Ονειρολoγιο: Αυγούστου 2011

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2011

Ο καιρός της ζωής...


Ήγγικεν η ώρα μάτια μου. Η ώρα της σιωπής που τόσο καιρό ηχεί μέσ' στο κεφάλι σου. Πέρασαν διάφορα, διάφορες και επέστρεψα. Σε κοιτάζω πίσω από τα αιώνια τζάμια, με μάτια υγρά. Πόσο μεγάλωσα και πόσο χάλασα! Πέρασαν μήνες, φόρεσα και μίσησα τα χακί, αγάπησα την κιθάρα μου πιο πολύ, μπήκε στη ζωή μου η ζωή και σωριάστηκε εκεί, δεν κουνιέται πια...
Η ώρα της σιωπής δεν είναι μελαγχολική, είναι φωτεινή, λαμπερή, με μάτια που στάζουν ενδιαφέρον, έρωτα και ψυχή. θα 'μαι πάντα εκεί τελικά, δε φτουράει μια απαισιόδοξη στιγμή για να σε κρατήσει μακριά απ' ό,τι αγαπάς. Και κείνος που πάντοτε θα βρεθεί να σε διορθώσει πρέπει να μάθει ότι δεν ήταν η ώρα σου! Μόνη της θα πλησιάσει εκείνη, θα το καταλάβεις κι εσύ, θα σου λύσει όλα τα δεμένα! Θ' αφεθείς, θα μάθεις τι σου έλειπε και θα πεισθείς...
Είναι γεγονός ότι κάθε άνθρωπος χρειάζεται αναγνώριση, άλλος σωματική, άλλος ψυχική, άλλος ερωτική, άλλος έτσι κι άλλος αλλιώς. Το θέμα είναι ποιός θα πληγωθεί για να λυτρωθεί εκείνος και να καλύψει τα κενά του!...
Σ' αγαπώ ρε ζωή και παντού θα το πω! Ανακάλυψα το λευκό μιας μαύρης ψυχής και τραγουδώ. Βουλιάζουν βαθιά μου οι σκέψεις και μετά ρέουν κατακόκκινες. Μ' αρέσει να δημιουργώ και ξέρεις?... Μου αρέσει ακόμη πιο πολύ να το μοιράζομαι! Τώρα ακόμη κατάλαβα ότι δε φταίει ο άνθρωπος που έχει κάτι γκρίζο να δώσει, αλλά ο άλλος άνθρωπος που δεν έχει τη διάθεση να χαραμίσει λίγο από το δήθεν λευκό του για να τον βοηθήσει!...
Ψιλομπερδεύτηκα με την τελευταία φράση κι έτσι θα μείνω. Όποιος προβληματίζεται λύνει και τα προβλήματά του...
Όνειρα τεράστια. Εις το επανιδείν...