Ονειρολoγιο: Μ' αρέσει να σε κάνω να πονάς..

Κυριακή, 29 Ιουνίου 2008

Μ' αρέσει να σε κάνω να πονάς..

..Κι όταν σε σηκώσω στα χέρια, θα 'ναι πια αργά..
..θα 'χει σβήσει το όνειρό σου..

Πνίγεσαι. Οι φωνητικές σου χορδές ματώνουν. Με φωνάζεις. Μα δε γυρίζω. Ούρλιαζε όσο θέλεις. Το μαχαίρι που κρατώ δεν είναι για σένα. Σκίσε το ρούχο σου να δω το γυμνό κορμί σου. Τα φτερά σου να λυγίσουν απ' τον άνεμο. Δεν είσαι άγγελος απ' αυτούς που αγαπώ. Μαύρο πετούμενο. Παραφυλάς για κάθε μου παραστράτημα. Καρτερείς κάθε μου σκέψη, να τη ρουφήξεις να την κάνεις δική σου. Κοράκι θανάτου. Απελπισία μου γεννάς. Υπάρχεις μα δε ζεις. Πως να νιώσεις τον πόνο των άλλων όταν δεν μπορείς ν' αντικρίσεις τ' αστέρια στο σκοτάδι? Πως μπορείς να πικραθείς με τον καημό των άλλων όταν ο ίδιος ο καημός σου σε κρατά κλεισμένη στη φυλακή της ειρωνείας? Γελάς για χάρη μου. Ένα χαμόγελο ειρωνικό που σου σκίζει τα χείλη. Ασυγκράτητο. Δεν αντέχεις την παρουσία μου. Δίπλα σου. Μα πάντοτε εκεί θα 'μαι. Να σε τρομάζω, να σου πίνω το αίμα. Δε γεννήθηκα βρυκόλακας, έγινα. Συ μ' έκανες έτσι. Ο φόβος σου μεταφράζεται σ' αγάπη ξέστρατη. Κοίτα με πως μοιάζω. Αλήτης δίχως σπίτι. Χάνομαι στις λέξεις ενός ψεύτικου κόσμου. Μ' αρέσει να σε κάνω να πονάς. Κοίτα το χαμόγελό σου. Έχει φτάσει ως στ' αυτιά. Φάλτσο. Δάκρυα χαράς. Η σκιά των ματιών σου ψεύτικη. Φτηνή όπως κι η ψυχή σου. Το μαχαίρι που κρατώ δεν είναι για σένα μα δεν θα δειλιάσω αν γουστάρω να το μπήξω στα στήθια σου. Όχι για να πάρω την καρδιά σου, δεν σ' αγαπώ τόσο. Για να δω την ψυχή σου. Που είναι κρυμμένη τόσο καιρό? Θολή ματιά απ' το μίσος. Για έναν κόσμο που καταρρέει σε κάθε άγγιγμά σου. Μ' αρέσει να σε κάνω να πονάς. Να χαμογελάς από ηδονή. Έρωτας δίχως αισθήματα σ' ένα κρεβάτι βουτηγμένο σ' ένα περαστικό αδικαιολόγητο πάθος. Θες να με δεις να χαμογελώ? Πάρτο λοιπόν. Γελάω για πάρτη σου. Κει που οι λέξεις χάνουν το νόημά τους. Κει που το πραγματικό μπερδεύεται με το μπάσταρδο το όνειρό σου. Το μισείς και τούτο. Το τραβάς απ' τα μαλλιά και το ποδοπατάς αλύπητα. Κείνο το σημάδι άραγε στα χείλη σου μήπως είναι απ' το μαχαίρι μου? Δεν θα στο μπήξω βαθιά. Μην με πεις χασάπη. Έχω την λεπτή αίσθηση του δολοφόνου στο βλέμμα. Την τέχνη, να σε πονώ και να σ' αρέσει. Πονάς κοντά μου και το φχαριστιέμαι. Χαμογελάω. Το βλέπεις. Και γι' αυτό οι στάλες οι χοντρές στα μάτια σου ξανά. Ή στα μάτια μου..?

..Μ' αρέσει να σε κάνω να πονάς. Ίσως γιατί πονώ κι εγώ καταβάθος..

14 σχόλια:

rip1708 είπε...

οχι αλλος πονος..

Christina Noe είπε...

Γίνεται ο πόνος τέχνη...Μασκαρεμένη αγάπη με τις γελοίες γκριμάτσες του μίσους.Αν δεν υπάρχει ένταση,δεν υπάρχει ζωή..Εκδίκηση είναι η σωστή λέξη. Όσα σου έδωσαν τώρα τα δίνεις πίσω με πικρή χαρά.Το γουστάρεις ή δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς?

