Ονειρολoγιο: Εγώ φταίω..

Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2009

Εγώ φταίω..

Συνάντησα ένα παιδί στο δρόμο. Μου άπλωσε το χέρι. Νόμιζα ότι ζητούσε χρήματα. Έκανα να φύγω. Μου φώναξε: "Κάνω προσπάθεια να μην αλλάξω." Κοντοστάθηκα. Έστρεψα τα μάτια μου στα δικά του. Ήταν γαλάζια. Δυο μικρές θάλασσες. Και ταίριαζαν με τα δικά μου τα πράσινα. Θάλασσες και λιβάδια. "Δε ζητιανεύω", μου είπε, "ζητάω μονάχα ένα χέρι βοηθείας. Το γύρεψα αρχικά στο θεό, μα εκείνος σε βοηθάει με τον τρόπο του τον κρυφό, μακροπρόθεσμα και μυστικά. Μέχρι τότε ίσως να μην αντέξω. Κι έτσι στράφηκα στους ανθρώπους. Συνάντησα μια κυρία, μεγάλη σε ηλικία, και είπε ότι θα μου προσφέρει τροφή και κατάλυμα αρκεί να πήγαινα μαζί της. Συγχώρα με που το λέω, αλλά πήγα. Η ανάγκη βλέπεις..! Και σιγά σιγά βουτούσα από το ένα καζάνι μέσα στο άλλο. Παπάς μ' ευλόγησε παράνομα κάτω από τα ράσα, σε δουλειά δουλεία δεν άντεξα μ' ένα μεροκάματο της πείνας. Και τώρα εσύ. Φαίνεσαι καλό παιδί. Άπλωσέ μου το χέρι σου..."
Έστρεψα το βλέμμα μου στην άσφαλτο και έφυγα βιαστικά. Εγώ φταίω..
Από παιδί φαινόταν ότι κάτι δεν πάει καλά σε μένα. Ήταν ο τρόπος μου, τα ενδιαφέροντά μου, οι αρχές μου. Χάραξα ένα μονοπάτι που οδηγεί στην ψυχή μου και το περιέφραξα προσεκτικά. Το περιτύλιξα με χορδές μουσικές και άφησα νότες ελεύθερες να διώχνουν μακριά τις συνηθισμένες ψυχές. Προσπαθώ για χρόνια να αποβάλλω τον αλήτη από μέσα μου. Αλήτης είναι κάθε πληγωμένο παιδί. Ένα παιδί που λόγω αυξημένης για την ηλικία του ευαισθησίας δε μπορεί να συννενοηθεί με τη γενιά του. Ένα πέπλο απόστασης ρίχνει γύρω του. Όλοι φοβούνται να τον πλησιάσουν. Ίσως δε βρίσκουν λόγο. Μέχρι που τα δάκρυα έγιναν ποτάμια και το φράγμα έσπασε και το παιδί ξέσπασε. Οι μικρόσωμοι άνθρωποι είναι ευέλικτοι και γρήγοροι, πόσο μάλλον όταν νευριάζουν. Έτσι κι έγινε. Ένας συμμαθητής του κατέληξε στο νοσοκομείο εξαιτίας του ευερέθιστου παιδιού, όπως τον χαρακτήρισαν. Το πέπλο έπεσε βαρύ και έκρυψε ακόμη περισσότερο το μονοπάτι. Τουλάχιστον τώρα δεν τον κορόιδευε κανείς. Γιατί απλά κανείς δεν του μιλούσε. Τα τετράδιά του ήταν γεμάτα ζωγραφιές με καρτούν. Ήταν χαρούμενο παιδί μα κανείς δεν είχε δώσει σημασία. Τη σιωπή τη φοβούνται όλοι. Κι έτσι κανείς δεν ψάχνει πίσω της. Μερικά παιδιά είναι καταδικασμένα στον τρόπο τους.
