Ονειρολoγιο: Οκτωβρίου 2009

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009

Συναισθήματα.. τι πρωτότυπο..!

Ένας κόσμος που βυθίζεται σε σκέψεις. Δε διαφέρεις. Δε διαφέρω. Διαφέρει ο τρόπος καλλιέργειάς τους. Ο δρόμος διαφυγής τους. Η πηγή έμπνευσής τους. Ο τρόπος έκφρασής τους. Ο τρόπος έκφρασής σου..
Ένας κόσμος που αρνείται να μάθει. Αρνείται να παραδεχθεί την αλήθεια. Αρνείται να κοιτάξει το θάνατο της σκέψης κατάματα κι αγκαλιάζει με περίσσιο πάθος μια περαστική χαρά. Μα η αδράνεια εκδικείται. Να το θυμάσαι..
Αν δε μπορείς να βιώσεις την ενέργεια στις λέξεις μου, την αγάπη μου στον τρόπο έκφρασής μου, δε θα καταλάβεις ποτέ πως μεταφράζω το μελαγχολικό μονίμως αποτέλεσμα της γραφής μου σε δρόμο διαφυγής, σε χαμόγελο ανακούφισης. Δε χρειάζεται να ζήσεις τον παράδεισο για να πιστέψεις σ' αυτόν..

Δεν έχει σημασία το τι γράφεις κι αν έχεις κάτι να πεις. Σημασία έχει ότι με αυτό τον τρόπο εκφράζεσαι . Ξέρεις ότι κάποιος σ' ακούει ακόμη κι αν εσύ λείπεις διαρκώς. Εκείνος είναι πάντοτε εδώ. Δεν του το έχεις ζητήσει ποτέ, είναι πάντοτε εδώ. Δε χρειάζεται να του λες πια ότι τον αγαπάς, το ξέρει. Είμαι σίγουρος ότι εκείνη το ξέρει. Γιατί αγάπη είναι το τραγούδι μου για κείνη. Κι ας έκανε πίσω. Αγάπη δεν είναι ο έρωτας. Κι ας μη μπορώ πια να την αντικρύσω. Αγάπη είναι ότι πάντοτε θα νοιάζομαι για κείνη κι ας μην το δείχνω. Δε θα φύγω ποτέ ψυχικά. Δε θα φύγω ποτέ στ' αλήθεια. Απ' τα όνειρα με έμαθε και κει θα με 'χει..
Άλλωστε κανείς ποτέ δε μου είπε ότι ωρίμασα. Κι η αγάπη μου άγουρη θα 'ναι..

