Ονειρολoγιο: Κάθε βράδυ...

Σάββατο, 5 Ιουνίου 2010

Κάθε βράδυ...

Κάθε βράδυ ξυπνάω ιδρωμένος. Κάθε βράδυ το ίδιο όνειρο. Εφιάλτης...
Ο δρόμος αδειανός. Ο ουρανός σκοτεινός. Σα να εμφανίζομαι απ' το πουθενά. Θυμάμαι τον ευατό μου να ξαπλώνει πλάι της, να με σκεπάζει με την αγκαλιά της, ν' αποκοιμιέμαι τόσο γλυκά στα στήθη της και μετά... ξυπνώ εκεί! Τρομαγμένος. Στην άκρη του δρόμου. Δεν έχει άσφαλτο. Δεν έχει χρώμα. Έχει μαύρο, ίσως και λίγο γκρίζο. Μα ο ουρανός... Ο ουρανός είναι μωβ! Σαν τα χείλη της όταν τα βάφει. Δυο τρία σύννεφα χαίρονται τοδικό τους ουρανό. Τίποτα παραπάνω. Δεξιά κι αριστερά του μονοπατιού δέντρα. Παράξενο μα δε θυμάμαι το χρώμα τους. Μοιάζουν άψυχα. Σα να αναπνέουν, να φωτοσυνθέτουν δίχως ήλιο, σα να παλεύουν να κρατηθούν όρθια. Τα φύλλα τους αποπνέουν μια αλλόκοτη μυρωδιά. Μου θυμίζει τ' άρωμά σου. Και περπατώ...
Περπατώ για λεπτά, για ώρες ολόκληρες, ίσως για μέρες. Ίσως το μόνο θετικό σε όνειρο ή εφιάλτη. Ο χρόνος δεν υφίσταται!
Περπατώ. Δεν κουράζομαι. Δε βαριανασαίνω από τα χιλιόμετρα. Ίσως κι άλλο ένα θετικό... δε σκέφτομαι! Οι σκέψεις μοιάζουν στάσιμες. Ή μάλλον ακαθόριστες. Σα να υπάρχουνε και όχι! Σα να προσπαθούν να δηλώσουν την παρουσία τους, αλλά κάτι ή κάποιος τις εμποδίζει. Ίσως ο χρόνος ο ανύπαρκτος? Ίσως η συνείδησή μου? Ίσως...
Τριγύρω μια αίσθηση. Πάντοτε η ίδια αίσθηση. Δεν υπάρχουν άνθρωποι. Είμαι μόνος. Θεέ μου... είμαι μόνος!...
Τότε κάτι ακούγεται. Φωνές. Αλλόκοτες φωνές. Ανθρώπινες φωνές. Μα... πως είναι δυνατόν? Δηλαδή?... Κάποιος έρχεται προς το μέρος μου. Κάποιοι...
Παράδοξο μα δεν τρομοκρατούμαι! Φθάνουν κοντά μου. Σα να μη μου δίνουν σημασία. Τρέχουνε γρήγορα. Ο ένας στραβοπατάει, πέφτει, ξανασηκώνεται. Φωνάζουν, γελούν, σαν τρελοί. Τα μάτια τους αλληθωρίζουν. Δεν καταλαβαίνω τι λένε. Με προσπερνούν. Κουνούν τα χέρια τους αριστερά και δεξιά, τα περιστρέφουν γύρω από το λαιμό τους. Στ' αλήθεια δεν είναι καλά! Τότε είναι που ο ένας λέει τ' όνομά μου. Κάνω να στρέψω το κεφάλι μα δε μπορώ. Δε μπορώ να γυρίσω πίσω! Το κεφάλι μου δε μπορεί να στρίψει πάνω από 45 μοίρες. Δεν είναι φυσιολογικό. Δεν είναι... Ο ένας ξαναλέει τ' όνομά μου. Κι ο άλλος φωνάζει τότε... "Δε σ' αγάπησε ποτέ!"
Δεν αντιδρώ. Δε μπορώ να αντιδράσω! Νιώθω να μη σκέφτομαι, αλλά μοιάζει να μπορώ να αισθάνομαι! Νιώθω να μην υπάρχουν άνθρωποι τριγύρω, αλλά τους είδα. Πέρασαν δίπλα μου. Μου μίλησαν. Δεν ξέρω. Δε μπορώ...
Τώρα που το σκέφτομαι ο ένας είχε σημάδι στο λαιμό, ενώ ο άλλος κούτσαινε λίγο. Ο δεύτερος μου έμοιαζε με γυναίκα. Μα δεν καταλαβαίνω. Δεν είμαι σίγουρος. Σα να μη μπορώ να διακρίνω το φύλο κάθε ανθρώπου! Λες να έγινε πόλεμος? Λες να έμεινα μόνος? Λες να είναι όνειρο? Εφιάλτης? Γιατί είπε τ' όνομά μου? Δεν πρέπει να είμαι καλά. Σίγουρα...
Συνεχίζω να περπατώ. Δεν έχει σημασία αν το θέλω ή όχι, τα πόδια μόνα προχωρούν...
Ο ουρανός δεν αλλάζει. Η αναπνοή μου πάντοτε η ίδια, ήρεμη, σταθερή. Ποτέ δεν ανοιγόμουν εύκολα. Τούτη τη στιγμή πόσο θα το ήθελα να είναι κάποιος εδώ! Έστω ένας τρελός ακόμη. Να έλεγε τ' όνομά μου. Γιατί δε μ' αγάπησε? Γιατί?...
Δε μπορώ καν να σκύψω το κεφάλι. Μονάχα ίσια μπορώ να κοιτώ. Ίσια και ψηλά, στ' αστέρια. Ω, αστέρια. Δεν υπάρχουν! Άνεμος? Πως δεν το πρόσεξα τόσην ώρα? Δε φυσάει. Έκανα να βγάλω μια κραυγή μα τίποτα. Δε... δε μπορώ να μιλήσω... θεέ μου...
Τουλάχιστον δε φοβάμαι. Δεν έχει σημασία αν δε μπορώ να φοβηθώ, σημασία έχει το αποτέλεσμα, δε φοβάμαι! Κι όμως... κάτι... ένας φόβος... υπάρχει... υπάρχει κάτι εκεί... βαθιά στο σκοτάδι... είμ' εγώ... μα δε φοβάμαι... δεν το νιώθω... κι όμως... βλέπω τον ευατό μου απέναντί μου... ω, θεέ μου!... είμ' εκεί!... θέλω στ' αλήθεια να ξυπνήσω... τώρα... τώρα αμέσως... τώρααα... μα... κοιμάμαι στ' αλήθεια?... μου μιλάει... τι μου λέει?... "Σκότωσέ τη, δε σ' αγάπησε ποτέ..." Όχι, όχι, δε μπορεί! "Σκότωσέ τη, δε σε θέλει!" Όχι, εφιάλτης είναι σίγουρα. "Σκότωσέ τη!" Όχι... δεν είμαι... όχι... εγώ... δεν είμ' εγώ... δεν...

