Ονειρολoγιο: Απριλίου 2009

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2009

Τσάμπα..

Είχες θάρρος. Έσπασες το κέλυφος. 2 μήνες νωρίτερα να βγεις, να ζήσεις λίγο παραπάνω. Να προσπαθείς να νιώσεις ίσος με τους συντρόφους σου και να μη μπορείς. Να θέλεις ίδιος με κείνους να νιώσεις, μα να μην τα καταφέρνεις. Ο ουρανός που σε σκέπαζε είχε αλλιώτικα σύννεφα. Άχρωμα όνειρα. Μεγάλωσες ανάμεσα σε 4 τοίχους που αγάπησες σαν το μοναδικό σου σπιτικό. Ο δρόμος έξω απ' το κατώφλι σου ήρεμος, σχεδόν απάτητος. Έβγαινες μονάχα για να ταίσεις το τομάρι σου κι έπειτα γύριζες τρέχοντας κι έκλεινες με κρότο την πόρτα πίσω σου. Σαν κάποιος να σε κυνηγούσε. Πάντοτε.
Δεν είναι η σκιά σου που κάνει θόρυβο στο διάβα σου. Είναι οι αλυσίδες που νιώθεις ότι κουβαλάς στο ένα πόδι. Και στα δύο πόδια. Στο λαιμό. Στην ψυχή. Παντού. Μίσος που πηγάζει από τα λάθη των ανθρώπων. Από την καταραμένη ωριμότητα που δε βρήκανε ποτέ. Κει που κουρνιάζει η καρδιά θα 'ναι πάντοτε άδειο το σημείο. Πως να κοιμηθείς όταν οι κόρες μένουν ορθάνοιχτες? Ρίχνεις τη φταίξη σου στο φόβο! Σ' έναν αόριστο φόβο. Στο φόβο για τα όλα.
Βάζεις ενέχυρο ένα χαμόγελο για να χαρείς μι' ανάσα λεύτερη. Βάφεις τα νύχια σου κόκκινα μήπως και ζηλέψει ο έρωτας και σε γευθεί λιγάκι. Μα είσαι δύσκολη κι απαιτητική. Βάφεις τα νύχια σου μαύρα να φανεί η μελαγχολία σου, μα το μόνο που καταφέρνεις είναι να ξεβάψει μαζί τους κι η ψυχή σου.
Παράδοξα, παράλογα, λόγια γλυκά, γραμμένα μια νύχτα με φεγγάρι. Γιατί στον κόσμο μου πάντοτε έχει φεγγάρι. Κι ας μην είναι ποτέ ολάκερο. Μπορούμε να το γεμίσουμε παρέα.
Βαρύς κυφήνας. Όλο νάζι αντρίκιο κι όλο ιστορίες σκάρτες περί οργάνων θηλυκών κι υποταγής. Μ' ακόμη γύρη δεν έφτασε στα χείλη του. Δεν είναι ο κόσμος μου αυτός. Είναι απλά ο κόσμος που μ' ανάγκασαν να ζω.
Τον αγέρα να διαβάσω προσπαθώ κι απόψε αποφάσισα να σταματήσω να γράφω για τ' αγαπημένα. Ας έρθουν μόνα τους όταν θελήσουν να επιστρέψουν. Ακάλεστα είναι πιο όμορφα πάντα.
