Ονειρολoγιο: Σα σκιά..

Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2009

Σα σκιά..

-Τη χρώμα έχει η καρδιά μαμά..?
-Θα σου έλεγα κόκκινο παιδί μου, αλλά με τις εκλογές τώρα θα το παρεξηγήσουν. Λευκό παιδί μου. Λευκό σαν την ψυχή σου..

Σα σκιά. Ο ουρανός δακρύζει πιο σπάνια το καλοκαίρι. Μα φέτος τόσο συχνά ραγίζει. Ο ουρανός είναι φίλος των ανθρώπων. Νοιάζεται γι' αυτούς. Έχεις σταθεί ποτέ στο παράθυρό σου νύχτα? Πόσα σου έχει πει στα κρυφά? Ο αγέρας λόγια μεταφέρει μπερδεμένα. Η θάλασσα γεμίζει με κύματα μυριάδες το μυαλό σου. Όπου κύμα και σκέψη. Σα σκιά απλώνεται. Σα σκιά ο εφιάλτης των ανθρώπων.
-Το χρώμα σου? -Το χρώμα μου? Μαύρο. -Που ανήκεις? -Πουθενά.
Σα σκιά. Ο ουρανός δε μετρά λάθη ανθρώπων. Μόνοι τους καταφέρνουν και το κάνουν. Ο πιο μεγάλος κριτής. Ο Άνθρωπος. Φυλακή η μοναξιά. Και κείνη. Ω, εκείνη. Ο ουρανός καμιά φορά σου κάνει δώρο. Μάλλον ήμουν καλό παιδί εφέτος. Κι η αυλή μου γέμισε φως. Ξάστερος κάθε βράδυ ο ουρανός. Ένα ευχαριστώ δεν είναι αρκετό.
Σα σκιά. Τυλίγεται γύρω σου. Αυτή η συνήθεια. Ξαγρυπνάς γιατί τα 'χεις βάλει με τον άνθρωπο. Πόσο πονάει να νοιάζεσαι. Πόσο δε νοιάζονται κείνοι που πρέπει να πονούν. Όλα πήραν την κατιούσα. Τα καφενεία γέμισαν. Σημαίες υψώθηκαν στον ουρανό. Και μυαλά ολόγυρα. Μυαλά παντού. Στα άδεια φλιτζάνια. Στις καντίνες με τα λουκάνικα. Στα ποπκόρν. Στο αηδιαστικό μαλλί της γριάς. Μυαλά. Μυαλά που γεννήθηκαν βαμμένα. Μυαλά που δε γνωρίζουν για ποιο λόγο είναι βαμμένα. Μυαλά που ουσιαστικά δεν είναι μυαλά. Ψυχές. Σκιές. Σα γιορτή. Γέμισε η πλατεία. Λαοθάλασσα. Μυαλοθάλσσσα. Σάπια. (Αυτό το τελευταίο κανείς δεν το είπε. Οι λεπτομέρειες αποφεύγονται.)
Σα σκιά. Το μεγαλύτερο γεγονός. Κι όταν απογεύγεις το βλέμμα τους είναι γιατί δεν έχεις λόγο να τους κοιτάξεις στα μάτια. Τι να τους πεις? Τι να σου πουν? Βιβλία. Βιβλία. Βιβλία που κανείς δεν πιάνει το νόημα. Απόψεις με κλειστά βιβλία. Δε διαβάσανε. Δε μάθανε. Ακούσανε. Ακούσανε από κάποιους που ποτέ δε διαβάσανε. Που κι αυτοί από κάποιους άλλους ακούσανε. Κι έτσι μεταδίδεται η σκέψη κι η ιστορία τους. Ανώδυνα. Φτιαχτά. Αυτοσχεδιαστικά. Συμφεροντολογικά. Πέτρινα πια, όχι ξύλινα.
Σα σκιά. Σα σκιά δε μιλάω. Ή μάλλον μιλάω. Πολύ τελευταία. Μα ίσως κανείς δεν καταλαβαίνει. (Μονάχα ένας που πάντα καταλαβαίνει.) Η τέχνη δε γεννήθηκε ποτέ. Γεννιέται μέρα με τη μέρα. Ξανά και ξανά. Όπως και η αγάπη. Ποτέ δεν πεθαίνει. Όλο και κάποιο μυαλό θα βρεθεί να την αναστήσει.
Σα σκιά. Ήμουν κι εγώ εκεί. Αλλά δεν κουνούσα τα χέρια μου. Δεν κρατούσα σημαία. Δεν κουνούσα τα μυαλά μου δεξιά κι αριστερά. Ούτε ακροδεξιά, ούτε ακροαριστερά. Ούτε μπλα και μπλα. Κάποιος κρατούσε ομπρέλα. Κι όταν τον ρώτησα για ποιο λόγο το κάνει αυτό, αφού ο ουρανός ήταν ηλιόλουστος, ήθελε λέει να προστατευθεί από τα σάλια τους. Είχε μια πελώρια κοιλιά. Και μου είπε ότι δεν τρώει πολύ φαγητό. Αλλά παραφούσκωσε από τα ψέματα που τον ταίζουνε. Και ρώτησα να μάθω για ποιους μιλά. Δε μου απάντησε. Μονάχα χαμογέλασε. Κατάλαβα όμως. Η ομπρέλα του ήταν πολύχρωμη
Σα σκιά. Δεν καταλαβαίνεις τι λέω. Ποτέ δεν καταλάβαινες. (Κι ας έχω την πεποίθηση ότι κάποιος ακόμη με νιώθει.) Άλλα λέω κι άλλα διαπιστώνεις. Για ποια ποιήση και λογοτεχνία μου μιλάς όταν δεν καταλαβαίνεις ένα μη-ποιητή και μη-λογοτέχνη. Άκου τη σιωπή τι ωραία που ηχεί. Κι ο ουρανός θα εκδικηθεί μια μέρα. Όλα τα "λαμπρά" μυαλά.
Σα σκιά. Δε γερνάω. Εσωτερικά. Όπως και κανείς άλλος. Ποιος αναρωτήθηκε όμως το "γιατί"? Ποιος προτιμά να μη συμβιβαστεί? Δεν είναι προσόν η αριστερή σου κλίση. Ούτε η δεξιά σου. Ούτε η στητή σου στάση με κολακεύει. Και συ που πηγαίνεις μια από 'δω και μια από κει μη νομίζεις ότι είσαι καλύτερος. Δεν είναι καμάρι σου το χρώμα στην πολιτική σου, αλλά το χρώμα στην ψυχή σου. Δεν είμαι παιδί που τα λέω. Είμαι παιδί που τα νιώθω.
Σα σκιά. Ο πιο ψεύτικος τίτλος, ο πιο ψεύτικος διαμαρτυρόμενος, ο πιο ψεύτικος άνθρωπος. Ο πιο αληθινός σύντροφος, ο πιο αληθινός φίλος, ο πιο αληθινός ουρανός. Ποτέ δε σιωπά πραγματικά. Ποτέ δε σε ρωτά για να δράσει. Ποτέ δε σε κυνηγά για να δακρύσει απάνω σου. Ακαταλαβίστικα τα λέω πάλι? Πως να ψάξεις τις λέξεις όταν έχει σκληρύνει η γλώσσα σου και δε μπορείς πια να τις προφέρεις?

Σα σκιά το φως τους. Η κύρια είσοδος είναι μία. Κι είναι άχρωμη. Άβαφτη. Και φέρει την επιγραφή: "Εκμετάλλευση". Και το κλειδί είναι ένα. Πάντοτε ένα. Που το κρατά μία αυτός στο χρώμα τ' ουρανού και μία ο άλλος με το χρώμα του λιβαδιού. Αλλά υπάρχουν κι άλλα κλειδιά. Πολλά. Που όμως όλα ταιριάζουν μόνο στην πίσω πόρτα, η οποία και αναγράφει: "Κοροιδία." Και οι δύο πόρτες καταλήγουν στο ίδιο δωμάτιο. Και κάθονται όλοι μαζί. Το δωμάτιο γεμίζει χρώματα. Κι όλοι συμφωνούν. Όλοι χαμογελούν. Ξέχασαν κάθε διαμάχη και έριδα. Κάθε διαφορά ιδεολογίας και υποστήριξης του αθώου ανυποψίαστου ανθρωπάκου. Όλα όμορφα. Μόνο οι θέσεις διαφέρουν. Κάτι μπλε από 'δω δίπλα, κάτι πράσινο στο κεφάλι του τραπεζιού. Κι ο κόκκινος να κλαίει στη γωνία. Δεν κρατάει όμως πολύ. Τον παρηγορούν τα υπόλοιπα χρώματα και τρώνε και πίνουν και γλεντάνε. Κι εγώ κάθομαι και γράφω αυτές τις μαλακίες για να καταλάβουν μερικοί ότι δε λέγονται όλα ξεκάθαρα. Πρέπει να στίψεις το μυαλό σου και να αναλύεις την ανθρώπινη σκέψη και κάθε λέξη. Να μάθεις να σέβεσαι το συνομιλητή σου..

Από τότε που ο εγωισμός μεγάλωσε στον άνθρωπο, μίκρυνε υπερβολικά η καρδιά του..

3 σχόλια:

Αναστασία είπε...

Λένε πως τα μυαλά όπως και τα αλεξίπτωτα λειτουργούν καλύτερα όταν είναι ανοιχτά.

Δεν θα πω τίποτε άλλο.

Καλή σου μέρα καλέ μου, εσύ ξέρω πως είσαι ελεύθερος !!!

Morpheus είπε...

Δεν ξέρω αν θυμάσαι... Μου ξεχνάς κι εύκολα... Δεν πάει πολύς καιρός όμως που το έγραψα...

"...Γιατί αυτοί οι "άλλοι" και οι "πολλοί" κρατούν ένα λείψανο ανάμεσα στα δάχτυλα και νομίζουν πως έχουν τη ζωή στα χέρια τους... Και όχι, δεν τους κοροϊδεύω... Κι ούτε εσύ να τους χλευάζεις... Κοίτα... Αφού το κάνουν μια χαρά και μόνοι τους αυτό στον εαυτό τους... Όσο κυνηγάνε τ' άψυχα..."

Κοίτα πόσο συχνά γειτονεύει αυτή η σκέψη με τις υπόλοιπες επίκαιρες...
Μυαλά κλειστά, ψυχές με παρωπίδες, μάτια σφαλισμένα... Δεν είναι ότι δεν βλέπουν... Αλλά δεν θέλουν να βλέπουν... Βολεύει καλύτερα κάποιους τη μιζέρια να τη βάφουν παρά να την αφανίζουν... Και τα χρώματα μπόλικα, μα ψεύτικα, σάπια...
Μιλάς μα ακούν αυτό που θα ήθελαν να ακούσουν... Η σκέψη σου ψηλά και μην μου το αρνηθείς αυτό... Εγώ ξέρω, νιώθω... Την κατεβάζουν όμως στα μέτρα τους και την τυλίγουν γύρω απ' το καλοθρεμμένο υπερεγώ τους, δήθεν να προσέχουν κιόλας... Μιλούν για πολιτισμό μα μόνο που τον γεύεται το στόμα τους τον δολοφονούν, να πέσει κι αυτός στο ύψος τους... Κι από πίσω να ηχεί η μελωδία της παρακμής τους...

Έχεις τρόπο και κάνεις ακόμα και την οργή σου ουρανό...
Με όμορφο τρόπο πετάς την ψευτιά που σου πασάρουν πίσω, αυτό το εκτιμώ σε σένα...
Κράτα την αλήθεια σου ατόφια...
Πιστεύω σε σένα... Στο όνειρο ανήκεις κι από κει ήρθες...
Οι λέξεις, και ειδικά οι δικές μου, δεν φτάνουν για σένα... Δε σε φτάνουν...

Καλύτερα φυλακισμένος (σε μια αγκαλιά) στη χώρα των δήθεν ελεύθερων, παρά "ελεύθερος" στα μέρη των βαμμενων...

Να προσέχεις... (Εσύ και μονάχα εσύ... :Ρ)

Feli είπε...

μα ποιος σεβασμος..? οταν δεν σεβεσαι τον εαυτο σου πως μπορεις να σεβαστεις στους αλλους..? μια εννοια που χαθηκε απο πολλους..ή μαλλον που πολλοι την εχασαν..