Ονειρολoγιο: Μαΐου 2009

Σάββατο, 30 Μαΐου 2009

Όλα σε μια στιγμή..

Όλα σε μια στιγμή. Έτσι απλά. Χάνεις ότι αγαπάς. Ότι έχεις ονειρευτεί, ερωτευθεί, ότι περιμένεις να έρθει.
Όλα σε μια στιγμή. Μια φωνή που πια δε με καλεί. Ο αγέρας την πήρε κι έφυγε. Τουλάχιστον πρόλαβε και είπε αντίο. Έλαμπαν τα μάτια της στο σκοτάδι. Τα φτερά της πιο δυνατά από ποτέ. Κι όμως, η φυγή δεν είναι πάντα η καλύτερη λύση. Το αποφασίζεις κι αυτό σε μια στιγμή.
Όλα σε μια στιγμή. Φοβάμαι ακόμη και τον ίσκιο μου. Κάθε στιγμή. Μα δε με 'νοιαζε. Γιατί εκείνη δεν την πείραζε. Εκείνη δεν τη φοβόταν. Ένιωθε. Και φανταζόταν. Όχι πια. Τούτη η καταραμένη στιγμή.
Όλα σε μια στιγμή. Ένα δάκρυ που δεν προλάβαινε να στάξει. Το μάζευε στη χούφτα της, το κρατούσε για λίγο εκεί, και μετά, τόσο ξαφνικά, άνοιγε τη χούφτα της και το πετούσε στα χείλη μου. Χαμόγελο γινόταν.
Όλα σε μια στιγμή. Ένα βράδυ που περίμενα. Ένα φεγγάρι Αύγουστο μήνα. Μια παραλία άδεια. Μια κιθάρα φάλτσα. Να μην ακούγεται. Ξεκούρδιστη. Μόνο για κείνη. Τούτη η καταραμένη η θύμηση. Τούτο το όνειρο που εσκεμμένα ποτέ όνομα δεν πήρε.
Όλα σε μια στιγμή. Μια καρδιά που πέτρωσε. Δε νιώθω πια. Κι ίσως είναι καλύτερα έτσι. Για λίγο. Γι' απόψε. Για πάντα..

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2009

Ψεύτικες αναμνήσεις..

Θα έγραφα για μία αγάπη, για έναν έρωτα, για ένα κάτι.
Για κάτι που πιστεύω, για κάτι που θέλω να πιστέψω, για σένα.
Για τις νότες μου που όλο σε σένα βγάζουν, για τα αισθήματά μου που προδίδουν κάθε ανάσα μου ήρεμη, για ένα ψέμα.
Γιατί ποτέ δε θα σου το έλεγα, ποτέ δε θα έκλαιγα, ποτέ δε θα απαρνιόμουν το αιώνιο κυνηγητό μου με τον ευατό μου, το φόβο μου για τα πάντα.
Και το αστείο ξέρεις ποιο είναι? Ότι δε με νοιάζει πια. Ούτε για σένα, ούτε για κανένα. Έχω επιτέλους κάποιον να νοιάζεται για μένα. Έχω κάποιον να με παιδεύει και να τον παιδεύω. Κι όμως, πόσο θα ήθελα να τον είχα και να με είχε.
Δε με νοιάζει πια. Δε με ενδιαφέρει αν τρομάξεις. Πως θα σου φανεί! Αν θα με πιστέψεις. Τι χρώμα θα το βάψεις! Ακόμη κι αν το πασαλλείψεις στη μάπα μου, εγώ θα 'χω κάτι να θυμάμαι.
(Δεν ξαναγράφω για τον άγγελό μου γιατί δε χωράει στο χαρτί. Είναι στα βάθεια μου και θα 'ναι για πάντα εκεί. Θα 'ναι. Τον ξεχώρισα. Θα 'ναι?)
Δεν ξαναγράφω για τα όμορφα, κάποτε ήμουνα χαρούμενος, μην το ξεχνάμε...
Για τα λόγια που 'χω πει και δεν αισθάνθηκε κανείς.
Για τις αγάπες που δε νιώθω, για τους έρωτες που με ταλαιπωρούν, για ένα βράδυ τόσο φωτεινό και μαύρο.
Για τίποτε απ' όλ' αυτά, επειδή δεν έχω καρδιά για να τα νιώσω.
Για όλ' αυτά που κάποιος υποστηρίζει ότι υποκρίνομαι.
Για όλα ετούτα, γιατί βαρέθηκα ν' ακούω ότι άλλαξα.
Δεν έχω αλλάξει. Δε με νοιάζει πια να μάθω τη γεύση από τα χείλη σου!
(Και τα θαυμαστικά δεν ξέρω που ταιριάζουν και που όχι. Δε θαυμάζω τις σκέψεις μου!)
Τίποτε απ' ότι λέω δεν αγγίζει την αλήθεια.
Όταν ακούμπησα στο στήθος σου δεν ήθελα την καρδιά σου ν' ακούσω, ήθελα απλώς να ξαποστάσω τις ορμόνες μου.
Όταν ένωσα τα χείλη μου με τα δικά σου σκεφτόμουν ταξίδια μακρινά. Χωρίς εσένα!
Κι αν τρελάθηκα είναι γιατί δε σε έζησα ποτέ.
Φαντάσου να υπήρχες κιόλας..!

