Ονειρολoγιο: Αγαπημένη..

Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2009

Αγαπημένη..

Σε περίμενα. Πάντοτε σε περίμενα.
Άλλαξαν οι εποχές και με πονά η εξέλιξή τους. Προτιμώ να γράφω με μολύβι αγαπημένη. Πόσο γλυκό κι αληθινό μοιάζει τούτο το γκρίζο ίχνος που βγάζει στο χαρτί. Πόσο.. Και να σου μιλώ. Να σου μιλώ για ώρες. Για πράγματα που μόνο εσύ καταλαβαίνεις. Ζω με ποίηση μεσ' το κεφάλι. Μ' αγάπη παιδική μεσ' στην καρδιά που κανείς δε θέλει να ρουφήξει. Ξύπνα με και πάρε μου την καρδιά. Ξύπνα με αγαπημένη..
Τα χρόνια φυλάκισης της ψυχής μου εξαφανίστηκαν αλλά τα σημάδια στο πέρασμά τους αφήνουν το στίγμα τους σε κάθε μου βήμα τωρινό και κάθε προσπάθεια απελευθέρωσης της αλήθειας που κρύβω μέσα μου. Αχ, αγαπημένη, ξέρω, είναι περίεργος ο τρόπος μου αλλά δεν μπορώ αλλιώς να εκφραστώ. Δεν ξέρω να σου μιλώ πρόστυχα για να κρατώ σε ενδιαφέρον τη λίμπιντό σου. Μονάχα ξέρω να στολίζω με λέξεις που πιστεύω τις ατέλειές σου για να σου δείξω πόσο σ' αγαπώ. Μονάχα το χέρι να σου σφίγγω και να βολτάρουμε παρέα ως τα ξέμπαρκα αστέρια. Πόσο κουραστικός μπορεί να γίνει κάποιος όταν μιλά μ΄ευαισθησία, όταν αψηφά την καθημερινότητα κι αποζητά ταξίδια με το νου και θέλει με κάποιον να τα μοιραστεί? Συγχώρα με που σε ποθώ αλλά η νεανική μου φτιάξη δεν αντέχεται. Τούτο το κορμί πως να χαληναγωγήσεις. Η ηλικία θα φταίει. Φωτιά, δίχως κουβέρτα, το βράδυ το κορμί σου δε με σκεπάζει. Με τυραννά κάθε νυχτιά, λερώνει τα σεντόνια μ' υγρά, μάζεψα χρόνια ντροπής μέσα μου, άνθρωπος είμαι, πως αλλιώς να σου το πω? Κι αφήνομαι τώρα στο πρώτο δειλό μου όνειρο. Κι αγκαλιάζομαι με κάθε φάντασμα που μοιάζει να κατοικεί στον ύπνο μου και μοιάζει με όμορφο εφιάλτη. Σε γυναικεία μορφή. Κάθε άνθος που περπατά και μου κουνιέται ηδονικά θέλω να το σφίξω στην αγκαλιά μου. Τ' αγκάθια πλέον δε φοβάμαι. Το πάθος δε σ' αφήνει να σκεφτείς. Δεν αντέχω άλλο έτσι να ζω. Συγχώρα με καρδιά μου, παραστράτησα. Δεν αντέχω ούτε τον ίδιο μου τον ευατό. Κρατιέμαι για τον έναν και μοναδικό έρωτα να χαρώ. Δεν ξέρεις τι επιθυμώ. Μία είναι η αλήθεια. Ποιο κάρμα και ποιος φύλακας άγγελος, ποια αδελφή ψυχή με καρτερεί να συναντήσω? Τη μία περιμένω, τη μοναδική. Τη μοναδική μου αλήθεια. Θα περιμένω ουρλιάζοντας από θυμό. Ποθώ. Σε θέλω. Δε μπορώ..
Μου μιλούν οι φίλοι μου μα σημασία δε δίνω. Άφησα να μακραίνουν τα μαλλιά, να τα ρίχνω μπρος στα μάτια μου, να μην τους αντικρύζω. Να μη βλέπουνε το φόβο που κρύβεται κάτω απ' τα βλέφαρα. Μου μιλάει η κοπέλα μου και κοιτάζω αλλού. Αφού ξέρω πως δεν είναι αυτή που περιμένω. Μα γιατί την ταλαιπωρώ? Και μένει.. Ουρανέ στάξε αίμα και για μένα. Σκότωσέ με για να ζήσω. Απελπίζομαι όταν τη θωρώ. Κι έχει πάντοτε κάποιον άλλο στην αγκαλιά της. Μπάσταρδε ουρανέ, ποτέ ξανά δε θα γράψω για σένα. Δε θα ταξιδέψω στην πλάτη σου. Ποτέ πια. Ποτέ..
Από μικρός περίμενα τη νεράιδά μου. Και γνώρισα μία. Μα ήταν πρόστυχη στα λόγια και χυδαία. Όχι, δεν ήτανε κακό. Απλώς δε μου ταίριαζε. Όχι. Απλώς δεν ήταν η νεράιδα που ονειρευόμουν..
Από μικρός έλιωνα για μια οπτασία. Και γνώρισα μία. Μα ήτανε αλλού ερωτευμένη. Ίσως όχι. Ποτέ δεν το κατάλαβα. Μα ήτανε κλειστή στο δώμα της και μυστική. Μόνη. Και μ' εμένα πλάι της το ίδιο έμοιαζε. Μόνη. Και νόμιζα πως την αγάπησα. Μα δεν έχει σημασία πια. Μόνη. Κι η έγνοια πίεση έμοιαζε. Δεν καταφέρνω εύκολα να της μιλώ. Σωπαίνει και με ταράσει τούτος ο κρότος της. Την εμπιστεύομαι, μα με ποιον να μοιραστώ εγώ τα όνειρά μου? Εκείνη τα δικά της? Κι έφυγε. Σειρά μου. Μόνος..
Από μικρός αγγέλους κυνηγούσα. Βρήκα έναν. Είναι ο λόγος για να χαμογελώ. Τα υπόλοιπα τα 'χω στην καρδιά μου, το χαρτί δεν τα χωρά. Θα τα μάθει κάποια μέρα..
Από μικρός έψαχνα άνθρωπο για να ταιριάξω. Κι όταν το κατάφερνα άνοιγε το παράθυρο και πετούσε σαν πουλί. Κι ότι ποθούσα το τύλιγα στα λόγια μου. Το μπέρδευα άθελά μου και δεν είχα τρόπο μετά να το ξετυλίξω. Να θυμάσαι ότι ακόμη σε ποθώ ουρανέ..
Από μικρός έβλεπα τη μορφή σου στο μυαλό μου ζωγραφιστή. Με χρώματα όλο χάρη. Κείνο το μπάσταρδο το ροζ που τόσο το μισώ..

