Ονειρολoγιο: Ιανουαρίου 2009

Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2009

Αγαπημένη..

Σε περίμενα. Πάντοτε σε περίμενα.
Άλλαξαν οι εποχές και με πονά η εξέλιξή τους. Προτιμώ να γράφω με μολύβι αγαπημένη. Πόσο γλυκό κι αληθινό μοιάζει τούτο το γκρίζο ίχνος που βγάζει στο χαρτί. Πόσο.. Και να σου μιλώ. Να σου μιλώ για ώρες. Για πράγματα που μόνο εσύ καταλαβαίνεις. Ζω με ποίηση μεσ' το κεφάλι. Μ' αγάπη παιδική μεσ' στην καρδιά που κανείς δε θέλει να ρουφήξει. Ξύπνα με και πάρε μου την καρδιά. Ξύπνα με αγαπημένη..
Τα χρόνια φυλάκισης της ψυχής μου εξαφανίστηκαν αλλά τα σημάδια στο πέρασμά τους αφήνουν το στίγμα τους σε κάθε μου βήμα τωρινό και κάθε προσπάθεια απελευθέρωσης της αλήθειας που κρύβω μέσα μου. Αχ, αγαπημένη, ξέρω, είναι περίεργος ο τρόπος μου αλλά δεν μπορώ αλλιώς να εκφραστώ. Δεν ξέρω να σου μιλώ πρόστυχα για να κρατώ σε ενδιαφέρον τη λίμπιντό σου. Μονάχα ξέρω να στολίζω με λέξεις που πιστεύω τις ατέλειές σου για να σου δείξω πόσο σ' αγαπώ. Μονάχα το χέρι να σου σφίγγω και να βολτάρουμε παρέα ως τα ξέμπαρκα αστέρια. Πόσο κουραστικός μπορεί να γίνει κάποιος όταν μιλά μ΄ευαισθησία, όταν αψηφά την καθημερινότητα κι αποζητά ταξίδια με το νου και θέλει με κάποιον να τα μοιραστεί? Συγχώρα με που σε ποθώ αλλά η νεανική μου φτιάξη δεν αντέχεται. Τούτο το κορμί πως να χαληναγωγήσεις. Η ηλικία θα φταίει. Φωτιά, δίχως κουβέρτα, το βράδυ το κορμί σου δε με σκεπάζει. Με τυραννά κάθε νυχτιά, λερώνει τα σεντόνια μ' υγρά, μάζεψα χρόνια ντροπής μέσα μου, άνθρωπος είμαι, πως αλλιώς να σου το πω? Κι αφήνομαι τώρα στο πρώτο δειλό μου όνειρο. Κι αγκαλιάζομαι με κάθε φάντασμα που μοιάζει να κατοικεί στον ύπνο μου και μοιάζει με όμορφο εφιάλτη. Σε γυναικεία μορφή. Κάθε άνθος που περπατά και μου κουνιέται ηδονικά θέλω να το σφίξω στην αγκαλιά μου. Τ' αγκάθια πλέον δε φοβάμαι. Το πάθος δε σ' αφήνει να σκεφτείς. Δεν αντέχω άλλο έτσι να ζω. Συγχώρα με καρδιά μου, παραστράτησα. Δεν αντέχω ούτε τον ίδιο μου τον ευατό. Κρατιέμαι για τον έναν και μοναδικό έρωτα να χαρώ. Δεν ξέρεις τι επιθυμώ. Μία είναι η αλήθεια. Ποιο κάρμα και ποιος φύλακας άγγελος, ποια αδελφή ψυχή με καρτερεί να συναντήσω? Τη μία περιμένω, τη μοναδική. Τη μοναδική μου αλήθεια. Θα περιμένω ουρλιάζοντας από θυμό. Ποθώ. Σε θέλω. Δε μπορώ..