Τρίτη, 26 Μαΐου 2009

Κρυμμένα "θέλω"..

Δεν υπάρχουν λέξεις να περιγράψεις καμία ζωή. Κανείς δε θα καταλάβει. Πάντοτε κάποιος θα προσπεράσει. Υποκύπτω συνεχώς. Κρατώ γερά τα πάθη μου, αλλά υποκύπτω στα "θέλω" των άλλων. Μονάχα των άλλων. Μάτια δεν έχω πια. Τους έγνεψε ο χρόνος κι έφυγαν μαζί του.Η αφή μου εξασθένισε. Κι αν σ' αγγίζω τίποτε δε νιώθω πια. Κι ότι και να σκυρτάει στα κλεφτά είν' καθαρά και μόνο θέμα φυσιολογίας..
Φοβάμαι τα πάντα. Τα πάντα εκτός από ένα. Το σκοτάδι. Το σκοτάδι δε μπορεί να σου κάνει κακό. Στο σκοτάδι κρύβεσαι. Τριγυρνάς γυμνός δίχως κόμπλεξ κι ειρωνίες. Κάποιος μου χάρισε σώμα δίχως καρδιά και δεν το δέχτηκα. Με χλεύασαν γι' αυτό. Μου μίλησαν για καταστάσεις που δεν ανήκω. Για κόσμους που θα έπρεπε να περπατώ. Ταχύ το βήμα πάντοτε μπροστά τους, μα σερνάμενο πίσω τους, ήρεμο, νωχελικό, ευτυχισμένο. Μια βόλτα στο μυαλό αρκεί. Στη φαντασία. Μου αρέσουν οι μικρές προτάσεις. Δε μιλώ για μένα. Κρυψίνους η αγαπημένη τους ατάκα όταν με κοιτούν στα μάτια. Εκείνοι με κοιτούν, εγώ ποτέ..
Τα λάθη τους ποτέ δε μέτρησα. Δεν κρίνω γιατί μ' ενδιαφέρει να μην κριθώ. Δε μιλώ για μένα, μη με κοιτάς απειλητικά. Ο αγέρας παίρνει κάθε φορά το άρωμα που θέλω. Δε με κυριεύει ποτέ η ανοία γιατί ξέρω τα σημεία μου. Ξέρω που να με χτυπήσω για να συνέλθω. Πως να μάθω τα δικά σου σημεία αν μου κρύβεσαι? Αν και το πιστεύω. Δυο κρυμμένες ψυχές καταλαβαίνονται. Ζουν για να υπάρξουνε παρέα. Μιλούν από μέσα. Νιώθουν το μέσα..
Χάνω τη σκέψη πάνω που την κρατώ γερά με την καρδιά. Δε γυρίζω πίσω. Θα ήθελα ίσως. Αλλά δεν αξίζει πια..

..Πολλά τα κύματα..
..λίγα λιμάνια..
..πολλές φουρτούνες..
..ποτέ λιακάδα..

