Ονειρολoγιο: Νοεμβρίου 2009

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2009

Σαν αγέρας..

Ήρθε. Σαν άνεμος. Και την περίμενα καιρό. Μου χάιδεψε τ' αυτιά με τη μελωδία της. Το φως της μου έκρυψε τα μάτια. Χάθηκα από τον κόσμο. Θα φύγω σαν αγέρας. Χάνομαι...
Όλα αλλάζουν. Όλα είναι στο μυαλό. Δε χρειάζεται να κλάψεις όταν θα φύγω. Ξέρεις, θα είμαι πιο καλά εκεί ψηλά. Θα παίζω κιθάρα όποτε το θελήσω. Δε θα ενοχλώ κανένα κει ψηλά. Που ξέρεις, μπορεί να μου μάθουν και άρπα οι αγγέλοι. Οι άγγελοι δεν έχουν φύλο. Έτσι δε θα με γδέρνει και το πάθος. Θα πάψουν να παρεξηγούνται διαρκώς οι άνθρωποι. Κακά θα είναι μόνο τα φίδια. Επιτέλους ηρεμία. Θ' αποφεύγω τα φίδια. Έχω βαρεθεί τους ανθρώπους που τους μοιάζουν..
Όλα αλλάζουν. Όλα παρεξηγούνται. Δύο άνθρωποι ταιριάζουν απόλυτα αν ταυτίζονται οι πορείες και οι στόχοι της ζωής τους. Ο σκοπός της ζωής τους. Έτσι αποφεύγονται οι διαφωνίες, οι απιστίες, οι εγωισμοί, τα διαζύγια. Εκεί πάνω δε θα χρειάζεται να ανησυχώ πια γι' αυτά. Θα είναι όμορφα εκεί. Θέλω να πάψουν να κλαίνε στις κηδείες. Να γελάνε χρειάζεται. Να χαμογελάνε από ευτυχία για την απελευθέρωση του αγαπημένου τους προσώπου. Οι ιερείς να πάψουν να τα παίρνουν. Να μην τους φιλάμε την παλάμη. Δεν είναι Θεοί... Να μας πούνε ποια είναι η αλήθεια τελικά! Τι τελικά οι ίδιοι πιστεύουν για το "δημόσιο" θεό τους!
Εκεί ψηλά θα έχει άφθονο πράσινο. Όλο αυτό που στερήθηκα εδώ χάμω στη γη τους. Όλο αυτό που μου στέρησαν. Κι αν δεν δεν έχει πράσινο θα έχει κόκκινο. Ή γαλάζιο. Ένα απέραντο γαλάζιο. Ο μεγαλύτερος ζωγράφος είναι ο Δημιουργός. Κι οι άνθρωποι πινελιές του βιαστικές, αποτυχημένες. Τόσο λεπτές που δεν μπορούσε να τις σβήσει μετά. Θα είναι όμορφα εκεί σου λέω. Το πιστεύω ακόμα..
Θα βγάλουμε φτερά. Σαν πουλιά θα μας αρκούν οι σπόροι. Δε θα ποθούμε συνθετικά μπιφτέκια και πατάτες από λάστιχο. Δε θα πηγαίνουμε στα Goody's για να φάμε, θα πετάμε στα πάρκα της Εδέμ, θα μας ταίζουν οι άγγελοι, θα μας ποτίζουν νέκταρ, θα ζούμε σαν τα πουλιά ελεύθεροι, ευτυχισμένοι. Θα φύγει κι ο καρκίνος έτσι. Άγχος δε θα 'χουμε πια για χρήματα. Θα ζούμε τη ζωή, ή την κατάσταση που θα βρισκόμαστε τέλος πάντων, ως την τελευταία ρανίδα αγέρα. Σαν αγέρας ήρθε και με πήρε. Χαμογέλασα μόλις την είδα...
Θα φύγουμε. Τα γήπεδα θα μείνουν άδεια. Οι καφετέριες θα ερημώσουν. Οι άνθρωποι θα μορφωθούν. Θα γίνουν επιτέλους πολιτισμένοι. Τώρα απλώς μοιάζουν, ή το παίζουν, πολιτισμένοι..
Δε θα υπάρχει πορνεία, μοιχεία, κακοποίηση, εκμετάλλευση, ρατσισμός. Οι γονείς θα μάθουν να σέβονται την προσωπικότητα των παιδιών τους. Θα μάθουν πως να είναι γονείς. Θα αφήσουν στην άκρη εγωισμούς και δικούς τους τρόπους διαπαιδαγώγισης των παιδιών τους που θεωρούν ότι είναι οι σωστοί, θα πάρουν το σωστό μονοπάτι. Πόσο θέλω ν' αλλάξει ο κόσμος αυτός. Κάποτε είδα ένα κομμένο δέντρο πάνω στην Αριστοτέλους και βούρκωσα άθελά μου. Ο φίλος που καθόταν πλάι μου γέλασε και μου είπε: "Πας καλά?" Τότε χαμογέλασα και κατάλαβα για πρώτη φορά πως δεν ανήκω εδώ. Πάτησα το κουδούνι για τη στάση και κατέβηκα. "Αντίο", του είπα. Τότε δάκρυσε κι εκείνος..
Δεν αξίζει να πνίξεις έναν πόνο στο ποτήρι. Αρκεί να έχεις πλάι σου μια ψυχή για να κλαφτείς. Ή ένα χαρτί για να εκφραστείς. Έμαθα να κοιτάζω πέρα από το κοινό τοπίο. Ή καλύτερα, έτσι με δίδαξαν. Και τώρα το πληρώνω. Είναι μεγάλο το βάρος. Δεν ξεχωρίζει πια άνοιξη και φθινόπωρο. Και οι δυο εποχές σε γεμίζουν ενοχές. Ακούς μουσική. Την απολαμβάνεις. Μόνος. Αφήνεις να καταστρέφουν τον κόσμο σου. Μόνοι τους. Μόνος του ο καθένας..
Απομακρύνθηκα. Περιμένω. Να με πάρει ο αγέρας. Αργεί όμως..

