μ' έναν καημό γεννιόμαστε στα στήθη, από παιδιά χαμένοι μεσ' στα πλήθη, μα ξεχωρίζουμε! Σε κανέναν δε χαρίζουμε τη σάρκα μας, ούτε την ψυχή μας, μ' ακούς? Σε κανέναν...
Είναι κατάλληλος καιρός για να πεις πως γύρισα, τώρα που μπλεχτήκαμε στα χρώματα, τώρα που κλειστήκαμε στο δώμα μας παρέα με την εικόνα μας και τη χαζεύουμε λάγνα στον καθρέπτη. Χάσαμε του έρωτα το κέφι και θρηνούμε το παρόν. Ζούμε με πατρόν, όλα ίδια, χαζεύουμε ολημερίς σκουπίδια, τρώμε σκουπίδια, απ' το στόμα ξεχύνονται σκουπίδια, όχι λέξεις. Πόσο ν' αντέξεις! Πες μου κάτι όμορφο να σου χαμογελάσω. Πες μου κάτι μοναδικό, όχι μια απ' τα ίδια, κάτι πρωτότυπο, κάτι ουσιαστικό! Χαμογέλα κι όλα θ' αλλάξουν. Να το θυμηθείς, όλα θα γίνουν όπως πρώτα...

...εγώ όμως δε φωνάζω, φοβάμαι...
...κάποιος κάποτε όμως θα βρεθεί να φωνάξει, κάποιος ηλίθιος ή τρελός...
...θα μιλήσει για σας και τους ομοίους σας...
...κι αντί να βγάλει λόγο θα κάνει εμετό...

Θα κλειστούμε σε μια φυλακή παρέα. Θα χαιρόμαστε την κάθε μας στιγμή. Θα πετάξουμε ψηλά και θα τους φτύνουμε από κει. Παρέα. Μόνο παρέα. Δε γίνεται αλλιώς. Έλα μαζί μου, έλα. Θα είμαστε μαζί παντού. Και πάντα. Έλα, γύρισα...
Γέλα μαζί μου, αφού την αλήθεια λέω, γέλα. Γέλα μαζί μου, με την ελευθερία μου, με την ευτυχία μου. Γέλα και μείνε μόνος. Γέλα...
Πώς άλλαξε έτσι η γη που πατούμε? Πάγωσε, σαν τις καρδιές μας. Τούτη η γης! Γέλα. Κρύα γης...



Πηγή φωτογραφίας: http://hdwallpapers.cat/going_under_angel_land_wings_fantasy_hd-wallpaper-1591425/

Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2014

Επέστρεψες...


Λείπαμε για καιρό. Περιμέναμε να ηρεμήσουν λίγο τα πράγματα, να καταλαγιάσει η φλόγα της καρδιάς. Γράφαμε νέοι στο κορμί και παιδιά στην ψυχή, τώρα γράφουμε νέοι στο κορμί και γέροι στην ψυχή. Είδαμε, μάθαμε, γελάσαμε, γιομίσαμε με πίκρα, αλλά επιστρέψαμε. Κάπως πιο δυνατοί, πιο όμορφοι στην ψυχή, πιο ήρεμοι, πιο συνετοί!
Και τί περιμέναμε τελικά? Από την καρδιά η φλόγα έτσι κι αλλιώς δε σταματά, δεν ηρεμεί, θα σιγοκαίει παντοτινά. Ίσως ζητούσαμε μονάχα λίγο χρόνο, λίγο χρόνο να χαζέψουμε τ' αστέρια, λίγο στα σύννεφα να ταξιδέψουμε, λίγο μακριά από 'δω. Μας το στερούν κι αυτό.
Μια οθόνη κι ένα πορτοφόλι η μόνη μας έγνοια. Να γράφουμε τώρα ξεχάσαμε! Λιγάκι περηφάνια χρειαζόμαστε και λίγη μπέσα για να θεριέψουμε, λίγη αγάπη ακόμα, και λίγο χρόνο. Χρόνο να χαρούμε τους δικούς μας, χρόνο ν' αγαπήσουμε και ν' αγαπηθούμε, χρόνο να μισήσουμε και να... όχι να μισήσουμε, αλλά να μισηθούμε. Τούτο είν' αναπόφευκτο τελικά!
Λείπαμε για καιρό κι όλα κι όλα άλλαξαν. Επιστρέφουμε κι όμως όλα τα ίδια μένουν. Κάναμε λάθη και κατηγόρησέ μας γι' αυτό, είμαστε άνθρωποι. Και τώρα, στο δρόμο της επιστροφής βλέπω χαμόγελα, βλέπω δάκρυα και όνειρα. Επιστρέφουμε σιγά σιγά. Να δούμε πόσο θα μας αντέξει πάλι το σκοινί.
Λίγη έμπνευση χρειαζόμαστε και λίγη αγάπη, τούτη που δε μας φθάνει ούτε για τα παιδιά μας, για τον κόσμο μας, για το μέλλον μας. Τί κι αν δεν έχουμε παιδιά, τί κι αν δεν έχουμε αγάπη, άνθρωποι είμαστε και δικαιολογούμαστε. Κι ο έρωτας ρουτίνα λέει θα 'ναι, αλίμονο! Θυμόμαστε άραγε πώς μοιάζει? Αλίμονο άνθρωπε...
Λείπαμε για καιρό και τώρα επιστρέφουμε.
Σιγά σιγά...


Πηγή φωτογραφίας: forum.mbdin.net