Ονειρολoγιο: Κάτι από ωάριο..

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2008

Κάτι από ωάριο..

Σταμάτα να με σταυρώνεις.
Ζω πίσω από τις λέξεις μου γιατί δε μπορώ ν' αντιμετωπίσω τις εναλλαγές των σκέψεών μου. Οι διαθέσεις μου αλλάζουν χρώματα όπως ο ουρανός τη χαραυγή. Όσο όμορφο κι αν ακούγεται, όταν το βιώνεις, διαφέρει..
Θα γινόμουν ένα πιο υγιές πλάσμα αν με μεγάλωνες με χάδια αληθινά κι όχι καταναγκαστική αγάπη.
Κι όσες κερδίζω μονάχος μου απόψε, όλες άχαρες μου μοιάζουν. Δε μπορώ καμία να συνηθίσω. Που να πάρει ο διάολος, πονάνε οι τρύπες στις παλάμες..
Κοίτα με που σου 'μοιασα και τώρα θέλω ν' αλλάξω.
Δυσκολεύομαι να προσαρμοστώ γιατί συνήθισα εσένα.
Μίσησα τους αριθμούς γιατί έπρεπε ν' αγαπώ κείνον που μου τους έμαθε.
Κι αδιαφορώ για κείνον που μου τους έμαθε γιατί αγαπά τους αριθμούς.
Τα νευρικά μου κύτταρα έμαθαν να μη σαλεύουν στη ματιά των δικών σου αλλοπαρμένων.
Κι αν έγινα ήρεμο παιδί, περίεργο, είναι γιατί ψάχνω σιωπηλά τις αιτίες μου και βασανίζομαι στη φυλακή μου ενώ έχω καταπιεί το κλειδί της από πείσμα. Στην όψη μοιάζω όμορφος, όχι στη σκέψη, είμαι τέρας.
Κι αν ωρίμασα αργά και το 'χεις κάνει ζωγραφιά στα χείλη σου, ποτέ μην το ξεχάσω, δε με νοιάζει, δε δακρύζω, δεν αντιδρώ στο κάλεσμά σου.
Κι αν έχασα πολλά, κι αν γέρασα νωρίτερα καμιά σαρανταριά χρονάκια, πίσω δε θέλω να γυρίσω.
Εσύ με σταυρώνεις όπως και να 'χει.
Λέξη δε θα πάρεις απ' τα χείλη μου, σταγόνα από τα μάτια μου.
Κι αν απογοητεύτηκες για το ένστικτο το μητρικό σου, δε θα 'μαι κει να σου κρατήσω το χέρι. Μίσος δεν κρατώ, κρατώ παράπονο. Παιδικό.
Ο καρπός σου άλλαξε χώμα για να γιάνει μάνα.
Κι αν τελικά δεν προσπαθήσω τίποτε ν' αλλάξει, είναι γιατί φοβάμαι την αποτυχία.
Μη με σταυρώσεις φοβάμαι..

5 σχόλια:

μ.ν. είπε...

...κι είναι φορές που τρέμω στη σκέψη μήπως βρω κομμάτια μου στο μέσα σου. Φορές που φοβάμαι μήπως κι εγώ σε σταύρωσα ή σ' έριξα μες στο γκρεμό. Συγχώρα με. Κι αν το έκανα ποτέ, είναι ο άλλος μου εαυτός, που με διώχνει, που σε διώχνει, που βουλιάζει στην άμμο και διψά για αίμα, πόνο και σιωπή.

Θα 'ρθει κάποτε ο καιρός, πάλι πάλι να σε μεγενθύνω ως που να πας στα σύννεφα, κι εκεί να σ' αποθέσω. Να σε διδάξω πώς να την πιάνεις την κλωστή και να με ράβεις, έχει γεμίσει μπαλώματα η ψυχή μου, κι ακόμα τ' αγνοείς. Φτάνει το κενό μου που φωνάζει! Δεν είσαι μόνος. Η σημασία του "Αλλήλοι". Θα 'ρθει ο καιρός, κάποτε, να μάθεις για τι Άλφα Κεφαλαίο, για τι μέσα μου ερημιά.

(...μες στην παλάμη σου χαράζω καληνύχτες)

Νεράιδα της βροχής είπε...

σώπα μάτια μου...

...εδώ γύρω είμαι...

φιλιά βρόχινα...

Anastasia είπε...

Αν απλώσεις τα χέρια σου θα αγγίξεις την καρδιά μου.
Στους χτύπους της κρύψε τον φόβο σου κι αποκοιμήσου.
Αν απλώσεις τα χέρια σου θα βρεις την αγκαλιά μου,
Μέσα της σφιχτά θα σε κρατώ ,
Μέχρι τα δάκρυα να ξεθωριάσουν
Μέχρι το φως να σε ζεστάνει
Μέχρι να πάψεις από φόβο τα μάτια σου να κλείνεις.
Εγώ θα είμαι εδώ….να το θυμάσαι!!!

Ονειροφερμενος είπε...

μ.ν. ..
τον καιρό περιμένω..

Νεράιδα της βροχής..
εγώ που είμαι όμως..?

Anastasia..
θα το θυμάμαι..?

Λίνα είπε...

Δεν περίμενα ποτέ να ακουστούν τα ονειρά μου, μα να πονάς ψυχή μου;
Στο μόνο που ήλπιζα ήταν μια θέση να αποκτήσω και εγώ. Εκεί σε ένα σύννεφο. Το μοναδικό κατάλληλο μέρος για να κρύψω κάθε πόνο. Μα δεν το πρόλαβα, χάθηκε, έφυγε.
Έφυγε; Χμμ, και τι με αυτό;
Θα βρώ ένα άλλο, πιο συμπαγές και πιο στυλπνό να εναποθέσω τον πόνο.
Ναι, θα ψάξω, και σαν το βρω θα κρύψω μέσα του κάθε τι που με πονά, κάθε τι που με κρατά πίσω.
Και σαν ελευθερωθώ και μέσα μου δεν μου έχει μείνει άλλο κακό, τον ήλιο κατάματα θα κοιτάξω.
Θα τον αφήσω την καρδιά μου να ζεστάνει, και τότε θα πω πως αξίζει να ζω.




*Δυνατός ο λόγος σου. Έντονος. *Καλησπέρα από μία περαστική. :-)