Ονειρολoγιο: Η οργή δεν ψιθυρίζεται..

Κυριακή, 14 Ιουνίου 2009

Η οργή δεν ψιθυρίζεται..

Δε μπορώ να προσφέρω τίποτε άλλο. Μονάχα οργή. Πάντοτε οργή. Στην ψυχή οργή, στη ζωή οργή, στο αγαπημένο μου χαρτί οργή. Οργή για έναν κόσμο που μεγάλωσε επίτηδες γρήγορα και δε μπορώ, ή δε θέλω, να τον φθάσω. Οργή για έναν άνθρωπο που μεγαλώνει δίχως να χάνει τη μυρωδιά της νιότης του. Ξοδεύω με τις ώρες τα φθαρμένα μου τζην. Η τσουλήθρα φταίει. Με την κούνια νιώθω στα ψηλά να πετώ δίχως να κρατώ τα φτερά της. Στην τραμπάλα όμως δε μπορείς ποτέ να κάτσεις μοναχός..
Οργή για δύο ανθρώπους που κανείς δεν αρκείται στην αγάπη του άλλου ώστε να τους νοιάζει μονάχα η ευτυχία τους. Οργή για την ανειδίκευτη εργασία. Τι διαφορά έχει από τη σκλαβιά? Την πληρωμή θα μου πεις. Ωωω, μεγάλη ανταμοιβή! Τεραστία! Δάχτυλα βουτηγμένα σε σημάδια από ξένα χείλια. Οσμή από το λερωμένο κόσμο τους. Φαίνομαι τόσο πεινασμένος που τρομάζουν κι οι δυνατότεροι κείνες τις ώρες. Γιατί βλέπεις το νου πολλοί εμίσησαν, τα μούσμουλα κανείς..
Δε μπορώ να προσφέρω τίποτε άλλο. Μονάχα οργή. Δεν κλείνουν πια τα μάτια. Κοκκινίζουν απ' τα ποτάμια που προκαλούν οι σκέψεις της. Μα όταν έρθει για λίγοο άγγελός μου, γαλήνια νερά τα δάκρυά μου. Πως αντέχεις ψυχή μου? Πως δε λυγίζεις κορμί μου? Αντέχεις γιατί σ' αρέσει. Σ' αρέσει γιατί συνηθίζεις. Λυσσασμένο στόμα σε λάθος λαιμό. Ποθητό αίμα σε ξενό ποτήρι..
Δε μπορώ να προσφέρω τίποτε άλλο. Μονάχα οργή. Στον έρωτα, στη φιλία, στην οικογένεια οργή. Ακόμη και στην αγάπη οργή. Μια νύχτα περιμένω. Με σκοτώνει όταν αναρωτιέται. "Ποιος μ' αγαπάει?" Και τι ν΄απαντήσω? Προσπαθώ.. "Κανείς. Εγώ είμαι για πλάκα εδώ. Δε με νοιάζει διόλου. Απλώς την ώρα μου περνώ. Δε μάζεψα ποτέ τα δάκρυά σου, ψέματα το έλεγα. Τ' άφηνα και χύνονταν κάθε που πονούσες, γι' αυτό βρέχει συχνότερα τελευταία. Δεν ήμουν ποτέ πλάι σου όταν με χρειάστηκες. Κι όταν το πίστευες και μου 'λεγες σ' αγαπώ, δεν ήμουν εγώ αυτός που σου το ανταπέδιδε. Η σκιά μου ήταν. Μην την πιστεύεις."
(Κι εγώ που αγάπησα πάλι την ιδέα σου μόνο..)
Ζω στον κίνδυνο μέρα τη μέρα. Οργή ντύθηκε η καρδιά μου και τρομάζει καθετί ζωντανό. Γι' αυτό έμεινα μόνος, δε νομίζεις?
Θα πάψω να 'μαι ερωτευμένος κι όμως η άνοιξη θα 'ρχεται κάθε χρόνο, ξανά και ξανά, ασταμάτητα, και θα μου το θυμίζει.
Δεν είναι τα όνειρα που αποφεύγω, είναι η απελπισία που δε χωρά σ' ένα τόσο δυνατό συναίσθημα. Αγάπη σου λέει, πφφ, τι μαλακίες είν' αυτές..
Ο αγέρας ποτέ δε σου έφερε τα μαντάτα μου. Ποτέ τα λόγια μου τα σωστά δεν έφθασαν σώα στην καρδιά σου. Κάπου παρέπεφταν πάντοτε, ενώ πάντοτε με προσοχή και λεπτομέρεια του τα ψιθύριζα και τον παρακαλούσα σφιχτά να τα κρατάει μέχρι στ' αυτιά σου να τα εναποθέσει, άθικτα. Εσύ ακόμη ρωτάς όμως. "Ποιος τα στέλνει?"
Εκείνο το "να με θυμάσαι" ποτέ δεν το άκουσα από κανένα, κι έτσι δε μου λείπει. Εκείνο το "θα σε σκέφτομαι" όμως, το άκουσα πρόσφατα και υποσχέθηκα στον ευατό μου να μην τον ξεγελάσω και να σε κρατήσω κοντά μου. Αν θυμηθείς ποιος είμαι..

