Ονειρολoγιο: Μείνε πλάι μου..

Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2010

Μείνε πλάι μου..

Έρχεται μία μέρα που δικαιώνεσαι. Έρχεται μία μέρα που ο ήλιος λάμπει διαφορετικός. Όλοι τον χαζεύουν μα δε βλέπουν διαφορά. Μονάχα εσύ ξέρεις. Εσύ ξέρεις πάντα πιο καλά.
Έσπασε η πόρτα και χύθηκε μέσα σου το φως. Ότι έζησες περνά μπροστά από τα μάτια σου σα χείμαρρος. Αναμνήσεις, σκέψεις χρόνιες και υποθέσεις που βγαίνουν αληθινές ή αντίστοιχα αποδεικνύουν ότι τόσα χρόνια απλώς κουνιόσουν στο ρυθμό τους.
Φίλοι που δεν ξέρουν πως να είναι φίλοι! Γονείς που δε μάθανε ποτέ πως να διαπαιδαγωγίσουν το σπέρμα τους! Κι εσύ μια σκιά μέσα στον κόσμο τους. Τους μιλάς και δε σε ακούνε. Γιατί να έχεις δίκιο εσύ? Ποιος είσαι ρε μεγάλε για να είσαι εσύ ο σωστός? Πως να πετάξουν τόσα χρόνια εμπειρίας άσκοπα και να ακούσουν έναν πιτσιρικά με μακριά μαλλιά και σκουλαρίκια στα αυτιά?
Μεγάλωσα σ' αυτή την κωλοκοινωνία, με έθρεψε αυτή η μαλακία, με θέριεψε, αλλά ευχαριστώ δεν άκουσε ποτέ από τα χείλη μου. Η κοινωνία είναι οι άνθρωποι. Αυτοί που σε μεγαλώνουν με παραμύθια, αλλά το μόνο παραμύθι στην πραγματικότητα είναι ότι νομίζουν ότι μεγάλωσαν. Δε μεγαλώνεις άνθρωπε αν δεν ξέρεις ν΄αγαπάς, να πονάς, αληθινά να χαμογελάς. Και να θλίβεσαι για τον ευατό σου. Να ζεις αληθινά..
Πέθανε μικρή η μεγάλη μου αγάπη. Σταμάτησα αρκετά μεγάλος να μετρώ το κάθε μου δάκρυ. Μα έτσι έμαθα. Έτσι μεγάλωσα. Διάβασα. Κατάλαβα.
Δε μιλούσα ποτέ. Ποτέ κανείς δε με άκουγε. Έπλασα έναν ασυνήθιστο ευατό. Έναν περίεργο ευατό. Ένα λάθος ευατό. Κι όταν τελικά, έπειτα από χρόνια πολλά, αποφάσισα να μιλήσω γι' αυτό τον ευατό, βγήκαν και μου είπαν να μη μιλώ γιατί έτσι δεν είμαι μόνο εγώ. Και τι με νοιάζει ρε? Ας βγουν κι οι άλλοι να μιλήσουν για το κακό που τους κάνει το περιβάλλον τους! Γιατί δεν το κάνουν? Γιατί δεν τολμούν? Τι φοβούνται? Ίσως τον ίδιο τους τον ευατό?! Όχι αδερφέ, εγώ μεγάλωσα κι ας μη θέλουν να το παραδεχθούν. Συμβιβάστηκα με το λάθος μου, με το αλλόκοτό μου. Και το αγαπώ τελικά. Κι ας μη μ΄ακούει κανείς. Θάρρος παίρνω από αυτό. Καταλαβαίνεις ή με θεωρείς τρελό?
Και τι δεν άκουσα. Ότι ψάχνω τόμους λεξικά, ότι αντιγράφω μνήμες και τις ανατυπώνω με το δικό μου τρόπο. Ότι είμαι ψεύτικος, ότι πονάω στ' αλήθεια καρδιές, ότι είμαι σκούρος για να με διαβάσουν. Χα, μήπως να κοιτάξετε καλύτερα τη ζωή? Είναι πιο όμορφη από τις λέξεις μου? Σίγουρα εκείνη δεν είναι πιο μαύρη από μένα? Στο χαρτί αποτυπώνονται απωθημένα, κόμπλεξ κι αδυναμίες. Όλα εκτεθειμμένα. Πάρτα και κάνε τα ότι θες. Στ' αλήθεια ποιος νοιάζεται! Η αλήθεια πάντοτε λάμπει στα βαθιά. Γι' αυτό πάντοτε θ' ανοίγω τα βάθεια μου και θα πεθαίνω κάθε μέρα απ' τη χολή ορισμένων. Μα θα γεννιέμαι την επομένη δυνατότερος. Το τίμημα του πείσματος και της ελευθερίας..
Βλέπεις γεννήθηκα στην επαρχία, γιατί αν ήμουν σε μεγάλη πόλη θα ήμουν σίγουρα πρεζάκι. Έτσι δε μου είπες? Ε, με τόσα ψυχολογικά! Ε, ίσως. Δεν τ' αρνήθηκα. Αυτό είναι το πρόβλημα τελικά . Ότι δεν αρνούμαι ποτέ τίποτε. Ποτέ δε μπορείς να γνωρίζεις κάτι που δεν έχεις ζήσει. Ίσως. Μα κι αν ήμουν τι...? Και που δεν είμαι δηλαδή, τι...? Τώρα είμαι εδώ κι ο ήλιος λάμπει. Σ' έναν πανέμορφο σκοτεινό ουρανό..
Με βλέπουν μ' ένα ποτήρι κρασί στα χείλη και με φωνάζουν αλκοόλα.
Με βλέπουν να ταξιδεύω σ' έναν υπέροχο ουρανό και με φωνάζουνε μαστούρι.
Με πιάνουν να γράφω μαύρα και με φωνάζουν καταθλιπτικό.
Με ξυπνούν αργά το μεσημέρι και με φωνάζουνε τεμπέλη.
Με ακούν να παίζω στην κιθάρα μια μελωδία και με φωνάζουνε δημιουργικό.
Κανείς δεν ψάχνει. Δεν κυνηγά. Δεν περιμένει. Κανείς δεν ΑΚΟΥΕΙ! Μονάχα συμπεραίνει. Κανείς δε ζει πραγματικά..
Αναρωτήθηκε κανείς γιατί μερικοί άνθρωποι είναι ξεχωριστοί? Γιατί είναι περίεργοι?
Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς γιατί έγιναν έτσι? Γιατί έγιναν, δε γεννήθηκαν έτσι. Κάποιος τους έκανε. Όλοι αυτοί που τώρα τους δείχνουν με το δάχτυλο. Κανείς δε ζει..
Κι ήρθες τώρα εσύ..

