Ονειρολoγιο: Μίσησέ με..

Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2008

Μίσησέ με..

..πριν το διαβάσεις.. σκέψου τι πας να κάνεις..
..πριν το διαβάσεις.. να θυμάσαι πως δεν μιλώ σε σένα..
..πριν το διαβάσεις.. να θυμάσαι πως μιλώ και σε σένα..
..πριν το διαβάσεις.. να βάλεις στο μυαλό σου πως πρέπει να με μισήσεις..
..μόνο έτσι θα καταλάβεις τι λέω..

Αλλάζω πορεία. Αφού δεν αλλάζουν κάποιοι άνθρωποι πρέπει ν' αλλάξω εγώ. Για πόσο ακόμα?
Σου λείπει κάτι και δεν το κυνηγάς. Μα είναι δυνατόν? Και θες να το δεχτώ?
Μου λείπει κάτι και λες ότι χάνω τον ευατό μου μέσα στην σιωπή. Μα είναι δυνατόν? Δεν σε ξέρω. Και χάνεσαι. Πως να μη χαθώ κι εγώ?
Ένας κόσμος γεμάτος από δειλούς ανθρώπους. Πως γίνεται να μην παραδίνεσαι στα συναισθήματά σου? Για ένα λεπτό δειλίας θα στερηθείς μια ζωή αγάπης? Μα πως είναι δυνατόν? Πως είναι? Ε, όχι ρε γαμώτο, δεν το δέχομαι. Πάντοτε θα κυνηγώ αυτό που θέλω ότι κι αν μου κοστίσει. Βαρέθηκα πια..

Μελαγχολικός.. μίζερος.. μαλάκας.. περίεργος.. αλλόκοτος.. αντικοινωνικός.. Γιατί όλ' αυτά? Γιατί? Επειδή θέλω υγιείς ανθρώπινες σχέσεις κι όχι δυο καυλωμένα μάτια πίσω από μια φωτεινή οθόνη? Ε, όχι ρε, δεν το δέχομαι. Άνθρωπος είμαι, όχι ρομπότ. Θέλω σωματική επαφή. Κάνω να κρατήσω το χέρι σου και το τραβάς. "Δεν θέλεις.." "Όχι, θέλω.." "Μα τότε γιατί τραβιέσαι..?" "Δεν ξέρω.. φόβος.." Πόσο καιρό θα φοβάσαι ρε γαμώτο? Τόσο καιρό με ξέρεις. Ανοιχτό χαρτί είμαι. Έτσι με γνώρισες.. έτσι μ' αγάπησες.. (αν μ' αγάπησες..) Έλεος πια. Μάθε να ξεχωρίζεις το ξεχωριστό. Τι σου ζήτησα? Να μου λες τι αισθάνεσαι. Κακό είναι? Ξέχασες ποιος είμαι? Τι ρόλο παίζω εδώ ρε γαμώτο? Βαρέθηκα..

Βιάζομαι. Με ρωτάς γιατί βιάζομαι. Γιατί απλώς κυνηγώ αυτό που θέλω μάτια μου. Φαίνεται ότι το πιέζω, έτσι? Γιατί ρε? Γιατί το πιέζω? Μήπως γιατί οι άνθρωποι είναι τόσο εγωιστές ώστε να κλείνονται στον ευατό τους ολημερίς? Μέρες.. μήνες.. χρόνια..? Απορρίπτουν την προσπάθεια του άλλου και μια όμορφη πρωία, όταν ξυπνήσουν, όλα καλά κι όλα ωραία, θυμούνται ν' αναζητήσουν ξανά εκείνο τον άνθρωπο. Είναι δυνατόν ρε? Ο άλλος δηλαδή δεν έχει εγωισμό? Μια ζωή θα περιμένει εσένα να ξυπνήσεις? Κουράστηκα πια..

Όλοι οι άνθρωποι υποστηρίζουν ότι έχουν πληγές. Ποιος το αρνείται? Μα είναι δυνατόν όμως να κλείνεις τα μάτια και να μην ξεχωρίζεις το διαφορετικό? Να μην εμπιστεύεσαι πλέον κανέναν? Που βαδίζεις τότε? Γιατί ζεις ρε? Πες μου. Εγώ γιατί είμαι εδώ? Αν δεν θέλεις να 'μαι κοντά σου πες το μου ρε διάολε. Τι με βασανίζεις και γιατί βασανίζεσαι? Το μόνο που δεν θέλω είναι να με κρατάς κοντά σου από λύπηση. Αν με χρειάζεσαι κράτα με κι άνοιξέ μου τον ευατό σου. Διαφορετικά πες μου να την κάνω. Να φύγω απ' το πλάι σου. Ποτέ δεν μένω με το ζόρι πουθενά. Κουράστηκα πια..
Τι άλλο να πω? Τι άλλο να κάνω? Κουράστηκα πια. Οι άνθρωποι δε νιώθουν. Με στολίζεις με χίλια δυο όμορφα επίθετα και μετά μ' αφήνεις μονάχο στο σκοτάδι. Τι να το κάνω ρε αυτό? Αφού δεν έχω εσένα. Τι να το κάνω? Βαρέθηκα..