..καθώς πηγαινόφερνα το παιδικό κονδύλι
ήταν για να μάθω να σου γράφω τραγούδια..
..όταν ακούμπαγα στο τζάμι της βροχής
ήταν που αργούσες ακόμα..
..όταν τη νύχτα κοίταζα τ' αστέρια
ήταν γιατί μου λείπανε τα μάτια σου..

Ήξερα ότι κάπου υπήρχες κι εσύ. Σίγουρα γεννήθηκες. Ξέρω ότι θα 'ρθεις κάποτε. Μα πότε? Σίγουρα ο ποιητής πέθανε για μένα..

..Έτσι έζησα..
..πάντοτε..

Γκόμενά μου ποτέ δε θα γίνεις. Μ' αρέσει να σε λέω αγαπημένη. Όχι κοπέλα μου, κορίτσι μου ή κοριτσάκι μου, παρόλο που φύλαγα το τελευταίο για ξεχωριστό σκοπό. Είσαι ξεχωριστή κι όταν έρθεις απλά χτύπα την καρδιά μου. Σίγουρα κάποιος θα σου απαντήσει. Κι αν σ' αφήσω να φύγεις θα 'ναι επειδή δε θα υπάρχω πια..
Σε περιμένω αγαπημένη..

12 σχόλια:

Γαλάζια Φωτιά είπε...

Μπορεί η ψυχή σου να ματώνει με κάθε τι που να'ναι για τον κόσμο ηλίθιο και για σένα όλος ο κόσμος.. Όσο πιο πολύ ματώσεις τόσο περισσότερο θα χαρείς όταν βρεις αυτή που περιμένεις.. Χαμογέλα.. Όλοι βρίσκουμε τον άνθρωπό μας.. Κάποτε αργά.. Μα όλοι θα τον βρούμε!

Γαλάζια Φιλιά!

η κοπέλα με το καναρινί φόρεμα... είπε...

Αγαπημένη λοιπόν... μου θύμησες Λειβαδίτη "Ναι, αγαπημένη μου πολύ πριν να σε συναντήσω εγώ σε περίμενα, πάντοτε σε περίμενα..." Είθε τα βήματά της να μην είναι αλαργινά...
Την καλησπέρα μου!

Anastasia είπε...

Πέρασαν μήνες και είναι στιγμές
Που ξεχνώ ακόμα και το πρόσωπο του.
Πασχίζω να θυμηθώ,
Τίποτε,
Μονάχα αυτό το βάρος στην ψυχή που είναι
Κάτι παραπάνω από την ίδια την ανάμνηση του,
Που είναι αυτή ολόκληρη μέσα μου.
Αν βρουν έναν άνθρωπο νεκρό έξω από την πόρτα σου,
Εσύ θα ξέρεις πως πέθανε σφαγμένος από τα μαχαίρια των
Φιλιών που ονειρευότανε για σένα!!!


T.Λειβαδίτης

Feli είπε...