Μαζί θα ζωγραφίσουμε ξανά τον κόσμο. Απ' την αρχή.
Δεν έχεις μορφή. Ποτέ δε θα σου δώσω μορφή. Ν' αποδείξω επιτέλους σε όλους ότι ο έρωτας δεν έχει κορμί.
Μείνε πλάι μου..
Βγες απ' την οθόνη. Πως να σου χαμογελάσω από εκεί? Πως να σου πω το σ' αγαπώ και να το νιώσεις?
Χάθηκε η ουσία από τότε που βγήκε η ψηφιακή μηχανή. Χάθηκε η αλήθεια από τότε που ο καθένας μας παύει να ρωτάει το "γιατί"..
Χάνεται ο έρωτας όταν η ζήλια γίνεται κεντρί. Χάνεται η αγάπη όταν δεν αγαπάς τον ευατό σου, τη ζωή.
Μείνε πλάι μου..
Φοβίζουν τα συναισθήματα. Κάποιοι δεν τ' αντέχουν. Μακριά φεύγουν.
Ζηλεύουν την επιτυχία μας, τον έρωτά μας, την όμορφή μας την καρδιά.
Μια ματιά φτιάχνει τον κόσμο, δυο ματιές φτιάχνουν ουρανό.
Ένα χέρι ακουμπά την αλήθεια, δύο χέρια χαιδεύουν όλη την πλάση.
Είναι όμορφο να τραγουδάς.
Για το δίκιο σου μέχρι τέλους να πολεμάς.
Να σε κοροιδεύουν γι' αυτό που αγαπάς.
Κι όμως εσύ ν' αντέχεις, να συνηθίσεις να μην πονάς.
Αυτή είναι η ζωή.
Αυτή είναι η αλήθεια.
Η δική μου αλήθεια.
Ξέρω, είναι λάθος.
Μα το θεώρησα καλό να την ακούσεις.
Κράτα τη δική σου γερά.
Εις το επανιδείν..

