Ονειρολoγιο: Θα 'μαστε για πάντα μαζί..

Κυριακή, 22 Ιουνίου 2008

Θα 'μαστε για πάντα μαζί..


Το δωμάτιο άδειο. Πάντοτε άδειο το θυμάμαι. Λίγες ήταν οι στιγμές που σε θυμάμαι κουλουριασμένη κει, στη γωνιά σου, να με κοιτάζεις. Μονάχα να με κοιτάζεις. Στεκόσουν ώρες κει, χαμηλά στο πάτωμα, πάνω στα κρύα πλακάκια. Με τα πόδια διπλωμένα, τα χέρια σταυρωμένα, ένα δειλό χαμόγελο στα χείλη και μια ματιά να με τρομάζει. Δεν άντεχα να με κοιτάζεις έτσι. Δεν μπορούσα να ξέρω τι σκέφτεσαι. Ντρεπόμουν. Φοβόμουν μήπως βγάλεις λάθος συμπεράσματα για το μέσα μου. Σου μιλούσα. Δεν αντιδρούσες. Είχες καρφωμένα τα μάτια σου στα δικά μου. Θεέ μου, πόσο άβολα ένιωθα. Λύγισα. Σου φώναξα..

"Σταμάτα να το κάνεις αυτό, δεν τ' αντέχω."
"Μα δεν έκανα κάτι. Απλώς σε κοιτάζω."
"Τρομάζω."
"Δε χρειάζεται."
Τα χέρια της άρχισαν να τρέμουν. Το χαμόγελο δυνάμωσε. Έγινε γέλιο ηχηρό.
"Σε παρακαλώ, σταμάτα. Γελάς μαζί μου?"
"Σ' αγαπώ."
"Και γιατί το λες χαχανίζοντας?"
"Θέλω να βγάλεις το όνομά της από πάνω σου."
"Τι λες τώρα? Ξέρεις ότι αυτό δε γίνεται."
"Μ' αγαπάς?"
"Τι σχέση έχει αυτό τώρα?"
"Έχει. Αν μ' αγαπάς βγάλτο. Σε παρακαλώ."
"Πως να το κάνω αυτό? Όσο και να το θέλω τώρα πια δε γίνεται."
"Μπορώ να το κάνω εγώ."
"Δεν μπορείς. Κανείς δεν μπορεί πλέον. Θα μείνει πάντοτε εκεί να με σημαδεύει. Έπρεπε να το σκεφτώ νωρίτερα. Τώρα πια είναι αργά και το ξέρεις."
Δε σαλεύεις. Χάνεσαι. "Είσαι εδώ?", σου μιλάω. Σου φωνάζω. "Μ' ακούς?" Σηκώθηκες και βημάτισες αργά προς την κουζίνα. Δεν είπες λέξη. "Τι έχεις σήμερα?" Απάντηση δεν πήρα. Φοβόμουν τα πάντα τώρα. Την αχτίδα απ' το φεγγάρι που μου έσκιζε το πρόσωπο. Τη σιωπή σου που τρυπούσε την ψυχή μου. Ο καθρέφτης στο βάθος του δωματίου να με κοιτάζει σχεδόν ειρωνικά. "Άσε με να σε ελευθερώσω απ' τα δεσμά της", άκουσα τη φωνή σου πίσω μου. Αιφνιδιάστηκα. "Πότε βγήκες απ' την κουζίνα? Δεν σε κατάλαβα", είπα με τρεμάμενη φωνή. "Ήσουν αφηρημένος. Μην σε νοιάζει. Δεν σου φτάνει που είμαι εδώ?", ψιθύρισες. Ήσουν ακριβώς πίσω μου. Η φωνή σου είχε αλλάξει. Σχεδόν αισθησιακή μου χάιδευε τους βολβούς των αυτιών μου. Κόλλησες πάνω μου. Ένιωθα τον χτύπο της καρδιάς σου στην πλάτη μου. Πέρασες τα χέρια σου κάτω απ' τα δικά μου και ακούμπησες το στέρνο μου. Με χάιδεψες απαλά πάνω απ' το πουκάμισο. Τα δάχτυλά σου ανέβηκαν στο πρόσωπό μου. Μ' έσπρωχνες αργά αργά προς το μέρος του καθρέφτη. Ανταποκρινόμουν ασυναίσθητα στο βηματισμό σου. Φτάσαμε ακριβώς μπροστά του. Το φως στο δωμάτιο λιγοστό. Η αχτίδα του φεγγαριού είχε χαθεί απ' το πρόσωπό μου. Με δυσκολία διέκρινα τα είδωλά μας στον καθρέφτη. Με είχες ακόμη αγκαλιασμένο και μπορούσα να διακρίνω μόνο το πρόσωπό σου στον καθρέφτη. Δίπλα απ' το δικό μου. Τα μάτια σου καταγάλανα. Έμοιαζαν με θάλασσες βαθιά στο διάφανο του καθρέφτη. Μα ήταν μαύρα τώρα. Κατάμαυρα. Γεμάτα μίσος και οργή. Θυμό. Όχι, όχι ιδέα μου θα ήταν. Το σκοτάδι συχνά παίζει παιγχνίδια. "Είσαι καλά?", η φωνή σου χαιδεύει τον ερωτισμό μου. "Ε.. ναι.. καλά είμαι.", συλλαβίζω διστακτικά. Με μια απότομη κίνηση μου σκίζεις το πουκάμισο. Δεν το περίμενα. Πολύ απότομο. Ξαφνιάστηκα. Μου χαιδεύεις το γυμνό στέρνο με το ίδιο πάθος. Όπως πριν. Μα τα νύχια σου ήταν βαριά τώρα. Σχεδόν τα έμπηγες στο στήθος μου..
"Μ' αγαπάς?"
"Γιατί με ρωτάς συνέχεια? Δεν το νιώθεις?"
"Πες μου, μ' αγαπάς?"
"Πολύ."
Έρχεσαι μπροστά μου. Απότομα ξανά.
"Με ξαφνιάζεις απόψε."
"Σήμερα είναι η μέρα σου."
Πάλι με φόβισε η φωνή σου. Τι μου συμβαίνει? Φέρνεις τα χείλη σου στα χείλη μου. Το κόκκινο βαμμένο τους μου βάφει τα όνειρα. Μπλέκονται τα δάχτυλά μας. Τα μαλλιά σου μπλέκονται κι αυτά στα χείλη μου. Τυλίχτηκες γύρω μου. Η μέση σου έσπασε και κόλλησε στη λεκάνη μου. Άνοιξα ξαφνικά τα μάτια. Το είδωλο μου στον καθρέφτη ήταν τρομακτικό. Ασφυκτιούσα. Μου άρεσε. Μα ασφυκτιούσα. Την αγαπούσα. Αλλά ασφυκτιούσα. Κατέβασε τα χείλη της στο λαιμό μου. Δεν μπορούσα να την κοιτάζω. Κοιτούσα μοναχά τον καθρέφτη. Με φόβιζε ο κόσμος μέσα του. Έβλεπα την πλάτη της σαν αντανάκλαση στο βάθος του. Δεν είναι δύσκολο να κοιτάζεις την πλάτη κάποιου. Δε νιώθεις άβολα. Πόσο μάλλον στον καθρέφτη. Κατέβηκε πιο χαμηλά. Φιλούσε αργά το στέρνο μου. Στον καθρέφτη δε φαινόταν καθαρά το τατουάζ μου. Φιλούσε το Μ.. το Α.. το Ρ.. το Ι.. σταμάτησε όμως στο τελευταίο γράμμα. Στρέφει το βλέμμα της στο δικό μου. Φωνάζει..
"Την αγαπάς ακόμη?"
"Τι είναι αυτά που λες? Την είχα αγαπήσει και το ξέρεις. Εξάλλου η αγάπη δε χάνεται. Με πλήγωσε όμως και το γνωρίζεις κι αυτό. Αν μπορούσα να το βγάλω από πάνω μου θα το έκανα. Αλλά βλέπεις πως είναι αδύνατον. Το μελάνι έχει ποτίσει το δέρμα μου. Το αίμα μου. Και την ψυχή μου ίσως."
"Θα γράψεις και το δικό μου όνομα?"
"Κι αν συμβεί το ίδιο και με σένα?"
"Δεν θα συμβεί."
"Πως το ξέρεις?"
"Εγώ σ' αγαπώ."
"Κι αυτή το ίδιο έλεγε."
"Δεν είμαστε όλες ίδιες αγόρι μου."
"Όχι, αλλά οι λέξεις σας ίδιες ακούγονται."
Σηκώθηκες και με κοίταξες βαθιά στα μάτια. Τόσο κοντά μου. Ένιωθα την ανάσα σου. Ήθελα να σε φιλήσω. Με σταματάς.
"Αυτό πιστεύεις?", με ρωτάς ψυχρά. Διαλύθηκε η μαγεία. Μια στιγμή αρκεί.
"Πιστεύω την ψυχή σου. Όχι τα λόγια σου."
"Αν μ' αγαπάς βγάλτην από πάνω σου. Τώρα."
"Βλέπεις πως δε γίνεται. Όπου και να πάω μαζί μου θα 'ρχεται. Θα κουβαλώ τ' όνομά της στο στέρνο μου αιώνια. Μέχρι η ανάσα μου να φύγει. Μονάχα τότε θα την απαρνηθώ. Τότε που θα μείνει μονάχα η ψυχή να μου θυμίζει εσένα. Το χαραγμένο τούτο κορμί θα θαφτεί βαθιά. Θα την ξεχάσω για πάντα."
"Χαίρομαι που τ' ακούω", μου λες και κάτι φωτίζει το πρόσωπό σου. Χαμογελάς. "Σ' αγαπάω μάτια μου", μου ξαναλές. Όλα σβήνουν. Έκανα να το πω κι εγώ. Σ' αγαπώ. Πήγα να το πω, αλήθεια. Μα δε βγήκε ήχος απ' το στόμα. Οι λέξεις έσβησαν στην τελευταία ανάσα. Ο καθρέφτης σκοτείνιασε. Το φεγγάρι δάκρυσε. Χαμήλωσα το βλέμμα. Η λεπίδα δε γυάλιζε. Κόκκινη έμοιαζε μες τη θολούρα. Το στέρνο μου πονούσε. "Θυμάσαι που μου είχες πει ότι αξίζει να πεθάνεις μονάχα γι' αυτό που αγαπάς? Τώρα είσαι μονάχα δικός μου. Απαλλαγμένος απ' το σώμα που είχες χαραγμένο τ' όνομά της. Θα ζήσουμε ευτυχισμένοι αγόρι μου. Δυο ψυχές αγκαλιασμένες. Μονάχα εμείς οι δύο." Τραβάει με δύναμη το μαχαίρι από μέσα μου. Όλα σκοτείνιασαν. Δεν είχα άλλες ανάσες. Δεν θυμάμαι τίποτε άλλο. Την θυμάμαι μονάχα να μ' έχει αγκαλιά. Στο πάτωμα. Στα κρύα πλακάκια. Πεσμένη από πάνω μου. Το μικρό της σώμα τόσο βαρύ. Δίχως ανάσες. Κρύα κι αυτή.
Τώρα πια θυμάμαι μόνο το χαμόγελό της. Ήταν ακόμη εκεί. Το χαμόγελό της. Χαραγμένο στο πρόσωπό της. Να μου θυμίζει πως μ' αγάπησε. Πως θα 'μαστε για πάντα μαζί..

19 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Δεν έχω λόγια...

rip1708 είπε...

δεν ειναι ετσι η αγαπη..το ξερεις..υπεροχο κειμενο..

Morpheus είπε...

Η αγάπη μπορεί να μας γεμίσει πληγές. Πολλές. Είναι όμως η μόνη που μπορεί να τις γιατρέψει κιόλας. Αρκεί να της δώσεις την ευκαιρία. Εσύ ξέρεις πιο καλά.

η κοπέλα με το καναρινί φόρεμα... είπε...

"Δεν είναι έτσι η αγάπη...λάθος σου τα 'χουν μάθει ... και μου ματώνεις την καρδιά..."

Και το ξέρεις..

Feli είπε...

μη με ρωτας αν η αγαπη ανασταινει μου ειπε καποιος καποτε το ειδε να συμβαινει...
αληθεια η ανασταση λυτρωνει και κανει ολα τα πραγματα παραδεισενια?
εγω δεν το πιστευω...

καλυψώ είπε...

υπέροχο δε θα πει τίποτα ρε
αριστουργηματικό
τέρψις της πικραμένης μου ψυχής εστί
ευχαριστώ δια το της καρδίας φάρμακον.
να στε καλά ρε ποιηταί ονειροψαγμένοι...

Ονειροφερμενος είπε...

ανώνυμος..
πάντοτε υπάρχουν λόγια..
αρκεί να έχουμε τη δύναμη να τα εκφράσουμε..

rip1708..
δάκρυ.. αίμα.. πόνος.. χαμόγελο..
με μια λέξη.. αγάπη..
η μαγεία κρύβεται στην καρδιά μας.. όχι στις λέξεις..

Morpheus..
αγάπη.. σε πληγώνει.. δηλητήριο..
αγάπη.. σου γλύφει τις πληγές.. φάρμακο..
πρώτα όμως τη νιώθεις ως δηλητήριο.. πάντοτε.. πως λοιπόν να την εμπιστευτείς ως φάρμακο μετά..?

η κοπέλα με το καναρινί φόρεμα..
μου τα έμαθαν.. συνήθεια.. ίδιες.. παρόμοιες εμπειρίες.. κι ας ματώνει.. ζωή σου δίνει..

Feli..
ας είναι η ανάσταση στην ψυχή αιώνια.. τι μας νοιάζουν οι μακρινοί ουρανοί που δεν θα φτάσουμε ποτές..?
κι αν είναι η αγάπη να την αναστήνει.. δω θα περιμένω..

καλυψώ..
Mου αρκεί που με διαβάζεις..
αυτό σημαίνει ότι σου προκαλώ συναισθήματα.. όσο κι αν δεν θέλεις να το παραδεχτείς..
διαφορετικά δεν θα 'σουν εδώ..
Aν η ειρωνεία και η ζήλεια μπορούσαν να μετρηθούν σε χρήμα.. θα 'σουν πολύ πλούσια κούκλα μου..
Mονάχα μια συμβουλή θα σου δώσω..
αν τύχει κάποια στιγμή και πέσει από κάποιον περαστικό στη ζωή σου λίγη ανθρωπιά.. μην του τη δώσεις πίσω.. κράτησέ τη.. την έχεις περισσότερο ανάγκη..
τη χρειάζεσαι απεγνωσμένα..
φαίνεται..

Καλυψώ είπε...

η αλήθεια αγαπητέ πώς-σε-λένε μου, είναι ότι μου προκαλείς συναισθήματα... Πολλά συναισθήματα...

Μάντεψε εσύ τώρα τι είδους συναισθήματα μου προκαλείς και εσύ και τα γραπτά σου και πες μου, να δούμε αν μαντεψες σωστά...

Ονειροφερμενος είπε...

καλυψώ..
ποιος ο λόγος να μπω στη διαδικασία να ψηλαφίσω τα συναισθήματα μιας οθόνης..?
μιας ανώνυμης φωνής που βγάζει συμπεράσματα από το φύσημα του αγέρα..?
ο ειρωνικός τόνος σε κάθε σου λέξη.. και οι φοβίες που κρύβονται πίσω από το όνομα μιας άγνωστης Νύμφης.. προδίδουν τις -ίσως κατά τα άλλα- αγνές προθέσεις σου..

νηπενθές. είπε...

kalipso exeis tosi fash
i agree

Νεράιδα της βροχής είπε...

είδες που οι πληγές πάντα προκαλούν; πάντα ηδονικά αρέσουν; πάντα είναι εκεί να σου θυμίζουν πως υπάρχει χώρος για κάτι ακόμη;
και όλοι...όλοι τόσο πρόθυμοι να τις δίνουν...

κι όσοι ξέρουν να τις δέχονται μάτια μου, πιο κερδισμένοι είναι. μ' ακούς;

φιλιά βρόχινα...

Οδυσσέας είπε...

Βγαίνουν όλα τα κοριτσάκια ξαφνικά κι αποφάσισαν να κρίνουν ανθρώπους.
Ποιος έστρωσε το μονοπάτι της ζωής σας με ροδοπέταλα κυρίες μου?
Πως ξέρετε τι σταυρό κουβαλάει ο καθένας εδώ μέσα?
Κρύβεται την όμορφη φατσούλα σας πίσω από μια οθόνη της δεκάρας και ειρωνεύεστε ανθρώπους που στο κάτω κάτω φαίνεται ότι έχουν ψυχή. Μήπως λείπει η δική σας και φοβάστε?

Κάποτε φίλε μου ονειροφερμένε με είχες υπερασπιστεί.. θυμάσαι..? για μια ανάλογη περίπτωση.. τώρα είναι λοιπόν σειρά μου να σε υπερασπιστώ κι ας μην το θέλεις.
Κι αν τα λόγια σου προκαλούν φίλε μου, αυτό είναι που αξίζει, κι άσε τα κοριτσάκια να κλαίγονται.
Όταν μπουν οι δυσκολίες στη ζωούλα τους τότε θα καταλάβουν.

Φίλοι για πάντα ρε... με ψυχή... κι άσε τους δειλούς να ζηλεύουν.

Καλυψώ είπε...

α ρε οδυσσέα,
για κάποιον περίεργο λόγο γράφεις και εκφράζεσαι παρόμοια με τον ονειροφερμένο. εν και το αυτό είστε.
θυμήσου λίγο πόσο καιρό σε κράτησα στο νησί μου...
σσςςςςςς!
καληνυχτα φιλία υγρά και βρόχινα ρε ντουντ!

οδυσσέας είπε...

Χαχα. Όλα τα ξέρεις, όλα τα οσμίζεσαι κι έχεις σε όλα δίκιο. Σου αρκεί αυτό?
Εγωισμός κι ειρωνεία σ' ένα μείγμα που σε καθιστούν άνθρωπο πιο πονεμένο από οποιονδήποτε εδώ μέσα.
Καχύποπτη μέχρι τα βάθη της μαύρης ψυχής σου.
Δεν προσπαθεί να σου αλλάξει κανείς γνώμη. Αν θες να πιστεύεις ότι ο φίλος μου είναι τόσο φτηνός ώστε να προβεί σε τέτοια ανούσια κολπάκια ανωνυμίας θέλε πίστευέ το.
Δεν με κράτησες ποτέ στο νησί σου. Το φαντάστηκες. Όραμα ήταν. Όπως και τα λάθος συμπεράσματα που βγάζεις μέσα απ' τα λόγια κάποιων εδώ μέσα.
Δεν σου εύχομαι καμιά καλή νύχτα γιατί δεν την αξίζεις, απλά.
Μάθε να σέβεσαι τον συνομιλητή σου κι έλα εδώ να συναντήσεις ξανά τον ανώνυμο εραστή σου.

καλυψώ είπε...

ωχ έκλασα κι ακουστηκε η φωνή σου...
καληνύχτα ονειροφερμένε μου οδυσσέα

μη λες ψέματα στον εαυτούλη σου, στο υπερτροφικό εγώ σου ότι δεν ήρθες στο χάμπλ άιλαντ μου.
εγώ όντας υπεράνω θα σου ευχηθώ καληνύχτα αλλά χωρίς βεβαια να το εννοώ.
καληνυχτα το λοιπόν.

νηπενθές. είπε...

aa reee
a reeee
oloi poiites eleeinoi imaste

Morpheus είπε...

Όλο και πιο πολύ απογοητεύομαι από τον κόσμο ... Όλο και πιο πολύ... Δεν αξίζει να ασχολείσαι καλέ μου. Θυμίσου τι σου είχα πει. Να πιστεύουμε στο ποιοι είμαστε και τίποτα άλλο δεν μετράει. ΤΙΠΟΤΑ.

aris είπε...

me poio xeri grafeis kai me poio travas malakia?
s'arese pou s'akoumpise to sterno, kinky boy?

Ανώνυμος είπε...

Ξαφνικά όρμησαν όλοι να σε φάνε. Έκανε την αρχή κάποιος και βρήκαν την ευκαιρία άλλοι τόσοι δειλοί να σου επιτεθούν. Μην μασάς φιλαράκι, προχώρα. Δεν θα είναι πολλοί μαζί σου αλλά όσοι είναι θα μείνουν για πάντα δίπλα σου.