Ονειρολoγιο: Μαρτίου 2009

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2009

Πέτρα, ψαλίδι, μολύβι, χαρτί..

..είναι πέτρα σαν την καρδιά μου την πληγωμένη..
..που κάτι να τη μαλακώσει ανυπόμονα περιμένει..


Για σένα χαμόγελο θα γίνω..
Άγγιξε το μέτωπό μου. Καίει. Τυλιγμένος με μάλλινη κουβέρτα μετρώ τους κόμπους της. Τυλιγμένη με το παράπονό μου μετράς χιλιόμετρα. Πόσες φορές έκανα πίσω και πόσες παραπάτησα προσπαθώντας να ισορροπήσω στον πολυπόθητο ιστό σου! Δε μπορώ να συμμαζέψω την αγάπη μου. Που τόσο γρήγορα κέρδισες. Δίχως κόπο κανένα. Σου τη χάρισα απλόχερα. Δίχως ανταλλάγματα. Ή έστω με καμιά νοερή αγκαλιά που και που. Μακάρι ποτέ να μην κοπεί..

..είναι ψαλίδι σαν τη χαρά που κόπηκε στη μέση..
..μα ακόμα ονειρεύομαι και ας μην τους αρέσει..


Και για σένα, που μπορεί η ίδια να μην είσαι, ψίθυρος θα γίνω..
Ψίθυρος να μοιάζω, να χώνομαι στα παντού σου δίχως να ρωτώ. Στα μαλλιά, στα χείλη, στο στήθος, στους λοβούς των αυτιών σου να ξαποσταίνω. Μόνος μου μιλώ. Στον ευατό μου ψιθυρίζω όσα κάποτε έχασα. Όσα τώρα θ' αποκτήσω. Θέλω να κερδίσω. Θα σε κερδίσω. Σε αγώνα άνισο. Τώρα δυνάμωσα. Τώρα έμαθα πως τίποτα δεν παραμένει αιώνιο. Τα ίδια λάθη ξανά δε θα κάνω. Θα μαθαίνω από μένα. Από σένα. Από όλα.
Ό,τι σου λέω έχει νόημα. Ή μάλλον κάπου στοχεύει. Η μελαγχολία έχει το στόχο της. Ο έρωτας. Η αγάπη. Ο πόθος. Η ηδονή. Διαφέρουν οι άνθρωποι. Σκέφτομαι πολύ, μου λένε. Δεν έχει σημασία τι..! Σημασία έχει ότι δεν κοιμάμαι δίχως να σε σκεφτώ. Σημασία έχει ότι το παράπονο κατοικεί στην πιο κρυφή κι ανυπόφορη γωνιά της καρδιάς μου. Πως να το ξορκίσω? Δεν ξέρω αν το θέλω. Κι ας μου στερεί πολλά..
Άλλωστε γράφω για σένα..


..είναι μολύβι, σ' αυτό που το μυαλό μου βρίσκει διέξοδο..
..επάνω στο χαρτί, έτσι ώστε να μην τρελαθεί..


Για σένα..
Άλλοτε νιώθω πως στην αγκαλιά σου θέλω να χαθώ. Άλλοτε να σ' αγγίξω με τα χείλη μου στο μέτωπο. Στα κατακόκκινά σου μαγουλάκια. Άλλοτε μιλώ για σένα. Άλλοτε όχι. Δε θέλω να σε μπερδεύω. Εσύ δε μπερδεύεσαι? Θέλω και δε θέλω. Ή μάλλον θέλω αλλά δεν ξέρω αν πρέπει να το θέλω. Και ποιος ορίζει αν πρέπει ή δεν πρέπει? Ελπίζω όχι η δειλή μου η σκιά..
Για σένα..
Που όλα τα τραγούδια μιλούν για σένα..
Που όλα τα ποιήματα σε καθρεφτίζουν..
Που οι κρύες νύχτες σε περιμένουν για να ζεσταθούν..
Κάποτε έγραφα γι' αυτό που ήθελα..
Τώρα δεν ξέρω αν πρέπει να γράφω γι' αυτό που βρήκα..
Για σένα..
Χίλιες φορές σου είπα ότι έκανα σκληρή την καρδιά μου. Πέτρινη. Μονάχα το δάκρυ να της αλλάζει χρώμα, να την καθαρίζει που και που απ' τα αγριοαισθήματα που φυτρώνουν όταν την αφήνω αχρησιμοποίητη για καιρό..
Μου έμαθαν μα ποτέ δεν έμαθα σε κανένα..
Έμπνευσή μου..
Απόλαυσε το ταξίδι κι ας μη σε φέρει στο λιμάνι μου..
Ξεχωριστός ο προορισμός..
Αν αξίζει δε θα χαθεί..
Θα έρθει..
Δίχως γιατί..

