Ονειρολoγιο: Ντύθηκαν άνθρωποι..

Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2009

Ντύθηκαν άνθρωποι..

Κάποτε ένιωσα τους αγγέλους να πέφτουν. Τους χάζευα για καιρό. Απελπισμένα τους άπλωσα το χέρι. Δε με κρατούσαν. Προσπαθούσαν στον ίσιο δρόμο να με βάλουν. Με δίδαξαν να μην κρατιέμαι από ξένα σώματα. Όταν με χρειάζονταν δε με ζητούσαν. Και σαν με ενέπνεαν πίστεψαν ότι έχω πονηρό σκοπό. Δε γνωρίζω τον τρόπο μου, αλλά πιστεύω στις σκέψεις μου. Σα χάθηκαν ξαφνικά δίχως αντίο, χάθηκε κι η έμπνευση. Είναι ιερό πράγμα η έμπνευση. Κι όταν έχεις κάποιον πλάι σου, ή έστω τόσο μακριά σου, και σου δίνει νοερά τη δύναμη και το έναυσμα να γράφεις με τα μάτια κλειστά, δε μπορείς να απομακρυνθείς έτσι απλά από κοντά του. Τον κρατάς με νύχια και με δόντια. Όχι πάντα. Όχι εγώ. Όταν σ' ενδιαφέρουν μονάχα τα βαθιά χάνεσαι μέσα τους. Δεν είναι υγιές. Δεν είναι εύκολο. Οι φίλοι σου κουράζονται να διαβάζουν τα μεγάλα σου κείμενα. Δε θέλουν να αναρωτιούνται για ότι τους συμβαίνει. Αμέτοχοι στα γεγονότα της ψυχής τους. Δικαίωμά τους. Μα δε μπορώ να συμμετέχω!
Οι άγγελοι δεν υπάρχουν πια. Σκοτείνιασε ο ουρανός. Ένα χάδι ζητούν και τα σύννεφα να ηρεμήσουν, να μην ταράζουν τον ύπνο μας. Το κλάμα όμως ποτέ δε θα σταματήσουν. Πάντοτε θα βρέχει. Πάντοτε θα αγαπάμε. Πάντοτε θα ερωτευόμαστε. Πάντοτε με μισή καρδιά. Ποτέ δε θα βελτιωθούμε. Ποτέ δε θα αλλάξουμε. Κοστούμια αγγέλων φοράμε. Από μια σκέψη γαντζωνόμαστε γερά και σκαρφαλώνουμε ψηλά. Καθόμαστε στα σύννεφα και χαζεύουμε την πτώση των αγγέλων. Αμέτοχοι. Μα δε λυπόμαστε για κείνους. Ποτέ δε λυπόμαστε.
Όπως περπατάς στα σοκάκια τις νύχτες, βλέπεις σκιές στις γωνίες. Βιαστικές αποχρώσεις του ήλιου στο σκοτάδι σου. Φτερά κουβαλάνε στις πλάτες. Ζούνε για κάτι βαθύτερο απ' ότι εμείς ζούμε. Δεν πλησιάζουν γυναίκες με βρωμόλογα. Δεν πληρώνουν για να τους φύγει ένας καημός. Μιλούν με λόγια γλυκά, ψεύτικα για μερικούς. Δυσκολεύονται να κάνουν φίλους. Οι σχέσεις τους είναι παράξενες, δεν είναι φτιαγμένοι για περαστικές αγάπες. Τους αγγίζει τόσο εύκολα η θλίψη. Δε ζουν για τη χαρά της στιγμής. Οι άγγελοι δε ζητάνε. Δεν περιμένουν. Είναι εκεί όποτε τους χρειαστείς. Τους κοιτάζεις στα μάτια και μπορείς ουρανό μέσα τους να δεις. Σύννεφα και φεγγάρια. Αστέρια και φωτεινούς ορίζοντες. Δε σου ζητούν βοήθεια κι ας την έχουν πραγματικά ανάγκη. Θα σε στηρίξουν. Δε