Τώρα το μονοπάτι για την ψυχή του ήταν αδιαπέραστο. Το παιδί τα είχε χαμένα. Δεν ήξερε ποτέ τι έκανε. Και κυρίως γιατί το έκανε. Δεν ήθελε να κάνει τίποτε κοινό με κανένα. Περνούσε τις τάξεις με αρκετά καλούς βαθμούς δίχως ποτέ να διαβάζει. Κι όμως, ήξερε πολλά. Ψυχολογία, θρησκεία, μουσική. Μιλούσε αλλόκοτα. Όχι καθαρά. Μουρμούριζε αντί να τραγουδά. Έτσι πέρασαν τα χρόνια. Έμοιαζε ίδιος πάντοτε εξωτερικά, σα να μη μεγάλωνε, αλλά τουλάχιστον είχαν πάψει να τον πειράζουν τα σχόλια του κόσμου για το μπόι του. Ή τουλάχιστον δεν έδειχνε να τον πειράζουν. Έδωσε εξετάσεις. Απογοητεύθηκε. Κάπου πέρασε. Έφυγε. Και τώρα ζει τη δικιά του ζωή. Μελετά τ' αγαπημένα του βιβλία, για τις σπουδές του δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα, κουτσά στραβά περνάει τα μαθήματα. Δουλεύει ταυτόχρονα.
Στα 19 του ήταν όταν έκανε την πρώτη του σχέση. Ξεκίνησε ρομαντικά όπως κι ονειρευόταν πάντοτε. Η κοπελιά ήτανε αγνή, όμορφη, αλλά δεν ταίριαζαν καθόλου. Δεν το ήξερε στην αρχή. Δε μπορούσε να δει. Δεν είχε ξανακάνει ποτέ του σχέση και δεν ήξερε τι να ζητά και τι να περιμένει. Περνούσαν όλη την ημέρα μαζί μιλώντας για θέματα της καθημερινότητας που τόσο τον κούραζαν. Μισούσε την καθημερινότητα. Βαριόταν αφόρητα τα πρακτικά και αγαπούσε τόσο αυθόρμητα κι αληθινά τα ονειρικά. Τις μιλούσε για ώρες για φεγγάρια και αστέρια και τις έπαιζε τραγούδια στην κιθάρα μα εκείνη ποτέ δε μιλούσε γι' αυτά. Απλώς καθόταν πλάι του κι άκουγε. Μέχρι που ήταν έτοιμη και το παιδί ταξίδεψε για πρώτη φορά με το πλοίο του έρωτα. Το άλλο πρωί πέταξε τα σεντόνια που βάφτηκαν κόκκινα και την κοίταξε μέσα στα μάτια. Της είπε σ' αγαπώ και κείνη του το ανταπέδωσε. Εκείνος το εννοούσε και ήξερε ακόμη ότι κι εκείνη το εννοεί, μόνο που εκείνη δεν ήξερε πραγματικά τι σημαίνει αγάπη. Περνούσαν οι μέρες στο κρεβάτι. Μονάχα στο κρεβάτι. Εκείνος ήταν απαρηγόρητος. Δεν ήθελε να πιστέψει ότι έτσι είναι οι σχέσεις. Μονάχα κρεβάτι! Μίλησε για πρώτη φορά ανοικτά στους φίλους του για τη σχέση του κι εκείνοι του είπαν ότι είναι τρελός. Μια τέτοια γυναίκα θέλουν όλοι. Να μη μιλάει και να είναι ποθητή σαν τη δική του. Εκείνος δεν το καταλάβαινε. Ήξερε ότι δεν ήθελε αυτό. Αλλά στ' αλήθεια ήταν ερωτευμένος, αυτό το ήξερε. Κι ας ήταν ερωτευμένος μόνο με το κορμί της. Του έλειπε μια ψυχή που τόσο λαχταρούσε. Μέχρι που δεν άντεξε και τα βρόντηξε μαζί της. Της μίλησε ανοικτά. Εκείνη θύμωσε και τον διαβεβαίωσε ότι καμία άλλη δε θα τον αντέξει. Έκλεισε την πόρτα δυνατά πίσω της. Εκείνος έμεινε μόνος. Δεν έκλαψε όμως. Ούτε καν στενοχωρήθηκε. Τότε κατάλαβε ότι ίσως τελικά δεν ήταν έρωτας αυτό. Ίσως ήταν απλά ένας μεγάλος πόθος..
