Ονειρολoγιο: Απριλίου 2008

Πέμπτη, 24 Απριλίου 2008

Άκου με.. δεν είσαι μόνη..
Αν δεν σ' αφήνουν..


..να κοιτάξεις τη ζωή κατάματα..





..να εκφραστείς..


..να ερωτευτείς..


..να μιλήσεις..



..με κανέναν τρόπο..





..αν μοιάζεις με μαριονέτα στα δάχτυλά τους..





..αν δεν σ' αφήνουν να αισθανθείς..



..αν κλείνεσαι στον ευατό σου..





..αν δεν σ' αφήνουν ν' αγαπήσεις..

..αν η αγάπη ραγίζει στο πέρασμά σου..



..αν φωνάζεις και κανείς δεν σ' ακούει..

..τότε λοιπόν σπάσε τα τείχη..



..βγες απ' το τούνελ της ψυχής σου..


..βγες και κοίτα το φεγγάρι..



..αν πραγματικά νιώθεις μονάχη στο κελί της φυλακής σου..



..έλα και δώσε μου απλά το χέρι σου..
..και πάμε να φύγουμε μάτια μου..







..δεν είσαι μόνη, αλήθεια..

Σάββατο, 12 Απριλίου 2008

Ψάχνοντας τον άνθρωπο..