αυτο περιμενει και εκεινος....και γω περιμενω εκεινον....θα συναντηθουμε ποτε? οχι στη μεση...δεν μ αρεσει η μεση...ας συναντηθουμε στις ακρες...γιατι εκει βρισκομαστε...δεν μπορουμε να απομακρινθουμε περισσοτερο...το επομενο βημα ειναι να πεσει καποιος...αυτο θα εχει ως αποτελεσμα να σταπαματησει να περιμενει τον δικο του αγαπημενο....θα μεινουμε εκει στις ακρες...να περιμενουμε....δεν θα συναντηθουμε ποτε..ξανα..το ξερουμε...αλλα θα περιμενουμε...εκεινος για εκεινη...και γω για εκεινον, που περιμενει καποια αλλη...

Νεράιδα της βροχής είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
aeryn είπε...

efta skilia prolavan tin psixi mou, ligo prin afeisei to etoimothanato kormi mou ...kai tin katasparaxan ...


poli omorfo :)
euxairsto gia to comment agaphte oneirofilaka (:

Vany είπε...

Υπάρχουν και ψυχές "αγαπημένες" που σκέφτονται όπως εσύ,αλλά είναι για τους λίγους που μπορούν να τις διακρίνουν κάτω από το περιτύλιγμα.
Με την ευχή μου...

Λίνα είπε...

Ακολουθείς την πορεία σου μόνος, περπατάς, συναντάς οδοιπόρους, μαζί με κάποιους ταξιδεύεις για λίγο μα ξέρεις, το ξέρεις μέσα σου, πορεύεσαι μόνος, κανείς δεν μπορεί να την αντικαταστήσει, το νοιώθεις μέσα στην καρδιά σου.. Μόνος θα προχωρείς μέχρι να ενωθούν οι δρόμοι σας..
Μέχρι να συναντηθείς με την αγαπημένη σου..

Εύχομαι να έρθει σύντομα καλέ μου..

Christina Noe είπε...

Πάντα αναρωτιόμουν το ίδιο πράγμα με εσένα. Που είναι εκείνος? Υπάρχει? Να περιμένω? Να συμβιβαστώ? Τον έψαχνα στο πρόσωπο του κάθε 'αγαπημένου'.. Άλλοι μου είπαν πως δεν γεννήθηκε ποτέ το τέλειο στον κόσμο αυτό, πως αυτή τη θεωρία την έβγαλαν κάποιοι ξεπεσμένοι ονειροπώλοι..
Να'ναι έτσι ή μήπως τελείωνει η υπομονή?...
Είχα καιρό να σε διαβάσω και χαίρομαι που σε βρίσκω λίγο πιο γαλήνιο...

Καλη σου νύχτα!

Ονειροφερμενος είπε...

Γαλάζια Φωτιά..
Καποτε, οταν αγκαλιαζεις το αλλο σου μισο να ευχεσαι να μη λειπει το δικο σου μισο..
Φιλια γεματα ουρανο..

η κοπέλα με το καναρινί φόρεμα..
"Γιατι πριν μπεις ακομη στη ζωη μου, ειχες πολυ ζητηση μεσα στα ονειρα μου. Αγαπημενη.."
Ηρθε για να φυγει..
Καλησπερα..

Anastasia..
"οταν ακουμπαγα στο τζαμι της βροχης ηταν που αργουσες ακομα..
οταν τη νυχτα κοιταζα τ' αστερια ηταν γιατι μου λειπανε τα ματια σου..
κι οταν μου χτυπαγε η πορτα μου κι ανοιγα, δεν ητανε κανεις..
καπου ομως μεσ' στον κοσμο ηταν η καρδια σου που χτυπουσε..
ετσι εζησα..
παντοτε.."

Feli..
Προφητης θελησε ν αγαπηθουν οι ανθρωποι και προσπαθουσε να πεισει θεους και θνητους να σμιξουν..
Οσο θα περιμενεις το θεο σου, μην ξαποστασεις στο θνητο σου..

aeryn..
αερινες σιωπες..
να 'σαι καλα..

Vany..
κι αν ξαποσταινω στο κορμι σου με τις ωρες, προτιμω να βυθιζομαι νοερα στη θαλασσα της ψυχης σου..
ποιος να τ' αντεξει!..

Λίνα..
μια γυναικα.. μια φωνη.. ενα σχολιο.. μια καρδια..
θα περιμενω..

Christina Noe..
παει καιρος.. αλλα δεν αλλαξε η ροη της ψυχης.. κι αν τους ακους και τους πιστεψεις, θα 'χεις ξεγελασει την πεινα σου για ζωη μεσα στο ονειρο.. για λιγο ομως.. μοναχα για λιγο..
καληνυχτα..

Creep είπε...

Tι να πει κανείς όταν ο κόσμος είναι τόσο φωτεινός και τα μάτια σου τόσο μεγάλα...

Ονειροφερμενος είπε...

Creep..
γιατί πριν μπεις ακόμη στη ζωή μου, είχες πολύ ζήτηση μέσα στα όνειρά μου..