Ονειρολoγιο

Κυριακή, 4 Απριλίου 2010

Τα χέρια μου τρέμουν. Μια ανάσα ν' ακούσω μια φορά. Ένα ψέμα να γουστάρω, να ευχαριστηθώ. Με δυσκολεύουν τα λόγια. Πολύ. Και πεθαίνω κάθε που με απαρνείσαι. Έχω νιώσει τόσες φορές τη δειλία στο αίμα μου. Έχω πέσει τόσες βραδιές κατάχαμα, ψηλαφίζοντας τ' άδεια σκεπάσματα. Να βρίζω. Να τρέχω. Να πονάω. Να βογκάω. Να φωνάζω στην αγάπη να γυρίσει πριν καταλάβω πως μονάχα πάθος ήτανε.
Τα χέρια μου τρέμουν κρατώντας το μικρόφωνο κι ο κιθαρίστας γελάει. Η φωνή μου ψηλαφίζει το πάθος μου κι ο ντράμερ χάνει το ρυθμό. Ένας χάος στο μυαλό μου. Ένα τίποτα στην αγκαλιά μου. Ένα φευγιό σφηνωμένο συνεχώς στο μυαλό μου.
Αναρωτιέμαι τι να κάνει η "Αθήνα".
Μιλάω στο φεγγάρι, τρέχω πιο γρήγορα απ' ότι το συννεφάκι που κοιτούσαμε μαζί. Πέφτω πιο αργά κι από ένα αστέρι. Ευχή κανείς δεν κάνει!
Αναρωτιέμαι που να είναι!
Άραγε ήρθε προς τα εδώ να σπουδάσει?
Άραγε παίζει ακόμη τσέλο? Άραγε χαμογελάει? Άραγε λάμπει όπως τότε?
Που και που τη θυμάμαι. Που και που χαζεύω τα τρένα στο σταθμό, δίχως να θέλω ξανά να μπω μονάχος.
Έκλεισαν όλες οι πληγές και δε νομίζω ότι θ' ανοίξουν νέες ποτέ. Παραιτήθηκα και μ' αρέσει. Δε φοβάμαι τίποτε πια, γιατί δεν προσπαθώ για τίποτε πια. Κι έτσι γουστάρω. Πηγαίνω στο μαγαζί, τα λέω και φεύγω. Δε με νοιάζει αν πληρωθώ. Δε με νοιάζει αν δε με χειροκροτήσει κανένας. Δε με νοιάζει αν θα φύγω. Δε με νοιάζει που σύντομα θα φύγω.
Κουνάω το κεφάλι σα χαζός καθώς γραντζουνάω την κιθάρα. Τραγουδάω φάλτσα επίτηδες κάπου κάπου. Και το γουστάρω! Γκαρίζω μέρα μεσημέρι, τους σπάω τα νεύρα το σπίτι.
Ακούω ειδήσεις και σπάω την τηλεόραση. Δε ζω σε κανένα κράτος. Οι άνθρωποι έχουν χάσει κάθε συνείδηση και πρώτα απ' όλους εγώ ο ίδιος. Η αναισθησία μ' αγαπάει απόψε. Ίσως να συνεχίσει και αύριο.
Ερωτεύθηκα τη Μποφίλιου χθες βράδυ. Με αηδίασε ο Μικρούτσικος. Βαρέθηκα το επιτηδευμένο χιούμορ κάθε Λάκη. Κουράστηκα από τη βλακεία των ανθρώπων. Και πρώτα απ' όλα απ' τη δική μου. Σιχάθηκα που κανείς δεν τονίζει τα προτερήματα του άλλου.
Τα χέρια μου τρέμουν. Μεγάλη Παρασκευή αμάρτησα! Μα δεν ντρέπομαι. Κι αν τον φοβάμαι είναι γιατί έτσι μ' έμαθαν. Ένα πλάσμα ανώτερο πως να σε πληγώσει? Δεν είναι εκδικητικό. Δεν είναι άνθρωπος για να είναι κακός!
Πήγα προχθές στο καφέ εκείνο. Κάθισα στο ίδιο τραπέζι. Σα να ήταν το λουλούδι εκεί παρατημένο. Από τότε...