Το φως μπροστά σου μεγαλώνει. Ένα "δεν πρέπει" κι ένα "δεν είναι σωστό" έχει φωλιάσει στο μυαλό σου. Και ζεις για τα προσχήματα. Ζεις γιατί κανείς δε βρέθηκε να σε σπρώξει δυνατά στο γκρεμό των σκέψεών σου.
Σε προκάλεσα ένα στοιχείο της φύσης να διαλέξεις. Κάτι που σου αρέσει, μέσα σου να χαθεί. Η βροχή. Θέλησες με τη βροχή τη μελαγχολία σου να πνίξεις. Δε χρειάζεται για τον πόνο σου να μιλάς, ούτε να ικετεύεις τη ζωή να σε πάρει αγκαλιά. Κοίταξες ψηλά, έφτιαξες μπόλι. Τότε που η ματιά ξενυχτά και γιατρεύει όλα τα όμορφα η αυπνία.
Στο τραγούδι μου ρυθμό δίνει η ψυχή σου. Νότες έφτιαξα τις στάλες από την πιο πυκνή βροχή σου. Και μ' αρέσει να γράφω. Να σκάβω μνήμες, να ξεσκάω στο χαρτί. Με την πιο όμορφη αλήθεια παραμάσκαλα. Με την πιο όμορφη πλάση στο μυαλό μου τούτης της αλήθειας.
Δεν πρόκειται να γλιτώσεις από το άσκοπο. Από τ' αλόγιστο. Από το απάνθρωπο. Δεν πρόκειται αυτός ο κόσμος να αλλάξει όταν στέκεσαι απλά όμως και με κοιτάζεις. Ένα νεύμα για το τίποτα. Ένα νεύμα για τα όλα.
Κι έτσι βολεύεσαι.
Να χλευάζεις όσους σκέφτονται.
Να σου φαίνονται περίεργοι όσοι αντιστέκονται.
Όταν τραγουδάω περίεργα να με κοιτάζεις αλλόκοτα.
Όταν γράφω στίχους, απ' τα σύννεφα που ανέβηκα να προσπαθείς να με ρίξεις.
Να φτύνω αίμα κάθε τόσο, γιατί κάποιες ψυχές αποφάσισαν ότι έπρεπε για κάτι που αγνοώ σωματικά να το πληρώσω.
Απ' το άδικο μια ζωή να πνίγομαι.
Να προσπαθώ ν' αγκαλιάσω κάτι που τυχαία μα ουσιαστικά αγάπησα και να μην το φτάνω με τις ώρες.
Και το μόνο που κάνω καλά είναι να ονειρεύομαι.
Να πνίγομαι στο ποτήρι μου, στα χρώματα που αφήνει το σημάδι απ' το κραγιόν σου.
Να υποκλίνομαι στο μυαλό σου.
Να ψάχνω συνεχώς νέες λέξεις να σε περιγράψω και πάντα μόνος να μένω.
Να περνάει δίχως ουσία ο καιρός, όλοι να το φχαριστιούνται κι εγώ να νιώθω πως απλά είμαι ζωντανός.
Να κρίνεις δίχως να 'χεις το δικαίωμα.
Να κοιμάσαι λίγο πριν το ξημέρωμα.
Να σιωπάς.
Να μη μιλάς.
(Δεν είναι το ίδιο, μη φωνάζεις. Ψάξε το.)