Κωλοευαίσθητος.. υπερευαίσθητος.. Φαντάζεσαι να ήξερες και ποιος είμαι στ' αλήθεια? Και τι να κάνω που έτσι είμαι? Αν δεν σ' αρέσει ξέρεις που είναι η πόρτα.. Γιατί σου φαίνονται παράξενα όλα τα συναισθήματά μου? Φύγε αν είναι έτσι. Δεν σε κρατάει κανείς. Φύγε. Βαρέθηκα..

Γκρινιάρης.. παραπονιάρης.. Κι άμα γουστάρεις. Κουράστηκα πια. Επειδή δηλαδή ζητάω αυτά που θέλω και δεν σιωπώ σημαίνει ότι είμαι γκρινιάρης? Επειδή ζητάω αυτά που θέλω ρε γαμώτο? Έλεος. Βαρέθηκα..
Πότε θα έρθει κάποιος να σου πει. Ξέρεις τι? Σ' αγαπώ έτσι όπως είσαι. Τόσο απλά. Χωρίς να σε στολίσει με τόσα ευφάνταστα επίθετα. Τι να τα κάνω τα λόγια όταν έχω εσένα? Μα δεν σ' έχω. Γαμώτο. Βαρέθηκα..

Παρανοϊκός.. υπερβολικός.. Ζητάω πολλά, έτσι? Και ποιος σου είπε πως δεν έχω το δικαίωμα? Αφού θέλω. Θες εγωισμός? Τουλάχιστον το παραδέχομαι ρε. Αφού σε θέλω. Κουράστηκα πια..
(Κάποια στιγμή θα σκάσω, το ξέρω. Όποιος δε δακρύζει, λένε, όταν τύχει να ξεσπάσει καλό είναι να μη βρεθείς κοντά του..Φύγε λοιπόν μάτια μου. Σε λίγο θα σκάσω, το νιώθω. Φύγε. Το νιώθω, αλήθεια..)
Μόνο αυτό. Φύγε. Αν δε βρίσκεις τίποτε καλό πάνω μου και πιστεύεις σ' όλες αυτές τις μαύρες λέξεις του κειμένου, στ' αλήθεια δεν σε θέλω κοντά μου, φύγε. Αληθινούς ανθρώπους θέλω.. τίποτε άλλο.. μονάχα τέτοιους.. αληθινούς..

Κι όποιος δε βγάλει νόημα απ' όλες τούτες τις σκόρπιες λέξεις.. δεν πειράζει.. (ούτε εγώ κατάλαβα τίποτε απ' όλ' αυτά..)
Κι αν κανείς δεν αφήσει το σημάδι του σ' αυτή την τρέλα.. δεν πειράζει.. σημαίνει ότι κάποιος πόνεσε..
Κι όποιος με μισήσει μετά απ' όλο αυτό δίκιο θα 'χει.. παράξενος είμαι.. μην με παρεξηγείται.. παράξενος είμαι και παράξενος θα 'μαι.. ποιος νοιάζεται..?

9 σχόλια:

Ρανια είπε...

Μην υποτιμάς τον εαυτό σου.Σίγουρα υπάρχουν άτομα εκεί έξω που σε καταλαβαίνουν. Απλά ψάχνεις σε λάθος ανθρώπους. Όπως εσύ ενδιαφέρεσαι έτσι κάποιος άλλος ενδιαφέρεται για σένα. Όσο για το ότι ψάχνεις αληθινούς ανθρώπους εύχομαι εσύ να τους βρεις...εγώ ακόμα δεν τα κατάφερα...
Καλό σου βράδυ!!!

Morpheus είπε...

Δεν σε μίσησα καθόλου ...
και θέλω να πιστεύω πως σε κατάλαβα αρκετα ...
Θυμάσαι τι σου πα χτες ... Πιστεύω πως θα βρεις κάποια να σε αγαπήσει γι' αυτό που είσαι, γιατί δεν είσαι όλα όσα που τονίζεις με μαυρα γράμματα ... Πολλές φορές αυτούς που αγαπάμε δεν τους διαλέγουμε, αλλά αξίζεις πολλά καλέ μου ... αυτό ξέρω και είναι αρκετό ...
Και όσο για αυτούς που κλείνονται στον εαυτό τους , κάνε λίγη υπομονή ... καποια πράγματα θέλουν χρόνο ...
Φιλιά !

η κοπέλα με το καναρινί φόρεμα... είπε...

