Ονειρολoγιο: Όταν οι νεράιδες ταξιδεύουν..

Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2009

Όταν οι νεράιδες ταξιδεύουν..

Θυμάμαι καλοκαίρι να τριγυρνούν στα τέσσερα, να ζητιανεύουν έρωτα και αλητεία. Δεν είν' όλες οι νεράιδες ίδιες.
Θυμάμαι χείμωνα βροχερό, πόσο μου άρεσε να τις χαζεύω στη βροχή τους, να τινάζουν από πάνω τους τα μάγια και να γίνονται πάλι καλοκαίρι. Ο ήλιος στα μαλλιά τους, η φύση στ' αχαμνά τους. Οι νεράιδες διαφέρουν μεταξύ τους.
Θυμάμαι άνοιξη μεγάλη, που κράτησε όσο δύο λύπες μου μαζί. Θυμάμαι φθινόπωρο κανένα, που στάθηκα για ώρα στο κατώφλι της πόρτας για να μπορέσω ν' αφουγκραστώ και να καταλάβω τι μου θυμίζει! "Οι νεράιδες άργησαν εφέτος", φώναξα και ξάπλωσα χάμω από μια αγάπη να δροσιστώ. Όλες οι νεράιδες δε φυσούν το ίδιο στο μέτωπό σου.
Θυμάμαι θάλασσες, καταιγίδες, φυγές και λυτρωμούς. Τύψεις και λάθια. Προβλήματα δίχως ελπίδα λύτρωσης καμιά. Και μια βαριά αναισθησία. Θυμάμαι νεράιδες αλλιώτικες απόψε. Για όλους. Μα ποτέ για μένα..

(Όταν επιτέλους κάποιος καταλάβει τι του λέω, ίσως απελευθερωθώ απ' τα δεσμά μου. Δεν επισκέπτομαι συχνά τους γείτονές μου, αλλά ξέρουν ότι τους σκέφτομαι. Κι αν δεν το ξέρουν καιρός να το μάθουν. Κι αν δε με πιστεύουν, ας αλλάξουν γειτονιά. Λίγο θέλω για να γιάνω. Τόσο λίγο αγαπημένη μου νεράιδα. Τόσο λίγο..)

1 σχόλιο:

Νεράιδα της βροχής είπε...

οι νεράιδες ταξιδεύουν...

κοιτούν...αφουγκράζονται...νιώθουν...

άλλοτε είναι λυπημένες, το νιώθεις;

άλλοτε κρυμμένες να μη τις βρει κανείς...

κι άλλοτε πάλι σα βρουν ένα όνειρο, το παίρνουν αγκαλιά και κοιμούνται πάνω του. για να ονειρευτούν χαρές...

...εκεί...κάπου στη βροχή τους...

φιλιά βρόχινα...