Έτσι κι έγινε. Καμία άλλη δεν τον άντεξε από τότε. Σχέσεις υπήρξαν. Αλλά καμία μακρόχρονη όπως η πρώτη. Καμία υπομονετική όπως η πρώτη. Εγώ φταίω..
Εγώ φταίω. Γύρισα πίσω στο παιδί εκείνο που συνάντησα στο δρόμο. Βρισκόταν ακόμη εκεί. Του μίλησα. "Μου μάθαν να πετάω χωρίς φτερά. Με διδάσκει καθημερινά η ζωή αλλά τα μαθήματα είναι τόσο φθηνά. Στραγγίζω κάθε ματιά που φθάνει στα σωθικά μου, ζει πληθωρικά η ψυχή μου. Εκφράζεται απελπισμένα, μελαγχολικά. Τα σωθικά μου είναι γεμάτα φωτιά απ' τη φλόγα που καίει στην καρδιά. Κι αν είναι τόσο δύσκολο να μεγαλώσει κανείς, είναι ακόμη δυσκολότερο να μεγαλώσει κανείς πληγωμένα. Πραγματικά πληγωμένα.. Όταν κάποιος παραπονιέται δεν κατηγορεί τους άλλους γι' αυτό. Κανείς δε γεννήθηκε τέλειος για να μπορεί να κατηγορεί κανένα. Αλλά ορισμένοι άνθρωποι έχουν ξεχάσει την έννοια της ανθρωπιάς. Γι΄ αυτούς τραγουδώ, γι' αυτούς γράφω, για μένα μιλώ. Εγώ φταίω.. Ξέρεις τι σημαίνει 18 χρονών παιδί να ορκίζεσαι ότι δε θα κάνεις ποτέ παιδιά μονάχα γιατί μπορεί να μοιάσουν σε σένα? Ότι μπορεί να πάρουν, έστω και λίγο, από τη μελαγχολία σου? Πως θα τα αφήσεις να ζήσουν σ' αυτό τον κόσμο τον αλλόκοτο που ούτε εσύ δεν καταφέρνεις να κουμαντάρεις? Εγώ φταίω.. Ίσως πείσω τελικά την καρδιά μου να χτυπάει στο ρυθμό τους. Ν' ακούω τη χαζομουσική τους, να διασκεδάζω σε μαγαζιά με κόκκινα φωτάκια, να μη με νοιάζει όταν ο άλλος πεθαίνει δίπλα μου, ν΄αλλάζω πλευρό στην αλήθεια και να κοιμάμαι με το χαμόγελο στα χείλη. Πρέπει να με σώσεις απ' τις τύψεις μην πνιγώ.. Εγώ φταίω. Τους ξοδεύω τσάμπα τον αέρα. Αναπνέω πιο αχνά μόνο και μόνο για να μη με κατηγορήσουν και γι' αυτό. Εγώ φταίω. Τουλάχιστον αν ρίχνεις το φταίξιμο πάνω σου γλιτώνεις από τη γκρίνια τους. Κι ας κουράζεσαι έτσι, ας αργοπεθαίνεις. Τουλάχιστον χάνεσαι αθόρυβα. Δεν τους κοστίζεις τίποτε. Δε θα βρουν πια λόγο να σε κατηγορήσουν. Θα φύγεις ήρεμος. Εγώ φταίω.."
Του άπλωσα το χέρι μου. Κατέβασε το βλέμμα και γύρισε να φύγει. "Εσύ φταις", μου φώναξε. Κι απομακρύνθηκε...

1 σχόλιο:

Ένα όνειρο χαμένο είπε...

ας αφήσω λοιπών την ανάσσα μου να το αγγίξει...