Τσάμπα πήγανε όλα.
Οι μέρες μου. Οι μέρες σου.
Οι αγάπες μου. Τα θέλω σου.
Γιατί σε νοιάστηκα. Σε πόνεσα. Σε λάτρεψα. Σ' αγκάλιασα. Σ' έκλεισα στο κελί μου.
Κι εσύ τώρα όπου κι αν πας ντύνεσαι ντροπή για να μ' εκδικηθείς.
Κι όμως εγώ ακόμα σου απλώνω το χέρι.
Πιάσε το. Τσάμπα είναι..

Τετάρτη, 22 Απριλίου 2009

Όνειρα από Α..

Από που ν' αρχίσω.. Ψάχνεις μια οποιαδήποτε αρχή για να στηρίξεις τ' όνειρό σου. Ή μήπως ένα όμορφο τέλος για να στηρίξεις τις ελπίδες μιας αγγελικής ζωής? Όλα πήραν την κατιούσα. Μα από κει δεν ξεκίνησαν? Κι εκεί σταμάτησαν. Φρέναραν απότομα. Κουράστηκαν. Αγκαλιάστηκαν. Αυτή όμως δεν είναι η ουσία? Δεν έχει σημασία πόσα λάθη έχεις κάνει, πόσα ελαττώματα έχεις, πόσα ακόμη σφάλματα θα κάνεις, πόσους ψεύτικους ανθρώπους θα πιστέψεις. Σημασία έχει αυτό που πιστεύεις, αυτό να κρατάς ζωντανό. Να το λούζεις με αισιοδοξία τόσο σπάνια, ας είναι όμως, ας είναι. Να φυτεύεις στη ράχη του στάχυα (ή στάχτη? το ίδιο δεν είναι τελικά?) αγάπης και να φυτρώνει ζωή. Να σπέρνεις αμφιβολία στις σκέψεις σου και μι' αγκαλιά να επιστρέφει δυνατότερη στη φαντασία σου.
Σε ποιον να χρεώσεις την ομορφιά σου? Σε ποιον να ρίξεις ευθύνες που σε γέννησε άγγελο? Που είναι αυτός που σου έκοψε τη γλώσσα απ' την ψυχή? Που είναι τώρα κείνος που σε γέννησε σε τούτο τον σκάρτο κόσμο να ομολογήσει το λάθος του? Που 'ναι κείνος που σε λάτρεψε και σου πρόσθεσε περίσσια ευαισθησία για να σε τυραννά σ' όλη σου τη ζωή? (Αυτή η ξέστρατη αρετή, να την κρατάς ζωντανή!) Από ποιον να ζητήσεις εκδίκηση όταν μονάχα να ηρεμήσεις θέλεις και δε σ' αφήνει κανείς? Και 'γω τώρα μαθαίνω τα βήματα να έρχομαι πλάι σου να κουρνιάζω δίχως θόρυβο να κάνω.
Θα γεράσεις σ' ένα κορμί που θα πάρει μορφές πολλές, πανομοιότυπες αγγελικές. Θα γεράσεις με μια ψυχή που πρέπει να ρουφήξει ότι στερήθηκε με θράσος παλαιότερα. Πρέπει να την κρατήσεις ζωντανή, από ένστικτο και μόνο θ' ανοίξουν τα φτερά σου αν πέσεις από το όνειρο. Και θα σε κρατήσει. Αυτός που περιμένεις. Σφιχτά. Δίχως να πονάς. Σφιχτά. Κι ότι στερήθηκες θα γεννηθεί. Μέσα σου βαθιά. Γι' αυτό την ψυχή δυνατή να κρατήσεις. Για να μπορέσεις να το νιώσεις.
Θα 'θελα το έργο μαζί να το δούμε. Οποιοδήποτε έργο. Να διαπιστώσουμε επιτέλους αν κοιτάζουμε με το ίδιο εσώτερο βλέμμα. Κι όσο τ' ακούω, τόσο με πληγώνει..

"..Η χαρά είναι ατομική..
..να το θυμάσαι όταν ονειρεύεσαι.."

Ένας χρόνος πέρασε. Ένας χρόνος δίχως κανείς να γνωρίζει τι συμβαίνει. Ούτε 'γω. Ούτε συ. Πόσο μάλλον οι άλλοι. Ποιος νοιάζεται όμως για τους άλλους? Εδώ κάποιος δυσκολεύεται να νοιαστεί για μας τους δύο. Όπως κυλάει ο χρόνος κυλούν τα αισθήματα. Δε σταματούν. Δε μένουνε στάσιμα. Μα που μπορούν να φτάσουν? Θα γράφω, ορκίστηκα, μέχρι να με πιάσει το βράδυ. Μα βράδυ ξεκίνησα. Και χάραξε. Το ξέρω. Το καταλαβαίνω. Δίχως να κοιτάξω έξω απ' το παράθυρο. Μονάχα με τη στιγμή. Μονάχα με το ένστικτο. Χάραξε μονάχα με το ένστικτο. Όπως γίνεται με την αγάπη.
Δώσε στον ευατό σου μια ευκαιρία. Κι ας πέσει χάμω. Κι ας τη σηκώσει ο αγέρας ξανά. Κι ας μη φτάσει ποτέ στα χέρια μου. Δώσε στον ευατό σου την ευκαιρία να ζήσει τον κόσμο των θνητών. Έστω για λίγο. Κοινά ενδιαφέροντα. Κοινές προσδοκίες, ιδέες, φαντασίες, λάθη, πάθη. Κοινά όνειρα. Κι αν όλα αυτά δεν επαρκούν, πέσε από την οροφή των συναισθημάτων σου. Έτσι κι αλλιώς το ξέρω ότι θα σωθείς..