(Α, και κάτι
άλλο που, ξέρω, ακούγεται αστείο, αλλά για μένα δεν είναι. Κάθε που μία ψυχή έρχεται κοντά μου, ανάβω ένα κερί για κείνη. Και παρακαλώ Κάποιον, αν αυτή είναι η μοναδική ψυχή, ή έστω μια ψυχή που να αξίζει, να μείνει. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που εσύ έμεινες τόσο πολύ, ενώ άλλες έφευγαν λίγο πριν "ξημερώσει". Δεν είν' τυχαίο.)
Τίποτε δεν είν' τυχαίο. Τίποτε δεν είν΄αληθινό. Κι αφού δε μπορώ εγώ να σε κρατήσω, ας το κάνει κάποιος άλλος. Ας είναι. Τουλάχιστον αυτός να μπορεί να σε προσέχει. Και να μη σε πληγώνει ποτέ..

..Η οργή δεν ψιθυρίζεται. Κραυγάζει..

9 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Νόμιζα πως δε σου άρεσε ο Αλκίνοος...

Ανώνυμος είπε...

Με έχει κουράσει να ακούω για "ψυχές που φεύγουν" από τη ζωή σου. Και ούτε πρόκειται να πιστέψω πως είσαι τόσο αμέτοχος στη μεταξύ σας επαφή και ανήμπορος, όπως σε παρουσιάζεις, ώστε να μην ευθύνεσαι κι εσύ γι αυτό. Οι σχέσεις είναι αμφίδρομες. Στη δική μου τη ζωή τουλάχιστον, δεν υπάρχει "φεύγω" και "έρχομαι". Υπάρχει "διώχνω" και "κρατώ". Ας πούμε ότι δε θέλω να νιώθω θύμα και τα γεγονότα να χάνονται μέσα από τα χέρια μου ανεξέλεγκτα. Φτάνει πια με την οργή. Φτάνει με το να σκέφτεσαι μόνο μέσα από τον εαυτό σου. Υπάρχουν κι άλλοι εκεί έξω που νιώθουν, σκέπτονται, θρηνούν και θυμούνται το ίδιο. Ίσως και περισσότερο απ' όσο θέλεις να πιστεύεις. Νομίζω τελικά πως σε βολεύει αυτή η θέση. Δεν έχει ευθύνες. Δε φταις εσύ αν ο άλλος "έφυγε". Και ερωτώ, η ταπεινή, αν τελικά εσύ ο ίδιος ήσουν που δεν προσπάθησες ποτέ να τον κρατήσεις. Ο κόσμος είναι όπως θέλουμε να είναι, αγαπητέ ονειροφερμένε. Δεν είναι όλα εναντίον σου. Ίσως εσύ τα πλάθεις έτσι. Σωστά το λες, τίποτα δεν είναι τυχαίο. Καθόλου τυχαίο που τόσο καιρό διαβάζω για ψυχές που σε αφήνουν. Πουθενά λόγος γι αυτές που άφησες.