Κάπου εκεί σταματάει το όνειρο. Ή ό,τι τέλος πάντων ήτανε όλο αυτό!
Πολλές φορές σκέφτηκα ότι μπορεί να υπνοβατώ. Κάθε φορά που ξυπνώ τα σκεπάσματα είναι διπλωμένα στη γωνία του κρεβατιού, ενώ η κοπέλα μου πλάι μου τουρτουρίζει από το κρύο. Τη σκεπάζω και κουκουλώνομαι δίπλα της. Δεν ξέρω τι σημαίνει, αλλά σε αντίθεση με κείνο τον κόσμο που δεν ένιωθα τίποτε, σ' αυτόν εδώ φοβάμαι. Φοβάμαι πολύ! Εδώ έχει άνεμο, αστέρια, έχει και τρελούς ελεύθερους ανθρώπους, ενώ τον αέρα μπορείς να τον ρουφήξεις. Κανείς εδώ δε φωνάζει τ' όνομά μου, αν και πιστεύω καταβάθος ότι ποτέ δε μ' αγάπησε...
Φοβάμαι μονάχα μήπως αποτελεί κάποιο μήνυμα! Φοβάμαι μήπως της κάνω κακό άθελά μου! Βλέπω το ίδιο όνειρο εδώ και 2 μήνες, αλλά τίποτε δεν έχει αλλάξει. Εκτός από χθες...
Χθες το κορίτσι μου χτύπησε το πόδι της. Τώρα κουτσαίνει. Ενώ το βράδυ παραμιλά. Δε λέει τ' όνομά μου, αλλά κάτι άλλο σχετικό με κάποια αγάπη. Και σκέφτομαι τώρα... αν είμαι σίγουρος ότι θα τρελαθώ τελικά, μπορώ να βάλω τώρα τέλος στην άχαρη ζωή μου. Τουλάχιστον έτσι δε θα μπορέσω να κάνω κακό σ' εκείνη! Ίσως αν κρεμαστώ?! Λες τελικά αυτό να δήλωναν τα σημάδια στο λαιμό του τρελού? Μα δεν ήμουν εγώ! Εγώ ήμουν ο άλλος, απέναντί μου! Στις σκιές, εκεί στα δέντρα, στο σκοτάδι...
Φοβάμαι μονάχα μην τη σκοτώσω μέσα σε ένα όνειρό μου. Όχι τίποτ' άλλο, αλλά αν γίνει έτσι, όταν ξυπνήσω μπορεί να μη θυμάμαι τελικά αν το φχαριστήθηκα ή όχι...

5 σχόλια:

Feli είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=Xn31ECL0wEU


"Το κρύο στοιχειωμένο τώρα φέρνει
κουρέλια της ζωής σου..την ελπίδα..σαν άθλια μοίρα που ακατάπαυστα υφαίνει την πιο πικρή σου αλήθεια που δεν είδα"

Mariel είπε...

Διακρίνω επηροές από Μπέκετ στο όνειρο? Πολύ ωραίο κείμενο πάντως και δίνεις πολύ ωραία τα συναισθήματα

Καλώς σε βρήκα

Christina Noe είπε...

Ζεις?....

Δεν ξέρω το όνομα σου για να το φωνάξω...

η κοπέλα με το καναρινί φόρεμα είπε...

Φίλε, ευχές για μια νέα χρονιά γεμάτη από όλα όσα επιθυμείς και σου κράτησε μακριά η προηγούμενη.

Χρόνια πολλά!

βατραχος είπε...

δοκιμασατε υπο Κ.Σ.? ή μηπως βολευει να κρατας τη μελαγχολια κ το ονειρο γιατι ΦΟΒΑΣΤΕ την πραγματικοτητα; οτι θα βαρεθητε? οτι δε θα γελατε; οτι δε θα ειστε πιστοι; οτι υπαρχει κατι μεγαλυτερο απο εσας που θελετε εκει εξω;