..Αφού ξέρεις τι σε πληγώνει, παραμέρισέ το..
..κι αν δε μπορείς, αντιμετώπισέ το..
..κι αν πάλι δε μπορέσεις, ξέχασέ το..

Φέτος σπάει η αλυσίδα σου. Η ζώνη αγνότητας των ονείρων σου μπορεί ν' ανοίξει πια. Πρόσεχε μονάχα σε ποιους θα μοιράσεις τα κλειδιά. Αντικλείδια εύκολα βγαίνουν σήμερα..

Σάββατο, 11 Απριλίου 2009

Μισά χείλη..

Μαζεμένοι όλοι γύρω μου. Γελάνε. Οι μισοί. Κι οι άλλοι μισοί ανησυχούν. Με πιάνει από το χέρι και με σηκώνει.Τρικλίζω. Στάζει. Κόκκινο παντού. Δε μπορώ να μιλήσω. Γέμισε αίμα το στόμα μου. Στο χείλη ρε γαμώτο? Και τώρα πως θα τη φιλάω? Σαρκαστικός. Μεγαλύτερος από μένα. Σωματικά. Μόλις που καθίσαμε.
"Τι θα πιεις?"

"Εσπρέσσο. Εσύ?"
"Τσάι. Όπως πάντα."

"Είσαι καλά?"
"Καλούτσικα. Ξέρεις τι μου συνέβη την προηγούμενη εβδομάδα? Βγήκα για καφέ με τη Ν.. και μου επιτέθηκε ο πρώην της."
"Έλα ρε. Έτσι ξαφνικά?"
"Ναι. Δεν κατάλαβα τίποτα. Ίσα που πρόλαβα ν' αντιδράσω. Μου έσκισε τα χείλη. Εσύ πως είσαι με τον δικό σου?"
"Δε σου είπα? Τον έδιωξα."
"Καλό παιδί φαινόταν. Τι συνέβη?"
Τα χείλη μου έσπασαν για δεύτερη φορά. Στο ίδιο σημείο. Ποιος είναι αυτός? Στημένη μου την έχετε? Δεύτερη φορά? Στο ίδιο σημείο?
"Μαρία. Τι συνέβη?"
"Που έμαθες να χτυπάς έτσι? Του έσπασες τη μύτη."
"Ο ίδιος ήταν?"
"Δεν ξέρω. Δεν πρόλαβα να δω.."

Το σκαρί μου είναι αδύνατο. Εκ φύσεως. Όχι αδύναμο. Αδύνατο. Όσοι μύες μου λείπουν, τόσο νεύρο έχω. Καμιά φορά δεν το ελέγχω.
Έκανα εχθρούς. Από τότε που με θυμάμαι έκανα εχθρούς. Δίχως να προκαλώ. Κανέναν. Ίσως γιατί διέφερα. Ίσως γιατί ξεχώριζα. Εκείνοι έλεγαν ότι διέφερα. Οι άλλοι με ξεχώριζαν. Κλεινόμουν στο δωμάτιό μου μονάχος και χτυπούσα τους τοίχους με τις γροθιές μου. Μέχρι που μάτωναν τα δάχτυλά μου. Τάχα θα τα σκληραγωγούσα.
Τώρα έμαθα πια να χτυπάω. Δίχως να σέβομαι. Δίχως να λυπάμαι. Χρειάζομαι μονάχα αφορμή. Και χτυπάω κατ' ευθείαν εκεί που πονάει. Εκεί που σπάει.
Έμαθα να αμύνομαι. Συνεχώς. Ψύχραιμος φαίνομαι. Ασυνήθιστα ήρεμος συνήθως. Αναίσθητος άλλοτε. Μέσα μου όμως βράζω. Τα μάτια μου εξετάζουν και την παραμικρή αλλόκοτη κίνηση γύρω μου. Τα αντανακλαστικά μου τρελαίνονται στο σκοτάδι. Τρέμουν τα χέρια όταν αγκαλιάζω το κορίτσι μου το βράδυ. Να το προστατέψω θέλω, αλλά δεν ξέρω αν το κάνω καλά. Δεν κοιμάμαι. Ξαγρυπνώ πλάι της. Να διαφυλάξω τα όνειρά της προσπαθώ.