Καληνύχτα σου.

Ανώνυμος είπε...

Αν κουραζεσαι γιατι περνας την ωρα σου διαβαζοντας τον αγαπητε απο πανω ανωνυμε?Κι αφου τοσο καλα φαινεται οτι ξερεις το παιδι γιατι δεν του στελνεις private message να τελειωνουμε?Τι θες να δειξεις με το σχολιο σου εδω?Ποσο καλα μπορεις να ξερεις τι συμβαινει μεσα στο τσερβελακι του καθενος για να μιλας ετσι?Κι αν αφησε εσενα και για αυτοο πονας χεστηκαμε!!!Ολο συμβουλες και τριχες.Πρωτα διορθωνουμε τον ευατουλη μας και μετα τους αλλους.Αμαν πια!

Ανώνυμος είπε...

Φίλε υπερασπιστή του δικαίου, το πώς επιλέγω να εκφραστώ είναι δική μου υπόθεση κι αν αφορά κάποιον άμεσα είναι το ίδιο το άτομο στο οποίο απευθύνονται αυτές οι λέξεις. Δεν γνωρίζω τι προκάλεσαν στο ταπεινό σας μυαλουδάκι και δε διατίθεμαι να ψάξω. Κι εσείς όμως αδυνατείτε να γνωρίζετε τις σκέψεις, τα κίνητρά μου, και το αν έχω ποτέ κάνει ενδοσκόπηση και αυτοεξεταση, καθώς και προσπάθεια "διόρθωσης του εαυτούλη" μου. Οι λόγοι που διαβάζω το blog αυτό αφορούν εμένα και τον συγγραφέα του. Αναφορικά με τη δημοσίευση του μηνύματός μου, κύριε σωματοφύλακα, αν ο ίδιος ο κάτοχος του blog δεν επιθυμούσε τέτοιου είδους σχόλια, θα μπορούσε να τα περιορίσει. Προφανώς δεν είσθε ο κατάλληλος ούτε για να με κρίνετε ούτε για να με περιορίσετε. Τα σέβη μου.

Ανώνυμος είπε...

Γιατι τοση κακια και μισος?Ο κοσμος χτιστικε με αγαπη.Γιατι τοσοι χαρακτηρισμοι?Τη γνωμη μου ειπα οπως και εσυ.Τοσοι χαρακτηρισμοι ενω εγω σας ειπα μονο αγαπητη μου ,που θεωρειτε και ευγενεια.Κι οπως λετε οτι εγω σας κρινω για αυτο ακριβως σας εγραψα.Γιατι μοιαζει κι εσεις να κρινετε τον συγγραφεα αυτου του βλογ που τοσο αγαπατε.Απλως πιστευω οτι ο καθενας εχει τους λογους του για να γραψει κατι,οτι πιστευει για τον αλλον δεν παει να πει οτι αληθευει κιολας.Δεν μπορεις να πεις σε καποιον φτανει με την οργη.Μηωπως θελεις να του ορισεις και τον τροπο που θα σκεφτεται?Η επιθετικοοτητα θεωρω οτι ειναι προσον των ανισχυρων και πληγωμενων για αυτο και μου την δινει και το τονιζω.Δεν παει να πει οτι εχω δικιο βεβαια αλλα νομιζω οτι εχω το ελευθερο να εκφραζω οπως γουσταρω.Αλλα δεν το κανω αναιδως οπως καποιοι αλλοι.

Ανώνυμος είπε...