..αυτή είναι όλη μου η η ζωή..
..είναι πέτρα, ψαλίδι, μολύβι, χαρτί..

Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2009

Με τα χέρια (μπερ)δεμένα..

Μπορείς να έρθεις κοντά? Να μ' αγγίξεις δίχως να σπάσω? Να ενώσεις τις πλευρές μου? Θα με φτιάξεις όπως θέλεις. Τρίγωνο. Τετράγωνο. Κύκλο αν θέλεις. Δίχως γωνίες για να κουρνιάζεις τα σκοτεινά τα πρωινά. Δίχως το φως της νύχτας να μπορεί να κρυφτεί σε κανένα γάμμα μου. Δίχως αράχνη να μπορεί να κρυφτεί κάτω απ' τη φούστα σου.

Θέλει χρόνο. Πείσμα. Αφοσίωση. Αν δε βαριέσαι κι εσύ. Αν δεν έχεις τίποτε καλύτερο να κάνεις σου χαρίζω τη ζωή μου. Κι εγώ απλός θεατής. Ξανά. Όπως τις νύχτες που μου περιέγραφες τη φαντασίωσή σου. Κι εγώ σκεφτόμουν τελικά ότι δεν είμαι πλασμένος για σένα.
Ψάχνεις Θεό, Δημιουργό ή μήπως κάποιο στητό, περιφρονημένο Οφαλό?
Θα 'θελα να ξέρω. Που βαδίζω! Πως θα με φτιάξεις!
Είμαι γρίφος. Με έχεις ζήσει τόσο καιρό. Πόσο με γνωρίζεις?
Ξέρεις μονάχα τι καφέ πίνω. Εύκολο. Δεν πίνω καφέ!
Ξέρεις τι χρώμα μ' αρέσει. Πανεύκολο. Πόσο δύσκολο είναι να το θυμάσαι? Μαύρο!
Ξέρεις γιατί γεννήθηκα? Τι επιζητώ να έχω δίπλα μου? Τι ζητώ από σένα? Τι λαμβάνω από σένα?
Είμαι αγέρας. Μα εσύ ταξιδεύεις πιο συχνά στα ουράνια.
Είμαι παγίδα. Ποτέ δεν κλείνει. Γύρω απ' το λαιμό σου μονάχα.
Πως να με μάθεις όταν ούτε ο ίδιος ο ευατός μου δε με ξέρει?
Πως να μου έρθει η πουτάνα η έμπνευση όταν την ξελογιάζεις, της γαμάς την ψυχολογία και μετά την πετάς γυμνή μες στο μυαλό μου?
Άλλωστε όσες φορές και να πληγώνομαι, πάντοτε δυνατότερος επιστρέφω. Με θάρρος στα χέρια και προσβολές στα δόντια. Με περισσότερο δηλητήριο στη γλώσσα, σε φιλάω, το ένιωσες να κυλάει μέσα σου αγαπημένη?
Παράδειγμα προς αποφυγή. Μη μου μοιάσεις! Σιγά μην το έκανες άλλωστε. Ούτε να το σκεφτείς, ε? Σιγά να μην το σκέφτηκες. Σιγά τ' αυγά..
Πέφτουνε οι άγγελοι, πέφτουνε.
Χάθηκε η μούσα, χάθηκε.
Γκρεμίστηκε το όνειρο.
Απ' τα συντρίμια του θα ανασύρεις νεκρό τον εγωισμό μου.
Κι όλα αυτά περί τσαντίλας, έτσι τα λέω, μπας και φοβίσω έστω και κάποιον. Το χαρτί..
Βαρέθηκα τον ευατό μου, πως να μη βαρεθώ κι εσένα.
Τόσα χρόνια το ίδιο είδωλο στο ρημαδιασμένο τον καθρέφτη. Και δεν μεγαλώνει. Ο καθρέφτης γερνά πιο γρήγορα. Εξωτερικά. Εσωτερικά άσπρισα, ρυτίδιασα.
Πάντα ένα τίμημα. Πάντοτε για όσα έχεις ζήσει..