Από τότε που γεννήθηκα ακούω φωνές. Πρέπει. ΠΡΕΠΕΙ. ΠΡΕΠΕΙΙΙ..
Κανείς δε νοιάστηκε για το πως αισθάνομαι. Τι θέλω. Κανείς να με μάθει να προστατεύω τον ευατό μου μόνος μου.
Τώρα ψάχνω μονάχος και πάλι να βρω τι πρέπει ν' αλλάξω για να γίνω αρεστός και να κρύψω τα ψυχολογικά μου! Τι να γράψω για να μην το πάρεις στραβά και σε χάσω!
Σε ποιον να χρεώσω τ' απωθημένα μου?
Σε ποιον να θυμώσω για το σκαρί μου?
Ποιον να παρακαλέσω να μου χαρίσει μια πιο φυσιολογική ψυχή?
Ποιον προσπαθώ να σώσω?
Ποιον ν' αγαπήσω?
Σε ποιον να μιλήσω? Για ποιο πράγμα? Για μένα? Και για πόσο καιρό?
Ακόμα ψηλαφίζω το κορμί σου μπας και βρω φτερά και δικαιολογήσω την ελπίδα μου.
Στηρίζομαι πάντοτε στις δυνάμεις μου μα χθες μ' εγκατέλειψες. Δε με πίστεψες!
Όπως και οι άλλοι. Τους είπα την ίδια ιστορία δυο φορές. Άρα είναι ψέμα. Δε συνέβη. Τάχα θέλω να τους συγκινήσω με ψεύτικες ερμηνείες. Μονάχα να ΄ξερες. Μακάρι να ΄ξερες..
Εκδίκηση. Χρόνων. Τώρα. Στο ίδιο σημείο συνάντηση. Στο ίδιο σημείο η πληγή. Απόψε δε μπορώ να περπατήσω. Κι αύριο ίσως το ίδιο να συμβεί. Ελπίζω τότε να με πιστέψουν.
Ελπίζω μονάχα να μην είναι αργά.
Δεν είναι εύκολο να πολεμάς τον ευατό σου.
Δεν είναι εύκολο να πολεμάς τον ευατό σου μέσα από τους άλλους.
Δεν είναι εύκολο να πολεμάς τον ευατό σου γιατί τον μισείς και ταυτόχρονα ν' αγαπάς κάποιον άλλο σαν ευατό σου.
Δεν είναι εύκολο να τα πεις όλ' αυτά.
Δεν είναι εύκολο κανείς να τα διαβάσει όλ' αυτά.
Δεν είναι εύκολο κανείς να τα καταλάβει όλ' αυτά.

Κι αφού όλοι οι στίχοι του Κώστα εσένα μου θυμίζουν..

..έστω κι ένας να με νιώθει, εμένα αυτό μου φτάνει..
..
αυτό είναι σημάδι ότι η ψυχή λάθη δεν κάνει..

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2009

Μια ζωή στο φως..