Feli είπε...

μίσος..πάθος...
πόνος...έρωτας...
και στο βάθος μια μικρή δόση αγάπης.

Sideras είπε...

Πέρασα να σου παραδώσω το καινούργιο μαχαίρι που μου ζήτησες .Το γυάλισα να λαμποκοπά στον εφιαλτικό σου κόσμο .Το αφίσα και κάποιες μέρες στην όψη του φεγγαριού .Να αποκρίνει την αθωότητα του μετάλλου ,όπως μου τάξες να κάμω. Δεν με νοιάζει τι θα το κάμεις, μόνο μην ξανά προσπαθήσεις να σκοτώσεις καμιά από τις νεράιδες μου. Βρες αλλού να κανείς φόνους, έχω πιο δυνατά όνειρα να σου καταλογίσω ,μακριά από το δάσος μου.

Όπως και να έχει θα σε φιλοξενήσω στο βιβλίο των ευχών.Εισαι ευπροσδεκτος οποτε θες να έρθεις στον νερόμυλο μου να σου εξηγήσω τα όνειρα σου. Να είσαι καλά που γραφείς τόσο όμορφα και μας ταξιδεύεις αλήθεια .
Σιδερένια καλησπέρα καλώς σε βρήκα.

καλυψώ είπε...

δείξτε έλεος όλοι σας πια. όχι αλλο ψευτοκουλτουριάρικο δράμα!

οχι οχι οχι οχι

Α! Κύριε, κύριε Οδυσσέα
Ποια θα γελάσει τελευταία?

Morpheus είπε...

Ξέρεις αυτό που κάνεις Καλυψώ δεν είναι ιδιαίτερα ευχάριστο σε κανέναν εδώ. Ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζεται όπως θέλει. Και εσύ δεν έχεις το δικαίωμα να κατακρίνεις όποιον δε συμφωνεί μαζί σου. Δεν ξέρεις τι περνά ο καθένας. Αν δεν σου αρέσουν τα όσα γράφονται εδώ, γιατί μπαίνεις συνεχώς ? Μας είπες μια φορά τη γνώμη σου, μας την είπες και δεύτερη, οκ το εμπεδώσαμε. Τα όσα γράφονται δεν σε αγγίζουν. Δεν έχεις με τίποτα άλλο να ασχοληθείς ? Δεν ξέρω σε τι οφείλεται όλη αυτή η κακία που βγάζεις και ούτε με ενδιαφέρει. Από σεβασμό όχι σε εμάς και στον συγγραφέα του blog αλλά στον εαυτό σου, θα έπρεπε να είχες σταματήσει αυτό που κάνεις. Προσωπικά δεν κατάφερες τίποτα περισσότερο από το να με κάνεις να εκτιμήσω ακόμα πιο πολύ τον ονειροφερμένο. Γιατί είναι διαφορετικός από κάτι άτομα σαν κι εσένα...

η κοπέλα με το καναρινί φόρεμα... είπε...

morheus μου, κι εγώ μαζί σου!!!

Με εξέπληξες μικρή μου κι έχεις πολύ-πολύ δίκιο!!!

Όσο για τον ονειροφερμένο μας υπέροχα αυτά που γράφει, μα περιμένω να 'ρθει το περας του χρόνου που θα επουλώσει τις πληγές του.

Morpheus είπε...

Μα να του μιλάνε έτσι ?
Είμαστε σοβαροί ?
Ποιά είναι αυτή που κρύβεται πίσω από την ανωνυμία της και κρίνει τα πάντα ?
Δεν μπορώ να το δεχτώ με τίποτα...

Ανώνυμος είπε...

Χαίρομαι που υπάρχουν ακόμη άτομα εκεί έξω που ελπίζουν. Κι ας φαίνεται ότι πονάνε. Άλλωστε τα ομορφότερα κείμενα πηγάζουν από συναισθήματα αληθινά, από πόνο.

Ονειροφερμενος είπε...

rip1708..
ο πόνος δείχνει ότι ζεις..

Christina Noe..
ότι σου προσφέρει απλόχερα η ζωή..
πόνος.. χαρά.. το ζεις και το φχαριστιέσαι..
άλλωστε το βλέπεις.. δεν υπάρχει λόγος να χαίρεσαι για το μονοπάτι που ακολουθούν οι ανθρώπινες ψυχές.. κι ας αχνοφαίνεται μια αχτίδα ελπίδας κει στο βάθος..