Κάτι άλλο που με κουράζει στο συγκεκριμένο blog είναι οι ατέρμονες συζητήσεις περι του τι είναι ηθικό και η θερμότατη (και συχνά άβουλη) υποστήριξη του συγγραφέα από τους θαυμαστές του. Οι δικοί μου χαρακτηρισμοί ακολούθησαν απλώς το πλαίσιο που ορίσατε εσείς στο σχόλιό σας: "Κι αν αφησε εσενα και για αυτοο πονας χεστηκαμε!!!Ολο συμβουλες και τριχες.Πρωτα διορθωνουμε τον ευατουλη μας και μετα τους αλλους." Σχετικά με το θέμα κριτική, στόχος του σχολίου μου ήταν να θέσω ένα ερώτημα και μια άλλη οπτική, αυτής των εμπλεκόμενων ατόμων στη ζωη του συγγραφέα. Αν διακρίνατε προσπάθεια αλλαγής ή ορισμού της σκέψης του γράφοντα, σας διαβεβαιώ πως κάνατε λάθος και πως τουλάχιστον δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου. Φοβούμαι ωστόσο πως αφιερώνουμε πολύ χρόνο για να λύσουμε μια ουσιαστικά άλυτη διαφωνία και αποπροσαντολίζουμε τον κόσμο από το κείμενο. Ονειροφερμένε συγγνώμη γι αυτό, όσο για εσάς, αγαπητέ υποστηρικτή, νομίζω πως καλό θα ήταν να σκεφτείτε επίσης για το αμφίδρομο των διαπροσωπικών επαφών.

Ανώνυμος είπε...

Αν σε κουραζει γιατι το διαβαζεις?Ελεος εδω μεσα.Που τις ειδες τις ατερμονες συζητησεις?Βγαζουμε απο το μυαλο μας πραγματακια για να καλυψουμε τα χνωτα μας?Τα σχολια ειναι παντα συντομα,δεν υπαρχουν συζητησεις.Κι αν αναφερεσαι τελικα στα λογια του συγγραφεα δεν θεωρουνται συζητησεις αλλά σκέψεις.Κι οσο για τους χαρακτηρισμους,ακομα και με το αποσπασμα που αναφερες δεν απευθυνομαι σε εσενα αλλα σε ολους τους ανθρωπους σαν εσενα.Αυτο δεν δικαιολογει τους πολλαπλους φανταχτερους χαρακτηρισμους προς το προσωπο μου.θιχτηκατε και πως μου αρεσε.Ετσι για να δειτε πως νιωθει καποιος που ποναει αληθινα.
Αβουλη?Χαχαχα λες να με πληρωνει κιολας να ερχομαι να τον υποστηριζω?θαυμαστης??Μηπως ειμαι και οπαδος του?Απλα τυγχανει να τον γνωριζω προσωπικα και να συμφωνω με τις αποψεις του.Οπως οταν μιλουσε για αγαπη που ερχοταν μια αλλη και τον εβριζε.Αν ειναι δυνατον.Τι κοσμος!Δικαιωμα μου να τον υποστηριζω και ας σου φαινεται αβουλο και ασκοπο.Και ας μην αρεσει και σε κεινον.

Ανώνυμος είπε...

Αλλού βρίσκεται το γήπεδο και αλλού η μπάλα. Μην κρίνεις για να μην κριθείς. Υποστήριξε για να υποστηρικτείς. Δάκρυσε γιατί η ζωή σου χαμογελά. Ονειρέψου γιατί η πραγματικότητα σε γαμά. Έτσι απλά.

Ανώνυμος είπε...

Βλέπω πως δεν έκανα κατανοητό ότι η διάθεσή μου δεν ήταν ούτε επιθετική ούτε κακοπροαίρετη. Ήταν απλώς ειλικρινής. Το δικαίωμα έκφρασης το έχουμε όλοι και δεν είναι αναγκαίο να προκαλούμε σε όλους τα ίδια συναισθήματα. Η διαφορά μας είναι η οπτική γωνία από την οποία εξετάζουμε και αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα. Σε καμία περίπτωση δεν ήθελα να προκαλέσω αναστάτωση ούτε όμως και να κριθώ τόσο αυστηρά γι αυτά που νιώθω.