Και ναι.. Ξέρω τι ψάχνω. Ξέρω ακόμη ότι ψάχνω στο σωστό μέρος. Τρέμω στο γεγονός ότι σε μια στιγμή μπορεί να έχουν όλα χαθεί. Να με πάρει ο ύπνος πλάι της κι από τη μεγάλη σιγουριά να ξεσφίξω τα χέρια μου. Και να φύγει. Ν΄ανοίξω τα βλέφαρά μου και να μην είναι πια εκεί. Να έχει φύγει. Να φωνάζω σ' αγαπώ στο παπαγαλάκι μου, στην κιθάρα μου, στους περαστικούς, σε φίλους, σε γνωστούς. Μα κανένα να μην αξίζει. Κανένα να μην παίρνει εκείνο το χρώμα. Κανένα να μην έχει την αίσθηση τη δική της. Δε μιλώ για μένα. Μην τρομάζεις ψυχή μου..
Κι όταν ερωτεύεσαι.. Θα σου πω κι ένα μυστικό τώρα που ανταμώσαμε συνείδησή μου. Οι σφαλισμένες ψυχές ερωτεύονται δυσκολότερα. Μιλούν δυσκολότερα. Γιατί αισθάνονται περισσότερο. Αισθάνονται συνεχώς. Μιλούν όλοι για χρήματα, για επαγγελματικές επιτυχίες, για σπίτια, αυτοκίνητα, γυμναστήρια και κορμιά στην παραλία. Σε κάποιους άλλους όμως αρκεί μονάχα η αγάπη. Αυτή κι εγώ. Εγώ κι αυτή. Κι απ' ότι έμαθα να το λέω απ' τον πρώτο μου έρωτα. "Εμείς". Χρήματα δε χρειάζονται πολλά για μας. Ποτέ δεν έμαθα σ' αυτά κι ούτε και θέλω. Αντίδραση θα 'ναι. Ποτέ δε μ' αγάπησαν ετούτα κι εγώ τα μίσησα από τότε. Ένα σπίτι η αγκαλιά μας. Ένα μικρό τιμόνι αρκεί. Να πηγαίνουμε κει που ανθίζουν τα λουλούδια χειμώνα κι εκεί που πέφτουν νιφάδες καλοκαίρι. Γυμναστήριο ο έρωτάς μας και μία βόλτα στην πιο μεγάλη εξοχή, την αγκαλιά σου. Και την μικρή εξοχή. Πλάι στο εκκλησάκι όπου κάποτε θα ανάψεις κι εσύ το κερί σου. Πλάι στο δικό μου. Κι αφού κανείς άλλος δεν πηγαίνει εκεί, δε θα σβήσουνε ποτέ. Κι όσο για την παραλία.. ένα πεύκο αρκεί.. στη δική σου ακρογιαλιά. Δεν είμαι εγώ. Δεν είναι αυτή. Δεν είναι κανένας. Σκέψεις κάνω. Μα ίσως θα 'θελα έτσι να ζήσω..
Μιλούν.. μιλούν.. μιλούν.. άσκοπα λόγια. Μου είπαν ότι είμαι δύσκολος στα λόγια. Ότι είμαι ανυπόφορος στην καρδιά. Ότι φοβάμαι κάθε ματιά τολμηρή. Ότι ζω μονάχα για τη στιγμή. Για μια τόση δα στιγμή..
Όλα σε μια στιγμή. Όλα σε μια ευθεία γραμμή. Επαρχία sucks. Όλοι το γνωρίζουν. Μα ζω εδώ. Κι ίσως εδώ για πάντα να ζω. Τα φτερά που μου χάρισαν προχειροπλεγμένα, αλλά ξέρεις, μετράει το κουράγιο κι η αντοχή κι υπομονή. Ε, λοιπόν, θα πάω μακριά μ' αυτά. Έστω νοερά. Έστω..
Άλλωστε τα δάκρυά μου στάζουν από το στήθος πια, όχι από τα μάτια. Μην παρηγορείς την καρδιά. Να εκτονωθεί θέλει κι αυτή..

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2009

Πεταλούδα..