Τις νύχτες δεν ακροβατώ στ' αζήτητα. Σταμάτησα να ονειροπολώ και να περιγράφω φαντασικές καταστάσεις στο χαρτί. Τώρα το ζω. Με νότες και με στίχους. Με μικρόφωνα και χορδές. Είσαι εκεί. Και ξέρεις ότι είσαι εκεί. Ζεις μέσα από εκεί. Δε σε πιστεύει κανείς. Αλλά εσύ ξέρεις ότι δε ζεις δίχως τη μουσική. Τη δική σου μουσική. Τη μουσική στην οποία δεν ανήκεις. Τους στίχους που όλοι νομίζουν ότι δεν τους εννοείς. Η αλήθεια είναι η ψυχή. Η ψυχή εκφράζεται με στίχους. Καταλαβέ το. Πίστεψέ το!!
Έχω δει δάκρυα και δάκρυα. Άλλα πότιζαν το χώμα και φύτρωνε τριαντάφυλλο κι άλλα πότιζαν το στήθος μου κι έκαιγαν τη σάρκα μου. Είμαι τόσο ήρεμος και τόσο νευρικός συνάμα. Τούτο προσφέρει μια ισορροπία. Τούτο καταλήγει στο χάος. Τούτο με βαφτίζει τύραννο. Τούτο με καλεί άνανδρο. Όλα ένα κι όλα τίποτα. Γλυκιά η ζωή. Όμορφη η ζωή. Αλλιώτικη απ' ότι την έχουν συνηθίσει..
Το όνειρο κάποια στιγμή θα γίνει πραγματικότητα. Δεν είναι ψώνιο, όπως το φωνάζουν κάποιοι. Είναι αλήθεια. Είναι αυτό που αγαπώ. Κι ότι αγαπάς το κάνεις καλά. Κι ότι λέω πάλι ακούγεται αστείο. Ίσως φταίει ο τρόπος μου, ίσως το ανάστημά μου, ίσως η υπερβολική μου έκφραση. Ίσως όμως δεν την έχουν συνηθίσει. Η αλήθεια εύκολα κρύβεται, εύκολα κατακρίνεται, μα ποτέ δε γονατίζει. Κι η ελπίδα το ίδιο. Αμπελοφιλοσοφίες? Χαζοσκέψεις? Συ μου το ζήτησες κι απόψε. Συ θα τ' ακούσεις..
Ένα άγγιγμα στη σκέψη σου, ένα άγγιγμα στο τίποτα. Μα ίσως αύριο να 'ναι ένα άγγιγμα στα πάντα. Από σένα εξαρτάται. Ίσως λίγο κι από μένα. Ίσως..
Τα πιο όμορφα μυαλά είναι θαμμένα στη στάχτη που αφήνει η φωτιά της μάζας. Πόσο το μισώ! Αυτό σε καταστρέφει. Μόλις σου απλώσω το χέρι κοκκινίζεις, δειλιάζεις, πισωπατάς. Κι εγώ στραβώνω, νευριάζω με τον κόσμο, σου γράφω..

Αυτά και γι' απόψε. Μεσ' στο χαμόγελο βρίσκω ταξίδια. Σε όλα τα χαμόγελα. Μα πάνω απ' όλα στο δικό σου. Έχω γυρίσει όλο τον κόσμο έτσι. Τόσο χαρούμενα. Τόσο απλά. Με ένα πάθος όχι για κάποιον άνθρωπο συγκεκριμένο, αλλά για την ίδια τη ζωή. Χαμογέλα μου και καληνύχτα..

Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2009

Δεν είναι ντροπή..

..Δεν είναι ντροπή να παραδέχεσαι τα λάθη σου..
..να ζητάς συγγνώμη, να μαθαίνεις απ' αυτά..
..πες ότι λυπάσαι, αναγνώρισέ τα πια..
..αν τα καταλάβεις δε θα τα επαναλάβεις..
..απ' τα λάθη σου μαθαίνεις, δεν τα θάβεις..