5 σχόλια:

Σταλαγματιά είπε...

Κάθε χρόνο την ίδια μέρα περιμένω να συναντήσω εκείνον,
στο ίδιο μαγαζί την ίδια ώρα την ίδια μερα.
Μα φέτος δεν μπόρεσα, έφυγε νωρίς, πήγα αργά ποιος ξέρει....
Μια φυγή έτσι κι αλλιώς είναι πάντα σφηνωμένη μεσα μου....

Μ αρέσει να διαβάζω γιατί γνωρίζω καλά τις αλήθειες σου.
Ειμαι εδώ κι ας μην σχολιάζω πάντα να το ξέρεις!!

Χρόνια πολλά !!

η κοπέλα με το καναρινί φόρεμα είπε...

Μερικές φορές αναρωτιέμαι, που είναι το δύσκολο; Στο αν ξέρουμε τι θέλουμε; Και η δεύτερη εκδοχή, αν μπορούμε να αξιωθούμε αυτό που θέλουμε.
Το πιο πικρό όμως είναι που ακόμη κι όταν ξέρουμε, ακόμη κι όταν το έχουμε, κάτι δεν...

Είτε εμείς οι άνθρωποι είμαστε άπληστοι, είτε εγώ απέχω πολύ από την λύση του γρίφου.
Θα ήθελα έτσι με ειλικρίνεια σου το λέω, να διαβάσω κι ένα σου "χαμόγελο" μια φορά.
Να είσαι καλά. Χριστός Ανέστη!

Ανώνυμος είπε...

Πολύ θα ήθελα να ήμουν εκεί κι ας ήμουν η μόνη που θα σε χειροκροτούσα!
Απλά να σε δω να παίζεις την κιθάρα που τόσο αγαπάς...
Καλό απόγευμα!

Feli είπε...

"Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα
Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο
κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω
Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω
μ' αυτό τον τόνο του λευκού στο βλέμμα
του λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγω
με μια ελπίδα να 'ναι σαν κι εμένα

Τίποτα σημαντικό
Ζω μονάχα εν λευκώ"


Για ολα τα βραδια σου..και κραταω αυτο που μου ειπες την προηγουμενη φορα..για να το πιστεψω..

Ονειροφερμενος είπε...

Σταλαγματιά..
Όταν κοιτάζεις, πρέπει να έχεις γνώση αυτού που κοιτάζεις. Τότε δε μαγεύεσαι απλώς, αλλά ταξιδεύεις εκεί που λίγοι καταφέρνουν στη ζωή τους να φθάσουν..
Αν και πάει καιρός, τα χρόνια ποτέ δε λιγοστεύουν αν το θέλεις. Χρόνια πολλά..

Η κοπέλα με το καναρινί φόρεμα..
Δεν υπάρχει τίποτε δύσκολο τελικά. Είναι όλα τόσο απλά. Οι λέξεις τα αγριεύουν και αντιδρούν..
Η νοσταλγία είναι συναίσθημα που προσφέρει δημιουργία. Δε μπορώ να την απαρνηθώ..
Δεν υπάρχει στ' αλήθεια λόγος να αποτυπώσεις χαμόγελο στο χαρτί. Το χαρτί είναι για τις δύσκολες στιγμές. Άλλωστε θα παραπονεθούν και τα χείλη αν αποτυπώσω την έκφρασή τους σε μια οθόνη. Υπάρχει ποτέ περίπτωση να αποδώσω επακριβώς την ένταση, το χρώμα και τη διάσταση ενός χαμόγελου μέσω μιας οθόνης? Μου αρκεί η νοσταλγία για το χαρτί..
Χρόνια πολλά..

Ανώνυμος..
θα ήθελα για μια στιγμή μονάχα ν' αποκτήσει χείλη η κιθάρα μου. Να τη ρωτήσω αν και κείνη μ' αγαπά.
Θα 'θελα να ξέρω πως νιώθει...

Feli..
Δε χρειάζεται να το πιστέψεις, το ξέρεις ήδη..