Το σκοτάδι προδίδει την όψη σου. Λευκή σα το μπαμπάκι. Δυο σπίθες τα μάτια. Δυο φτερά τα χέρια. Κι ας μη θέλησες ποτέ πουλί να γίνεις. Το σκοτάδι τονίζει τη σιλουέτα σου. Κυρτή. Κι όμως τόσο νέα. Ίσως από το φόβο βάρυνε η πλάτη. Ίσως από την ανασφάλεια. Ίσως από τη σκληράδα του κόσμου βάφτηκαν τα χείλη με κόκκινο χρώμα. Με ριγμένο στους ώμους τους μισούς ένα πέπλο από μετάξι. Γυάλιζες στο σκοτάδι. Κι αφού έφυγαν οι νεράιδες, δε μπορώ να σε παρομοιάσω πια με κείνες. Σα πεταλούδα έμοιαζες..
Οι λέξεις σου ήταν αχνές. Αγέρας μεσ' στο δωμάτιο δεν υπήρχε να τις μεταφέρει μέχρι τα χείλη μου να τις γευθώ. Ούτε ν' ακούσω μπορούσα γιατί ήθελες να σωπάσεις. Σου είπα γράψε και πήρες το χαρτί στα χέρια σου. Κίτρινο. Όπως το όνειρό σου που χρόνια προσμένει την αληθινή προσδοκία. Και τώρα που τη βρήκε δεν την κυνηγάει? Κάθε άνθρωπος περιμένει έναν άνθρωπο. Κάθε ψυχή καρτερεί μονάχα μια ψυχή. Δεν είναι λογική, είναι αγάπη. Δεν είναι πληγή, είναι έρωτας. Κάθε άνθρωπος καρτερεί μονάχα έναν. Μια πεταλούδα καρτερεί..
Το χέρι σταθερό δεν ήταν. Σα μουτζούρα ζωγράφισες κι έκανα να γελάσω μέχρι που με κοίταξες. Ήτανε δάκρυ ετούτο που κάλυπτε τα σκυμμένα βλέφαρά σου? "Δεν ξέρω να γράφω", είπε, "λόγια του έρωτα. Δε μ' έμαθαν ποτέ". Δεν είχα θάρρος ούτε το χέρι σου ν' αγγίξω. Κι ήξερα καλά το μονοπάτι στο χαρτί. Μ' εγκατέλειψε η μιλιά μου. Μια φωτιά άρχισε να καίει στα σωθικά μου. Λες να ΄ναι από κείνες τις πεταλούδες που ζουν μονάχα ημέρα μία? Αναρωτήθηκα και χάθηκα. Περιμένω να φέξει απ' έξω και να βγω να κόψω ένα λουλούδι να σου χαρίσω. Παρέα μ' ένα χαμόγελο. Και μια μεγάλη αγκαλιά. Τι ωραία χρώματα που έχουν οι πεταλούδες..
Δεν πατάω πια στη γη. Αιωρούμαι πάνω από τις πιο γλυκές αναμνήσεις σου. "Στάσου", φώναξα καθώς ξεμάκραινες, "Που πας χωρίς εμένα?"
"Με δυο λόγια του αέρα δεν κερδίζεις μια καρδιά που δεν έχει μάθει ν' αγαπά", είπε από μέσα της. Το άκουσα όμως. Το άκουσα. Ψίθυρος ψυχής. Και σου απάντησα στο ίδιο. "Αν είναι να ζήσεις μια μέρα στο χρόνο μονάχα, ζήσε τη μ' αυτόν που αγαπάς. Κι ας μην ξέρεις τον τρόπο να το κάνεις."
Κοντοστάθηκε. Το βλέμμα της ψυχρό. Κι όμως η φωτιά στα στήθια φτάνει για να ζεστάνει όλο τον κόσμο της. "Κάνε δρόμο το κορμί σου να διαβώ. Για μία μέρα μόνο. Και θα το θυμάμαι για πάντα. Κι αν τύχει και σε λυπηθεί ο αγέρας κι αύριο δε σε πάρει μακριά μου, δυο κορμιά θα ενωθούν για πάντα. Καμία απόσταση. Καμία. Κανένας δρόμος πια."
Δώρα δεν έχω υλικά. Ακόμη και το λουλούδι σπαρταράει στα χέρια μου, να φύγει θέλει. Όπως εσύ, να μην πληγώσω τα φτερά σου θα προσέχω. Δώρα πολλά αισθήματα. Πόσο πονάει να βλέπεις μια πεταλούδα να πονά..
Με μια ανάσα ν' αφεθούμε σε μια νυχτιά. Να τριγυρνάμε από λουλούδι σε λουλούδι. Να προλάβεις να μου δείξεις τι έζησες σε μία μέρα. Σ' αρέσει να τραγουδάς? Να κουνάς τα φτερά σου κι ο άνεμος να με πετάει μακριά..