..Ελάχιστοι μου έχουν πει πως μ' έχουν αγαπήσει..
..μα είναι ζήτημα αν ένας απ' αυτούς με έχει πείσει..

Δε ζητάω πολλά. Ζητάω τα πάντα.
Το πιστεύεις?

..Πάντα ερευνούσα καθετί που αμφισβήτησα..
..η άγνοια είναι ευτυχία..
..καμάρι μου που δυστύχισα..

Έχασα.
Νίκησα.
Έπεσα.
Λύγισα.
Σπαστικές λεξούλες, ε?
Όλο τα ίδια, ε?
Κι αφού μου είπες ότι όταν θλίβομαι ομορφαίνω..
Κι αφού μου είπες ότι όταν καταθλίβομαι θα μ΄αποφεύγεις..
..τώρα χάθηκα μια για πάντα.
Φτύσε τη ζωή στα μούτρα κι ίσως κερδίσεις το σεβασμό της.
Έφτυσα παραπάνω και τώρα κοντεύω να πνιγώ..
Κυλάει η ζωή. Όπως το αίμα στην πληγή.
Σπρώχνει η ζωή. Όπως ο χαρμανιασμένος έφηβος μια πουτάνα στο στρώμα.
Δαγκώνω με τα δόντια τα δεσμά μου. Δε χαλάνε τα δόντια, τα δεσμά φαγώνονται σιγά σιγά. Θες να το πιστέψεις?
Σαν το γεράκι μου τρως κάθε μέρα το συκώτι.
Κι αντέχω.
Μέχρι που να καταρρεύσω. Απάνω σου. Δίπλα σου. Μέσα σου. Ολόκληρος..
Ο γιατρός είπε να μου λες πάντοτε "ναι".
Δε μου ανήκει ο κόσμος. Μου ανήκεις εσύ.
Ψάχνω να βρω το θεό μου μέσα στη δική σου κόλαση.
Άθεος ερωτευμένος.
Όχι.
Μαλάκας αγαπημένος..

..Πιάσε τη ζωή απ' τα μαλλιά..
..Άκου τη σιωπή να μιλά..
..Μια ζωή γεμάτη σφάλματα..
..Μάθε να διαβάζεις και τα πιο ψηλά τα γράμματα..
..Άσε με, δεν είναι η μέρα μου σήμερα, θέλω να φύγω..
..μα που να πάω, πάλι απελπισμένος στην αγκαλιά σου θα χωθώ..
..κρίμα..
..θα έρθω σε λίγο..
..κρίμα..
..στην αγκαλιά σου για πάντα θα χαθώ..

Έλα. Σου γυρίζω και το άλλο μάγουλο. Χτύπα..

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2009

Μονάχα θεατής..


..Φοβήθηκα. Έμαθα κάτι. Έμαθα..
..Όπου ανθίζει ο εγωισμός πεθαίνει η αγάπη..
..δίχως λόγια πολλά, δίχως εξηγήσεις, μονάχα με δικαιολογίες..
..μόνο λόγια κι υποσχέσεις που σβήσθηκαν πριν καν την κρατήσω στην αγκαλιά μου..
..πριν ακόμη καταλάβω τι αισθάνομαι..
..δε φταις εσύ..
..φταίω εγώ που ήθελα να το παίξω πρωταγωνιστής..
..γι' αυτό από 'δω και πέρα, δε θέλω αντιρρήσεις..
..πάντοτε μονάχα θεατής..

Περιμένω. Παρακολουθώ. Αισθάνομαι. Αμίλητος. Μονάχα ακούω. Πάντοτε θεατής. Μονάχα θεατής.
Χρόνια μαζί. Ευτυχισμένοι μαζί. Χρόνια έρωτας. Για πάντα μαζί. Κι όμως δυο κουβέντες αρκούν για να σβήσουν παρόν, παρελθόν και μέλλον. Άνθρωποι. Μονάχοι. Θεατές.
Χτυπάς εκεί που θέλεις. Δεν πρέπει. Μα το κάνεις. Ξεκοιλιάζεις αισθήματα, κόμπλεξ και πνίγεις πληγές με ένα δάχτυλο μονάχα αλάτι.
Άλλωστε γνωρίστηκαν εκεί που δεν έπρεπε. Σε λάθος μέρος. Τη λάθος στιγμή. Τότε που αυτός ήταν απογοητευμένος από τη ζωή κι εκείνη φοβόταν να ερωτευθεί.
Δεν υπάρχουν αγάπες, ούτε έρωτες, μονάχα αντίο. Κι όταν αγγέλοι εμφανιστούν ξανά να φοβάσαι μην τους πληγώσεις. Δεν υπάρχουν αντίο, ούτε φόβοι, ούτε ψέμα. Κι όταν αγγέλοι πέσουνε στην αγκαλιά σου να προσπαθείς να τους κρατήσεις με νύχια και με δόντια. Μονάχα να προσπαθείς..

