Ονειρολoγιο: Μαρτίου 2010

Σάββατο, 20 Μαρτίου 2010

Μια συνηθισμένη μέρα..

Ο δείκτης έχει γείρει προς τα δεξιά. Λίγο μετά τις δώδεκα. Μία είναι ή δύο το πρωί? Το μαγαζί δεν έχει πολύ κόσμο. Οι χορδές καίνε γλυκά τα δάχτυλα. Έχω βραχνιάσει λιγάκι. Είχα καιρό να τραγουδήσω τόσες ώρες. Οι κιθάρες ντύνονται με δέρμα. "Αντίο", "Καληνύχτα" και "Τα λέμε αύριο" οι φράσεις τούτης της ώρας. Σβήνουν τα φώτα. Το πεζοδρόμιο έξω από το μαγαζί στενό. Ακουμπάω την κιθάρα στο πλατύσκαλο και κάθομαι στο υγρό σκαλοπάτι. Ανάβω ένα τσιγάρο. Τόσο βιαστικά! Το σβήνω πριν το βάλω στο στόμα μου. Έχω πάψει να απολαμβάνω τη ζωή, τα μικρά μυστικά της, εδώ και καιρό. Τσιγάρο δεν έχω βάλει ποτέ στο στόμα μου. Σε όλους ακούγεται περίεργο! Ίσως αγαπώ καταβάθος τον ευατό μου και δε θέλω να του κάνω τέτοιο κακό. Δε μπορώ να το εξηγήσω διαφορετικά, αλλά ούτε κι αυτή η εκδοχή με πείθει. Ένα ζευγαράκι περπατά χέρι-χέρι, η κοπελιά καθώς περνάει από μπροστά μου σκοντάφτει στην άκρη ενός καλωδίου που είχε απλωθεί κατά μεσής του πεζοδρομίου. Είχε ξεγλιστρήσει αθόρυβα από την τσάντα μου, δεν το είχα προσέξει. Η κοπελιά μουρμούρμισε κάτι καθώς απομακρυνόταν, ενώ ο δικός της με αγριοκοίταξε. Τους κοίταξα με τη σειρά μου και ίσως να ζήτησα συγγνώμη με τα μάτια. Ίσως να το κατάλαβαν...
Έγειρα με τα μάτια κλειστά. Ζήλευα πάντοτε φίλους κι εχθρούς που δεν έχουν περίεργα κολλήματα. Ήθελα να πάψω να σκέφτομαι για μια στιγμή! Να πάψω να ενδιαφέρομαι και να ενδιαφέρονται για μένα! Έστω για λίγο. Το κινητό στη δόνηση, κάτι αισθάνομαι στην κωλότσεπη. Κοιτάζω την οθόνη. "Έρωτας..." Πόσο χαζός μπορεί να είμαι? Πόσο επιφανειακός? Πόσο μπορεί να με συνεπάρει η μάζα ώρες ώρες? Γιατί την έχω αποθηκεύσει σαν "έρωτας"? Γιατί απλά δεν την αποθήκευσα σα "γκόμενα"? Ή απλά σαν "πάθος"? Ή ακόμη καλύτερα σα "σωματικό πάθος"? Γιατί με παιδεύουν τόσο πολύ οι λέξεις τέτοιες ώρες? Γιατί δε μπορώ να απολαύσω τη στιγμή? Γιατί δε μπορώ να χαλαρώσω έτσι απλά? Τελικά το σήκωσα...
-"Ναι. Νίκο, τελειώσατε?"
-"Σχεδόν."
-"Τι θα πει σχεδόν?"
-"Τελειώσαμε."
-"Έρχεσαι?"
-"Δεν ξέρω."
-"Τι σημαίνει αυτό? Δε θέλεις να έρθεις?"
-"Στ' αλήθεια δεν ξέρω."
-"Καλά. Όταν μάθεις πάρε με."
Γιατί είμαι τόσο άχαρος? Και τι φταίει κι αυτή που δεν είμαι καλά σήμερα? Και τι φταίει κι αυτή που ποτέ δεν είμαι καλά?
Αναρωτιέμαι συνεχώς! Δε μπορώ να συνάψω μια φυσιολογική σχέση. Κι όταν τελικά καταφέρνω και βρίσκω έναν άνθρωπο να ανέχεται όλα τα αρνητικά μου, αυτά διογκώνονται, τον πνίγουν και μένω πάλι μόνος. Και τώρα που δεν είμαι μόνος, θέλω να μείνω μόνος!
Πως να εξηγήσεις ό,τι αισθάνεσαι? Πως να δώσεις στον άλλο να καταλάβει ότι δε φταίει εκείνος που είσαι χάλια? Είναι το μέσα σου. Και πως να δείξεις στον άλλο το μέσα σου?
Όταν πάω σπίτι δε θα μου μιλάει. Θα κάνει πως κοιμάται και θα με κλωτσάει δήθεν στον ύπνο της. Δε με πειράζει. Ίσως καταβάθος να γνωρίζω ότι μου αξίζει τέτοια συμπεριφορά!
Τώρα τελευταία επέστρεψαν. Είχαν καιρό να εμφανιστούν. Η οικονομική κρίση μ' έχει αγγίξει, αλλά δεν το σκέφτομαι, δε με πειράζει. Η σχέση μου πάει κατά διαόλου, μα δε με νοιάζει. Πέρασε η ώρα και πρέπει να επιστρέψω. Εκείνα το έκαναν. Πάλι δακρυσμένος θα γυρίσω. Κι αν τελικά δεν το παίζει κοιμισμένη και με ρωτήσει τι έγινε, τι να προσπαθήσω να εξηγήσω!
Δεν την καταλαβαίνω τη ζωή και σίγουρα ούτε εκείνη με κατανοεί! Ίσως πρώτα περάσω απ' το σταθμό. Άραγες περνάνε τρένα τέτοιαν ώρα? Ίσως απόψε τελικά βρω το κουράγιο να πηδήξω. Μονάχα την κιθάρα μου λυπάμαι. Σίγουρα δε θα την αγαπήσει άλλος περισσότερο. Σιγά μη βρω το θάρρος και σήμερα. Πάλι σπίτι θα γυρίσω. Πάλι μόνος θα είμαι. Μαζί της...

