Ονειρολoγιο: Καληνύχτα..

Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2009

Καληνύχτα..

Δεν είναι ο καιρός που έχεις να γράψεις. Είναι τα φεγγάρια που δε ζουν πια στον καιρό σου. Είναι που οι λέξεις που δε ζουν πια στο ημίφως. Είναι γιατί σοβάρεψες τελικά κι έχεις παραιτηθεί από κάθε είδους ζωή. Κατηγόριες. Δήθεν ώριμες υποσχέσεις και σκάρτα φιλιά πίσω από μια πόρτα μισάνοιχτη. Το πάθος μιας ζωής έγινε πια πραγματικότητα. Επιτέλους τα χείλη σου βρήκαν ποθητό μικρόφωνο ν' ακουμπήσουν. Ποτέ δε θα πάψουν εκείνες οι συκοφαντικές φωνές. Ποιος νοιάζεται όμως? Δεν πέτρωσες απλώς. Κατατρύλησες κι έσβησες στην αγκαλιά της λήθης. Η αναισθησία προσόν. Κι ότι και να κάνεις, το 'χεις αποδεχθεί. Η ψυχή σου δεν έχει θέση πουθενά. Όνειρα άπιαστα διαρκώς στ' αληθινά. Όνειρα χαμένα.
Οι δρόμοι που περπάτησες, οι γυναίκες που γνώρισες κι όλο δηλητήριο έσταζαν. Οι θάνατοι που ένιωσες σε κάθε χωρισμό. Τα ηχηρά χαμόγελα σε κάθε σου παραπάτημα. Η υποτιθέμενη εμπιστοσύνη. Ένα χιούμορ που χτυπά βαθιά στην ευαισθησία σου και χαράζει πληγές που ποτέ δε θα κλείσουν στα βάθεια σου. Μα δεν έχει σημασία πια. Όνειρα γλυκά..
Κάπως έτσι πάει ο σκοπός της ζωής. Μονάχα νύχτα. Κείνη μ' έριξε στο κρεβάτι και τώρα υποφέρω. Πουτάνα και πως να της αντισταθώ. Ειν' το φεγγάρι που κάνει σκόντο και σε κολάζει. Η πιο μεγάλη ευαισθησία εκφράζεται με μάτια κλειστά και φώτα χαμηλά. Μονάχα νύχτα. Έτσι και την πληρώνεις. Μια γειτονιά όλες οι ψυχές. Θυμωμένοι γείτονες. Καταραμένη ευαισθησία. Όνειρα όμορφα κι αλλοτινά..
Είν΄κατάντια η απελπισία. Μα είναι πάθος η ματαιοδοξία. Είναι έρωτας η θλίψη. Κι η μεγαλύτερη χαρά η γιατρειά της. Κάνω προσπάθεια να σου μιλήσω. Προβάρω τα λόγια μου κάθε βράδυ πριν ξαπλώσω. Αντί για προσευχή έχω το τραγούδι σου στα χείλη μου. Σε 'κρυψε ο κόσμος. Ποτέ δε θα σε βρω. Κι όσο με πολεμάνε θα ξαγρυπνάω. Όσο δε θα 'χω κανένα να με φροντίζει θα πονάω. Κι όσο θα πονάω, θα τραγουδάω. Το τραγούδι σου. Αντί για προσευχή. Καληνύχτα..

3 σχόλια:

η κοπέλα με το καναρινί φόρεμα... είπε...

"Μια γειτονιά όλες οι ψυχές. Θυμωμένοι γείτονες. Καταραμένη ευαισθησία. Όνειρα όμορφα κι αλλοτινά.."

αυτό κρατώ από εσένα και μια καλησπέρα!

Ανώνυμος είπε...

Πια, με τρομάζει η ευκολία με την οποία μεταχειρίζεσαι τις λέξεις, το πώς τις απενοχοποιείς και τις γυμνώνεις. Η λέξη είναι οντότητα. Η λέξη έχει ουσία και ψυχή. Κι εσύ ζητάς να την αφαιρέσεις.

Ονειροφερμενος είπε...

η κοπέλα με το καναρινί φόρεμα..
έλειψα μα δε γέρασα..
λύγισα μα δεν έπεσα..
χαμογέλασα γιατί έτσι πρέπει.. κι ας είναι οι γείτονες γεμάτοι μένος..
ετούτη η πλάση ποτέ δε θ' αλλάξει..
και δυστυχώς ούτ' εγώ..
καλησπέρα..

Ανώνυμος..
Κάποτε μου είπαν... "Μετράς πολύ τα λόγια σου"..
Τώρα ακούω... "Οι λέξεις σου είν΄ εύκολες"..
Αύριο τι μπορεί ν' ακούσω..?