"Στο πρόσωπό του τα είδε όλα, στο πρόσωπό της του γέλασε η ζωή...
ήταν δύο που 'γίναν ένα...
Και του τη σπάει, του τη σπάει πολύ και πόλεμος ξεσπάει..
και της την σπάει κι αυτής κι αυτό δεν το ξεχνάει...
και του τη σπάει πιο πολύ να βλέπει να πονάει...
και το τραβάει κι εκείνη μεχρι αίμα να βγει..."

ΠΡΩΤΟΠΛΑΣΤΗ... είπε...

Πειραζει που εγω καταλαβα κι ας λες οτι δε βγαινει νοημα?
Ο τιτλος της αναρτησης θα επρεπε να ειναι "αγαπησε με"... Γιατι τους αληθινους ανθρωπους δεν μπορουμε να τους μισησουμε... Αυτην την αληθεια τους που μετα δυσκολιας δεχομαστε, θα ερθει η στιγμη που θα την αναζητησουμε... Κι ελπιζω να μην ειναι πια αργα...

Καλως σε βρισκω!

aggelika είπε...

Δεν είναι παράξενος αυτός που ζητά τα αυτονόητα ούτε εγωιστής. Είχα μπει κι εγώ σε αυτό το παιχνίδι κάποτε, ή μάλλον οι άλλοι με είχαν βάλει. Να φοβάμαι να ζητήσω κάτι μη τύχει και με πουν εγωίστρια. Δεν είναι έτσι όμως.. Η ζωή ευτυχώς ή δυστυχώς είναι μία και μοναδική και είναι πολύ μικρή. Οπότε ας κάνουμε αυτό που θέλουμε για μια φορά κι ας μας πουν εγωιστές κάποιοι κακοπροαίρετοι. Δεν πειράζει.. Εμείς σίγουρα δεν θα χάσουμε τίποτα!

en-lighted είπε...

Pantos ego simfono me to diko sou orismo tou alithinou , sinexizo na psaxno gia kapious akoma kai an ta simadia den dixnoun eynoika kai dialego...''mia volta sta vathia mazi sou, stin akri aytis tis nyxtas pou agrypnas
stous adeious kyklous tou kapnou tylixou , sti myrodia tis meras pou arxina..''

oneiroparmenh είπε...

Πραγματικά μου άρεσε το κειμενό σου πολύ...Είναι πολύ σημαντικό να έχουμε το θάρρος και την επιμονή να αναζητάμε αυτό που πραγματικά θέλουμε ακόμη κι αν κάποιοι μας θεωρουν πολύ απαιτητικούς,εγωιστες ή ότι άλλο...

Και δεν νομίζω πως θα υπάρξουν πολλοί που θα σε μισήσουν...Μάλλον θαυμασμό για την επιμονή σου και την ακεραιότητα σου θα προκαλέσει αυτό το κείμενο...

Ονειροφερμενος είπε...

Ρανια..
Συναισθήματα είναι.. έρχονται και παρέρχονται.. στιγμές οργής και πόνου.. για τον ευατό σου.. άνθρωποι υπάρχουν.. γιατρειά για το μέσα μας δεν υπάρχει..
Καλή σου νύχτα..

Morpheus..
Υπομονή.. ώρες.. μέρες.. μήνες.. χρόνια.. για ποιο λόγο..?
Δεν ξεχωρίζουν άνθρωποι από άψυχους καθρέφτες.. βλέπεις τον ευατό σου μέσα τους και τρομάζεις..
μέχρι πότε..?
Ανταποδίδω τα φιλιά..

η κοπέλα με το καναρινί φόρεμα..
στίχοι.. δίχως μελωδία..
στο βάθος βρήκες το νόημα.. δίχως μελωδία..

πρωτοπλαστη..
ποτέ δεν είναι αργά..
ίσως απλώς η πληγή τότε να 'χει θεριέψει τόσο που να είναι ικανή να σε καταπιεί..
Καλώς βρεθήκαμε..

aggelika..
αγάπη κι εγωισμός.. αντίθετα συναισθήματα για να ζήσει τ' αληθινό..
κι ας μην χάσουμε τίποτα..
αρκεί να έχουμε το κουράγιο να βαδίσουμε παραπέρα..

en-lighted..
θυμάμαι την ξύλινη κούκλα..
την πλαστική.. την γυάλινη.. ότι και να 'ταν κούκλα ήταν.. δίχως ψυχή.. κι ας την αγαπούσα..

oneiroparmenh..
μίσος.. αγάπη.. μπερδεύεσαι απ' την ίδια σου την ψυχή.. έτσι είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος.. να μη βρίσκει συνεχώς διέξοδο μα να συνεχίζει να βαδίζει ελπίζοντας στο τέρμα..
τα όνειρα τα φτάνεις με εγωισμό κατάστηθα.. αλλιώς δεν αντέχεις..

Morpheus είπε...

Μέχρι να καταλάβεις καλέ μου ...