9 σχόλια:

Σελήνη είπε...

Πολλοί απεχθάνονται το διαφορετικό. Κατά βάθος, το φοβούνται... Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που δε σε κατακρίνουν, που στέκονται πλάι σου και με αυτή την παρουσία τους σε χαροποιούν. Η κοινωνία μας έχει και από τα δύο είδη. Μένει σε εμάς να αναζητήσουμε τους δεύτερους...

Μου αρέσει πολύ η γραφή σου. Είναι μελαγχολική και ταξιδιάρικη... Καλώς σε βρήκα!

ΠΡΩΤΟΠΛΑΣΤΗ... είπε...

Ο κόσμος γέμισε "ειδήμονες". Ξέρει ο καθένας να κρίνει τον άλλον, αλλά αποφεύγει με κάθε τρόπο να κοιταχτεί στον καθρέφτη, να έρθει αντιμέτωπος με τον εαυτό του. Αν σεβόμασταν τον εαυτό μας, θα σεβόμασταν και τους άλλους και η λέξη "διαφορετικός" δεν θα υπήρχε.

Ζήσε.
Μόνο αυτό μας μένει.
Να ζούμε, με τον τρόπο μας.
Χωρίς εξηγήσεις.

Σταλαγματιά είπε...

Δεν ξέρω τι να πρώτο πω όταν τα λόγια σου είναι χείμαρρος ψυχής.
Ποιος είναι εκείνος που θα βάλει ταμπέλες στην δική σου ζωή;
Ποιος είναι εκείνος που θα πει τι είσαι και πως να ζεις;
Όχι μάτια μου κανένας δεν έχει το δικαίωμα να το κάνει γιατί αυτό που είμαστε εκείνοι το δημιούργησαν και στο κάτω κάτω εμείς το γουστάρουμε αυτό που λέμε εαυτό μας.
Μην αφήσεις κανένα να σου πει ποιος είσαι και τι είναι πρέπον να κάνεις ΚΑΝΕΝΑΝ
ζήσε όπως αγαπάς και όπως πιστεύεις εσύ πως είναι καλύτερο για σένα.
Εγώ τ ευχαριστήθηκα όλα όσα είπες και θα ήθελα να δώσω μπουνιά στη μουρη εκείνον που τόλμησαν να που και να γράψουν,μην αλλάξεις ποτέ και για κανέναν άλλο εκτός από εσένα όταν και αν εσύ το αποφασίσεις.
Και αγάπα έξω από αυτήν την οθόνη γιατί εδώ μέσα όλοι λένε πολλά και κανείς δεν κάνει τίποτα.
Αυτό που είσαι αυτό αγαπάμε εμείς και εγώ θα είμαι πλάι σου όπως την πρώτη μέρα που σε διάβασα!!

Μην φύγεις....


Αναστασία

Monos,Ksenos,Fititis είπε...

Ας με συγχωρέσει κάποιος αλλά τι ορίζουμε ως κανονικό; αυτό που οι άλλοι μονίμος θέλουν; Δηλαδή αν σε μία παρέα 5 ατόμων οι 4 θέλουν να φάνε πίτσα και ο ένας γύρο είναι σκάρτος; γιατί τα λόγια σου είναι σωστά, ποιος να τα ακούσει όμως;;

Bubu είπε...

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

Hello Friend, I love love love your blog, it‘s very interesting!!! I really like your style!! i‘ll visit you many times for sure honey.

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

Bubu είπε...

I‘d like to invite you to visit my fashion blog:

http://www.mydarlingbubu.com/

Thank you :). KISSES FROM SPAIN

•••HAVE A NICE WEEK•••

pretending είπε...