..Ότι κι αν γράψω στο χαρτί μικρή θα κάνει τη γιορτή..
..κι από τους πόνους σου θα βγάλω τα γιατί..

Το ξέρω πως δεν κοιμάσαι. Δεν προλαβαίνεις. Και σ' αυτό μοιάζουμε. Κάθε που πέφτουν τα βλέφαρα χάνω μια εικόνα από το χρόνο. Ο κόσμος είναι υπέροχος όταν ξέρεις που βαδίζεις. Κι η ζωή πανέμορφη από κει ψηλά που τη χαζεύεις. Και παρακάλεσα τα σύννεφα να μη δακρύσουν απόψε. Να μη σκιαχτείς από τις στάλες της βροχής και κρυφτείς και τι θα προλάβεις μετά να ζήσεις! Γερνάς σε μία μέρα πεταλούδα μου..
Κάθε που με παράπονα γεμίζεις παίρνω ανάσα βαθιά και ξεφυσάω στα χείλη σου. Δε σωπαίνω πια όταν πρέπει εκεί να 'μαι. Δεν ανασταίνω τα παλιά, έσταξα γύρη στις πληγές μου από τα χείλη σου, να κλείσουν. Καλοκαιριάζει και ταράζομαι. Θα χαθούν όλες οι άνοιξες και τα πιο υπέροχα φθινόπωρα και πως θα μπορώ πια να κλειστώ στον ευατό μου? Μι' ανάσα μόνο πριν το τέλος. Άλλωστε κι ο άγγελος φτερά σαν της πεταλούδας έχει..

Τετάρτη, 6 Μαΐου 2009

Το κρασί μιλάει απόψε..