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009

Κάποιος άλλος..

..Κάποιος μου 'πε να προσέχω..
..μα κάποιος άλλος μου ΄πε να βγάζω όση τρέλα έχω..
..κάποιος μου ΄πε να μην τρέχω..
..μα κάποιος άλλος μου ΄πε να βιαστώ γιατί πολύ χρόνο δεν έχω..
..εγώ προτίμησα ν' απέχω..

Όταν κάποιος ξεκινάει, κάποιος άλλος έχει ήδη φτάσει και τον κοιτάζει με συμπόνοια. Μακάρι η συμπόνοια να μην κουβαλούσε μέσα της τόση ντροπή. Τόση δειλία. Τόση λύπηση.
Όταν κάποιος σου λέει να προσέχεις πάρτον στα σοβαρά. Δε θα βρεις πολλούς. Δεν έχει σημασία αν προσέχεις ή όχι. Σημασία έχει να βρίσκεται πάντοτε κάποιος κοντά σου να σου το λέει. Γιατί πίσω από ένα "να προσέχεις" κρύβεται μια έγνοια. Κανένα ψέμα.
Όταν κάποιος δακρύζει πάντοτε κάποιος γελάει. Μεγαλώνουμε στα παραμύθια και ζούμε στα παραμύθια. Δεν υπάρχει πραγματικότητα. Αν το ψάξεις, θα το δεις. Ένα παραμύθι είναι η μόνη αλήθεια. Φτιάχτηκε με βάση την αλήθεια. Γιατί αλήθεια είναι μονάχα το μυαλό. Και η ψυχή. Και τα δύο. Έτσι, όσοι δε δέχονται το ένα, ταυτίζονται με το άλλο. Η μόνη αλήθεια ζει στα στήθια.
Όταν κάποιος φροντίζει για τον ευατό του, τον χαρακτηρίζουν εγωιστή. Όταν κάποιος πασχίζει και καταπιέζει έναν έρωτα όμως, τον φωνάζουν εραστή. Δεν είναι όλα όνειρο, είναι εφιάλτης. Είναι η ζωή μια παρεξήγηση, μια λανθασμένη εικόνα της θείας χάριτος, μια φωνή με χροιά φάλτση εκ γενετής, μια νότα δίχως πεντάγραμμο για να αράξει. Είναι η ζωή ένα ταξίδι δίχως πλοηγό, δίχως Υιό του θεού να σου δαμάσει τα κύματα, να σου ανοίξει χώρο να περάσεις δίχως να βραχείς, δίχως φεγγάρι όταν είσαι ερωτευμένος, δίχως τον άνθρωπό όταν η αγάπη νικά, δίχως φωτιά όταν τριγυρίζεις στην κρύα Ναυαρίνου, δίχως φωτιά στα στήθια.
Όταν κάποιος κοιτάζει μπάλα την Κυριακή, κάποιος προτιμά να γραντζουνά μία κιθάρα. Όταν κάποιος φυλάει κατουρημένες μπλε και πράσινες ποδιές για να βολευτεί, κάποιος άλλος προσπαθεί να μάθει βιολί.
Όταν κάποιος ζει στην ουτοπία του και προτάσσει σα δικαιολογία ότι δεν έχει χρόνο να σε δει, κάποιος άλλος κοιμάται 5 ώρες την ημέρα, κάνει 3 δουλειές κι όμως έχει κουράγιο "πάμε μια βόλτα" να σου πει. Χάθηκε η θέληση. Αυτοκτονεί καθημερινώς η αλήθεια. Γεννήθηκε κωφός ο σεβασμός. Μεγάλωσε και θέριεψε η κακία. Κι η αυτοεκτίμηση σκληρός, αδούλευτος, απαίδευτος κακός εγωισμός..
Όταν κάποιος βλέπει μια γυναίκα, τη φαντάζεται στα τέσσερα. Ενώ κάποιος άλλος της προσφέρει απλά ένα λουλούδι..
