Ονειρολoγιο: Συναισθήματα.. τι πρωτότυπο..!

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009

Συναισθήματα.. τι πρωτότυπο..!

Ένας κόσμος που βυθίζεται σε σκέψεις. Δε διαφέρεις. Δε διαφέρω. Διαφέρει ο τρόπος καλλιέργειάς τους. Ο δρόμος διαφυγής τους. Η πηγή έμπνευσής τους. Ο τρόπος έκφρασής τους. Ο τρόπος έκφρασής σου..
Ένας κόσμος που αρνείται να μάθει. Αρνείται να παραδεχθεί την αλήθεια. Αρνείται να κοιτάξει το θάνατο της σκέψης κατάματα κι αγκαλιάζει με περίσσιο πάθος μια περαστική χαρά. Μα η αδράνεια εκδικείται. Να το θυμάσαι..
Αν δε μπορείς να βιώσεις την ενέργεια στις λέξεις μου, την αγάπη μου στον τρόπο έκφρασής μου, δε θα καταλάβεις ποτέ πως μεταφράζω το μελαγχολικό μονίμως αποτέλεσμα της γραφής μου σε δρόμο διαφυγής, σε χαμόγελο ανακούφισης. Δε χρειάζεται να ζήσεις τον παράδεισο για να πιστέψεις σ' αυτόν..

Δεν έχει σημασία το τι γράφεις κι αν έχεις κάτι να πεις. Σημασία έχει ότι με αυτό τον τρόπο εκφράζεσαι . Ξέρεις ότι κάποιος σ' ακούει ακόμη κι αν εσύ λείπεις διαρκώς. Εκείνος είναι πάντοτε εδώ. Δεν του το έχεις ζητήσει ποτέ, είναι πάντοτε εδώ. Δε χρειάζεται να του λες πια ότι τον αγαπάς, το ξέρει. Είμαι σίγουρος ότι εκείνη το ξέρει. Γιατί αγάπη είναι το τραγούδι μου για κείνη. Κι ας έκανε πίσω. Αγάπη δεν είναι ο έρωτας. Κι ας μη μπορώ πια να την αντικρύσω. Αγάπη είναι ότι πάντοτε θα νοιάζομαι για κείνη κι ας μην το δείχνω. Δε θα φύγω ποτέ ψυχικά. Δε θα φύγω ποτέ στ' αλήθεια. Απ' τα όνειρα με έμαθε και κει θα με 'χει..
Άλλωστε κανείς ποτέ δε μου είπε ότι ωρίμασα. Κι η αγάπη μου άγουρη θα 'ναι..

Τις νύχτες δεν ακροβατώ στ' αζήτητα. Σταμάτησα να ονειροπολώ και να περιγράφω φαντασικές καταστάσεις στο χαρτί. Τώρα το ζω. Με νότες και με στίχους. Με μικρόφωνα και χορδές. Είσαι εκεί. Και ξέρεις ότι είσαι εκεί. Ζεις μέσα από εκεί. Δε σε πιστεύει κανείς. Αλλά εσύ ξέρεις ότι δε ζεις δίχως τη μουσική. Τη δική σου μουσική. Τη μουσική στην οποία δεν ανήκεις. Τους στίχους που όλοι νομίζουν ότι δεν τους εννοείς. Η αλήθεια είναι η ψυχή. Η ψυχή εκφράζεται με στίχους. Καταλαβέ το. Πίστεψέ το!!
Έχω δει δάκρυα και δάκρυα. Άλλα πότιζαν το χώμα και φύτρωνε τριαντάφυλλο κι άλλα πότιζαν το στήθος μου κι έκαιγαν τη σάρκα μου. Είμαι τόσο ήρεμος και τόσο νευρικός συνάμα. Τούτο προσφέρει μια ισορροπία. Τούτο καταλήγει στο χάος. Τούτο με βαφτίζει τύραννο. Τούτο με καλεί άνανδρο. Όλα ένα κι όλα τίποτα. Γλυκιά η ζωή. Όμορφη η ζωή. Αλλιώτικη απ' ότι την έχουν συνηθίσει..
Το όνειρο κάποια στιγμή θα γίνει πραγματικότητα. Δεν είναι ψώνιο, όπως το φωνάζουν κάποιοι. Είναι αλήθεια. Είναι αυτό που αγαπώ. Κι ότι αγαπάς το κάνεις καλά. Κι ότι λέω πάλι ακούγεται αστείο. Ίσως φταίει ο τρόπος μου, ίσως το ανάστημά μου, ίσως η υπερβολική μου έκφραση. Ίσως όμως δεν την έχουν συνηθίσει. Η αλήθεια εύκολα κρύβεται, εύκολα κατακρίνεται, μα ποτέ δε γονατίζει. Κι η ελπίδα το ίδιο. Αμπελοφιλοσοφίες? Χαζοσκέψεις? Συ μου το ζήτησες κι απόψε. Συ θα τ' ακούσεις..
Ένα άγγιγμα στη σκέψη σου, ένα άγγιγμα στο τίποτα. Μα ίσως αύριο να 'ναι ένα άγγιγμα στα πάντα. Από σένα εξαρτάται. Ίσως λίγο κι από μένα. Ίσως..
Τα πιο όμορφα μυαλά είναι θαμμένα στη στάχτη που αφήνει η φωτιά της μάζας. Πόσο το μισώ! Αυτό σε καταστρέφει. Μόλις σου απλώσω το χέρι κοκκινίζεις, δειλιάζεις, πισωπατάς. Κι εγώ στραβώνω, νευριάζω με τον κόσμο, σου γράφω..

Αυτά και γι' απόψε. Μεσ' στο χαμόγελο βρίσκω ταξίδια. Σε όλα τα χαμόγελα. Μα πάνω απ' όλα στο δικό σου. Έχω γυρίσει όλο τον κόσμο έτσι. Τόσο χαρούμενα. Τόσο απλά. Με ένα πάθος όχι για κάποιον άνθρωπο συγκεκριμένο, αλλά για την ίδια τη ζωή. Χαμογέλα μου και καληνύχτα..

Δεν υπάρχουν σχόλια: