Ονειρολoγιο: Οκτωβρίου 2008

Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2008

Να την προσέχεις..

Είχες στ' αυτιά σου κείνο το τραγούδι. Το 'βαλες να παίζει τόσο δυνατά ώστε να μην ακούγεται η φωνή σου. Κι ας μου μιλούσες. Κρατούσες στην παλάμη σου το μαχαίρι. Τόσο σφιχτά που σε μάτωνε. Να μου δείξεις πως σου έμπηξε στα στήθια το χωρισμό. Στεκόμουν και σε κοίταζα αποσβολωμένος. Δεν είχα ξαναζήσει κάτι τέτοιο. Δεν το είχα συνηθίσει..

"Άσε κάτω το μαχαίρι ρε φίλε, δεν είναι αστεία πράγματα αυτά!"
"Όλα αστεία είναι. Τίποτα δε νιώθεις? Με χώρισε ρε, με χώρισε."
Δάκρυ ήταν. Το είδα. Έτρεχε στο μάγουλό του. Δάκρυ ήτανε ρε. Έκλαιγε!
"Φίλε, είσαι καλά? Δεν σε έχω ξαναδεί σε τέτοια κατάσταση."
"Μου την πήρε ρε, μου την πήρε αυτός ο μαλάκας. Εκείνος ο φλώρος που την κολλούσε, τον θυμάσαι? Μου την πήρε ρε..."
"Κάτσε ρε φίλε. Συ δεν ήσουν που την έφτυνες? Όσο ήσασταν μαζί δεν πήγες με την άλλη στο club? Και τώρα γιατί όλ' αυτά? Ειρωνεία? Εγωισμός? Αν την ήθελες θα την κρατούσες."
"Την αγαπώ ρε μαλάκα, την αγαπώ. Μαλακίες έκανα τότε, δεν καταλάβαινα. Τώρα το νιώθω. Την αγαπώ!"
Με δυσκολία σε καταλάβαινα.
"Δώσε μου το μαχαίρι."
Το ακούμπησα στο νεροχύτη. Στ' αλήθεια μ' ανατρίχιαζε το αίμα.
"Ζαλίζομαι."
"Έλα, κάθισε εδώ. Είσαι καλά ρε φίλε? Σκούπισε το χέρι σου. Έλα, πάμε στο μπάνιο να πλυθείς."
Χαμήλωσα τη μουσική. Τι περίεργο κομμάτι..

Δε σε ξέρω μα έμαθα να σε ζηλεύω..
..αυτή που αγαπώ στην αγκαλιά σου τη βλέπω..
..κι εγώ μόνος μου μένω..
..θεέ μου πόσο τη θέλω..
..θα 'θελα να 'ταν δικιά μου..
..χωρίς εκείνη πεθαίνω..
...

Προσπάθησα να την κερδίσω. Της ζήτησα συγγνώμη. Είχε δίκιο, την πλήγωσα, μα ήμουν εδώ τώρα να της γιάνω τις πληγές. Δώσε μου κείνο το μαχαίρι ν' ανοίξω το στήθος μου, να της προσφέρω την καρδιά μου. Στο ρυθμό της χτυπάει, πρέπει να το μάθει. Παρακαλάω να γυρίσει, σα μωρό κλαίω και σπάζω τα πάντα γύρω μου, μέσα μου. Αφήνω ελεύθερο το μυαλό να ταξιδέψει κοντά της. Κάθε μου κίνηση θάνατος, κάθε μου βήμα αγάπη. Έρωτας είναι, τώρα το ένιωσα, δεν το καταλάβαινα παλιά. Ανώριμος είμαι ρε φίλε και πληγώνω κόσμο. Προσπαθώ να την αγγίξω, τώρα έφυγε, πάει. Μου μίλησε στο τηλέφωνο, μου είπε ότι την αγγίζεις εσύ. Δε θα τ' αντέξω. Σε μισώ ρε μαλάκα. Κι ας μη σε ξέρω.
Μια νεράιδα ακόμη που με αρνείται και φεύγει. Ένας άγγελος, πλάσμα από παραμύθι φερμένη. Άπλωσες τα δίχτυα σου απάνω στα δικά μου, όλα δικά σου τα θέλεις. Αδυναμία εγώ, χαμένος για πάντα. Κέρδισες. Έτσι απλά..

..έχασα το κορίτσι μου..
..από τότε πολεμάω να ξεφύγω απ' τη θλίψη μου..

Κοίταξέ με στα μάτια, κι αν δεν ταιριάζουμε, ξέρω, μια ευκαιρία μονάχα, κοντά μου ξανά να σε φέρω. Ανοίγω τα χέρια μήπως μέσα χωρέσεις. Κλείνω τα μάτια μήπως εκεί δικιά μου σε έχω. Ειν' όλα μάταια πια, έχεις αλλάξει πορεία. Δεν εκτίμησες τίποτα. Ότι είχα, όλα για σένα. Άλλο ταλέντο δεν έχω. Τίποτ' άλλο δεν έχω..