Είναι σπάνιες οι φορές που τον έλεγχο χάνω. Έχω μάθει στα πόδια μου να πατώ δίχως να κρατώ κανενός το χέρι για βοήθεια. Κι όταν γευθώ το φρέσκο χώμα από κάποιο αδίστακτο χέρι, δε μένω για ώρα σκυμμένος, ανταποδίδω τις στάχτες μ' ένα φύσημα. Άλλωστε θυμήσου... και ο πιο βαρύς χειμώνας μυρίζει πάντα καλοκαίρι!
Φίλους δεν κάνω εύκολα. Τώρα θα μου πεις τι σε νοιάζει εσένα..! Άσε με μένα να παίζω παιγχίδια με το διάολο. Κι ας μην καταλαβαίνεις τι θέλω να σου πω. Εκεί είναι η μαγεία. Πιο μετά από το τέλος το δραματικό. Πιο βαθιά από το πιο σκοτεινό λαρύγγι..
Μια φορά μονάχα. Μια φορά να ερχόσουν και να μου έλεγες "σε πάω ρε γι' αυτό που κρύβεις κι όχι γι' αυτό που δείχνεις." Όχι για τη φρέσκια φάτσα μου. Όχι για το χαιρέκακο χαμόγελο μου. Όχι για την αστείρευτη μαλακία μου. Αλλά για το τίποτά μου, τ' απόκρυφο μεγαλείο μου του σκοταδιού μου, το fansy τέλος μου, το πιο όμορφο απογοητευμένο αντίο μου.
Είμαι σίγουρος πως κάπου κει έξω είναι τα χαμένα μου. Αδέλφια μου ή όχι είν' όλα εκείνα που μου μοιάζουν. Η έμπνευση δε γεννιέται, χαρίζεται. Μη ρωτάς από ποιον. Κι αν σου πω δε θα με πιστέψεις! Ο Θεός δεν είναι πάντοτε πνεύμα..
Δεν υπάρχουν σταυροί, βουνά, λαγκάδια και αγάπες. Είν' όλα στιγμές κάποιων τρανών ψυχών που ήθελαν να παρατείνουν λιγάκι τις άχαρες ζωές τους. Τόσο μεγάλα λόγια από κάτι τόσο μικρές καρδιές! Ποτέ δε μου ανήκαν..
Με μάτια μονίμως κόκκινα. Με δυο αυτιά που κάνουν για καμιά δεκαριά. Ακούω. Δε μιλάω. Γράφω. Κι εισπράττω ικανοποίηση. Ικανοποίηση από κάθε προσβολή μου. Από την πιο δειλή αποδοκιμασία μου. Ξέρεις? Ακόμη κι αν στα πατώματα με ρίξεις, εγώ πέτυχα τον σκοπό μου. Ασχολήθηκες μαζί μου! Μεγάλη μαγκιά, δε νομίζεις? Κάλλιο να 'μαι φωτεινός και να με χλευάζουν, παρά να 'μαι σκιά και να μ' έχουν στα ώπα ώπα. Κατάλαβες τι θέλω να σου πω ή πάλι σε μπερδεύω?

Σκαρώνω το αύριο με το δικό μου τρόπο. Το τονίζω μη σου διαφύγει! Κι αφού διαφέρει τόσο απ' τα συνηθισμένα, εδώ είναι τα όμορφα, στα στήθια μου βαθιά από καιρό ριζωμένα..
Και γουστάρω! Να ταράζω τα νερά! Ν' αφήνω να αιωρούνται σκέψεις και έννοιες δίχως να δίνω εξήγηση καμιά!
Και να γουστάρω ακόμα παραπέρα όταν νευριάζεις..
Κι όταν με πλήγωνες που έστρεφα προς το λαιμό σου το μαχαίρι δίχως να το καταλαβαίνεις.
Ούτε με νοιάζει για τον κόπο μου. Ούτε προσπαθώ πια ν' αλλάξω τον τρόπο μου. Τ' ανώδυνα δεν έχουνε καμία γλύκα. Αν δεν πονέσεις πως θα θυμάσαι τη στιγμή? Πνίγεσαι στον καθημερινό σου πάτο, ενώ εγώ απολαμβάνω την κάθε μου στιγμή βουτηγμένος στην απόλαυση. Η μεγαλύτερη ειρωνεία είναι να γεύεσαι το ίδιο σου το δηλητήριο κι η μεγαλύτερη ηδονή να πίνεις κρασί από το νεκροπότηρό σου. Μακάβριο? Όπως πάντα! Και γουστάρω...
Θέλεις να παλέψουμε? Λίγη στάχτη στα μάτια, μια κλωτσιά στ' αχαμνά και σ' έχω..
Τι νομίζεις, παίζω τίμια? Πάντοτε. Εμπιστοσύνη όμως δε σου έχω. Οπότε..