Feli..
μεγάλη δόση αγάπης.. εμείς δε τη βλέπουμε.. δε φταίνε οι λέξεις.. συνηθίσαμε στο άγευστο και δεν μπορούμε να γευτούμε τα όμορφα.. όταν έρθουν.. αν έρθουν..

Sideras..
θα μείνω μακριά απ' το δάσος σου.. μονάχα πες στις νεράιδές σου να μην πετούν χαμηλά στον ουρανό μου..
Μια σιδερένια καρδιά μου αρκεί για ν' αντέξω.. μα δέχομαι και την καλησπέρα.. κι ανταποδίδω..

Morpheus..
πέτα στο γαλάζιο σου.. κι απλά κοίταζέ τους από ψηλά.. η βροχή του ψεύτικου θα μουσκέψει κάποιες ψυχές κει χάμω..
μην κατεβαίνεις στη γη.. δεν σου αξίζει..

η κοπέλα με το καναρινί φόρεμα..
πως να κλείσουν οι πληγές όταν ανοίγουν νέες..
τύλιξε την καρδιά σου με συρματοπλέγματα αγάπης.. και μην σε νοιάζει..

ανώνυμος..
Δε φαίνεται να πονάνε.. πονάνε στ' αλήθεια.. μα ελπίζουν..

Morpheus είπε...

"Μια μέρα ήρθε στο χωριό
άγγελος πληγωμένος.
Τον φέρανε σε ένα κλουβί
κι έκοβε εισιτήριο ο κόσμος αγριεμένος,
την ομορφιά του για να δει.

Κι ένα παιδί σαν δάκρυ ωραίο αγγελούδι,
ένα παιδί
Ένα παιδί του ζήτησε να πει ένα τραγούδι,
ένα παιδί

Κι είπε αν θέλεις να σωθείς
από την ομορφιά σου,
πάρε τσεκούρι και σπαθί
και κόψε τα φτερά σου.

Κι είπε ποτέ σου μην κοιτάς
τον άλλο μες τα μάτια,
γιατί καθρέφτης γίνεσαι
κι όλοι σε σπαν' κομμάτια."

Αλκίνοος Ιωαννίδης.

Μην τους αφήσεις να σου κόψουν τα φτερά. Ποτέ ...

μ.ν. είπε...

Άλλοι χαρίσαν τα φτερά αλλού κι άλλοι μονάχοι από τις πλάτες τους τα έκοψαν. Ρούχα σκισμένα και ψυχές, όλα εσύ και τίποτα, να τα ορίζεις. Για το διπλό διψάς προτού γυμνώσεις τη δική σου τη φιγούρα. Κι αν το Μεσσία αναζητάς στο μέσα το δικό μου και των άλλων, αν ψάχνεις στον παράδεισο να σε σηκώσω, εγώ, σε δίχτυα να σε βάλω να σε φτάσω ως τον ουρανό, ποτές δε θα νικήσεις. Η ζωή είναι για κείνους που πετάν δίχως ανάγκη δίπλα τους άλλα πετούμενα. Μαύρος να είσαι μα να 'χεις καρδιά πιο άσπρη κι απ' το θάνατο, πιο άσπρη κι απ' το φόβο. Τα χείλη τα δικά μου δε σκίστηκαν απ' το χαμόγελο. Απ' τη δική σου αδυναμία, τα 'χασα, να σηκωθείς. Και ξέρεις, μία Νεφέλη πίσω στις πατρίδες, δεν έχει χέρια να σ' αγγίξει ούτε παρηγοριά.

Ανώνυμος είπε...

ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ
(στην κυρία Ρωρερκάρ)

Πόσο ζηλεύω αυτό το κύπελλό μου
στου τραπεζιού μου που βυθάει τη σκόνη!
Μια ηρεμία μέσα του απλώνει
που έχω καιρό να δω στον εαυτό μου.

Δεν ταξιδεύει όπως το μυαλό μου
στο χαμογέλιο σου που όλα πληγώνει.
Κι η σκέψη των ματιών σου δεν το λιώνει,
ουτ’ η ιδέα του στρογγυλού σου ώμου.

Πηλός κι εγώ πηλός κι η αφεντιά του.
Μα τόσο ο πόνος μου για σε μετράει
που μπαίγνιο μ’ έχει κάνει του θανάτου.

Αυτός για σένα ο πόνος θα με φάει.
Κι αυτό το κύπελλο, ως τραβάω κάτου,
πάλι αδιάφορα θα με κοιτάει
---
Γιώργης Χολιαστός

porfurenia είπε...

you suck !