..όλη μου η ουσία..
..ένα κομμάτι χαρτί και λίγο φαντασία..

Περίμενα να γυρίσει. Να τη δω, ξανά κοντά μου, να τη σφίξω στην αγκαλιά μου, έστω για μια στιγμή. Απέτυχα. Δυστυχώς, το ξέρω. Για κείνη είσαι σημαντικότερος..

Δεν σε ξέρω, αλλά..
..να την προσέχεις..
..αυτήν που αγαπώ..
..εσύ την έχεις..
..θα 'θελα να 'μαι συ για μία ώρα..
..να την είχα αγκαλιά για λίγο τώρα..

Είναι δική σου τώρα. Πρόσεχέ την. Φοβάται. Τη μοναξιά. Τον ίδιο το φόβο. Να την κρατάς σφιχτά. Να της ψιθυρίζεις στ' αυτί κείνο που θέλει ν' ακούσει. Να της γρατζουνάς στην κιθάρα μια μελωδία που αγαπά, κι αν δεν τα καταφέρνεις με τις νότες, γράψε της κάτι απ' την καρδιά. Αγκάλιασέ τη και κάνε τη δική σου. Μ' ακούς που σου φωνάζω? Την αγαπώ ρε. Την αγαπώ. Και πονάω. Μα αγαπώ. Πρέπει να 'ναι ευτυχισμένη. Αρκεί να μου λείπει, αρκεί που κοντά σου χαμογελά και νιώθει ασφάλεια. Μου αρκεί.
Πρόσεχέ την. Στα μάτια να την κοιτάζεις, να της μιλάς με αλήθειες για αλήθειες. Να της μιλάς σιωπηλά. Αγαπάει να κουρνιάζω στα στήθια του άλλου, πόσο το ζηλεύω κι όμως θα σου πω ότι λατρεύει ν' αγαπά. Είσαι τυχερός ρε μαλάκα, τι άλλο μπορώ να σου πω? Να την προσέχεις γιατί ακόμη την αγαπώ. Όχι πάλι το ίδιο ρεφρέν. Όχι, όχι. Χαμήλωσέ το. Όχι...

Δεν σε ξέρω, αλλά..
..να την προσέχεις..
..αυτήν που αγαπώ..
..εσύ την έχεις..
..θα 'θελα να 'μαι συ για μία ώρα..
..να την είχα αγκαλιά για λίγο τώρα..

Δική σου είναι τώρα. Να την προσέχεις. Κι όταν στα μάτια σε κοιτάζει ερωτικά, δε θέλω να το σκέφτομαι, κι όμως καρτερώ να το ξαναζήσω. Σαν άγγελος μοιάζει τα βράδυα. Το κορμί της διάφανο, θα χάνεσαι στο βυθό των σκέψεών της. Με μια ανάσα. Τη θέλω ακόμη. Ξανά. Για μία νύχτα μόνο. Για πάντα. Έχεις τον παράδεισο στην αγκαλιά σου, μην τον αφήσεις να φύγει. Σε παρακαλώ, μην την κάνεις να δακρύσει ποτέ. Το έκανα εγώ, από τότε μισώ τον ευατό μου. Δεν εκτιμάς ποτέ κάτι παρά μόνο όταν σου λείπει. Και μου λείπει τώρα ρε, μου λείπει πολύ..
Να την προσέχεις. Και να θυμάσαι. Αν κάποια στιγμή σου θυμώσει δώσε της μόνο αγάπη. Στη στιγμή θα χαμογελάσει κι όλα θα τα ξεχάσει. Κάποιες νυχτιές φοβάται, ότι θα χαθεί νομίζει. Θα σου κρατά σφιχτά το χέρι, στιγμή μην το αφήσεις. Χάιδεψέ της τα μαλλιά, νιώσε την αναπνοή της. Στα όνειρά της θα κατοικώ να βλέπω αν είναι ευτυχισμένη. Ο πρίγκηπάς της ήμουν κάποτε, τώρα σιχαμερό βατράχι. Κι όταν με φίλησε κάποτε, κάλυψα τη φωτιά του έρωτα με στάχτη. Έκανα λάθη ρε φίλε, λάθη, πολλά λάθη. Τώρα ζεις εσύ κοντά της, να την προσέχεις, τίποτα να μη σου πάθει. Τα βαρέθηκα όλα. Στάχτη θα γίνω τώρα, στάχτη. Σκόνη, σκιά στο πέρασμά της. Όσο κι αν με πονά στην άκρη θα μείνω. Τελειώνει το τραγούδι, τελειώνει η δύναμή μου. Και μην ανησυχείς..
..εγώ γίνομαι σκόνη..
..δε θα την ενοχλήσω..
..όσο κι αν αυτό με σκοτώνει..
..η καρδιά μου είναι μόνη..
..θα χαρείς επομένως..
..αυτή εσένα αγαπάει..
..εγώ είμαι ερωτευμένος..

Να την προσέχεις..