Το φως του δωματίου δεν ανάβει πια. Έχει καεί από καιρό η λάμπα αλλά δε λέω να αγοράσω καινούρια. Όπως οι ιδέες των ανθρώπων. Έχουν απο καιρό αχρηστευθεί, αλλά δε σκέφτονται να τις αλλάξουν. Ο άνθρωπος μεγαλώνει. Ωριμάζει. Αγριεύει. Δεν τον γοητεύει ότι τον άγγιζε κατάβαθα παλαιότερα. Κι όταν το κάνει τον φωνάζουν "ανώριμο". Η ελληνική γλώσσα είναι πλούσια. Οι άνθρωποι όμως είναι φτωχοί. Έχουν όλα χάσει το νόημά τους. Κάθε λέξη, κάθε σημασία. Μου το έχουν καταλογίσει και μένα. Το δέχομαι αν και δεν το παραδέχομαι. Όταν οι λέξεις ρέουν ασταμάτητα από μέσα σου δεν έχεις το δικαίωμα να τις εμποδίσεις. Μετράς την αξία τους, την αλήθεια τους, τη φυσικότητά τους, και τις αποτυπώνεις αναλλοίωτες στο χαρτί. Η έμπνευση είναι ιερό πράγμα. Πολλοί εκφράζονται ελεύθερα δίχως να προβλέπουν τις συνέπειες. Αυτά τα πλάσματα κάνουν κακό προτίστως στον ευατό τους. Σε μπέρδεψα? Δεν το ήθελα. Είναι ο τρόπος μου. Σε χαλάει? Άλλαξε σελίδα. Τόσο εύκολο. Δίχως τύψεις. Άλλαξε..
Άνθρωποι τόσο σοφοί τριγύρω. Γεμάτες οι τσέπες μα φουσκωμένα μυαλά. Φουσκωμένοι καβάλοι αλλά ουσία καμιά. Σου θυμίζει τίποτε?
Ότι τρομάζει απομακρύνει. Ότι τους φοβίζει, το μισούνε. Το ζηλεύουν, το χλευάζουν, το παραπετούν. Μα εκείνο μεγαλώνει. Θεριεύει. Τους κατατρώει κι ας μην το νιώθουν. Στέκονται τώρα ανήμποροι μπροστά του και μιλούν δήθεν αγέρωχα, το προσβάλλουν. Εκείνο από τη μεριά του επιχειρηματολογεί δίχως ν' αγγίζει τον κρυφό πόνο τους, με έμφυτο στόμφο έκφρασης και τους φράζει κάθε δρόμο διαφυγής της σκέψης. Έτσι τελειώνουν οι άνθρωποι. Έτσι πεθαίνουνε για πάντα στη ζωή. Έτσι ζούνε πεθαμένοι. Αγριάνθρωποι. Για πάντα. Μεγάλη μας τιμή..
Έχω χάσει το δρόμο. Είναι σκληροί οι άνθρωποι. Μα είναι και κείνοι άνθρωποι και συνεχώς το ξεχνούν. Ζητώ συγγνώμη απ' όλους. Άθελά μου τους πλήγωσα. Μεγαλώνω. Μαθαίνω. Κι όσο μαθαίνω καταλαβαίνω. Αντιδρώ και προσέχω. Γι' αυτό και συγχωρώ. Κείνοι δεν το κάνουν. Κι όμως, τους συγχωρώ. Το να γυμνάζεις την ψυχή σου δεν είναι εύκολο πράγμα. Για να το κάνεις σωστά πρέπει να θυσιάσεις πολλά. Θα μάθεις. Θα ζήσεις. Θα πάθεις. Θα καταλάβεις..
Πληρώνω καθημερινά το κόστος. Από τότε που δεν έφταιγα. Πλήρωνα για λάθη που δεν είχα διαπράξει. Πλήρωνα για στιγμές που δεν είχα ζήσει. Πληρώνω για φορές που δεν είχα αμαρτήσει. Δεν τρέχω πια όταν μου ζητούν βοήθεια. Δεν ερωτεύομαι πια γιατί ξέχασα τον τρόπο. Νεκρώθηκε ότι ομορφότερο είχα. Οι εχθροί μου μπορούν να νιώσουν επιτέλους υπερηφάνεια. Τα κατάφεραν. Πέτρωσαν την ομορφιά μου, την περιουσία μου, το βιος μου. Έτσι δε φαίνεται? Με νίκη τους δε μοιάζει? Είναι όμως? Αναρωτήσου! Είναι? Νομίζεις ότι θα το μάθεις ποτέ..?