Μ' ένα αλλόκοτο ήθος, παράτερα απ' το πλήθος..
Και γουστάρω να σε κάνω να πονάς, αφού πρώτα δοκιμάσω το μαχαίρι πάνω μου..
Άγαλμα η καρδιά που το χέζουν τα πουλιά.
Τέρμα οι περιπέτειες σε χίλιους δύο κόσμους.
Τέρμα τ' αναφιλητά κι οι προδοσίες έπιασαν τόπο.
Καιρός να με κερδίσεις ρε ζωή, σε περιμένω τόσα χρόνια.
Συγχώρα με που μισώ ότι αγαπάς.
Δε βγήκαμε όλη απ' την ίδια μήτρα. Πρόσεχε μωρό μου που πατάς.
Δε θα θάψω το παρελθόν μου. Ποτέ! Θα το 'χω μπροστά μου κάθε αυγή και κάθε που κρύβεται ο ήλιος θα κλαίω για κείνο. Το μαξιλάρι θα τ' απλώνω στο κορμί σου κάθε πρωί και πάλι το δειλινό στεγνό θα 'ναι, έτοιμο για νέα ποτάμια δάκρυα. Γουστάρω..
Εξάλλου για να με αντιμετωπίσεις πρέπει να προετοιμαστείς καλά. Να μάθεις τα τρωτά μου σημεία. Όλα. Και να σου πω και κάτι? Δεν έχω κανένα!! Αλήθεια ρε. Μονάχα την αυτοπεποίθηση. Μονάχα εκεί να με χτυπάς και θα πέφτω συνεχώς. Αλλά αυτό το ξέρεις ήδη..
Αδιάφορος γεννήθηκα. Και ζω ευτυχισμένος.
Ευαίσθητος πλάσθηκα. Και ζω ευτυχισμένος.
Ερωτευμένος πάντοτε. Ζω ευτυχισμένος λέμε!
Κι όλοι οι εχθροί μου στην άλλη άκρη. Βουβή ομήγυρη. Κι εγώ προσπαθώ. Να μαθαίνω καινούριες λέξεις για να τους αντιμετωπίζω. Να μαθαίνω αλήθεια απ' τη σιωπή τους. Να 'ξερες μονάχα πόσα έχεις ακόμη να μάθεις κι εσύ για να έρθεις να με βρεις. Αντίκρυ ο εγωισμός.. Και μ' αρέσει...

Τούτη η ξεφτίλα. Χαζή ξανθιά αντάμα. Κι ο πράσινος φρουρός ξελιγωμένος να την κοιτάζει στα οπίσθια. Τι κρίμα! Η αγάπη εκεί δεν κατοικεί..
Κάπου τα όμορφα, λέει, ζητάνε αγκάλιασμα. Περιμένω ρε. Περιμένω..

Κι αν τα όμορφα για σένα είναι όλα όσα βρίζω, τραβήξου πιο πέρα γιατί καιρό θα σε πρήζω..

Μείνε αν θέλεις με το καλό, ή αν δε γουστάρεις απλά φύγε..
Μια ζωή θ' ανατέλλω, πάρ' το χαμπάρι..
Μια ζωή στο φως..
Κι ας μην το δείχνω πουθενά..
Αυτή είναι η μαγκιά..
Άντε γεια..