ποσες αληθειες κρυβουν μεσα τους οι σκεψεις σου...σκεψεις που ολοι μας καποια στιγμη εχουμε κανει...ισως οχι φωναχτα...γιατι ποιος αντεχει τετοιες αληθειες?
οταν κρυβεις μεσα σου ολα αυτα,για ολους εισαι αποδεκτος...οταν αρχισεις ομως να λες τις αληθειες σου, γινεσαι ο διαφορετικος...οταν ζητας το κατι παραπανω γινεσαι αχαριστος με τη ζωη...οσο αντεχεις την υποκρισια και το ψεμα και ζεις με τα πρεπει και ολα αυτα τα συμβατικα που σε τρελαινουν,θεωρεισαι αξιοπρεπης...
ποσο λαθος...
ποιος εχει τη δυναμη να ζησει αληθινα?ποιος εχει το σθενος να παραδεχτει τα λαθη του?
μακαρι να μπορουσαμε να το κανουμε ολοι...
δυσκολο...πολυ

Marijuanito είπε...

As tous na lene..Mn s niazi..Apla prospathoun n dosoun nohma stn mizeri zoh ts,vgazontas tin diki s zoh skarti..Graftous..Koumanto stin zoh sou esi kanis..Pes ts efxaristo g 'kala ts logia',xarise ts ena xamogelo,k mn ts dinis simasia..

Ονειροφερμενος είπε...

Σελήνη..
Αν το "πολλοί" δε γίνει "λίγοι", δε θα πάψει το σκοτάδι να με πονά.
Δε θα πάψει να χτυπά διαφορετικά αυτή η καρδιά.
Ο κόσμος αυτός κάποτε θ' αλλάξει. Προς το καλό.
Ίσως είναι μόνο ελπίδα.
Ίσως ευχή.
Ίσως ψέμα.
Όπως κι η ίδια η ζωή.
Καλώς ήρθες!

ΠΡΩΤΟΠΛΑΣΤΗ..
Ο καθρέφτης σε κάνει θεό..
Δεν είναι εξήγηση, μάλλον χαζοπροβληματισμός..
Ζούμε με τον υγιέστερο τρόπο. Μ' αυτόν που σκοτώνει..

Σταλαγματιά είπε..
Όλος ο κόσμος λειτουργεί με ταμπέλες. Για να μη χάνουμε, δήθεν, το δρόμο. Κι ας μην έχουν βρει το δρόμο ούτε αυτοί που μας αναγκάζουν να ακολουθούμε τα σύμβολα στις ταμπέλες..
Κι αυτή η οθόνη. Δε ζεις μέσα σ' αυτή. Ούτε πίσω απ' αυτή. Ζεις κάπου μακριά απ' αυτή, απλώς τα λόγια σου εδώ μπορούν μονάχα να διατηρηθούν. Εδώ να διαβαστούν.
Μονόδρομος καμιά φορά η ζωή..
Που να πάω...

Monos,Ksenos,Fititis..
Πάντοτε, κάποιος, κάπου θα κρατήσει κάτι απ' όσα πεις.
Απ' όσα φας. Απ' ότι θυμηθείς.
Πάντοτε κάποιος θα σου πει πως σε καταλαβαίνει.
Κι ας μην το εννοεί..

pretending..
Όσοι αναρωτιούνται φθείρονται.
Όσοι πονούν ζουν.
Όσοι καταλαβαίνουν τον άλλο δίχως να μιλούν, έχουν πιάσει το νόημα της ζωής.
Τίποτε δεν είναι δύσκολο όταν το θέλεις πραγματικά.
Αρκεί η προσπάθεια.
Θα φανεί και το αποτέλεσμα.
Θα ξημερώσει και πάλι..

Marijuanito..
Ένα χαμόγελο δεν είναι ποτέ αρκετό.
Θα φωνάζω μες στ' αυτιά τους δίχως λόγια.
Θα τους κουφάνω με τη σκέψη μου.
Τότε ίσως καταλάβουν πως κι η σιωπή έχει φωνή.
Εκεί που στηρίζεται η αληθινή ομορφιά..


Καληνύχτα..