Έι, θέλεις να μου χαρίσεις ένα χαμόγελο? Εσύ. Εσύ που διαβάζεις αυτή την πρόταση. Και την άλλη. Εσύ που καταλαβαίνεις τι θέλω να πω δίχως να προλάβω να κουνήσω τα χείλη μου. Διχώς να σε μπερδευεί ο τονίσμος. Για κάποιο λόγο πέρασες από 'δω, σωστά? Μπορώ να μάθω το λόγο? Κι αν δεν το μάθω δε θα σκάσω κιόλας. Έτσι, γιατί ομόρφυνε ο κόσμος ξαφνικά κι ας μην έχει ούτε σταγόνα απ' το χαμόγελό της. Ποιος χέστηκε αν είναι δίπλα μου στη ζωή, αφού δε με διαβάζει. Ποιος νοιάστηκε αν ξυπνάει πλάι μου τα πρωινά, αφού την προηγούμενη άλλον αγκάλιαζε κι αλλού ήταν ο νους σου. Για κάτι τέτοια αξίζει να χαμογελάς, για κάτι να χορεύεις γυμνός απάνω στην ταράτσα. Και τα κοριτσάκια να χαζεύουν ην πτώση σου. Και θα ΄ναι υπέροχη αυτή τη φορά. Θα τη θυμούνται όλοι. Απ' την πιο ψηλή ταράτσα θα πέσεις. Απ' τον πιο ψηλό όροφο του μυαλού.
Ξενυχτάς τα βράδυα και γουστάρεις γιατί είσαι πάλι μόνος. Βρίζεις δαίμονες και άμα λάχει και θεούς γιατί τέλειωσε το ρημαδιασμένο το κρασί, πάνω που άρχισε να σε ζαλίζει. Να ξενυχτάς πάνω στην κοπελιά σου και να πληρώνεις ενοίκιο για ένα σπίτι δίχως παράθυρα. Να τραγουδάς δίχως κιθάρα. Να χοροπηδάς στο κρεβάτι μέχρι ν' ακούσεις το "μπλινκ" από την πρώτη σούστα που δε θ' αντισταθεί στην ανέλπιστη χαρά σου για ζωή. Να κλαις γιατί απλούστατα έχεις πολύ καιρό να λυπηθείς για κάτι και μαζεύτηκε πολύ δάκρυ και τις χούφτες του κανείς για να στο μαζέψει. Το μαξιλάρι να μουσκεύει κάθε βράδυ και να γουστάρεις περισσότερο γιατί το φεγγάρι που σε κοιτάζει μ' απορία δεν καταλαβαίνει ούτ' αυτό τον κρυμμένο πόνο σου. Να γουστάρεις που τα κόμπλεξ δέσανε γερά με την ψυχή σου και δε μπορείς τώρα να κάνεις βήμα χωρίς εκείνα. Να ερωτεύεσαι όποια κοπελιά σταθεί στο διάβα σου, ενώ η έμπνευση να ΄χει χαλάσει όλα τ' ακριβοπληρωμένα τετράδιά σου. Να σ' ερωτεύονται εκείνες γιατί όμορφα λόγια με φεγγάρια και παραμύθια εν ζωή τις αραδιάζεις, αλλά εσύ τ' άλλο πρωί να μη θυμάσαι ούτε τ' όνομά τους. Δεν είναι ότι δεν τα εννοείς, είναι που η στιγμές σου οι όμορφες δεν κρατάνε ποτέ παραπάνω. Παραπάνω απ' αυτό που έχεις ονειρευθεί.
Είν' τα μπαλκόνια που γουστάρεις να κάθεσαι. Και να κάθεσαι. Και να κάθεσαι. Δίχως τίποτε να κάνεις. Μονάχα να την κοιτάζεις. Και που και που να τη φυλάς στα χείλη. Έτσι, για να σπάσει η μονοτονία της σιωπής. Είν' τα βαράκια που σφίγγουν τα χέρια σου γιατί ξαφνικά την είδες αθλητικός τύπος επειδή βρήκες γκόμενα. (Καλώς μαλάκας είσαι κι εσύ!) Κι εκείνη ποτέ τίποτε για σένα. (Την αλήθεια λέω μονάχα!)
Να σπας την ευαισθησία σου σε κομμάτια. Να σ' έχει παρατήσει από καιρό ο εγωισμός. Να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο μα να μη πονάς. Να τα παρατάς όλα. Νευρικά να γελάς. Να θες να φύγεις. Μα που να πας! Να θες να της πεις πως την αγαπάς! Άσκοπα στους δρόμους να γυρνάς. Να προσπαθείς να φτιάχνεις ρίμες με τις σκέψεις σου. Να δένεις κουβάρι τα συναισθήματά σου. Να μην έχεις κανένα να σε προσέχει. Να μη θέλεις κανένα να σε φροντίζει. Να τα 'χεις όλα παρατήσει. Να μην κάνεις επισκέψεις σε σκέψεις άλλων. (Ο μπάσταρδος ο χρόνος φταίει γι' αυτό!) Να κοιμάσαι με το φως του ήλιου και να ξυπνάς κάτω απ' την ομορφιά του νυχτερινού ουρανού. Κι όλο και κάποιος να βρίσκεται να πει ότι όλα αυτά που σκέφτεσαι, που νιώθεις, που πιστεύεις και που βγάζεις στο χαρτί είναι ψεύτικα. Κι εσύ κάθε φορά να προσπαθείς να το διαψεύσεις. Ε, όχι. Πάρε μια καληνύχτα απλά γι' απόψε κι αύριο ίσως λάμψει η αλήθεια και για σένα. Πλάι στον ήλιο σου. Μάθε να ξεχωρίζεις. Και βάλε την κρίση εκεί που ξέρεις! Γιατί είναι βαριά λέξη και δε μπορείς να την κουβαλήσεις μονάχος. Αλλά εκεί που πρέπει μπορείς να τη χωρέσεις! Καληνύχτα..