.. κι όταν ερωτεύομαι, έλα τότε να με πείσεις πως η καρδιά είναι μονάχα ένας μυς..

Ότι γράφεις είναι προϊόν του σκοταδιού. Όχι του σκότους, αλλά της νύχτας. Όχι της σκιάς, μιας οποιασδήποτε σκιάς, αλλά του αγγέλου σου. Κι ας δειλιάζεις συνέχεια να εμφανιστείς στον ύπνο του. Ξέρεις μονάχα πως πάντοτε θα τον προσέχεις. Να 'ναι πάντοτε ευτυχισμένος. Κι εσύ? Εσύ μονάχα θεατής.
Όταν ανοίγεσαι, όταν ξεκουμπώνεις το μπλουζάκι σου, όχι για να μου δείξεις το στήθος σου, αλλά για να μ' αφήσεις ν' αγγίξω την καρδιά σου, τότε με μάτια ορθάνοιχτα θα μείνω, ότι μου έδωσες πίσω ποτέ να μην το πάρεις. Δε μετριούνται όλα με τα δάχτυλα. Δε χαζεύονται όλα με τα μάτια. Δεν ερωτεύεσαι μονάχα με το σώμα. Δεν αγαπάς μονάχα την ψυχή.
Θα κρατάω σταθερά. Δεν είναι γυαλί για να ραγίσει η καρδιά, δεν είναι γράμμα σε μπουκάλι οι σκέψεις μου. Δεν υπάρχει θάλασσα εδώ να στο αφήσω να 'ρθει να σε βρει το κύμα.
Και το παλεύω. Να το ζήσω. Να ευτυχήσω. Μα είναι δύσκολο, δεν είναι απλά μια αγάπη της γωνίας..

..Τα καταφέρνω, μα είναι δύσκολα τα αισθήματα να παίρνουνε ανάσα μετά βίας..

Φοβάμαι κάποτε αν σε δω και πια δε σε γνωρίζω.
Δε σ' έχω ακόμη δει κι όμως δε φοβάμαι να σε ζήσω.
Γυρίζω τους δείκτες του ρολογιού, πίσω, να σε ζήσω λίγο παραπάνω. Πόσα χαμόγελα μπορώ να κρατήσω να σε θυμάμαι?
Και φοβάμαι..

..Λένε πως όπου ένας έρωτας πεθαίνει..
..μια ανάμνηση φυτρώνει την αγάπη να ζεσταίνει..

Με τρώει, με κατασπαράζει ο χρόνος, οι υποχρεώσεις, η ίδια η ζωή.
Μα θα έρθω. Θα έρθεις. Και θα ζήσουμε. Κι αν ακόμη για σένα μιλώ, αν μονάχα για σένα μιλώ, είναι γιατί κάποια ψυχή κάποτε μου έμαθε ότι όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι. Τα μάτια μου φταίνε. Που βλέπουνε νεράιδες παντού, αλλά αγγέλους μόνο λίγους. Μόνον ένα. Μια φορά..

..Λένε πως όπου μένει η μυρωδιά ενός αρώματος και το οικείο βλέμμα ενός ξένου πια προσώπου..
..ότι ο χρόνος σου ζητά να επιστρέψεις όσα με τα δάκρυά σου ζητούσες ενώπιόν του..
..Λένε πως όπου κάποιος ζητάει μ' εγωισμό ότι δεν του ανήκει για πάντα να κάνει δικό του..
..ότι όλα αυτά που είχε πει ζητούν πίσω κάθε στιγμή και θα τον βρουν το βράδυ στ' όνειρό του..

Απλώς φοβάμαι κείνο το καλημέρα που θα πεις, όταν πια θα πάψεις να το εννοείς..
Γι αυτό και μένω μονάχα θεατής..