στηρίζονται αυτοί σε λέξεις. Οι λέξεις τους αγκαλιάζουν και νιώθεις περίεργα. Τις εννοούν. Γιατί εκείνοι πιστεύουν σε κάτι. Πέρα από τον ευατό τους. Κι αυτό είναι το σημαντικό. Ντύνονται άνθρωποι, μπερδεύονται ανάμεσά μας. Βοηθούν αρρώστους νοερά, σηκώνονται στο λεωφορείο για να καθίσει ο γηραιότερος. Όσο άσχημη και να είναι η μέρα τους δεν ξεσπούν τα νεύρα τους στο πρόσωπό σου. Σε ακούνε προσεκτικά, δε σε χλευάζουν. Δεν τους φαίνεσαι περίεργος. Σε κοιτάζουν βαθιά μέσα στα μάτια. Ξεχωρίζουν το καλό απ' το κακό μονάχα με ένα τους υγρό βλέμμα. Ανακατεύονται ανάμεσά μας. Ήρθαν οι άγγελοι. Έπεσαν στη γη και δεν τους πήραμε χαμπάρι.
Όταν πέσω με κρατάνε. Όταν αφεθώ στη σκέψη της νύχτας με νανουρίζουν. Ντύθηκαν άνθρωποι. Δεν είναι θνητοί. Μερικές φορές κάποιος από αυτούς παίρνει τη μορφή της αγαπημένης μου. Και τότε μονάχα βλέπω τον κόσμο όμορφο. Αφήνομαι. Πέφτω. Με σηκώνει. Δεν κουράζεται. Δε βαριέται ο άγγελος. Δε σε διώχνει. Ζει για σένα. Ζει μέσα από σένα. Θα σου πει να προσέχεις. Να κοιτάζεις πάντοτε πριν περάσεις το δρόμο θα σου πει, μα θα παραλείψει να σου αναφέρει να αποφεύγεις τους ανθρώπους. Οι άγγελοι κακό δε γνωρίζουν. Δε μπορείς να τους δεις. Τους αισθάνεσαι. Εκείνοι πιστεύουν σε σένα. Σε όλους. Ένας κόσμος αγγελικά πλασμένος μέσα στο κεφάλι μου. Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν. Τους νιώθεις. Όταν υπάρχει έμπνευση, καταλαβαίνεις ότι πλησιάζουν.
Όσο και να πέφτω, όσο και να λυγίζω, όσο και να πονάω, εκείνοι πάντοτε θα είναι εδώ. Με φυλάνε. Με συμβουλεύουν. Αν δεν υπήρχαν εκείνοι, τώρα δε θα υπήρχα ούτε εγώ. Αυτοί με δίδαξαν. Αυτοί με πρήζουν κάθε μέρα, μου φωνάζουν: "Δεν είν' όλα χαμένα." Σκύβω το κεφάλι και σκάω ένα χαμόγελο. Σκουπίζουν τα μάτια μου και συνεχίζουν: "Όλα θα πάνε καλά."
Πόσα χρωστάω στους αγγέλους..!

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Γιατί κουράστηκαν να σκέφτονται ρε?Κουρα΄στηκαν να γράφουν και να δημιουργούν.Χορός ψεύτικων αγγέλων...

Νεράιδα της βροχής είπε...

άγγελοι...

...μέσα μας είναι...όπως όλα...

φιλιά βρόχινα...

Ονειροφερμενος είπε...

Ανώνυμος..
Κουράστηκαν να ζουν ανάμεσά μας. Θα φύγουν οι άγγελοι. Και τότε θα τους εκτιμήσουμε..

Νεράιδα της βροχής..
Οι άγγελοι δε ζουν εδώ όπως οι νεράιδες. Οι άγγελοι δε γνωρίζουν το κακό. Οι νεράιδες έχουν το δικαίωμα της επιλογής. Εκείνοι όχι. Είναι καταδικασμένοι.
Βρέχει συχνά..