Άφησα φίλους επειδή ένα φουστάνι μου το ζήτησε..
Πάτησα όρκους γιατί εκείνη το πρόσταξε..
Έχυσα δάκρυα για νύχτες που δεν άξιζαν..
Έσβησα όλες τις μνήμες του σχολείου γιατί πραγματικά δεν άξιζαν..
Μα είμαι 'δω. Και λέω ασυναρτησίες. Μια φίλη μου πάλι θα μου φωνάξει ότι κλείνομαι συνεχώς στον ευατό μου. Ότι θα χαθώ στον κόσμο μου. Ότι δεν καταλαβαίνει αυτά που γράφω και νευριάζει. Ότι πάντα το λουλούδι που προσφέρω στον κόσμο θα ΄χει αγκάθια από κάτω. Αλλά στο τέλος πάλι θα πει ότι εκείνη θα μ' αγαπάει για πάντα. Κι αυτό σβήνει όλα τα προηγούμενα. Μένω εκεί. Μονάχα εκεί. Γιατί ξέρω ότι το εννοεί. Έτσι είναι οι φίλοι. Ευχαριστώ. Που μπορώ και το ευχαριστιέμαι. Που μπορώ και το ζω..!
Μου έδωσαν στέμμα κάποτε. Για μια ηθική, λέει, χαμένη στις μέρες μας. Για μια μελαγχολία κρυμμένη στο γαλάζιο μου. Για ένα χαμόγελο που τελευταίο πάντοτε γλυκαίνει τα νερά. Γι' αυτή την παραξενιά που τους κλέβει την καρδιά. Μα το στέμμα ήτανε χάρτινο. Σάπισε στην πρώτη ψιχάλα..
Δε μπορεί να είναι τόσο δύσκολο να ζεις. Όλοι να ζητάνε κι εσύ να μη μπορείς να δώσεις. Γιατί δεν ξέρεις πως είναι να δίνεις. Ποτέ κανείς δε σου έδωσε. Κανείς δε σου έμαθε. Λυπάμαι..
Έμαθα συγγνώμη να λέω δίχως λόγο πια. Μόνο και μόνο για να αρκούνται στη λέξη ετούτη και να μ' αφήνουν ήσυχο. Έτσι εύκολα καταλαγιάζει ο εγωισμός τους κι αρκούνται σε μια λέξη που καταβάθος δεν ξέρουν αν την εννοώ ή όχι. Λυπάμαι. Σιχαίνομαι αυτούς τους ανθρώπους. Το βάθος στην ψυχή υπάρχει για να κατέβουμε μέχρι εκεί. Τι άλλο να πω. Μονάχος τα πιστεύω..
Τους είδα να φεύγουν. Τους έδιωχνα, ναι. Το παραδέχομαι. Μα δεν το ήθελα. Ο χαρακτήρας μου βλέπεις. Κι όσο κι αν πονάει το αποδέχομαι. Η φλέβα γίνεται εύκολα πέτρα. Αρκεί λίγος χρόνος και πολύς πόνος..
Καταλάθος..
Ουδείς αλάνθαστος..
Δεν είναι κακό να φοράς μάσκα. Κακό είναι να την φοράς κι όταν κοιμάσαι. Γιατί μονάχα τότε ονειρεύεσαι αληθινά, μην το χαλάς..
Δεν είναι κακό να αμύνεσαι. Κακό είναι να το κάνεις εις βάρος του άλλου..
Μάθε να υπερασπίζεσαι το λόγο σου. Με αλήθεια. Με ευαισθησία. Δεν είναι κήρυγμα, είναι κάτι βαθύτερο. Αν το καταλαβαίνεις, έφθασες στα μισά..
Μην παίρνεις τίποτε στα σοβαρά απ' αυτά που λέω. Σήμερα η πόρτα του δωματίου μου δε φέρει κανένα νούμερο. Μα δεν ξέρεις ποτέ. Ίσως αύριο με ντύσουν στα λευκά και δε μπορώ να κουνήσω τα χέρια. Τότε το δωμάτιο θα 'χει νούμερο απ' έξω και θα τους ζητήσω να με βάλουν στην πτέρυγα με κείνους τους τρελούς που νομίζουν ότι είναι θεοί. Να μου λύσουν επιτέλους την απορία: "Γιατί έπλασαν αχάριστο τον άνθρωπο? Γιατί..?"