Πέμπτη, 4 Μαρτίου 2010

Άρρωστη εικόνα..

Ξημέρωσε. Ο κόσμος χαμογελά. Αισχρά. Όπως συνηθίζει να κάνει τώρα τελευταία. Πάντοτε λυπόμουν για το μονοπάτι που έχει πάρει τούτη η πλάση. Είναι σκοτεινό. Τόσο σκοτεινό που φοβάμαι ακόμη κι εγώ. Εγώ που έχω γεννηθεί στο σκοτάδι, που ζω στο σκοτάδι, που αναπνέω σκοτάδι, που νιώθω ελεύθερος στο σκοτάδι. Ένας μικρούλης προβολέας φωτίζει το μονοπάτι της ζωής μας και τα κουρασμένα μυαλά μας το κάνουν να φαντάζει ήλιος. Δε χάσαμε ακόμη το νόημα, αλλά η κλωστή από την οποία κρατιόμαστε για να μη συνηθίσουμε στη λέρα τους είναι τόσο μικρή και διάφανη που αγωνιούμε καμιά φορά να σταθούμε όρθιοι προσπαθώντας να την κρατήσουμε γερά.
Ξημέρωσε. Πέθανε κάθε αθώα ψυχή απόψε. Μεγαλώσαμε στην επαρχία και κάναμε ν' αγγίξουμε γυναίκα στα 19. Πρόβλημα? Συναίσθημα? Παραμύθι? Και τώρα... όλα στο πιάτο. Η εμπιστοσύνη λάσπη κάτω από τα γυμνά μας πόδια. Μαθαίνεις να πατάς γερά στα άσχημά της. Η αγάπη σαν την προσευχή. Ανύπαρκτες. Μονάχα όταν μάθεις ότι πεθαίνεις θυμάσαι ότι ίσως υπάρχει και κάποιος δημιουργός. Γιατί δεν τρομάζω μόνο εγώ! Ξέρω δυο τρεις ψυχές ακόμα που το παθαίνουν.
Ξημέρωσε. Αλλά η μοναξιά δεν τελείωσε. Κι όλες οι απαγορεύσεις και οι συμβουλές να πετάξουμε καθετί που μας πληγώνει μακριά, δεν πιάνουν εύκολα τόπο. Άλλωστε οι ιδεολογίες δε φτιάχτηκαν για να περπατούν σε κόκκινα χαλιά. Έμαθαν να κοιμούνται σε παγκάκια μοναξιάς και να πίνουν σαν κρασί το ρομαντισμό κάθε που νυχτώνει.
Όλα είναι αναγκαία, λένε. Όλα είναι της στιγμής!Μα... όταν έχεις άποψη ζωής επηρεάζεσαι? Η στιγμή δεν ανήκει μέσα στη ζωή? Μάθαμε ένα ποιηματάκι για να δικαιολογούμε την πτώση μας κάθε τόσο. Όσοι άγγελοι και να πέσουν ακόμη στη γη, δε θα καταφέρουν να μας φυτέψουν φτερά στην πλάτη. Είμαστε μια άναδρη φυλή της στιγμής. Η απόλαυση πρώτο μας μέλημα. Και τελευταίο. Κάτι με φαγουρίζει εδώ και μέρες στην πλάτη. Δε μπορεί, κανένα σπυρί θα είναι. Δε μπορεί...
Όσο πιο πολύ κοιτάζεις τον άλλο μες στα μάτια, τόσο από την ψυχή του θα κλέβεις. Κι ο καθρέφτης το ίδιο κάνει. Γι' αυτό με το πέρασμα του χρόνου σε φοβίζει.
Ξημέρωσε κι αρρώστησε κάθε πλάσμα που αναπνέει. Μία μέρα ένα κρεβάτι. Μία κάμερα. Ένα "Επιτέλους! Τόσο καιρό το περιμέναμε!".
"Και να που έχει ταλέντο το κορίτσι!"
Της αξίζει μία θέση στην καρδιά μας. Και στα όνειρά μας.
Τα όμορφα ν' αναγνωρίζονται!
Άλλωστε όλη η ζωή μας ένα μονοπάτι δεν είναι? Γιατί να μην την κάνουμε κρεβάτι?
Κλείσε τα μάτια και σκέψου τη. Άραξε και κοιμήσου.
Εγώ για λίγο έξω θα βγω, μου έλειψε το φεγγάρι.
Γελάς μαλάκα, γελάς. Δεν σε παρεξηγώ όμως. Κι εγώ το ίδιο κάνω όταν καμιά φορά πιάνω να με σκέφτομαι.
Δε βαριέσαι... Τζούλια είναι, θα περάσει.
Καληνύχτα εικόνα μου.
Καληνύχτα αρρώστεια μου...