Ονειρολoγιο: Νέα μέρα..

Σάββατο, 15 Αυγούστου 2009

Νέα μέρα..

Τελικά οι άνθρωποι δε διαφέρουν. Δεν είναι ίδιοι. Είναι καταδικασμένοι να πληγώνουν αλλήλους αιωνίως. Καταραμένοι να φορούν ψεύτικα χαμόγελα και φθηνές συνήθειες για μια ζωή. Να σκοτώνουν νοερά τα τέκνα τους και να πίνουν το αίμα τους. Το ίδιο το σπέρμα τους. Δεν είναι αστείο, ούτε καν αηδιαστικό. Είναι πραγματικό. Εφιαλτικά πραγματικό. Ονειρεμένο!
Οι άνθρωποι γίνονται θηρία όταν δεν πραγματοποιούνται τα θέλω τους. Εκείνη προσκυνά εκείνον. Εκείνος δε σέβεται εκείνη. Εκείνη του κάνει όλα τα χατίρια. Εκείνος δε δίνει δεκάρα για κείνη. Εκείνη θα πεθάνει μαζί του, κυριολεκτικά. Κι εκείνος το ίδιο θα κάνει, φαινομενικά.
Τελικά οι άνθρωποι είναι φίδια, αφού τυλίγονται γύρω σου δίχως να τους θέλεις. Σκορπιοί, αφού χύνοντάς δηλητήριο σου θυμίζουν την πραγματική σου ζωή. Γεράκια, αφού σου ξεσκίζουνε τα όνειρα με νύχια γαμψά, με τόσο πάθος στο ράμφος.
Τελικά οι άνθρωποι είναι χωρίς καρδιά. Μη με ρωτήσεις τι φορώ. Μαύρα και το ξέρεις. Μη με ρωτάς τι καρτερώ. Τίποτε και είμαι σίγουρος πως είσαι σίγουρος. Μη με ρωτάς τι ποθώ. Είμαι μικρός και δεν το φθάνω και να θέλω. Ζω σε μια πραγματικότητα πλασμένη αγνά, παιδικά. Χρόνια την οργάνωνα και τώρα πια ήρθε η ώρα να ζήσω μέσα της βαθιά. Πασχίζω μονάχος, μα ολομόναχος, να ξεφύγω από τη δίνη ενός παράξενου μυαλού. Γεννημένος στ' άχυρα, μεγαλωμένος με γάλα μεταλλαγμένο, μονάχα έτσι κατάφερα κι έγινα άνθρωπος. Φριχτός. Καλύτερος απ' τον καθένα. Πιο μικρός απ' τον μικρότερο. Δεν είναι θέμα σύγκρισης. Είναι θέμα κυκλοθυμίας..
Τελικά οι άνθρωποι δεν είναι συναισθήματα όπως πίστευα παλαιότερα. Δε διαφέρουν καθόλου οι ψυχές. Είναι ίδιες κάτω απ' το φως μιας απογοήτευσης άδικης ή δικαιολογημένης. Θα πεθάνω απ' το παράπονο. Όχι απ' το δικό μου, αλλά των άλλων προς εμένα. Δε ζήτησα από κανένα να μου κάνει παρέα στη μοναξιά μου. Ούτε πήρα ποτέ το θάρρος να μπω στη ζωή κανενός με τη βία. Κι αν το έκανα καμιά φορά από πείσμα, υποχώρησα στην πρώτη ψιχάλα. Φοβάμαι τη βροχή!
Τελικά ο άνθρωπος δε χωρά στα μάτια κανενός ανθρώπου. Δεν υπάρχουν αρσενικά, θηλυκά κι ενδιάμεσα. Υπάρχουνε βροντές, αστραπές, καταιγίδες και χαλάζια. Τα πιο όμορφα χαλάζια. Οι πιο βαριές σταγόνες που συγκρίνονται μονάχα με τα δάκρυα του φετινού καλοκαιριού. Αι, σιχτίρ πια κόσμε, αγάπα με..
Κι ήρθε η ώρα να μιλήσω για σένα. Για σένα, για μένα, για κάθε άνθρωπο κανένα. Όταν σκοτεινιάζω πάντα φέγγεις, όχι όμως για να με φωτίσεις, αλλά για να μου κρύψεις την όμορφή μου μοναξιά. Όταν ξαπλώνω φεύγεις. Όταν δακρύζω γελάς. Όταν φωνάζω σωπαίνεις. Όταν παραπονιέμαι ειρωνεύεσαι, σαν το σύννεφο σκορπάς. Ουρανέ μου..
Κι ήρθε η ώρα για να τελειώσω, να φύγω, να χαθώ. Ποτέ δε θα βελτιωθώ. Κάθε που βάζω φωτιά, απλώνεις το χέρι σου και την αγκαλιάζεις. Και μετά ζητάς παρηγοριά. Πότε θα καταλάβεις ότι δε ζητώ παρηγοριά? Ότι γράφω, το γράφω για να ανακουφιστεί τούτη η δόλια ψυχή, όχι για να τη συμβουλέψει μια άλλη που δε μπορεί να ζυγίσει ούτε τ' άρωμά της! Πότε θα καταλάβεις ότι δεν ακούω κανένα και τίποτα? Ότι θα πετάω στα όνειρά μου μέχρι ο αγέρας, και μόνο αυτός, να μου κόψει τα φτερά! Πότε θα συνειδητοποιήσεις ότι γεννιέμαι κάθε μέρα αλλιώτικος? Κάθε μέρα γνωρίζω τον κόσμο απ' την αρχή. Κάθε μέρα το ίδιο απόκοσμο μένος για τον κόσμο, την ίδια αθώα χαρά για το κάθε φορά πρώτο φιλί, το ίδιο πάθος για μιας αγκαλιάς ηδονή. Ότι ξέρεις για μένα ξέχασέ το. Θ' αναγεννηθώ από τη στάχτη μου, αφού διαισθάνομαι τον ψυχικό θάνατό μου. Περίμενέ με. Ο ίδιος θα 'μαι. Για μια βραδιά μονάχα. Ο ίδιος για πάντα..
Κάθε μέρα.. νέα μέρα..

2 σχόλια:

sykaki είπε...

καθε μερα νεα μερα
Ω! ναι το πιστευω είμαστε αθλιας μορφης πλάσματα...
τερατα μα είμαστε όλοι...
μα σαν ξεφυγω απο τουτο παλι ανθρωπος φριχτος θα είμαι και θα πληγωνω οσους μαγαπουν και θα πληγονομαι απο οσους τολμησα να αγαπησω μα τον πονο και τις χαρακιες ζητω μονη μου να ζήσω
με αγαπη και παραμυθενια φιλια
Sykaki

8a me vreiw edw http://sykaki.blogspot.com/


ta leme paramy8i...

Ανώνυμος είπε...

πόσο βαθειά βούτηξαν οι λέξεις σου στα σκοτάδια της ψυχης, κ βρήκα φώς.... μέσα σε τόυτες τις αραδες σου, κολύμπησα γυμνή, κ συνάντησα έναν άγγελο....
Κατερίνα