Πάλι θ' αρχίσω να παραληρώ σήμερα που βρήκα λίγο χρόνο. Θα γράφω και θα γράφω χωρίς να ξέρω τον λόγο και πάντα θα περιμένω κάποιον να μου πει τι παράξενα που τα λέω. Έχω συμβιβαστεί όμως και μ' αυτό. Ξέρεις τι μισώ περισσότερο? Πραγματικά όμως το μισώ αυτό. Την μάσκα που φορώ. Αυτή την μάσκα που φοράω το βράδυ για να βγεις έξω. Την μάσκα που φορώ για να μπω στο μπαρ και να γνωρίσω κάποια κοπελιά. Γιατί δεν μπορώ να μπω με το μελαγχολικό βλέμμα και να κάτσω απλά σε μια γωνιά. Θεωρείται κάπως νομίζω, ξενέρωτο το λένε. Όπως και να'χει τα καταφέρνω. Χαμογελάω στην αρχή, γελάω ηχηρά στην συνέχεια και όλοι είμαστε ευτυχισμένοι. Η κοπελιά περνάει υπέροχα όπως υποστηρίζει, σου λέει ότι έχεις χιούμορ κι ότι δεν μοιάζεις με όλους τους άλλους και μπλα μπλα μπλα. Η κοπελιά περνάει όμορφα κι εσύ είσαι συνέχεια σε ευφορία σκέψης και γέλατος ώστε να μην την απογοητεύσεις και απογοητευτείς στην συνέχεια κι ο ίδιος. Όλα καλά εξωτερικά αλλά κάτι μέσα σου σε τρώει. Βασανίζεσαι από έναν εσωτερικό χείμαρρο συναισθημάτων και προβλημάτων. Τώρα τη νιώθεις περισσότερο κοντά σου και θέλεις να της πεις για την ψυχή σου αλλά ξέρεις ότι δεν θα τη νοιάζει, δεν θα θέλει ν' ακούσει και πάλι απογοητεύεσαι και νευριάζεις, σφίγγεις τη γροθιά σου ασυναίσθητα γύρω απ' το χέρι της. Η φωνή της σε ξυπνά απ' τον εσωτερικό σου λήθαργο για λίγο και σου λέει ότι την πονάς. Ένα βιαστικό συγγνώμη βγαίνει απ' τα χείλη σου και το ψεύτικο χαμόγελο εμφανίζεται ξανά. Ξέρεις τι θα επακολουθήσει, πως θα κυλήσει η βραδιά, σε ποιο κρεβάτι θα ξαπλώσετε, τι θα κάνετε, τι τσιγάρα θα καπνίσει εκείνη, τι θα σου πει μετά και συ σκεφτικός θα βρίσκεσαι στον κόσμο σου καθώς εκείνη θα σου περιγράφει πλέον ευτυχισμένη το μέλλον της ζωή σας. Όλα τόσο προβλέψιμα κι όλα τόσο ωμά.
Αυτό ήθελα εγώ? Γιατί όλα μου φαίνονται βαρετά? Γιατί δεν της ανοίγομαι? Γιατί θέλω να της παίξω το καινούργιο μου κομμάτι στην κιθάρα? Γιατί θέλω να της πω για κάτι που με απασχολεί? Γιατί θέλω να της προτείνω να κοιτάξουμε το φεγγάρι και να της απαγγείλω στίχους? Γιατί να 'μαι τόσο ονειροπόλος? Τόσο περίεργος? Για θέλω τη βοήθειά της για τα προβλήματά μου? Γιατί δεν της τα λέω? Γιατί απλά δεν θα θέλει ν΄ακούσει. Πρώτη φορά θα' ναι? Μια πληγωμένη ψυχή ποτέ δεν κινεί το ενδιαφέρον. Μα και που την έχω? Είμαι πράγματι παράξενος. Τώρα γιατί τα σκέφτομαι όλα αυτά? Αφού είμαι δίπλα της, στο κρεβάτι. Αυτό δεν ήθελα? Κάποιον για να κοιμάμαι παρέα. Όχι, όχι, δεν ήθελα απλώς αυτό. Δεν ξέρω τι ήθελα, δεν ξέρω τι θέλω, δεν είμαι καλά. Μου πονάει το κεφάλι. Βαρέθηκα τα πάντα. Βαρέθηκα τον ευατό μου. Ένας χείμαρρος λέξεων βγαίνει απ' το στόμα μου και την τρομάζει. Σκέψεις ασύνδετες που βγαίνουν όμως από βαθιά, πίσω εκεί, απ' το σημείο της καρδιάς.
Φοβισμένος. Ψάχνω έναν άνθρωπο απεγνωσμένα τις ανησυχίες μου να του εκφράσω. Χωρίς να με αποπάρει, να με χαρακτηρίσει "κάπως", να μ' αγκαλιάσει.
Απελπισμένος. Γυρνώ ανάμεσα στον κόσμο προσπαθώντας να λύσω τις απορίες μου. Άνθρωποι διαφορετικοί με κύριο γνώρισμα ένα: χωρίς ψυχή. Τι αξίζει τελικά? Όλα χάνονται. Ηθικές αξίες πετιούνται σαν σκουπίδια και κανείς δε βρίσκεται να τις μαζέψει και να τις ανακυκλώσει. Κι εσύ γίνεσαι ένα με τη μάζα και μ' αυτούς τους μολυσμένους ανθρώπους. Αφομοιώνεσαι στο σύστημά τους με κίνδυνο να χάσεις την ελεύθερη βούλησή σου υπηρετώντας τα ανήθικα συμφέροντά τους, τον ηλίθιο εγωισμό και τη μίζερη ψυχή τους. Όχι μωρό μου, δεν είμαι εγώ μίζερος που γκρινιάζω για όλα αυτά. Εσύ είσαι μίζερη που δεν έχεις λόγο και κρίση και που σε τρώει το σύστημα. Εμένα ακόμα με μασάει και που να δεις όταν θα με χωνέψει, θα ρεύεται για έναν μήνα. Βαρύς θα του πέσω, θα το δεις. Τα βαρέθηκα όλα και όλους. Ακόμη και τον ευατό μου που δε βρίσκει το ταίρι του σ' αυτό τον χαμό για να ενώσει την ελπίδα του. Μία ελπίδα μονάχη τι να σου κάνει? Δε βρίσκει στήριγμα κι απάγκιο.
Αηδιασμένος. Ο κόσμος έχει χαθεί στα μονοπάτια της ύλης και της περιοδικής ηδονής. Τι νιώθει? Τι τον πληγώνει? Ούτε κι ο ίδιος γνωρίζει. Ζει μα δεν αισθάνεται. Έρχεται σ' αυτή την πλάση, περαστικός, δε νοιάζεται για κανένα κι έτσι απλά όπως ήρθε, έτσι απλά και χάνεται. Δε ζητάει συγγνώμη όσο λάθος κι αν είναι. Μιλάει τόσο πολύ, όμως ποτέ δεν λέει κάτι το ουσιώδες. Γουστάρει μιζέρια και κλαίγεται για σχέσεις και για το που θα πάει το βράδυ να τα πιει. Έλεος. Κάτι τον εμποδίζει να σκέφτεται και να ενεργεί ηθικά. Επαναπαύεται στη μιζέρια της ύπαρξής του. Είναι ενδιαφέρον να συναντάς ψυχές που έχουν βάθος και σιχαίνεσαι να βλέπεις ανθρώπους που βρέθηκαν ψηλά κατά λάθος κι άλλοι να φτύνουν αίμα για να κρατηθούν ακόμη και στα χαμηλά.
Πιστεύω στην ελπίδα, στο χαμόγελο, στην ψυχή, στην αγάπη, δηλαδή σ' όλα αυτά που χλευάζουν οι μεγαλύτεροι. Εκείνοι πιστεύουν στην εκδίκηση, στο μίσος, στην έλλεψη σεβασμού και στο χρήμα. Βαρέθηκα πια. Η σαπισμένη τους συνείδηση τους βοηθά να ξεχνούν καθετί άσχημο που πράττουν. Σάπιοι όλοι κι εσύ που βαδίζεις ανάμεσά τους κολλάς ασυναίσθητα τον ιό. Κι εσύ που ακόμη στα 22 σου θέλεις κάτι ν' αλλάξει απ' όλο αυτό περνιέσαι για παράξενος και αλλόκοτος. Δεν μπορείς να βρεις ανάλογες ελπίδες ανθρώπων. Υπάρχουν κι άλλες εκεί έξω, είμαι σίγουρος, αλλά είναι τόσο δειλές. Γιατί? Μια ελπίδα μόνη της χάνεται, πολλές μαζί νικούν. Δύσκολο να θέλεις να ζήσεις τ' όνειρο κι όμως να μην μπορείς να εκπληρώσεις κανένα. Και μην μου πεις ότι όλα γίνονται. Αν μπορούσα να το κάνω δεν θα 'μουν εδώ τώρα να κλαίγομαι και να με χαρακτηρίζουν "κάπως".
Βαρέθηκα πια. Δεν ήμουν έτσι εγώ. Πως έγινα έτσι? Γιατί παραπονιέμαι συνέχεια? Μα όχι, όχι, είμαι ευτυχισμένος, δεν είμαι? Δεν παραπονιέμαι. Τι μου λείπει? Φίλους δεν έχω? Κοπελιά? Οικογένεια? Αισθήματα? Μια χαρά είμαι. Όλα αυτά τα έχω απλώς.. μου λείπουν οι άνθρωποι..

Υ.Γ. Χάθηκα, θα χάνομαι και δεν ξέρω αν θα βρω ποτέ το δρόμο της επιστροφής..