Όταν κάποιου τα μαλλιά ασπρίζουν απ' το άγχος να βγάλει χρήματα, κάποιου άλλου ασπρίζουν από το άγχος να προλάβει να μελετήσει τη ζωή σε βάθος. Είν' διαφορετικό να είσαι γκριζομάλλης επιχειρηματίας και διαφορετικό να 'σαι γκριζομάλλης άνθρωπος σοφός..
Όταν κάποιος ωρύεται στους δρόμους και τα φανάρια, κάποιος άλλος πιάνει τη δεξιά αργή γραμμή κι ευχαριστιέται την ηρεμία που σου προσφέρει μια σίγουρη πορεία στη ζωή..
Όταν κάποιος μιλάει και λέει φαμφάρες, μιλά, δε σταματά, δε σκέφτεται πριν μιλήσει, τότε κάποιος άλλος σιωπά και κερδίζει όλης της ζωής το φορτίο και τη ρήξη. Παθαίνει, μαθαίνει, πεθαίνει στιγμή με τη στιγμή κι αναγεννιέται από τη στάχτη της συμπόνοιας. Αχ, αυτή η λύπηση..
Όλα έχουν πάρει λάθος τροπή. Χάθηκε πια, εξαφανίστηκε η φυσική ομορφιά. Η ουσιαστική ομορφιά. Η πραγματική ομορφιά. Τα κραγιόν δεν καλύπτουν τις ατέλειες της ψυχής, όπως και το ρουζ δεν καλύπτει τα κόμπλεξ της ζωής. Ένας περίπατος στο πράσινο χάθηκε. Περίπατο θα ΄χεις πάντοτε, πράσινο δε θα ΄χεις κάποτε. Δεν ερωτεύονται πια οι άνθρωποι. Όχι με το πραγματικό νόημα του έρωτα. Η βία ταυτόσημη με το παιδικό παιχνίδι. Κόμπλεξ και παιδικές πληγές πέρα από κάθε λογική και εποχή. Αντί γι' αυτά θα έχουμε κεραίες. Η πράξη του έρωτα θα πραγματοποιείται on-line. Αντί για πέος θα κουβαλάω καλώδιο και η γυναίκα υποδοχή για να μου δίνει ρεύμα. Το φαγητό να κλείνει τις πληγές, υγεία και άθληση στ' αζήτητα. Ψάχνουμε χρόνια το φάρμακο για τον καρκίνο κι όμως τον κουβαλάμε καθημερινά στην τσέπη μας, στην τσάντα μας, στ' αυτιά μας. Τα αυτιά μας χαλάνε, τα πνευμόνια μας βαριανασαίνουν, τα νεύρα μας με χάπια για να μείνουν σταθερά. Που είναι η παιδικότητα? Ποια πρότυπα? Η φυσική πράξη αναπαραγωγής έγινε μόνιμη ιδέα και κόμπλεξ μιας γενιάς για κλάματα. Δεν είναι φυσιολογικό όλο αυτό. Δεν είναι ο σκοπός της ζωής, δεν είναι οι άνθρωποι δύσκολοι, είναι κενοί. Άλλαξε νόημα η ζωή. Άλλαξε ο κόσμος, υποφέρω..
Όταν δένεται το χαμόγελο, λέει, με τη θλίψη, η αγάπη κερδίζει τον αγώνα. Όλοι σιωπούν. Όλοι έχουν τις στιγμές τους, έτσι κι εγώ. Βαρέθηκα. Κάποιος να μας σώσει από την πτώση. Κάποιος να μας κρατήσει το χέρι στο χαμό. Κάποιος..
Μέσα μονάχα σε λίγες καρδιές ζούνε όλα ετούτα, ξέρω... Κανείς δε θέλει να τα σκέφτεται. Κανείς δεν έχει ΧΡΟΝΟ να τα σκέφτεται. Καληνύχτα ευατέ μου. Καληνύχτα μαλάκα..