Μου μιλούν οι φίλοι μου μα σημασία δε δίνω. Άφησα να μακραίνουν τα μαλλιά, να τα ρίχνω μπρος στα μάτια μου, να μην τους αντικρύζω. Να μη βλέπουνε το φόβο που κρύβεται κάτω απ' τα βλέφαρα. Μου μιλάει η κοπέλα μου και κοιτάζω αλλού. Αφού ξέρω πως δεν είναι αυτή που περιμένω. Μα γιατί την ταλαιπωρώ? Και μένει.. Ουρανέ στάξε αίμα και για μένα. Σκότωσέ με για να ζήσω. Απελπίζομαι όταν τη θωρώ. Κι έχει πάντοτε κάποιον άλλο στην αγκαλιά της. Μπάσταρδε ουρανέ, ποτέ ξανά δε θα γράψω για σένα. Δε θα ταξιδέψω στην πλάτη σου. Ποτέ πια. Ποτέ..
Από μικρός περίμενα τη νεράιδά μου. Και γνώρισα μία. Μα ήταν πρόστυχη στα λόγια και χυδαία. Όχι, δεν ήτανε κακό. Απλώς δε μου ταίριαζε. Όχι. Απλώς δεν ήταν η νεράιδα που ονειρευόμουν..
Από μικρός έλιωνα για μια οπτασία. Και γνώρισα μία. Μα ήτανε αλλού ερωτευμένη. Ίσως όχι. Ποτέ δεν το κατάλαβα. Μα ήτανε κλειστή στο δώμα της και μυστική. Μόνη. Και μ' εμένα πλάι της το ίδιο έμοιαζε. Μόνη. Και νόμιζα πως την αγάπησα. Μα δεν έχει σημασία πια. Μόνη. Κι η έγνοια πίεση έμοιαζε. Δεν καταφέρνω εύκολα να της μιλώ. Σωπαίνει και με ταράσει τούτος ο κρότος της. Την εμπιστεύομαι, μα με ποιον να μοιραστώ εγώ τα όνειρά μου? Εκείνη τα δικά της? Κι έφυγε. Σειρά μου. Μόνος..
Από μικρός αγγέλους κυνηγούσα. Βρήκα έναν. Είναι ο λόγος για να χαμογελώ. Τα υπόλοιπα τα 'χω στην καρδιά μου, το χαρτί δεν τα χωρά. Θα τα μάθει κάποια μέρα..
Από μικρός έψαχνα άνθρωπο για να ταιριάξω. Κι όταν το κατάφερνα άνοιγε το παράθυρο και πετούσε σαν πουλί. Κι ότι ποθούσα το τύλιγα στα λόγια μου. Το μπέρδευα άθελά μου και δεν είχα τρόπο μετά να το ξετυλίξω. Να θυμάσαι ότι ακόμη σε ποθώ ουρανέ..
Από μικρός έβλεπα τη μορφή σου στο μυαλό μου ζωγραφιστή. Με χρώματα όλο χάρη. Κείνο το μπάσταρδο το ροζ που τόσο το μισώ..

..καθώς πηγαινόφερνα το παιδικό κονδύλι
ήταν για να μάθω να σου γράφω τραγούδια..
..όταν ακούμπαγα στο τζάμι της βροχής
ήταν που αργούσες ακόμα..
..όταν τη νύχτα κοίταζα τ' αστέρια
ήταν γιατί μου λείπανε τα μάτια σου..

Ήξερα ότι κάπου υπήρχες κι εσύ. Σίγουρα γεννήθηκες. Ξέρω ότι θα 'ρθεις κάποτε. Μα πότε? Σίγουρα ο ποιητής πέθανε για μένα..

..Έτσι έζησα..
..πάντοτε..

Γκόμενά μου ποτέ δε θα γίνεις. Μ' αρέσει να σε λέω αγαπημένη. Όχι κοπέλα μου, κορίτσι μου ή κοριτσάκι μου, παρόλο που φύλαγα το τελευταίο για ξεχωριστό σκοπό. Είσαι ξεχωριστή κι όταν έρθεις απλά χτύπα την καρδιά μου. Σίγουρα κάποιος θα σου απαντήσει. Κι αν σ' αφήσω να φύγεις θα 'ναι επειδή δε θα υπάρχω πια..
Σε περιμένω αγαπημένη..