Ονειρολoγιο: Ποτέ..

Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2009

Ποτέ..

..Με σκότωσαν κάπου στα 6 μου χρόνια..
..άθελά τους..
..τότε που το χαρτί μου τ' άγραφο το γέμισαν μουτζούρες..
..και κανείς έκτοτε δε βρέθηκε να τις σβήσει..
..έτσι έμεινα μόνος μου να παλεύω με τ' απολλείματα της κακίας τους..
..μόνος να προσπαθώ να τα υπερνικήσω..
..μα αν τα καταφέρω θα βγάλω φτερά σα δώρο..
..κι έτσι θα φθάσω τον άγγελό μου..
..και δε θα μας φθάνει κανείς τότε κει ψηλά..
..ακούς?..
..κανείς!..

Άραγε θα μάθω ποτέ πως είναι να μην κάνει λάθη η ψυχή μου?
Θα μάθω ποτέ να εκτιμάω ότι μου προσφέρουν?
Θα μάθω να εκτιμώ τον ευατό μου?
Δεν υπάρχει σχέση που να μη σκότωσα.
Δεν υπάρχει σχέση που να μη μου αράδιασε ολάκερου τ' ουρανού τις δικαιολογίες.
Δεν υπάρχει δάκρυ που να μην εξάντλησα.
Δεν υπάρχει νύχτα που να κοιμήθηκα ήρεμος.
Ξέρεις πόσο πονάει να βλέπεις τον άλλο να φεύγει φορώντας ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη? Εξαιτίας σου. Εναντίον σου..
Άραγε θα καταφέρω ποτέ να τιθασεύσω τις άσκοπες ορμές μου?
Θα καταφέρω ποτέ να ζήσω σ' ένα περιβάλλον που να μην κρίνουν εξ' εμφάνισης για να μπορέσω να ζήσω ευτυχισμένος με τον άγγελό μου αγκαλιά? Να ξορκίσω για πάντα τα μάγια του παρελθόντος? Για πάντα..
Άραγε θα νιώσω ποτέ πως είναι να είσαι άτρωτος? Να μη σ' ενοχλεί τίποτα? Να μη σ' αγγίζει εχθρικά τίποτε?
Άραγε θα βιώσω ποτέ την ψυχική ολοκλήρωση?
Είναι πολύ αργά για να φτιάξεις μια ζωή εδώ που έφθασες. Δυστυχώς είναι πολύ αργά. Είναι το μόνο πράγμα για το οποίο είναι πράγματι αργά..
Άραγε θα καταφέρω ποτέ να μιλήσω σα φυσιολογικός άνθρωπος? Θα σταματήσω να μιλώ με έννοιες μπερδεμένες και μαγεμένες, καθώς μπερδεύουν τους Ανθρώπους μου?
Άραγε θα πάψω ποτέ να πληγώνω ψυχές μονάχα με μια ανάσα μου?
Θα καταφέρω ποτέ άραγε να ζήσω συμβιβασμένος μέσα σε τούτη την πλάση?
Πόσο άραγε θ' αντέξω ακόμη!
Οι τάσεις αυτοκαταστροφής έχουν μεγαλώσει.
Η βροχή δεν ξεπλένει πια κανένα συναίσθημα.
Μακάρι να μπορούσα να ξεκινήσω από την αρχή.
Η μοναδική στιγμή που νιώθω άνθρωπος είναι μέσα στο στούντιο. Παρέα με την κιθάρα μου. Μονάχα μ' αυτή!
Η μοναδική στιγμή που νιώθω φυσιολογικός είναι στο στούντιο μέσα. Κανείς δε με παρεξηγεί κει μέσα. Τότε όλα τους φαίνονται όμορφα μέσα μου. Πως θα περάσω ξανά τούτο το κατώφλι? Να μπορούσα να ζήσω πλάι σ' ένα ηχείο για πάντα. Ν' ακούω τη φωνή μου. Να ζήσω τη σιωπή μου. Και το πιο τρομακτικό απ' όλα είναι όταν ο άνθρωπος στον οποίο πιστεύεις σε παροτρύνει να σκίσεις τη σελίδα. Τη σελίδα, το τραγούδι που του έγραψες. Τότε το ηχείο, ο καλύτερός σου φίλος, σε καταπίνει με το βόμβο του. Χάνεσαι στα βάθια της απόγνωσής σου, τυλίγεσαι με τις χορδές της κιθάρας σου και περιμένεις το νέο χάραμα να ξεπεζέψει. Όλο και κάποια καινούρια συμφορά θα σου προσφέρει.
Άραγε θα μάθω ποτέ πως είναι να είσαι Άνθρωπος?

3 σχόλια:

Vany είπε...

Λάθη θα συνεχίσεις να κάνεις,είναι μέσα στο παιχνίδι και είναι ευπρόσδεκτα.Σου μαθαίνουν πολλά. Άτρωτος δε νοπίζω να είναι κανείς, ακόμα κι οι ήρωες στις ταινίες κάποια στιγμή την πατάνε.Αν δε σε αγγίζει τίποτα,γίνεσαι αναίσθητος και ζεις στον κόσμο σου,ούτε αυτό σε συμφέρει τελικά.Άνθρωπος είσαι ήδη, από τη στιγμή που έχεις ανησυχίες και ψάχνεσαι.Και ποτέ δεν είναι αργά για τίποτα.Αργά είναι ο θάνατος μόνο.

"No such thing as too late. That's why they invented death"

Καλημέρα και καλή δύναμη!

Ανώνυμος είπε...

file mou se diavazo para poli kairo k mporo na po oti se para polles faseis sxedon panta diladi se niwthw oso ki an den to pisteveis katalamvaino pos akrivos niotheis k skeftesai. omws pare ti zwi ligo pio xalara katakriveia an se g***, kame to k si den xreiazetai na emvathineis toso se ola kai olous apla koita tin parti sou giati kaneis de tha tin koitaksei..

Feli είπε...

ki an ftaseis psila kai apogoiteuteis? ki an ziseis edw kai eutixiseis? upotheseis askopes...ligi monaksia ligi mousiki...koita to feggati ekeino dinei tis apantiseis...arkei na vlepeis...koita...eisai kai pali anthrwpos i den isoun pote?